Archief

1999-03-07 ~ op zee, Indische Oceaan 

Hallo thuis, hier de krielkrant.

Gisterenmiddag moest ik efkes wachten aan het radiostation, want choff Kram was aan het telefoneren. Dan ben ik maar eens op de brug bij Danut
gaan vragen waar we precies waren. Hij toonde me op de kaart een puntje ergens in de Indische Oceaan. Allemaal water en in de linker bovenhoek
een stukje land, het eiland Nicobar. https://nl.wikipedia.org/wiki/Andamanen_en_Nicobaren#Geografie 
In de cabine heb ik nog eens op de wereldkaart gekeken, want de zeekaarten zeggen soms niet veel, naar gelang de schaal.
Nicobar Island ligt ten NW van Sumatra, we vaarden dus niet zo ver van land af, toen we gisteren slop aan het overboord pompen waren,
aan het pollueren waren, wetens en willens door PvR en PP-LM.
En wij zijn niet de enigen die daar tanks komen spoelen, wist LM te vertellen. Hij heeft er nog twee gezien. En wat achter de horizon gebeurt,
dat weten we niet, daar hebben we het raden naar. Ongeveer alle tankers die in Singapore de droge dok in moeten, komen hier hun tanks spoelen.
Hoeveel zouden dat zijn per jaar? Waar blijft Greenpeace? Waarom patrouilleren zij hier niet?

In kleine concentraties (onder de 15 ppm) en gespreid over een groot watergebied kan een oceaan die vuiligheid mogelijk wel aan. -de larie van toen
Maar wat wij gisteren gezien hebben was pollutie, niet per abuus, nee de pollutie was wetens en willens, om het te laten vooruit gaan en zo
tijd en geld te sparen voor de dynastie in Antwerpen. En zodoende misschien zelf een premie op te strijken.
De Marpol Conventie, de IMO (International Maritime Organisation), allemaal letterkes op papier.

        Marpol  =  https://nl.wikipedia.org/wiki/Internationaal_Verdrag_ter_voorkoming_van_verontreiniging_door_schepen 
            IMO = http://www.imo.org/en/OurWork/Safety/Pages/Default.aspx 

'k Heb de brochure met over het beleid / de policy van de rederij eens herlezen, in elke cabine ligt zo'n brochure ter inzage.
Amaimaai! Gisteren zijn hier enkele zonden begaan tegen de policy. Doodzonden.
Ge moet weten dat de 'Company Policy' en de 'Company Rules' er om de haverklap bijgesleurd worden en worden aangehaald om sommige dingen
te doen doorgaan of juist niet te laten doorgaan. Bij momenten zou een mens denken dat het evangelie is. Behalve gisteren dan, toen hadden onze
plaatselijke twee pausen geen weet meer van evangelie.
Toen ik naar die blubber stond te kijken wou ik er foto's van maken. Vanuit onze patrijspoort ging het niet, het was niet de juiste hoek.
En van op deck dierf ik niet, als ze me zien fotograferen mag ik misschien nooit meer meevaren. 'k Heb het dus laffelijk gelaten. Ook een Belgitude.

Er is drinkwater gebunkerd in Singapore. Vandaag had dat water een vreemd kleurke, donkergrijs. Ze zullen beneden ergens aan het werken zijn.
De witte was zal ik pas doen wanneer LM me zegt wat en hoe. En ik hoop dat met dit water geen soep gemaakt is, dat de keuken intijds verwittigd werd.

Enkele dagen geleden vroeg PvR aan capt PP-LM aan welke snelheid dit schip het minste trilt.
"Op anker" antwoordde PP-LM onbewogen.
Gisteren vroeg PvR aan tafel of er ook flessenwater in de frigo van de bar staat.
"Water? In déze frigo? Ik denk het niet", antwoordde capt PP-LM.
PvR ging dan maar een cola uit de bar halen.
"Is er geen frigo in zijn cabine? vroeg ik, want het is toch vervelend om voor elke slok water de deur uit te moeten."
"Een frigo? In de ownerscabine? Die moet hij verdiénen" zei PP-LM. Oelala, botert het niet tussen die twee?
Die prikjes dienen om ons zand in de ogen te strooien natuurlijk, want uiteindelijk zijn het twee handen op één buik.
dat hebben we gisteren wel gezien tijdens de pollutie. Denken die aardoliedumpers nu echt dat wij aarts-& oliedom zijn? 

1999-03-09 ~ op zee, Indische Oceaan

Sinds twee dagen liggen alle scheepsklokken stil. Eergisterenavond kwam er ineens een bericht door de generall call : " ... shipsclocks ..."
en nog iets. Een uur shift kon het onmogelijk zijn. Iedereen was verbaasd en spitste de oren. PP-LM had de meest spitse.
Gelukkig herhaalde de stuurman van wacht de boodschap een tweede keer: "... shipsclock broken." Het was 19h40 en de klokken stonden op 18h57.
Kermille, dat is ambetant. 's Avonds zo niet, maar overdag, wanneer de dingen op tijd & stond moeten gebeuren.

Er is één masterclock aan boord. Die bevindt zich op de brug. Alle andere klokken (een stuk of 50) worden van daaruit gedicteerd, die volgen het uur
dat hen overgebracht wordt van boven, door de masterclock. Zij worden slaveclocks genoemd want zij hebben geen eigen mechanisme,
ze volgen slaafs de masterclock. Ligt nu de overbrenging naar de slaveclocks lam of is het de masterclock zelf die defect is? Geen idee.
En ik ga het boven niet vragen ookni.

Alle precisie-instrumenten van de brug vallen onder de bevoegdheid (bekwaamheid?) van de marco. Dus ook de reparaties.
Ja, zucht, 'k weet het, nu heb ik het wééral over die kwiet. Gisteren had hij aan cheng Venes gevraagd of hij er eens wou naar kijken,
naar de masterclock of naar de overbrenging. Is dat nu lef of is het schaamteloosheid? Of is het schaamteloze lef?
Kortom, alle klokken staan nu geblokkeerd op 18h57, behalve die van het ECR, die staat op 12h-en-nog-iets. Iemand zal aan de wijzers gedraaid hebben
in het gedacht dat een slaveclock al eens moet opgewonden worden. Door aan de wijzers te draaien?

'k Had op de klok in de cabine een groot papier met "KAPOT" gehangen, want LM & ik worden 's nachts al eens wakker, kijken dan op de klok en 
zouden dan recht springen in het gedacht dat het hoogtijd is om op te staan, terwijl het nog maar 03h is.
Zojuist een juichende telefoon van LM : "Kijk eens op de klok!" Ik draai dat papier omhoog : het systeem is gerepareerd!
En wie heeft dat voor mekaar gekregen? Onze Grote Manitou natuurlijk, cheng Venes.
Hij kwam hier zojuist langs. Hij heeft enkele dingen vervangen daarboven en het was opgelost.
'k Heb hem zeer gemeend bedankt, want zonder klok kan men niet leven op de klok, wat het leven aan boord toch ís: een gestructureerd leven. 
En als de masterclock nu blijft lopen, mogen wij in gedachte allemaal een neus trekken naar het Pools-Pietje-Precies van dienst.
Dat mirakel van sociaal aanvoelen.
Eerst iedereen tegen zich in het harnas jagen met zijn loze geldingsdrang en daarna moeten komen vragen of een ander zijn job-probleem
zou willen opgelost krijgen aub. Cheng Venes had geantwoord dat hij zou zien wat hij kon doen. Want Venes moet daar ook eerst over nadenken hè,
hij heeft de oplossing niet zomaar pasklaar vooraan in zijn hoofd zitten.

Marconist (radio-officer, ze worden marco genoemd) is een centrale positie in het raderwerk,
vergelijkbaar met de positie van chief-steward, vroeger.
Het zijn twee totaal verschillende vakgebieden natuurlijk, maar de posities vertonen overeenkomsten, zijn vergelijkbaar:
ze hangen allebei rechtstreeks af van de captain en ze komen allebei dagelijks met alle departementen in contact, van hoog tot laag.
'k Kan er direct tien opnoemen die het raderwerk vlot & goed geolied laten draaien,
ttz: ik zie hun gezichten, hun namen zullen me later wel te binnen schieten.

Ik herinner mij ook een chef steward Miha -schip 20-, die met zijn aanmatigingen en nep-argumentaties om de twee dagen in slaagde
mensen tegen zich in het harnas te jagen, de gemoedsrust te verstoren door misverstanden te doen ontstaan, een sfeer van vijandigheid en wantrouwen
te creëren en het systeem van de dagelijkse communicatie te blokkeren. Zoals deze marconist. Twee gelijklopende verhalen.
Geldingsdrang gestoeld op lucht : arrogantie. Tja, dat soort mensen is soms aan boord, some ships do have them.

Er zijn nog verhaaltjes over belevenissen met deze marco : over de twee nietjes-machientjes -jammer dat ik me dit niet herinner, het klinkt interessant-
en over de patrijspoort van de laundry en het klein strijkijzertje. En over enkele vreemde uitlatingen die gedaan werden op een toon als ging het over
de Basisprincipes in de Samenleving. En over een bestelling van huishoudelijke producten die niét verzonden was (?), waaronder toiletzeep, WC-papier,
waspoeder en afwasmiddel voor een huishouding van 37 mensen. En over de kaft van het rekeningschrift in de bar, die plots vervangen was door een bericht
en de dag daarna was het bericht al weer weg. Enz, etc ... Maar ik begin er niet aan, aan zijn verhalen.
Ze vallen al lang niet meer onder te titel zijn 'excentriciteiten' maar onder de titel 'zijn gezeik'. En dat steekt tegen op den duur.
Misschien hebben psychologen aan hem een interessante kluif als studie-geval, maar scheepsgezellen in een werksituatie vragen geen interessante kluif,
die vragen dat het dagelijks leven een beetje vlot functioneert, zonder bijkomende interessant-doenerij van wie dan ook.

Eergisteren hebben we anderhalf uur zonder stroom gezeten in de cabine. We zouden onze transfo 300VA ruilen met die van Danut (de brave jongen)
Ik had ons transfooke al tot bij zijn deur gebracht, maar hij de zijne nog niet tot bij ons. Wat bleek? Danut moest tot 18h werken ipv tot 16h en
vermits het zondag was moest er koffie zijn voor LM na zijn siëst. Geen koffie, geen laptop, niksni. Een dooie cabine ineens. Gek gevoel hoor.
En ik moest nog een deel van LM zijn werkboek intikken.
Uiteindelijk bleek zijn transfo maar 100VA, geen 1000VA. Dat laatste nulleke had hij er in al zijn gedienstigheid bij gedroomd.
Gelukkig belde hij om 17h30 en ben ik onze transfo van 300VA van voor zijn deur gaan weghalen.
Hoe hij dan al wist dat zijn transfo toch maar 100VA was en geen 100VA terwijl hij nog van wacht op de brug was, dat weten wij niet.

Mensen Lief, LM & ik zijn ondankbare wezens. Nu hebben we eens professionele koks aan boord, nu zitten wij hier te snakken naar gewone burgerkost,
bloemkool met sossis, rode kool met veel appeltjes in, en naar een gewone tomatensoep. Vooral naar tomatensoep.
De Aziatische keuken gebruikt geen tomaten. Van alle Filipijnse koks met wie we tot hiertoe gevaren hebben maakte geen ene verse tomatensoep,
noch met groeten, noch crème, noch Andalouse, noch Minestrone.
De tomatensoep die op andere schepen af en toe op tafel kwam, kwam uit pakjes. Uit de grote dozen (±2kg ) noodrantsoen eigenlijk. Water toevoegen,
roeren en aan de kook brengen. En toen ook zonder een eigen toevoeging, niet wat verse tomaten erbij of gepelde tomaten,
een beetje look als smaakversterker, of een kruid of twee  ... niks. Gewoon poeiersoep was dat toen.

Nu zijn de koks hier aan boord geen gewone scheepskoks, wel professionele koks, maar nog steeds geen tomatensoep en onderwijl
krijg ik weer smaakhallucinaties zoals in '96. Mijn systeem jankt om tomaat met alle dingen die er in zitten. https://nl.wikipedia.org/wiki/Tomaat#Gezondheid

vervolg brief 17 (1999-02-28)

Morgen krijgen we veel gedoe en gedonder aan boord :
er komt een vetting-officer (prospectie in opdracht van een mogelijke klant, om te zien of dit schip geschikt is voor zijn lading),
inspecteur PvR komt (en die blijft aan boord tot het einde van de droge dok, hellep!),
loadingmasters komen aan boord, want lossen op een andere temperatuur dan we vervoerd hebben,
er is 50 ton aan wisselstukken aan boord te nemen (waar gaan ze die zetten?) én
er is crewchange.
Wat er nog aan ontbreekt is een audit, bvb en een drugs- & alcohol-controle (iedereen een urine staal produceren).

Iedereen zal morgen te weinig geslapen hebben omdat de standby-aankomst 's nachts valt.
's Morgens moet iedereen op zeven plaatsen tegelijk zijn,
ook de stewards, want al dat volk wil koffie, thee of nog iets anders. En al dat volk zal waarschijnlijk blijven eten ook.
Einde zeereis betekent gedaan met de rust.

Hoor mij jammeren. Ja, want ik mag aan die drukte niet meedoen, ik mag niet 'meespelen'.
'k Zal die laatste 250 blz's van het DGE-boek dan maar gaan strijken. 'k Heb vanaf morgen nog juist geteld 14 dagen om de instructieboeken
klaar te krijgen. Nu moeten er niet teveel andere jobkes meer tussen komen.

Die 14 dagen tussen het lossen en de droge dok zijn voorzien voor het spoelen en de demucking van de cargotanks, de grote kuis van de tanks.
Eerst worden ze gepoeld en gasvrij gemaakt en dan worden ze met de hand uitgekuist. Er dalen dus mensen af in de tanks, er komt een ploeg
van 120 man aan boord om dat te doen. 'k Vroeg aan choff Kram waarom spoelen niet voldoende is.
"Omdat er nog altijd slop (blubber van de lading) tussen de ribben en in de kleine hoekjes blijft zitten, omdat de sproeiers daar niet raken.
Die slop wordt er handmatig met schupjes uitgeschept."
"En als ze met hun schupjes in het slop scheppen, komen er dan geen walmen of gassen vrij?"
"Tja, maar niet zoveel meer." -daar heb ik, toen het zover was, gans anders leren over denken
'k Zal straks eens aan LM vragen hoe de ventilatie in de tanks gebracht zal worden.
Aan deck staat één douchke gemonteerd, een eigen bouwsel van de fitter. Eén douchke voor noodgevallen, voor een ploeg van 120 man?
Er zouden meer dan 10 douches moeten staan, verspreid over deck, bij de mangaten langs waar ze afdalen en weer buitenklimmen.

00h10: de scheepshoorn gaat, een keer vier en een keer zes stoten, dat is geen alarm. Waarvoor kan dat zijn. 'k Ga niet kijken aan deck hoor.
Als ik aan BB ga kijken is het gegarandeerd aan SB te doen of omgekeerd.
Allez, weeral getoeter, als ze dat tot het einde van de standby blijven doen is heel Singapore wakker.

1999-03-03 ~ aan de boei, Jurong, Singapore Island

Gisteren zijn we aan de wal geweest capt PP-LM had een bootje besteld tegen 17h. En vandaag misschien nog eens. Waar gaan we dat schrijven!
Vorig jaar -schip 29- hebben we een hele week op anker gelegen bij Tenerife en bestelde hij niks geen bootje, hoewel op Tenerife allerlei interessante
te bekijken en te beleven vallen en we de taxi-bootjes konden zien liggen in hun terminal.

Hier in Singapore kregen we ineens een bootje ter beschikking, en vele duurder waarschijnlijk want we liggen hier op een uur varen van de
bootjesterminal. 't Moet zijn dat hij zich aan boord van vorig schip dan tóch niet goed in zijn vel voelde.
Hij vond er zijn draai niet, zei hij toen. En dat voor een doorgewinterde zeeman?
En daar konden wij in september op schip 29 dan met 20 personen voor opdraaien hè, meneer vond 'zijn draai' niet.

Naar de wal varen was een belevenis, bijna een complete havenrondvaart (binnen Jurong wil dat zeggen): tussen alle schepen die hier op anker liggen,
± 80, langs de scheepswerven van Jurong en langs de droogdokken. Daar lagen schepen met een gestript en een half-gestript kasteel op hun beurt
te wachten, heel hoog op het water, want compleet leeg, zelfs geen ballast meer. Persies gekwetste mastodonten. Indrukwekkend.
Tussen al die sombere werkbeesten (het was ondertussen al donker) lag in een wachtdok ineens een wit rondvaartbootje voor toeristen, met afdakjes
in uitgewerkt hout of smeedwerk, van ver leek het kantwerk. Een wit communiekantje tussen al dat grauw van de industrie.
Die paradepaardjes moeten ook al eens binnen voor onderhoud natuurlijk. Er stond ook een groen boompje om het plaatje compleet te maken.

De schepen in de droogdokken zagen er uit als dames die zich aan het klaarmaken zijn. Half geverfd en de krulspelden zaten er nog op (de stellingen).

We hebben twee drijvende kranen zien liggen: 3200 MT stond op de hijs arm. (32 miljoen ton).
In Antwerpen hebben ze er ook zo eentje. Die heet Brabo. -800ton- https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Brabo_havenkraan_Antwerpen.JPG 
Maar deze waren dus groter. Eén lag tegen de kaai, evenwijdig met de passage en één lag in een dok, die kregen we in achteraanzicht.
Met al die gespannen kabels leek ze een gigantisch soort harp.
Er zijn twee boortorens in aanbouw, dat is ook een machtig zicht. Zo'n booreiland -of was het een boortoren?- heeft acht poten
van elf stelling-verdiepingen hoog. De gele stipjes beneden waren helmen, het was juist wisselen van de shift. Afmelden bij de ploegbaas. 
Die man moet de koppen tellen om te weten of iedereen de werkdag heelhuids overleefd heeft.
We zijn gaan eten in het café waar we twee of drie jaar geleden ook geweest zijn, toen met een kleine elektrieker, en het bliksemde & stortregende toen,
behalve op de weg van en naar het schip. Toen stopte het, als om de doortocht te geven.

Het was lekker, we zaten aan de reling en konden alle activiteiten van de bootjesterminal bekijken.
Wat een gewemel, wat een gedoe. Het stond daar geen minuut stil.

Er kwamen twee kleuters van uit het niet-rokersgedeelte binnengewandeld. Het jongetje Aziatisch, het meisje niet. Heel speciale ogen had ze.
Het jongetje stevende recht naar de kant, klom op een barkruk en ging over de reling hangen. LM is achter hem gaan staan om hem
bij de zoom van zijn T-shirt vast te houden.
- Bye bye boat! riep de kleine. Hij wou wuiven naar de taxibootjes, naar al die kleine lichtjes die bewogen op het water.
Jaja, maar van op het verdiep hè venteke, niet vanuit het water daar beneden.
Het meisje babbelde er op los en deed een ganse uitleg waarvan wij geen knijt verstonden en geen idee hadden in welke taal het was.
- Ook 'bye bye boat' doen? Ja, dat was het. Ze wou ook op zo'n klimstoel (zelf klimmen! liet ze weten)
We verstaan dus al een beetje Chinees nu.
Want het waren Chineesjes, ttz: het jongetje is Chinees, het meisje komt uit Finland, heeft een Chinese moeder en een Armeense vader.
Hoe twee buitenlandse mensen mekaar tegengekomen in Finland, vroeg ik aan de Chinese opa die er was komen bijstaan.
In het Engels vroeg ik dat, want ons Chinees beperkt zich tot 'bye bye boat'.
- Door de job, antwoordde de Chinese opa. Ja natuurlijk, dacht ik. En de opa vindt mij waarschijnlijk heel dom.
- Welke taal spreekt het meisje dan ? vroeg ik.
- Voor het ogenblik Chinees, zei hij, thuis Engels en op school Fins.
Natuurlijk, knikte ik.
Hij was nogal fier op zijn levendige kleinkinderen, dat zaagt ge zo, daar moet ge geen Chinees voor verstaan want
dat soort glimlach is internationaal.
Ze zijn nog enkele keren terug gekomen om op de barkrukken te klimmen. LM heeft fotootjes van hen gemaakt en ik hoop dat haar mooie ogen
goed te zien zijn op de foto. Haar Chinese naam heb ik niet kunnen onthouden en hoe ze op school genoemd wordt heb ik niet durven vragen,
misschien spreken de Finse kleuterleidsters wél Chinees.

Zo rond 23h stonden we op ons bootje te wachten.
Er kwamen er nog zeelieden toe, zij moesten ook een bootje naar hun schip halen. Zij waren Zuid-Afrikaners, maar ze spraken liever
Engels dan Afrikaans. We hebben we wat staan babbelen over Singapore en over schepen. Zij waren van de zeesleepvaart.
Zij moesten deze week de Caribbean Blue, de enorme barge die aan de overkant van de dock gereed lag, naar Qatar slepen.
Toen was ons bootje er en om 24h waren we weer aan boord.

1999-03-06 ~ op zee, Indische Oceaan

Deze voormiddag kwam cheng Venes me roepen.
-Kom eens kijken aan deck, zei hij. En ik ging mee.
Aïe néé! Aan de bakboordzijde van ons kielzog een beige oliespoor van enkele meter breed, zover ik kon kijken.
Er werd slop gepompt. -het bezinksel van vorige ladingen- En in een concentratie véél hoger dan de toegestane 15 ppm,
dat was duidelijk, zelfs ik kan dat zien.
Dit gebeurde op order van inspecteur PvR en met medeweten van capt PP-LM.
Om van de schreien.
Het was al bezig van 08h, misschien zelfs vroeger, vertelde LM later.
Hoeveel zeewater hebben we nu onomkeerbaar kapot gemaakt?
Om van te janken.

En dan maar sermoenen dat men 'respect' moet hebben voor zijn superieuren. In hun geval zie ik daar de noodzaak en het nut niet van in
en 'vertrouwen in hun beslissingen' ook nog zeker? Maar het is óp, dat vertrouwen! Definitief kapot.

          Als ze inferieure ethiek hanteren, kan men moeilijk nog zonder argwaan de term superieur gebruiken hè.

          Later hanteerde de rederij de slogan 'The ocean is our environment', de oceaan is ons terrein.
          Naargelang men de klemtoon legt in die zin, krijgt hij telkens een andere betekenis.
          En geen woord over responsability.

Cheng Venes en choff Kram zagen er danig aangedaan uit, deze middag aan tafel.
Die manier van slop lozen was regelrecht een trap tegen hun beroepsethiek.

16h: Mensen Lief, opzij, ik moet efkes gaan zitten. 'k Kom van het radiostation, 1 fax & 3 mails gaan verzenden.
De marco heeft het weer vandaag. Recht uit een show van Gaston & Leo, maar dan voor echt, dat is het spijtige er aan.
Eén van de bestanden is een *.ppt, een tekening.

- Wat is ppt? vraagt hij. (Een louter informatieve vraag, zou een mens denken.)
- PowerPoint, een tekenprogramma, antwoordde ik. (a drawingprogram, drau-wing uitgesproken op zijn Amerikaans)
- Hebben de bestemmelingen dat, PowerPoint?
Vriend, begin niet gelijk dat stukske Rébo op schip 28 hè, die moest ook over elk uitgaand bericht zijne parlee doen,
die verwarde ook de af-zender met de ver-zender. 
- Sure, zei ik, PowerPoint is part of the Microsoft package.
- 19 kilobytes! schrok hij.
Lap, hij moet die alle 19 te voet naar België brengen hoor, één voor één ... en zeer zeker van zijn zaak zei hij:
- Als ge dit in txt zoudt zetten hè, dan zou het maar 2 kB zijn.
Awel ventje? Zo ineens van 19 naar 2 converteren zonder rekenmachientje? Volgens welke formule, voor een tekening?
En van ppt naar txt dan nog wel? Moet ge mij eens voordoen, een tekening in txt, in een programma van onbewerkte, platte tekst ... doe dat eens voor?
En daarbij, gij gaat mij na twee maanden niet doen terugschakelen naar txt hè. Dat is allemaal al uitgebreid getest en besproken geweest met
de correspondenten, zij verwachten zich aan iets van Microsoft.
- txt is im-possible, antwoordde ik, out of the question! (Ik kan ook ongenuanceerd doen hoor, kleine moeite.)
- Why?
- Because it's a drawing. (Man toch, dat heb ik 10 seconden geleden al gezegd!)
- Oh, you mean a drôôwing ... (op zijn Brits uitgesproken.)

Als de marco iets niet direct begrijpt ligt het aan onze uitspraak van het Engels. Die truc kennen we al jaren, het is een klassieke smoes geworden.
Wanneer we na 20h gaan verzenden, en LM kan meegaan, dan haalt de marco zo geen kronkelredeneringen uit. Gek hè.
Enfin, LM kijkt al niet meer op van dat soort dingen.

'k Zal morgenmiddag eens vragen aan de marco wat hij het liefste eet, tomeetoos or tomaatoos. https://www.youtube.com/watch?v=K75g7eRhH9M , 04min17

De mensen van de keuken noemen de marco de 'chef-steward'. Achter zijn rug, dat wel, maar de keuze van de bijnaam zegt alles hè. Of toch veel.
Het schijnt dat hij de chef-kok eens gaan onderhouden is over de bereiding van het een of ander. Niet over een Pools streekgerecht, dat had gekund.
Neenee, hij had het over iets gewoon al kip of steak. Dat moet men nogal doen, een chef-kok als deze gaan vertellen hoe iets moet.
Nu hébben we eens professionelen aan boord, laat die mensen dan met rust, die kénnen hun vak.

Oeps, blad vol. Dat is het dan voor deze keer.

1999-02-09 ~ op anker, Mina Al Bakr, Irak

Dag Belgen in het Binnenland,
hier Belgen in het Buitenland.

We liggen weer maar eens op anker en geen kat weet voor hoe lang.
Wat is het verschil tussen ankeren hier en ankeren in de Golf van Oman?
We zitten nu ongeveer 03°40' meer noord. Het is iets frisser. Of toch minder warm.
Het was eventjes 'dry ship'. Er mag bier meer in de bar vanaf 24hrs vóór aankomst, vóór de laad- of losoperaties beginnen.
Aangezien we niet weten wanneer de aankomst zal zijn, weten we evenmin wanneer die 24hrs gaan beginnen, of die al begonnen zijn.

          Op schip 27 heeft capt PM ons zo in aug '96 eens 120hrs in die beruchte 24hrs-voor-aankomst gehouden.
          We waren gedurende vijf dagen aan het wegvaren van een tyfoon, ergens in het Oosten.
          Als hij de slopchest weer open stelde, moest er achteraf weer een kleine inventaris gemaakt worden.
          Óns heeft hij droog gezet hè, de bar en de matrozen heeft hij vijf dagen zonder bier gezet, zichzelf en 'de zijnen' zo niet natuurlijk.
          'k Vraag  me af waarom zoveel zeemannen opzien tegen een stukske papierwerk, papier is toch verduldig?
          En er was een 24hrs notice, herinner ik mij nu, het schip wordt 24hrs op voorhand verwittigd zich klaar te houden. Tijd genoeg.

Gisterenavond heeft choff Kram er zelf voor gezorgd dat er één bak bier naar de bar kwam. Om 18h30 komt Danut (3^de stuur) van tafel
3 bier halen voor de marco die aan tafel een glas trakteerde. Dat is helemaal tegen zijn gewoonte. Aan de toog werd iets gemompeld. (*)

          Er werd iets gemompeld van slokop, want 3 bier is op dat ogenblik 1/8^ste van de beschikbare voorraad.
          De marco die ineens drie bier trakteert, en juist vandaag ...?

En het is Danut die 3 pinten komt halen? De marco doet dat niet zelf?
Welja, Danut is opgevoed op pensionaat en in de legerschool, plus nog een aantal jaren beroepsmilitair geweest.
Hij is het gewoon om in een hiërarchische groep te leven. Als jongste in graad en in leeftijd staat hij uit zichzelf recht om
die 3 bier te komen halen voor de marco. Zelf is hij een cola-man. 

(*) Maar er moest toch nog iets anders aan de gang zijn ook hoor. En pas vandaag werd duidelijk wat.
De Bier-Gijzeling is een rechtstreeks gevolg van de Airco-Problemen. Dit is een verhaal dat zich onder volwassen lieden afspeelt.
Nu ja, de meesten zijn volwassen, die ene is waarschijnlijk alleen maar volgroeid.
Ga zitten en lees. En zet u schrap.

Om 11h50 komt Cheng Venes efkes vertellen dat hij zojuist door de marco bier in de bar laten zetten heeft.
Gisteren hadden choff Kram en hijzelf dat ook al eens gevraagd aan de marco, maar die wou -dierf- niet naar capt PP-LM stappen om
te vragen of er weer bier in de frigo mocht, vermits we toch een 24hrs notice hadden.
Choff Kram is het dan zelf gaan vragen aan PP-LM, die viel uit de lucht: hoezo geen bier in de frigo van de bar?
Waarom dierf de marco niet naar capt PP-LM stappen? Omdat hij het op eigen houtje beslist had: hij vindt het te koud in zijn cabine en in zijn radiostation.
Aan stuurboord is namelijk de airco weer aangezet, op verzoek van capt PP-LM, maar dat wist de marco niet, dat het op verzoek van de capt was.
Nu is er voor het circuit aan stuurboord geen afstellen meer bij. Het is er alles of niks. In dit geval alles, en dat is wat koud voor de marco.

Airco valt onder de bevoegdheden van de chief engineer (cheng Venes dus). De marco had er een paar graden Celsius bij gewild. En dat kan niet aan SB.
En toen heeft dat potentaatje het bier gegijzeld: hij geen Celsius = cheng Venes geen bier. Maar dan ook niet voor de 'vrienden' van cheng Venes
(de andere Belgen wil dat zeggen) en jammer genoeg voor zijn Poolse collega's en voor hemzelf evenmin, behalve dan wanneer de stock koud bier zeer
zeer beperkt is, wanneer er maar 24 gekoeld staan voor de avond, dan moet hij plots wél zijn deel hebben.
In het totaal gaat het over 13 personen van wie 10 geen moer te maken hebben met de airco. Hij veegt dus iedereen op een hoop, iedereen gestraft?
Hoe kan een volwassen brein zo'n mokkend dwingelandje zijn? Zielig denkwerk hè.
Lang heeft hij het niet gedaan gekregen, het bier gijzelen, vermits
Kram, chief officer zijnde (drie latten op zijn epauletten) en
Venes, chief engineer zijnde (vier latten op zijn epauletten)
er geen enkele moeite mee hebben de marco te passeren en efkes met den ouwe te gaan babbelen, zo tussendoor.
Ze werken in nauw verband en zien mekaar meerdere keren per dag.

Om 11h50 is cheng Venes over dat biergedoe bij de marco efkes op zijn strepen gaan staan, vermoed ik.
En wat de airco betreft  is capt-PP-LM op de zijne blijven staan. De airco aan stuurboord blijft áán.
Cheng Venes vroeg aan capt PP-LM hoeveel graden het is in zijn cabine: "14°C en dat vind ik goed zo." Punt. -14°?

De marco heeft zich verontschuldigd bij cheng Venes dat hij al een paar dagen boos was op hem vanwege de airco, maar dat hij niet wist
dat het circuit aan SB geblokkeerd was. Waarop cheng Venes : "Dan zie ik nog altijd niet wat dat met het bier voor de bar te maken heeft."

           Luister marco, als ge iets niet weet dan informeert ge u wat grondiger hè. Blijven doorvragen.
           En na 25 jaar vaart nog nooit gehoord van een geblokkeerd airco-circuit?
           Nog nooit meegemaakt? Ik al wel, en ik vaar nog maar 21 jaar.

           En dan is er nog iets ... hij volgt orders op, zei hij enige weken geleden. Ja? Dan is die biergijzeling toch iets dat hij zonder orders,
           op eigen houtje beslist heeft, want capt PP-LM wist nergens van. Ja, met die marco is er iets in 't kopke ...

1999-02-20 ~ op zee, Indische Oceaan

Jawadde, 11 dagen niet geschreven? Dat komt zo : veel werk. Véél werk. Lach niet! Het is echt waar, sinds 09/02 heb ik weer veel werk,
zoals iedereen hier aan boord. En daar ben ik blij mee hoor. -daar werd ik echt goedgezind van
'k Ben de instructieboeken van het ECR (Engine Control Room) aan het herstellen. Knippen, lijmen, bladzijdes fotokopiëren, indexen typen & toevoegen,
de ringmappen grondig schoonmaken en anders het boeltje via de gerepareerde perforaties in de linker marge bijeen binden tussen stukken stevig papier
van afgeschreven zeekaarten of tussen twee stukken soepel plastic, als ik dat vind. Het geheel is dan weer een ± propere en vooral bruikbare werkbrochure.
Gewoonlijk krijg ik Gewoonlijk krijg ik twee werkboeken/werkbrochures.
En tussendoor is er het dagelijks typwerk voor LM. Soms is er dringend typwerk.

De instructieboeken moeten allemaal nagekeken zijn vóór half maart, vóór droge dok. De kleefstiften Pritt gingen er nogal door maar
die hebben ze nodig op de brug om de zeekaarten bij te werken. Daarom ben ik overgestapt op vloeibare lijm en penseel.
Die lijm is aan boord in potten van 20 cm. Eén pot is al leeg. Vloeibare lijm trekt kreukels in het papier, daarom moet ik de bladen droogstrijken eer de lijm
helemaal opgedroogd is. Kortom, het is plezant knutselwerk. Zo plezant dat ik vergeet dat er was in de machine zit. Die is dan 's avonds niet droog natuurlijk.
Droogstrijken dan maar. Dat kan ik nu al goed.

Op 16/02 zijn we de Picardië gepasseerd. Een gloednieuw schip, het is omzeggens nog nat van de verf want het komt recht van de werf (Korea).
JvdM als capt, cheng Vander met Ava natuurlijk, en choff Phika zijn daar aan boord. We hebben efkes met hen over de VHF gesproken, niet lang natuurlijk,
want er waren nog mensen die met de oude bekenden op het gloednieuw schip wilden spreken.

't Schoonste van 't spel, we hebben hen vanuit de bar om 18h voorbij zien varen tijdens het avonduurtje, maar we wisten niet dat het de Picardië was.
Kon de brug eens efkes niet naar beneden bellen om dat te zeggen? Ze wisten al van 's morgens vroeg dat een aantal mensen geïnteresseerd was in dat schip.
Nu heb ik er geen foto's van en kan ik die niet opsturen naar Ava. Niks.  

Vanavond weeral barbecue. Weeral. Die twee zottekes, cheng Venes en choff Kram hebben dat voor mekaar gekregen.
Zo ergens rond 05/02 -tekst 290- schreef ik dat de rederijen in Antwerpen waarschijnlijk aan het onderhandelen was met Poland over de loonvoorwaarden
van de Poolse officieren. Alleen is hun manning agency niet in Gdansk maar in Dorchester, UK . DML = Dorchester Manning Ltd.
Vandaag is het bericht binnen gekomen dat de samenwerking met DML stopgezet wordt. Na de droge dok in Singapore, alle Polen naar huis.
Alle Filipijnen ook, want die zijn ook van DML. En wat komt er in de plaats?
Raad eens? Geen Kroaten want die zijn niet goedkoop genoeg meer.
Raad nog eens? Chinezen.
Waarmee is die dynastie in Antwerpen bezig?

1999-02-28 ~ Singapore Strait

Om 19h30 hing aan het bakske naast de deur van de cabine een fax van Laura & D. Om 20 h begint de marco zijn wacht.
We zijn gaan vragen of ik over Satcom C kon gaan faxen aub. Het kon. LM was er bij. Dat scheelt telkens een stuk. Zelfs voor een e-mail.
Maar het faxtoestel bij Laura en D accepteerde niet direct.

'k Heb vanalles te vertellen over de afgelopen week, maar ik moet persies eerst nadenken wat.
Over het reparatiewerk van de instructieboeken: er was opnieuw een dag vertraging door extra typwerk voor LM.
Verder een dikke farde over de DGE, de drie Diesel Generated Engines. Dat zijn de drie werkpaarden die elk een generator voorzien van
mechanische energie, zodat de drie generators elektrische energie kunnen leveren voor de brug, het machien, het deck en de bewoning.
Laat ons zeggen dat de DGE's de werkpaarden zijn en de generators die ermee verbonden zijn, zijn de werktuigen.

In dat dik boek over de DGE's had bijna elke bladzijde reparatiewerk nodig. Bij sommige moest zelfs aan beide zijden de marge hersteld worden.
In het totaal waren er zo'n 500 blz's, schat ik. Ze zijn genummerd per rubriek en ik had geen zijn om alle blz's van alle 145 rubrieken samen te tellen.
Het register zei 145 rubrieken. Oké, daar zet ik dan efkes mijn schouders onder, ik weet voor wie ik bezig ben hè.

De blz's zijn langs weerszijden bedrukt. Ik moest dus ook aan de even kant tekst leesbaar laten op de randen of er ging informatie verloren,
wat wil zeggen dat de repels ruitjespapier die ik zou inlijmen en gebruiken voor de reparatie, telkens op aangepaste breedte moesten afgescheurd worden.
Het was precisiewerk dat maar niet vooruit wou gaan en na verloop van tijd hing de lijm ongeveer overal, zo'n beetje à la Guus Flater.
De derde pot lijm is al half leeg. -de repen reparatiepapier moeten langs een lat gescheurd worden, laat zich mooier verlijmen dan geknipte repen
Goed, de ± 500 blz's-en-centiemen zijn nu geplakt en gestreken. Het eerste gedeelte is opnieuw geperforeerd. Morgen doe ik het tweede deel.
Dat is de verklaring waarom ik zo weinig geschreven heb de voorbije dagen.

Dat er Chinezen komen staat nu vast. Dat heeft weinig te maken met de professionele kwaliteiten van de Polen, maar alles met de carter.
Als zij Chinese contracten willen moeten ze Chinees volk aannemen.
Enkele dagen geleden vertelde capt PP-LM dat het zusterschip van dit schip hier ook in Singapore is. Daar schakelen ze na 3 maanden al terug van
van Chinese naar Kroatische en Filipijnse bemanning. Ik wil niet weten wat de Filipijnse stewards op dat zusterschip gaan aantreffen.

Op 25/02 (of 26/02?) heeft een Belgisch schip ons voorbij gestoken. Singapore en omringende waters zijn zeer druk bevaren natuurlijk.
Er waren weer bekenden aan boord, capt DM (de rustigste mens van alle kapteins die we kennen), choff Pévala, en cheng DS.
Van dit schip heb ik wél foto's deze keer.
Capt DM van het andere schip heeft gebeld met capt PP-LM en volgens zijn zeggen zou dit schip er nog niet zo slecht uitzien als 24-jarig oudje.
'k Vraag me af welk merk van verrekijker capt DM heeft. Ze vaarden op een mijl afstand van ons! Die afstand heb ik gevraagd aan PP-LM hoor.
DM is gewoon een slimme kaptein die weet dat een beleefdheidje nooit weg is. En daar trapt PP-LM in natuurlijk, hij was gedurende twee dagen
fantastisch goedgezind. -wees nóóit de dupe van een compliment, PP-LM heeft deze schroothoop toch ook van op zee gezien toen hij aanmonsterde
Door een verrekijker van de brug zag ik van op onze wing iemand in het wit staan (een hemd? een overall?)
en ook iemand in het rood (een T-shirt? een pullover?) Wie het was kon ik niet zien natuurlijk, vanop een mijl afstand.

Een dag later hebben we een schip van de Franse rederij gekruist. Bij het naderen van Singapore is het nogal een drukke bedoening, een flessenhals.
Zo druk als het Noordzeekanaal, maar dan warmer. En hier is meer zichtbaarheid in deze tijd van het jaar.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Straat_Malakka ,https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_Kanaal 

In de twee dagen Malacca (Malakka, Melakka) Strait was er 's nachts weer piratenwacht. De twee matrozen aan deck liepen hun ronde gewapend met
een zware draaglamp. LM had ze direct gezien. Ze gaf heel sterk licht, zodat de aansluipende piraten weten dat hier volk wakker is.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Piraterij_(zeeroverij)#Moderne_piraterij 

23h30: LM is vannacht door de telefoon wakker geworden terwijl ik alvast toastjes gaan maken was voor hem.
Toen ik terug boven kwam, was hij al naar 't machien. En tegen 04h zijn de toastjes slap. Nieuwe maken dan maar ... LM belt me dan wel wakker.

De loods komt aan boord, hoor ik. Einde zeereis dus.

(het vervolg volgt)

1999-02-03 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Dag allemaal, hier nog wat getater van op het water. Deze voormiddag was ik danig bezig met krantenknipsels over de bombardementen
in de regio, om de fotokopieën bij te voegen, bij vorige brief. Ineens zie ik dat het al 10h50 is en ik had nog allerlei te doen vóór 11h45,
want dan komt LM boven. 'k Schiet in gang en zeg luidop tegen mezelf wat er eerst moet gebeuren en rap : "glazen, filterbakje, tassen ..."
Als ge het tegen uzelf hebt en er komt ineens antwoord, dat is verschietachtig zie. Zó hoog sprong ik. Da's hoog hè.
't Was cheng Venes die van uit de alleyway vroeg waarom ik me zo aan het reppen was.
"Omdat het al 11h is en ik moet nog vanalles ..."
"Tien voor elf" zei hij.
Jahaa, dat verandert alles hoor, om tien voor elf valt er nog niks te reppen?  Tien minuten te vroeg beginnen reppen is overdreven ijver.

In het grootste knipsel staat in de middelste kolom op Al Basrah geschreven : "almost daily this month" = "bijna dagelijks deze maand".
En ineens herinnerde ik mij de donderslagen die ik gehoord had in Mina Al Bakr. (125 of 130 km van Al Basrah)
In feite was het toen stalend weer met heldere hemel, enkel de horizon was wat onscherp, maar het was nergens bewolkt.
'k Ben gaan opzoeken wat ik daarover geschreven heb, misschien schieten mij wat meer details te binnen.
Brief 06 -tekst 280-:
"De terminal is een paaldorp in metaal, roestig en gebleekt door de zon (...) 13h40: dat gekraak van daarjuist was gewone donder
en geen slordig gebombardeer van Clinton zijn vliegend personeel."
Ja, nu zie ik het weer, het was een heel zonnige dag.
Waarom schrijf ik gekraak? Omdat het een veraf geluid was.
Waarom schrijf ik 'gewone' donder? Omdat het kedoek-kedoek geluid leek op wanneer ze ver weg in de bergen met dynamiet aan het werken zijn.
Maar er waren geen bergen in zicht, geeneens land, dus moest het maar donder zijn. En gewone donder, om mezelf te sussen waarschijnlijk.
Diep vanbinnen zal een stukske van mij niet helemaal gerust geweest zijn. En dat stukske had het bij het rechte eind.
'k Zal eens wat beter naar mijn eigen stukskes luisteren, zachtjes. En met mijn oren wijd open naar de geluiden.
En die twee militaire vliegtuigen (om 09h en 10h) waren waarschijnlijk geen snuffelaars van een UNO-checkpoint, het waren ook geen verkenners.
Aan verkenners riskeren ze geen dure vliegtuigen meer, daar bestaan nu andere middelen voor. Satellietfoto's en zo. -toen in 1999 nog geen drones
En ze hebben Saddams luchtafweer bases onderhand wel in kaart.
Het waren gevechtsvliegtuigen, bommenwerpers.

We hebben heel die redenering eens overlopen, LM & ik en daarna met Danut. Danut herinnert zich niks van die aard en LM was in het machien.
Maar het zou kunnen kloppen. En ik hoor nu nog het geluid 'kedoek'. Het was geen donder.

1999-02-04 ~ op zee, Golf van Oman

16h: we varen weer. Of iedereen daar zo blij mee is valt af te wachten, maar voor mij komt er schot in de zaak.
(Opletten dat Clinton zijn vliegend personeel dat niet al te letterlijk neemt, schot in de zaak)

Over de marco ga ik een tijdje niet schrijven, denk ik. Nu wordt het écht ongeloofwaardig. Misschien niet zo de stoten die hij uithaalt, maar het aantal
en de frequentie. Vanmiddag was er weeral iets met onze geprinte & leesbare declaratie voor de douane in de volgende haven. En gisteren over het
telefoonnummer in Limburg dat ik nog efkes moest bijschrijven op het foon-blad. Maar daar ga 'k nu niet over schrijven, echt geen zin.
Gisteren zei cheng Venes :"Ge moet hem te pakken krijgen wanneer hij goedgezind is."
Dat is zo'n standaard uitdrukkingske, een stoplap. Maar misschien hadden we dat letterlijk moeten opvatten.

De Franse rederij heeft post laten komen vandaag. Zoals op 20/01 al, maar toen was er voor ons niks bij. Maar ze sturen dus nog altijd door hoor.
Eergisteren zei de elektrieker zo terloops en ten titel van informatie tegen cheng Venes dat hij niet teveel jobs meer moest in gang steken hè,
want dat we een dezer dagen misschien gingen varen. Kunt ge u dat voorstellen?
Een chief engineer werkt qua planning in zeer nauw contact met de captain, maar dat stuk elektrieker kwam efkes informeren en intomen, kortom
de planning in de plaats van de chief doen. LM zat nog met ogen vol ongeloof toen hij het 's middags vertelde. -een elektrieker die geen groot licht is, erg hè
In vroeger tijden hadden kastelen een nar, in circussen hebben ze een clown en wij hebben Mr MS, de elektrieker.
Het verschil? De eerste twee doen iets voor hunne kost. 

Gisteren werd cheng Venes ervan op de hoogte gebracht dat er aan deck iets kapot was, beyond repair. De OMDS: Oil Discharge Monitoring System,
iets om de ppm (parts pro million), de graad van vervuiling te meten. Dat is iets elektronisch. De deckofficieren (stuurlieden) weten al dat het stuk is
sinds 17/01. Eerst proberen ze zelf wat te knutselen & frutselen en wanneer het dan perte-totale is, definitief kapot, mag iemand van het machien
komen redden wat er te redden is. Áls er nog iets te redden valt. Tergend is dat. De verstandhouding deck-engine verbetert er niet op, met dat soort gedoe.
De rederij in Antwerpen wou op stel en sprong een verslag van cheng Venes, terwijl de mens nog geen tijd gehad heeft zich een idee te vormen over
wat er aan de hand is en om de omvang van de schade te ramen.
Ondertussen werd gezocht naar het handboek van dat ding, waarin de schema's en alle technische gegevens staan. Niet te vinden.
Niet in het bureau van cheng Venes, niet in het bureau van choff Kram. Ten einde raad hebben ze, met de goedkeuring van cap PP-LM, naar
Fraco gebeld in Oostende, om te vragen waar op heel dit schip het handboek van de OMDS zou kunnen liggen.
In het bureau van de captain, zei Fraco. (Fraco was in verlof sinds wo-27/01)

Een kaptein die zich min of meer bij de zaak betrokken voelt, zou zeggen "Ik zal in mijn bureaukasten ook eens kijken" vermits dat de enige plaats is
waar nog niet gezocht werd. Hier niet zo, niet met PP-LM. Niks in eigen kasten kijken. Nog liever een duur telefoontje naar België.
Op kosten van de rederij in Antwerpen. En dan vraagt een simpel bemanningslid zich soms af van waar de bezuinigingswoede vandaan komt.
Omdat ze enkele verdiepen hoger zitten smossen met het geld van de rederij tiens!
Verscheidene keren op verschillende tijdstippen. Die som 'werkingskosten' loopt op hè, dat weet zelfs ik.

          Deze namiddag was er foon van capt PP-LM naar cheng Venes om te vragen of hij het handboek van de OMDS nu al doorgenomen had. 
          WABLIEFT?
          Eerst het probleem twee weken stil houden en dan zou Venes al zijn andere bezigheden moeten laten vallen, zijn planning omgooien om
          op stel en sprong een handboek over elektronica te bestuderen? Vandaag niet schat!

'Min of meer betrokken bij de zaak' : enkele dagen geleden was er nogal wat te doen over de hoeveelheid brandstof die moet besteld worden en
tot wanneer? Tot eind februari? Half maart? Het gaat over tonnen en dollars hè, niet over liters en centiemen.
Cheng Venes maakt zijn raming in functie van het een en ander, stapt naar boven om dat mee te delen aan Het Gezag.
"Niet nu" zei capt PP-LM, hij was op de computer aan het schaken en had geen tijd voor beleidszaken.
Het Beleid had geen tijd voor beleid? -de slagzin 'job first' geldt dus niet voor Piet 'Hein'
En bij zo iemand zou ik moeten gaan vragen of hij een fax wil verzenden? Goodwill smeken? Nee danku.

1999-02-05 ~ op zee, Golf van Oman

Gisteren rond 11h15 ga ik zoals elke dag pinten in de bar halen. Er hangt een papier tegen de deur, ondertekend door capt PP-LM over
restricties in de Perzische Golf. Alle camera's, speelkaarten (?) en zo nog vanalles, moeten ingeleverd worden, en wel heden om 15h.
Wie in het bezit gevonden wordt van bovenstaande artikelen riskeert strenge straffen van het DML (?)
Wat betekent DML? M= misschien Militair en de D en de L dan ...? Alles gaat achter slot en zegel in de bonded stores,
de locker van de taksvrije goederen, wil dat zeggen. We krijgen ons fotogerief pas terug wanneer we
de Perzische Golf verlaten hebben. Dat is binnen een week of twee. Bovenaan het blad staat als koptekst Qatar.
Oké, we gaan dus naar Qatar. https://nl.wikipedia.org/wiki/Qatar 
Dat bericht is geprint, getekend door capt Piet 'Hein' en werd uitgehangen op een openbare plaats. Officiëler dan dat kan niet.
En nu weten we tenminste waaraan en waaraf, want met die snel wisselende planningen van de laatste dagen onthou ik het gewoon niet meer.
Bij de trap kruis ik Ive en vraag hem waarom we zo ineens ons fotogerei moeten indienen :
"Zijn ze in Qatar dan zó streng? Da's toch geen oorlogsgebied."
Ive was aan het werk en onderweg naar ergens en antwoordt dat ze in de Emiraten zo streng zijn. En de Koeweiti's ook, ook streng.
"In de Emiraten?" (UAE). Ik snapte hem maar half en hij mij helemaal niet, denk ik : "Bedoelt ge de Saoedi's?" vroeg ik nog.
"Neenee, de Emiraten." En hij was al weg naar het volgende jobke.
'k Ga naar de cabine, steek het bier in het vriesvak zodat het goed koud zal zijn voor LM en kijk op de kaart van de Perzische Golf.
Qatar is wel degelijk onafhankelijk gebied, geen Saoedi-gebied en het is zeker geen UAE, er ligt nog een heel stuk Saoedi-Arabië, tussen de twee.
Nuja, misschien zijn ze in Qatar even streng en fanatiek als de Saoedi's, dat kan zijn. Maar waarom heeft Ive het dan over de Emiraten en Koeweit
als ik Qatar zeg & bedoel? En Ive vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik over Qatar leuterde.

Om 11h45 vertel ik LM dat we naar Qatar gaan.
"Ik heb iets gans anders gehoord" zei LM
"Awel, dan loopt uw informatie achter want het hangt uit in de bar, het wordt Qatar." Voor een keer was ik 105% zeker van wat ik zei.

Tijdens het middagmaal vraag ik nog maar eens aan Ive of het wel in de Emiraten is dat ze zo streng zijn, want toen ik naar de tandarts in
Khor Fakkan geweest ben heb ik in de haven openlijk lopen foto's maken en niemand ... Ive zijn ogen gingen wijd open van, ja van wat, van 't schrikken? (*)
En mijn ogen gingen straf dicht. Waaraan was ik weeral eens ontsnapt. Ik had een fototoestel bij en een pocket met een bloot vrouwelijk op de kaft.
Ter goeder trouw? Ikke? Dat gelooft geen ene UAE-controleur.

          Toen LM op ma-25-01 de Lamnalco Jaguar zag wegvaren van het schip was hij er zeer gerust in : m is een 'groot' genoeg,
          zij loopt in geen zeven sloten tegelijk, dacht hij. Ondertussen zat er wel een fototoestel in mijn tas en een pocket met een bloot vrouwenlijk. 
          En met die tas moest ik een derde keer de immigratie door (en 's anderendaags een vierde keer in de andere richting).
          Misschien heeft dat blauw-grijs nonnenregenjasje geholpen. Op nonnen gelijkende wezens worden niet zo gecontroleerd.
          Niemand in Khor Fakkan zei dat ik daar niet mocht fotograferen. De Indiërs niet, de Filipijnen niet en de UAE onderdanen waren
          zo vroeg op de dag nog niet aanwezig. De enige die ik gezien heb zat in het immigratiekantoor. In dat kantoor hangt geen melding over
          fotograferen, enkel over kledij en ramadan. En aan boord hangt ook niks uit over restricties in de Golfstaten.

          Alhoewel, niemand? Iemand van de Indiërs van de Lamnalco Jaguar maakte wel plots een gebaar toen hij mij zag fotograferen.
          'k Was de Jaguar aan het kadreren van tussen twee palettentorens op de kaai en ik dacht dat hij iets bedoelde in de aard van :
          besteedt gij daar een foto aan, aan zo'n silly supplyschipke? Zoiets in die trant. Maar misschien was dat plots gebaar iets van :
          Oei! wat doet ze nu?    

          Kermille, dan kan ik hen die foto's niet opsturen ook niet? Eigenlijk was in dat van plan, met een grote bedankbrief erbij.

(*) Waarom heeft aan boord niemand mij verwittigd (op ma-25/01) dat er niet mag gefotografeerd worden, in geen enkele Golfstaat,
zelfs niet in de niet-oorlogslanden. Ive wist dat al. Hij had het me kunnen zeggen toen het tandartspapier ingevuld werd. Aan boord is
uitgebreide documentatie over de geplogenheden en de restricties in bepaalde landen. -dankuwel hoor Ive! Hij is nu loods ergens, zegt het Net.

Tijdens het avonduurtje (18h) vraag ik aan het verzameld gezelschap (PP-LM komt pas om 18h40, en dan nog pro forma) of we nu
wel degelijk naar Qatar gaan, en we hebben samen het papier dat daar hing nog maar eens overlopen: getekend door de captain én
uitgehangen op een openbare plaats. Officiëler dan dat kan toch niet!
Drie stemmen tegelijk :
"Maar nee! Oelala, meiske toch, dat papier is immers getypt door de marco! -die een koptekst laten staan had!
die man heeft het concentratievermogen van een plumeau 
Tja, 'k Had het moeten weten. Maar met Qatar in de koptekst is het stuk tóch wel afgetekend door capt PP-LM? Had híj dat dan niet gezien?  

Dus op ma-25/01 wist de marco dat ook al. Jaja, maar hij herbruikt een bestaande tekst zonder na te kijken of alles wel klopt en liet 'Qatar'
in de koptekst staan terwijl het over álle Golfstaten gaat. Alle, allemaal, dus ook de Emiraten.
Had hij me niet kunnen verwittigen toen hij kwam vragen om kranten mee te brengen van de wal?
Dat wonder van nauwkeurigheid is ook degene die onze rekeningen moet maken. Dat belooft hè.
Hoe is het gezegde ook al weer: juiste rekeningen, goeie verstandhouding, goeie vrienden? We hebben nog geen klare afrekeningen gezien.
Noch voor december, noch voor januari, enkel mistige totalen staan er op dat blad.

Het Qatar mistverstand kan geen vijf weken aanslepen zoals het slopchest misverstand. Daar moeten we nog dankbaar voor zijn ook misschien.
En het had potverdorie zeer verkeerd kunnen aflopen. In de Perzische Golf gokt men niet op een goede afloop.
Maar ik zou dus niet meer over deze radio-officier schrijven, had ik enkele brieven geleden gezegd. Sorry dus.

Cheng Venes kwam hier zojuist vertellen dat hij met de OMDS, de vervuilingsmeter voor de sloptanks (deck) klaar is.
Volgens hem werkt het systeem nu weer maar hij kan het voorlopig om een of andere reden niet testen.
Hij heeft er de kleefband afgehaald en de elektrische draad die er rond gewikkeld was door iemand die denkt dat elektronica met voodoo praktijken
in orde te brengen is, dat alles heeft hij er moeten afhalen eer hij met nakijken, afkuisen en afstellen kon beginnen.
Hoogstwaarschijnlijk is de elektrieker er aan bezig geweest. Dat zou moeten terug te vinden zijn in zijn werkboek. Môja, hij heeft die OMDS
niet in orde gekregen en dat heeft hij dus stil gehouden voor cheng Venes.
Resultaat : op 17/01 denkt het deck (Fraco en Kram) dat iemand van het machien met de vervuilingsmeter bezig is, en
het machien (cheng Venes) weet nergens van, dat alles door dat heimelijk stuk elektrieker dat meer bekommerd is om zijn gezichtsverlies dan
om de taak die vóór hem ligt. Cheng Venes noemt het sabotage en is razend. Dat zegt hij zeer rustig en kalm, maar binnenin stormt het , denk ik.

Wegmoffelen, halve waarheden en onjuistheden vertellen, dat is wat wij tot hier toe mee gemaakt hebben met de Poolse officieren.
Ze zijn hier gevaarlijk onbetrouwbaar als scheepsgezellen. Dat is wat wij tot hier toe weten over Poland.

Venes is een Luikenaar van Hongaarse afkomst.
Planning en precisie heeft hij met de paplepel ingekregen. Zijn drie dochters leren zo jong mogelijk schaken en viool spelen.
Planning en precisie. Dat is wat wij tot hier toe weten over Hongarije.

'k Zou deze elektruuter eens willen zien werken onder cheng LdG.
Eén weekje maar hoor, want ik zou niet willen dat Nonkel Laurent iets aan zijn hart kreeg.

1999-02-05 ~ op anker, Koeweit, Perzische Golf

15h45, zojuist heb ik een gevechtsvliegtuig horen overvliegen. We liggen niet in Iraakse waters, dat is nog een dag verder varen.
We zullen vandaag geen 'kedoek' horen. Hoop ik.

1999-02-07 ~ tegen de kaai, Kuwayt-city, Al Ahmadi terminal

LM had een tof jobke voor mij: de plans van de pijperijen van het machien plakken, oplappen en opnieuw bijeen binden.
De eerste van de twee kopijen zijn volledig gerestaureerd sinds gisteren. Misschien lekken de pijperijen nu zelfs minder,
nu de plans (A3-formaat) gerepareerd zijn.

De standby was midden in de nacht natuurlijk. Gelukkig heeft LM deze namiddag vrij zodat hij wat slaap kan inhalen.
We liggen wel tegen de kaai maar we mogen niet aan de wal. Van de Koeweiti niet, of van de rederij in Antwerpen niet?
Dat laatste zou kunnen hoor. Om een aantal mensen uit de problemen te houden en gedonder met de lokale autoriteiten te vermijden:
niemand aan de wal.

De stad Koeweit-city ziet er een rijke stad uit. Geen sloppenwijken te zien, toch niet tegen het industrieel gedeelte, zoals
in sommige (veel) andere landen. Op de kaart ligt het Al Ahmadi olieveld hier 2cm vandaan, dat is 30km pijplijn over land.
Er wordt geboord op 1cm in zee, in realiteit is dat 15km van land.

Zojuist moest ik efkes bij cheng Venes zijn om de printen in kleur.
Hij ging een beetje patience spelen, zei hij, maar met de deur op slot, want er lopen Koeweiti controleurs door de alleyway.
- Hoezo, chef? vroeg ik. Want ik had eigenlijk meer aandacht voor de printer dan voor de cheng.
- Haja hè, zei hij, patience is toch een kaartspel en dat is toch een kansspel. En speelkaarten mogen we niet in de cabine hebben.
Asjemenou, zou Leeuwtje Loeki zeggen, da's waar ook. Patience is een kansspel.

En roken mocht vanmorgen enkel nog in de smokeroom (de bar). Dat ligt te lezen op een tafel in de mess. Wie niet komt ontbijten, en
wie vergeet dat patience een kansspel is die zit dus een halve voormiddag te paffen en te kaarten in pure Chicago-stijl, met
de deur van de cabine open, klaar voor de plaatselijke Elliot Sjeik Ness https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Untouchables_(televisieserie)  
en zijn controleurs met schietgerei.
Kom zeg, wie wil gokken kan dat altijd wel.
Zo kan men gokken op het aantal wolken dat over Kuwayt-city zal voorbij drijven de komende 30 seconden.
Leg dat maar eens uit aan His Sheikness in het Koeweits.
(Wat? ik niet kunnen stoppen met gokken, vroeg de gokverslaafde, wedden we?)

Is schaakspel een gokspel? Nee, dat is een denksport. Dat is cultuur. Maar als capt PP-LM de brandstofberekeningen voor het schip
van cheng Venes niet wil aannemen & bekijken omdat hij aan het schaken is, en hij zijn schaakspel niet wil en kan lossen, hoe noemt men dát? Verslaafd?

Enkele dagen geleden vertelde choff Kram dat Frank, de Britse supercargo (loadingmaster) die in januari aan boord was,
er niet zozeer was om de lading te superviseren, maar vooral om alle papieren 'aan te passen'.
Ik vroeg iets van ton naar barrel of naar gallon of zoiets? Vermits ik het niet direct begrepen had, heeft Kram me dat in drie zinnen uitgelegd.

1/ In Mina Al Bakr, Irak, hebben we aardolie geladen.
2/ Wij gingen die aardolie lossen in de Sea Giant, die naar New Orleans, USA gaat lossen.
3/ Iraakse aardolie naar de USA? Terwijl de USA Irak bombardéért ?!? -knoop dát aaneen- Er was toch een embargo?
En om op papier de lading van oorsprong te doen veranderen was Frank van Oil, Bulk & Quality Services Ltd aan boord gezet,
door een Brits dienstverlenend bedrijf, om de oorsprong van de aardolie 'aan te passen'. -tekst 283 en misschien ook enkele volgende
En in de USA kunnen ze de Iraakse aardolie raffineren tot brandstof voor hun bommenwerpers die dan
het luchtafweergeschut van Saddam en de omliggende percelen gaan platleggen. Vooral de omliggende percelen.
Wéét Irak dat het aan de USA levert?
Indien nee : amai.
Indien ja : amai-amai!
Weet de Iraakse burgerbevolking het? Waarschijnlijk niet hè.

En waarvoor dienen die UNO-checkpoints op volle zee dan? Zijn die zó gemakkelijk om de tuin te leiden?
Misschien zijn ze niet van de aardolie-branche, dan weten ze niet waaraan en waaraf. Of misschien zijn deze UNO-waarnemers Britten en
hebben ze daarom iemand van Oil Bulk & Quality Services Ltd uit de UK gevraagd?
Als het niet voor echt was zou het een interessant vraagstukje zijn.

1999-02-08 ~ op zee, Perzische Golf

Vannacht zijn we vertrokken uit Koeweit, nu gaan we laden in Irak. LM moest niet opstaan voor de standby, cheng Venes zou het doen.
Dat is zeer vriendelijk van hem. Om 05h was er weer eens brandalarm, de brullende bel. En om 06h45 nog eens. Daar ging LM zijn nachtrust.
Als wekker kan dat tellen hoor, de brulbel van het brandalarm.

Vanmorgen stond ik in alle vroegte te strijken in de laundry en plots hoor ik achter mij
een juichend "Goodmôôôrning!" à la Robbin Williams. https://nl.wikipedia.org/wiki/Good_Morning,_Vietnam  Het was de marco. 
Hij ruikt de geur van strijk graag. Het is een huiselijke geur, vindt hij.

          Mijne vriend toch, als dat alles is wat we moeten doen om u blij en opgewekt te krijgen wil ik wel elke ochtend enkele T-shirt strijken,
          desnoods vlak bij de deur van uw radiostation. En als al onze kleren gestreken zijn begin ik weer van voor af aan.
          (Da's larie natuurlijk, ik strijk niet graag want van het stilstaan krijg ik pijne enkels.)

Enkele dagen geleden waren we tijdens het avonduurtje in de bar danig aan het roddelen over een zeevarende en iemand van de aanwezigen
(ik weet niet meer wie) zei dat de marco hem verteld had :
"Ik weet wel hoe de dingen in hun hun werk gaan, maar wanneer ik het moet doen raak ik soms in de war."
En toen was ik danig confuus. Natúúrlijk doet die man al die rare dingen niet opzettelijk, wie zou nu uit eigen vrije wil zich zo vaak
zoveel ongenoegen op de hals halen. Maar als hij wat meer controlesysteempjes inbouwt dan helpt dat.
Ik weet het uit ondervinding. -nu ik deze lijnen weer onder ogen krijg denk ik dat er iets anders aan de gang was, misschien iets neurologisch

16h : We liggen op anker.
'Kedoek', onze eerste raket voor vandaag. De ruiten van de patrijspoorten in dik veiligheidsglas van 5mm trilden ervan.
De verslaggeving op CNN klinkt meer gepolijst, maar dit is dus life.
16h20 : Weer een raket. Op dit eigenste ogenblik zijn aan de wal mensen en hun kinderen doodsbang.
Cheng Venes kwam vragen of ik het ook gehoord had. "Un Fameux Boum" heet dat ik het Luiks.

17h15 : LM zegt zojuist dat hij die eerste gehoord heeft tot in het machien, boven alle geluiden van de machinerijen.
Dat geloof ik direct. Het was enorm.

1999-01-30 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Hello, Here the Gulf-Gossip -hier de golf-roddel of de roddelgolf

LM vertelde gisteren dat hij een cooler open gehad heeft waarvan ¾ van de pijpen van het zeewatercircuit potdicht zitten met slijk, roest, schelpjes
en andere schepsels. Maar geen meermin-elfjes. Voor ¾ dicht, dat is 75% opgestropt, kermille. Hoe kan die koeler dan nog koelen?
Welke machinerijen geraken ondertussen oververhit?
Een week of wat geleden heeft hij in het machien heelder rollen netting gevonden, in koper. -was iemand van plan dat koper te verzilveren?
Netting = een zeer fijne zeefrooster. Waar gaat die netting iets zeven als ze daar op rollen ligt te liggen, als ze niet geïnstalleerd is?
Wie weet hoe lang liggen die rollen daar al.
Hoe lang hadden die zeefroosters al geïnstalleerd moeten zijn en waar?
Welk soort schade is hier aan het groeien en waar?
Welk soort denkwerk meende te mogen beslissen dat nettings installeren niet nodig is ... een gevaarlijk individu, loopt waarschijnlijk nog los rond,
hier aan boord of op een ander schip.
Waar een stuk netting onder andere had moeten komen is gisteren dus duidelijk geworden.

Bovenaan de boodschappenlijst voor Singapore staat 'scharen'. In het machien hebben ze geen schaar. Een doodgewone huishoudschaar is daar niet.
Wanneer ze van iets een stuk moeten afknippen is het met een gewezen visschaar van de keuken. Die knipt gekarteld. Voor afdichtingen is dat
onbegonnen werk. En zo wordt zelfs het kleinste jobke, iets waarvan een mens denkt 'kom dat doen we efkes', een corvee die uitloopt en
op de zenuwen begint te werken. En elke dag is er iets van die aard. We zijn hier nog maar 41 dagen en LM bedenkt al manieren om hier weg te kunnen.
Dat is helemaal zijn stijl niet want hij zet graag zijn schouders onder iets. Het moet beneden dus verschrikkelijk erg zijn, regelrechte Oostbloksituaties.

WO-27/01 zitten LM & ik aan tafel en cheng Venes komt efkes zeggen dat tegen  ± 15h capt PP-LM aan boord zal komen en dat capt PO tegen dan
het machien under power wil hebben voor het geval dat er luwte gemaakt moet worden voor het schipke. -een bed trekken heet dat
We kijken eens naar buiten, stralend weer en 15h is bij daglicht, het zou eigenaardig zijn als tegen 15h de weersomstandigheden zodanig zouden veranderd
zijn dat er gemanoeuvreerd moet worden. -en dan eerst nog anker óp ook?
LM zei tegen cheng Venes iets van "à l' hotel, comme tout le monde". Venes glimlachte eens. Hij kent LM ondertussen wel.

En Fraco ging met datzelfde schipke mee terug, afgemonsterd en wel. Voor hem was de dag erna voorzien, maar zijn vertrek was een dag vervroegd.
In de rapte had ik dan vorige brief geprint, het was bijna 13h, LM moest gaan werken (machinerijen dichtgooien), maar hij had alles al nagelezen
op het scherm, er zullen geen mechanieke enormiteiten in staan.
'k Ben mee Fraco uitgeleide gaan doen. Zijn valiezen stonden klaar aan de gangway, maar van hemzelf geen spoor.
De Jaguar kwam er aan met capt PP-LM aan boord. Hij geraakte vlot onze gangway op en aan deck. (Heeft het schip nu moeten manoeuvreren?
Straks eens vragen aan LM.) Terwijl de matrozen de valiezen van Fraco naar beneden lieten zakken heb ik fotootjes gemaakt van de Jaguar,
en gewuifd naar mijn vijf 'maten'. Ze wuifden terug en vroegen met tekens hoe het met mijn kaak ging. Alles oké, gebaarde ik naar beneden. 
Fraco kwam aangerept. Hoogrood. "Ik was nog op de brug" hijgde hij. Hij gaf iedereen een hand, omarmde de fitter-van-deck en de bootsman,
roffelde met zijn korte beentjes de gangway af en ging op de Jaguar wat naar ons staan kijken en wij keken en wuifden naar hem. Ziezo. Dag Fraco.

Tijdens het avonduurtje hadden we twee kapteins in de bar.
Capt PP-LM moe en lastig van de jetlag.
Capt PO hanig en lastig van geldingsdrang.

PO: dat PP-LM zich nu wel aan het vogelpikken (darts) zou moeten zetten, met al die kampioenen hier.
PP-LM bekijkt PO eens en schudt rustig 'nee'.
Waarop capt PO in een bulderende lach schiet (weer eens), alsof hij de zoveelste dijenkletser van de dag verteld had en dat zoveel leute
een mens nogal kan uitputten. Zijn gelach hikt nog wat na en stopt.
Na zo'n over-acteren past enkel Stilte. Het bleef zo stil dat ik er ongemakkelijk van werd.
Danut neemt iets uit de frigo en ineens ziet capt PO dat twee van de schabben leeg zijn. Hij mompelt iets van 'inadmissible', ontoelaatbaar/onduldbaar.
Hij stapt naar de tussendeur, roept de marco van tafel en toont hem de twee lege schabben. Onduldbaar.

Neenee, de marco had in de voormiddag wel degelijk de frigo aangevuld, aan hem lag het niet dat dat er al twee schabben empty waren
zo vroeg op de avond. Choff Kram en cheng Venes horen iets van 'empty', kijken in de frigo en schrikken zich een hoedje.
De marco redeneert verder: "Maybe, mayby Fraco has ..."
"Impossible, blafte capt PO, zijn rekening was al afgesloten!"
Kram struikelt bijna over zijn tong in zijn haast om aan capt PO uit te leggen dat die lege schabben zeker niet door de marco komen, maar dat hij
tegen Fraco gezegd had dat hij op zijn rekening mocht streepkes zetten, voor het geval hij nog een pint wou.
Waarop cheng Venes : "Ja, en dat heb ik hem ook gezegd." -Fraco was een graag geziene stuurman hè, vandaar
Fraco, schelm, dankuwel beste Fraco. Nu worden deze twee captains er eens met hun neus op geduwd dat hun systeem van slopchest
geen garanties biedt wanneer zich onvoorziene omstandigheden voordoen. Het is een systeem met gaten.
En zo mochten wij meemaken dat brulaap PO afging als een gieter en dan nog in het bijzijn van capt PP-LM.
PO geneerde zich dood.
Mogelijk heeft PP-LM dat niet eens gemerkt, moe en jetlag. En bargebeuren en bierstories interesseren hem geen moer, dat weten we nog
van op het vorig schip. Hijzelf houdt het op cola. -suiker en cafeïne, dat pept

Het slopchest-systeem hier aan boord werkt enkel wanneer de rustige dagen zich aaneen rijgen en niemand zenuwen, arreuzze of
iets anders weg te spoelen heeft. Maar zo'n zeven dagen op een rij hebben wij hier nog niet meegemaakt.
En dat in de frigo twee schabben leeg waren had ik om 16h45 al gemerkt hoor, POOke. 'k Vroeg me toen al af waar ge koud bier
voor uw avond ging vandaan toveren.
En daarmee had Fraco om 16h30 zo'n mooi rood kleurke. Hij heeft op één vrije namiddag twee schabben soldaat gemaakt.
Had ik het geweten, ik had hem een kus gegeven. Maar zo goed kennen we mekaar nu ook weer niet. 'k Hoop dat het hem gesmaakt heeft.
En een héél goed verlof gewenst Fraco!

De dag er na vertrok capt PO, hij werd opgehaald door de Lamnalco Cougar, niet de Jaguar. Dus had ik niet veel te wuiven.

1999-01-31 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Enkele dagen geleden waren LM en ik aan het doorbomen over slecht weer, modellen van gangways, supplyships en
overstap-perikelen in het donker. Als die maandagavond LM op het platform van de gangway gestaan had, dan was ik misschien die avond wel
aan boord geraakt. Misschien hè, want het weer en de donkerte spraken ook hun woordeke mee.
'k Weet ongeveer wat LM zijn gestalte kan hebben. Mijn lijf kent zijn lijf.
Maar van de andere heren weet ik dat niet, de kleine Spanjolito en de lange smalle Ive.
Als ik mijn 52 kg tegen hem gooi zal LM daar niet van onderuit schuiven of achterover vallen. Wanneer ik thuis op de vensterbank sta of op het aanrecht
helpt hij er mij toch ook af. En LM zal mij vastgrabbelen, desnoods bij mijn haar. Iemand anders zou mij misschien niet vastgrabbelen, want
grabbelen wordt misschien 'niet gedaan' -sociaal onaanvaardbaar bedoelde ik daar waarschijnlijk- zelfs niet wanneer het stormt.
En als ik mij tegen iemand anders dan LM aangooi, deinst die persoon misschien verschrikt achteruit (alsof daar plaats voor was) en roept
boven de wind uit iets van "héla, niet familiair worden hè" en terwijl ik wanhopig houvast zoek aan zijn knieën: "Maar zeg! Blijf van mijn lijf gij!"
Want een goede reputatie is toch zó belangrijk aan boord ... en na deze larie zijn LM &  ik gestopt met doorbomen.

Na het middageten zijn we een wandelingetje gaan doen aan deck. Het was nogal warm, dus enkel het achterdek. Waar de rijen vuilbakken staan.
Een zeer aangewezen wandelingetje voor een zomerse zondagnamiddag. Er staat een houten krat, nogal tof hout, met daarin een stevig stuk karton.
Twee kartons eigenlijk, ze waren zorgvuldig aan elkaar geplakt met stevige tape. Net het soort karton dat ik zoek om onder de printer te schuiven.
In het houten krat hadden onderdelen voor de luchtcompressor gezeten, aan boord toegekomen in Singapore, de voorlaatste week van december,
dus zes weken geleden. Zo zorgvuldig aan elkaar geplakt die kartons? Misschien zit daar nog iets in, zei LM.
Jawel, twee keer een tussenlaag, pakkingen (gaskets) voor de luchtcompressor zaten er in. -en dat is zeer specifiek materiaal
Gloednieuwe gaskets bij het vuilnis. Kan al eens gebeuren? Dit soort dingen gebeurt hier elke dag. Die Polen kunnen niet eens tegoei een krat leeg maken.

LM vertelde verder : 4^de mecanicien J heeft de geleverde stukken nagekeken. Op zijn lijst zouden die gaskets dan nog moeten open staan, niet afgevinkt.
Er lang naar zoeken is niet nodig, ze zaten bij in het krat! En zorgvuldig verpakt, om ze niet te beschadigen tijdens het transport.
Sinte Neptunus, dit soort mensen heeft hij dus elke dag rond zich! -voor dit schip ga ik uitroeptekens en vraagtekens tekort komen hoor
Cheng Venes zei hem in de loop van de week : "Eén van ons twee moet de moed er in houden." Maw: wij mogen niet allebei de moed verliezen.
Waarschijnlijk had hij zoiets meegemaakt met de voorganger van LM, de 2^de mecanicien RY. Zet daar als cheng Leuke Leu naast en het beleid is zoek.
Voelt Venes of LM zijn moed wegzinken? Help, nee! Iets doen. Rap.
Die Poolse individuen allemaal weer naar school sturen. Niet haalbaar.
Ze allemaal naar een psy sturen om hun inertie te laten verwijderen. Niet haalbaar.
Wat doen?

Vorige week vergeleek cheng Venes dit machien met een kliniek waar alles in de soep draait omdat het soort doktoors dat er werkt
de zieken beneden hun waardigheid achten, want van zieken wordt men vuil en dus laten ze alles over aan de verplegers.
De doktoors = de Poolse mecaniciens.
De zieken = de machinerijen.
De verplegers = de Filipijnse oilers. Ene van hen heeft die attitude al over genomen.
Er is één lichtpuntje, en het is geen Pools. Hij heet Abraham, 36j, en is een Filipijnse oiler, met slimme oogjes en een smile.
En hij geeft de volle 100%. Op een ander schip zou 100% niet opvallen, maar hier steekt hij er met kop en schouders boven uit (1m55)
Op een middag komt LM boven, laat zich in de zetel zakken en zegt : "Een van deze dagen ga ik die kleine toch eens in mijn nek zetten (?)
en met hem een toer door het machien doen (?) daarmee heeft hij het eens uit een andere hoek gezien hè.
Dat moest dus een triomftocht worden voor Abraham, want anders neemt men niet iemand op de schouder hè.
'k Denk dat het een handig team is. LM kan overal bij en aan, Abraham kan overal in en onder.

Enkele dagen geleden moest de uitlaat van een ketel doorgeblazen worden (roet er uit). Zibbie, (de andere 4^de mecanicien) doet dat.
"Hebt ge dat al eens gezien?" vroeg LM aan Abraham.
"Nee ..." antwoordde hij.
"Nog nooit gezien?" vroeg LM
"Nee, zei Abraham met een verontschuldigend lachje, meestal ben ik dan beneden bezig."  (Mag hij daar niet aan helpen van Zibbie?)
"Kom, zei LM, mee gaan kijken."  Abraham en LM hebben toen een uur staan kijken, hoe zoiets in zijn werk gaat, een ketel van dat kaliber doorblazen.
Abraham vond het zeer interessant.
"En zo heeft hij dat ook eens gezien" vertelde LM.

1999-02-01 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Vanmorgen bij de ochtendkoffie in de cabine: er moet sludge (bezinksel in de afvalvloeistoffen van het machien) overboord gepompt worden,
want de sludgetanks zijn vol.

1/ Ofwel laat de rederij in Antwerpen barges komen om de sludge aan de wal te nemen.
Maar barges laten komen kost geld en dus zullen er geen barges komen.

2/ Ofwel pompen ze de sludge bij in de sloptanks, als dat mag van de rederij in Antwerpen. -toen al was voor alles een toestemming nodig
Slop is het bezinksel van de afvalvloeistoffen van de cargotanks. (*) -bij de afvalblubber van de lading, wil dat zeggen

3/ Ofwel overboord pompen. Tot 15 ppm = 15 parts pro million vuil, (15 deeltjes per miljoen), mag de vuile restvloeistof overboord.
maar het bezinksel, olie en vet,  mag niet overbood, dat is veel en véél meer dan 15 ppm.  Volgens de Polen is sludge allemaal 'maar water'.
Awel, dat ze het dan opdrinken.

          Voor de volledigheid, het afvalwater van de huishouding heet sewage.
          Het kan niet op: sewage, sludge en slop

's Avonds: het water van de sludge is wel overboord gegaan, per graviteit, louter op zwaartekracht, zonder pompen dus -??? kan bijna niet

1999-02-02 ~ op anker UAE, Golf van Oman

Daarjuist vertelde cheng Venes weer iets, ga zitten. Eén van de twee 4^de mecaniciens is al twee dagen aan het sukkelen met de restant van de sludge.
Cheng Venes suggereert hem het bovenstaande (*). En toen bestond ventje n°4 het boven te komen vragen waarom cheng Venes
dat geen twee dagen eerder gezegd had. Omdat creatief denken tijd in beslag neemt, SNUL! De tijd om het probleem in zijn totaal te bekijken en
vermist de standaardmethode door omstandigheden geen oplossing is (we liggen op anker) moet er een oplossing op maat gevonden worden.
Weet de 4^de mecanicien niet  dat denkwerk tijd vergt? Nee? Welwel. En toch komen verontwaardigd doen. Na twee dagen gesukkel. Twee.
Hij had zijn IQ probleem wat vroeger mogen aankaarten.

Cheng Venes vertelde nog iets. Deze ploeg is niet alleen inert en dom tot in het onveilige, ze hebben toch de pretentie om te komen parlementeren
hoe het werk moet gedaan worden. In dit geval de elektrieker. Wééral? Ja, weeral. En ge moogt die na de zoveelste keer geen draai om de oren geven.
LM en cheng Venes moeten beneden nog min of meer kalm en beleefd blijven ook.
Met dát soort stomme koppen? Geboren in '46, '49 en '51, zegt de bemanningslijst. Het zijn dus geen piepjonge beginnelingen met gebrek aan praktijk hè.

Nog exact 11 weken en het is einde contract voor ons, 20/04, dat is een dinsdag. 
Choff Kram  zei gisteren tegen Danut (de enige Roemen aan boord) : "Zouden we eens geen nieuw vogelpik bord hangen? Wat denkt ge?"
"Ja waarom niet, zei Danut zeer bereidwillig, als gij liever op een nieuw bord verliest."
Er wordt al eens gelachen ook, maar dat is na de uren. Tíjdens de werkuren is het zo geestig niet. Toch niet in het machien.

Lieve Mensen! Ik kom zojuist van bij de marco, e-mails gaan verzenden. Het ging gelijk een fluitje van een cent. Hij steekt de mails nu één voor één
in zijn mailbus en hij schuift nu zelf met het blauw en het groen geschreven papiertje. Amai-amai, wat een opluchting. 't Is bezonken. Hij heeft het vast.
Of zijn het de oude kranten (Gulf News) die zijn goodwill naar boven gebracht hebben om het nut in te zien van de werkwijze?
Zou ik volgende week eens andere kleurtjes gebruiken. Aïe nee, wat een lelijke gedachte. Dat mag ik niet doen. Dat mag ik zelfs niet denken.

Enkele dagen geleden hoorde ik iemand iets over een pingpongtornooi opperen. Ik hoop dat het er niet door komt. Capt PP-LM heeft me op vorig
schip al eens alle schotten van de pingpongroom laten zien, 'k heb trouwens mijn baskets niet bij ookni. -niks om de enkels te steunen wil dat zeggen
Deze keer moet hij ons niet wijs maken dat het 20 jaar geleden is dat hij gespeeld heeft hè. Het is geleden van vorige zomer, zeker weten.

Hier wordt in stilte vermoed (door cheng Venes en door LM) dat het schip op verkopen staat en na droge dok verkocht en overgedragen wordt.
1/ Er waren duikers gestuurd door de Lloyd's om de romp te inspecteren. https://nl.wikipedia.org/wiki/Lloyd%27s_of_London 
2/ In de lijst van uit te voeren werken in de droge dok in Singapore is ferm gesnoeid geweest door de rederij in Antwerpen.
Zéér veelzeggend is dat : geen grote kosten meer doen.
3/ PvR (de inspecteur) heeft een week of wat geleden aan de foon tegen cheng Venes gezegd "Je sais des choses que je ne peux pas te dire."
Dat hij dan zwijgt hè. Het gaat over het machien maar de chief engineer mag het niet weten? Ofwel was het een hint. Dat kan ook natuurlijk.
4/ Er is nog iets dat in die richting wijst : capt PO heeft al laten weten dat de spullen die hij aan boord gelaten had, mogen opgestuurd worden naar België.
Dat hij niet terug komt naar dit schip kan twee dingen betekenen :
- de rederij heeft een ander schip voor hem in petto, gewoon
- de rederij heeft een ander schip voor hem in petto omdat dit schip verkocht wordt
Door dit alles komt onze afmonstering rond 20/04 mogelijk in het gedrang.
Het zou goed kunnen dat de redererij LM én cheng Venes vraagt om te blijven tot na de overdracht.

1999-02-03 ~ op anker UAE, Golf van Oman

De krant van do-28/01 circuleert hier aan boord. Die zal met de Lamnalco Cougar meegekomen zijn toen ze capt PO kwamen halen (en hem meenamen).
In die krant staat op blz 5 dat de USA vorige maandag in Irak het luchtafweergeschut van Al Basrah ging bombarderen en ze hebben gemist.
Ze hebben een woonwijk gebombardeerd. Hoeveel mijlen ze mis waren staat er niet bij.
Jamaar, héla hola ..., wij moeten straks ook nog nabij Al Basrah zijn hè! https://www.gac.com/gac-worldwide/middle-east/kuwait/new-ports/ports-covered-iraq/basrah-oil-terminal-bot/ 
Zie dat de Amerikanen dan weer beginnen schieten met hun AGM-130 en wéér missen (hoewel die raketten bestuurbaar zijn).
En in december zijn er twee raketten in Khorramshahr neergekomen. https://nl.wikipedia.org/wiki/Koramsjar
Een 30 à 45km mis en het is daar IRAANS grondgebied begot. Oeps? Een beetje naast het doel geschoten ...

In een van de vorige brieven schreef ik dat Al Basrah op een 1000 km van Bagdad ligt. Dat was een beetje ruim gemeten. Het is ± 500 km.
Op deze wereldkaart gezien liggen die twee steden een 2cm verwijderd. Op de kaart van de Perzische Golf : 1cm = 285km, 2cm = 570km.
Misschien had ik dat vergrootglas niet moeten gebruiken, bij de wereldkaart.
De afstand tussen Al Basrah en de terminal waar we gaan laden (Mina Al Bakr) was wel juist : tussen de 120 en de 135km.
Die afstand had ik op de kaart van de Perzische Golf afgemeten en die kaart is preciezer dat de wereldkaart natuurlijk, 1cm = 15km.

Blad vol. Tot schrijves.

1999-01-29 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Moet ik hierboven nu niet Khor Fakkan, Sharjah schrijven? Bôf, nee. Sebiet varen we een uurke verder en daar heet het toch weer anders.
We moeten gaan bunkeren. ELF levert de bandstof en we moeten naar hun bunkerzone. Hier wordt ook wel gebunkerd hoor, maar niet door ELF.
Zo-24/01 lag hier een ander Belgisch schip voor bunkering, met aan boord capt DM, de menselijke mens, onze n°1 in de top-drie van de kapteins.
Verder waren er cheng DS en choff Pevala -schip 29-, communicatiefreak en onze dierbare fax-instructeur.

LM vertelde dat het anker de stuurlieden gisteren al kopzorgen gaf. De zeebodem is hier nogal weke grond. Hoe diep zou het anker in
de blubber gezakt zijn tijdens een week onafgebroken ankeren? Ze hebben al aansluiting op extra winches voorzien, voor 't geval
ze met één winch niet toekomen. Binnen een uurke gaat dat manoeuvre beginnen. 'k Zal er maar wegblijven met mijn fototoestel.
Ramptoerisme wordt niet zo geapprecieerd aan boord. Waar wel eigenlijk ... 

Nu verder vertellen over vorige maandag: we waren in ruig water met het supplyschipke Lamnalco Jaguar.
Ik had me plat gelegd op een seat, omdat ik straks nog een inspanning te leveren had wanneer ik in dit weer moest overstappen
van de Jaguar op de gangway van ons schip. 'k Wou daar niet met een zeezieke kop en weke kniekes staan wanneer het er op aan kwam.
En het zou er op aan komen, aan de zee te voelen: nu al schokken en snokken van een armlengte en meer. 'k Was ook aan het bedenken
dat ze het schip niet zo snel onder power zouden krijgen om een vlakke spie te trekken en zo de Jaguar luwte te bieden. -een bed trekken, heet dat
Er lagen misschien wat veel machinerijen open waaraan ze aan het werken zijn. Zo op een uurke tijd alles dicht gooien en power geven?
Vergeet het. LM kan toveren en mirakelen doen, maar deze keer was Murphy aan het woord. En Neptunus deed met hem mee.
St. Elooi kan tegen die twee samen niet op. Vergeet die luwte dus maar maske: rusten en krachten verzamelen.

± 20h, iemand van de Indiërs doet me teken dat we bij het schip toegekomen zijn. Jas aan én dichtritsen, no loose ends, geen losse uiteinden.
Het is niet de moment om ergens te blijven haken want ik zal mijn twee handen nodig hebben voor het vege lijf. -en tas ónder de jas dragen
Aan de BB-gangway -bakboord- stond beneden op het platform de kleine Spanjaard om mij de hand te reiken.
Het schip kreeg de wind recht achter. Van waar ik stond op de Jaguar betekende dat wind tegen.
De Jaguar danste met hoogteverschillen van ongeveer 1m50 per twee tellen (Ik ben 1m65).
Elke keer de schipper van de Jaguar net zijn achterdek ongeveer tot bij het platform van de gangway gekregen had, was het bijna goed,
maar net niet goed genoeg en één tel later hadden de wind en de zwaaiende beweging van het schip (swaying) de situatie in handen
en niet meer de schipper van de Jaguar. En dan werd de Jaguar tegen het platform geslagen. Iedereen achteruit.

Aan BB kreeg de schipper van de Jaguar de situatie niet onder controle. Ondertussen hadden we al drie keer stuifwater (spray) over
ons lijf gehad, de Indiërs en ik. De Spanjaard zo niet, die stond telkens weer hoog genoeg op de gangway.
Na de derde of vierde poging gingen ze het aan de SB-kant proberen.
Mijn amen en benen waren nat, door mijn kleren door, en in de tijd die nodig was om langs de achtersteven van het schip te varen
was ik verkleumd en stonden mijn vingers stram van de kou. Dat belooft, sebiet wat gymnastiek met afgekoelde spieren?
Feitelijk kon ik toen al niet meer betrouwen op mijn handen en vingers.

Aan SB, zelfde water-scenario, SWAYING, toonde een van de Indiërs mij. Waarnaar ik moest kijken:
naar die langwerpige spiraal-tuimelende waterstroken tegen de romp van het schip, of naar het gebruis daar vlak naast, of
naar de kolken tegen de romp van de Jaguar. Er was teveel wind om verder uitleg te vragen.
Maar ik zag wel dat al die waterbewegingen hun eigen gang gaan en mekaar tegenwerken.
Aan SB stond Ive op het platform van de gangway.
Maar was er aan SB eigenlijk minder wind? Ik dacht van niet, 't schip kreeg de wind van achter.
We stonden op sommige momenten amper een meter van mekaar maar we moesten roepen om mekaar te verstaan.
"Mijn handen zijn nat!" riep ik.
"Pak mijn arm!" riep hij.
Yep, die greep kennen we allebei, dat gaat hier lukken hé.

De eerste poging mislukt omdat ik STOMSTOMSTOM mijn rechterhand naar Ive zijn rechterarm uitstak en besefte dat ik dan links
geen opstaande houvast meer had op het platform, omdat het platform links ophoudt. Ik voelde de jaguar onder mij wegzinken.
Ik wou mee naar beneden en achteruit weg van dat platform, het dek van de Jaguar op vóór hij weer opgetild werd en mij met een slag
tegen het platform kwam slaan en ik tussen staal en staal zou zitten. Ik had Ive met maar één hand vast, en hij mij.
Ik brulde: "Ive, los!" Hij lost mij onmiddellijk, ik duik met de Jaguar het volgende golfdal in en stap achteruit van het platform weg.
Geschreven neemt dit 5 lijnen in beslag, in realiteit heeft het één tel geduurd, een fractie van een seconde. 

De Jaguar zwenkt direct een paar meter van het platform weg. Met de volgende golf stonden Ive en ik plots op ooghoogte. Zo'n ruig weer.
Dat ik hier vandaag zit te typen en niet met pinnen en plaasters in een kliniek lig of onderweg naar huis ben in een lijkzak, heb ik te danken aan
Ive uit Schoten, zijn doorzicht en zijn reactiesnelheid. En aan het zeemanschap van de schipper van de Jaguar.

Een tweede poging zou lukken.
'k Wist nu dat ik met mijn línkerhand Ive zijn rechterarm moest vastgrijpen en met mijn rechterhand de opstaande steun van het platform.
'k Zette mij schrap voor de tweede poging. Ik voelde dat het deze keer zou lukken:
links op recht, snel genoeg over het punt gaan, desnoods mij tegen Ive gooien.
De schipper van de Jaguar bracht zijn supplyship niet meer dichterbij voor een tweede poging.
Maar enfin! Wéét die gast dan niet dat het ons deze keer gaat lukken?
Bibi was voor het gemak efkes vergeten dat de schipper een overzicht heeft van waar hij staat, en dat deze mensen de lokale waters kunnen lezen.
En daarbij, hij is schipper naast god, dus nee = nee.

Ive roept iets over loodsladder. Efkes nadenken wat hij bedoelt, want mijn hoofd was ook afgekoeld en de hersenen draaiden niet op volle toeren.
Loodsladder. Ja!, Ik snap wat ze van plan zijn en dat gaat werken ook. Feitelijk zou ik hier een tekening moeten inlassen, maar die maak ik later wel.
De loodsladder wordt gevierd. Eh? Daarre? Niet dichter bij de gangway?
'k Probeer aan Ive te vragen : "Meer naar de gangway."
Want helemáál de scheepswand opklimmen, dat kan ik niet, dat durf ik niet met deze verkleumde spieren.
Enkele laddertreden tot aan het platform van de gangway en dan overstappen, dat zou ik nog wel kunnen.

Hoogtevrees? Ikke? Nu toch niet zeker. Dat kan ik nu niet gebruiken. Deze situatie overklast fobieën en zeeziekte.
Hoogtevrees en zeeziekte zijn voor wanneer ge het u kunt veroorloven. Andere keer.
Ive doet me teken dat hij me niet verstaat en wijst naar boven: of ik het over de loodsladder heb?
Of deed hij teken : efkes wachten?
Kermille wat een wind en dat wij mekaar pvd niet verstaan ...
De loodsladder hangt uit en daarboven aan deck beginnen ze hem te verschuiven richting gangway. De schipper van de Jaguar ziet dat en
roept iets naar zijn mannen. Ene tikt op mijn schouder: "Tomorrow".
Handen op een toeter en naar Ive : "Morgen!" daarop pakt Ive zijn walkietalkie en brengt de brug op de hoogte.

Morgen? Juist nu die loodsladder bijna op zijn plaats hangt? Waarom kreeg ik vanavond geen tweede poging van schipper Jaguar?
Hij heeft me dat later uitgelegd hoor. Maar op het ogenblik zelf dacht ik dat ik geen tweede poging waard was omdat hij me zo had zien klunsen:
de rechterhand reiken als het duidelijk de linker moet zijn.
Vóór mij staan mensen die hun vak kennen, achter mij staan mensen die hun vak kennen. De enige die niet voldoet ben ik,
ik had het zodanig verprutst dat ik geen tweede poging waard was. Wacht maar tot ik groot en sterk zal zijn. En vleugels heb.

Schipper Jaguar trekt zijn schipke weg. Ik weer naar binnen. Uit de wind. Uit de spray -stuifwater-Uit de kou. Binnen.
En het ruikt hier nog even lekker als daarstraks. Wat een cocon. Wat is het hier goed.
Natte jas uit. Natte jeans ... zou ik een overall vragen? Nee.
Dezelfde Indiër vraagt of ik koffie wil. 't Schipke danste gelijk zot maar die man zou me dus koffie brengen.
"Yes sir, thank you."
"Milk? Sugar?"
"Only sugar please, sir." Ik kon nu wat kant-en-klare energie gebruiken.
Waarop de shipchandler, achterover liggend en zeer bokkig : " Sugar? After a tooth extraction?"
Jaja, 't is al goed. Ik kan wat suiker gebruiken nu. Denkt gij nog wat aan uw Dunhills, ventje.
Nog een uur of wat varen naar de Kapetan Panagiotis en peeke mocht aan zijn stores beginnen. Hij had tegen de andere Indiërs
zitten uitpakken dat hij Dunhills en andere taxfree goederen bij had voor dat schip. Ja, en?

Ivm met ons schip werd er nog iets gevraagd over net en basket. Met een net mag het schip geen personen aan boord hijsen,
alhoewel dat een oplossing zou geweest zijn hè. -al is het te zien wie daarboven de kraan bedient natuurlijk, de last mag niet beginnen zwaaien
Of ons schip een basket heeft? -een tuig om personen te hijsen met de kraan- Dat wist ik niet, ik dacht van niet. Anders zouden ze 't wel gebruikt hebben.
Een stretcher -draagberrie- hebben we wel, misschien zelfs twee. De Indiër glimlachte beleefd. Ik had een dommigheid gezegd.
Maar dat vond hij niet erg, zo vriendelijk glimlachte hij. Dus vond ik het ook niet erg. In weer en wind mag men dommigheden zeggen.
Enkel zeggen, niet doen.

'k Hang het regenjasje te drogen op een van de zetels en ik probeer te slapen. En te telepatheren naar LM dat hij niet ongerust moet zijn,
dat ik oké ben en in goede handen en dat ik buiten wat natte kleren veilig, droog en warm lag.
'k Had LM nergens gezien en hij mij ook niet. Toen hij aan dek kwam was de Jaguar al 20m ver en was ik daar al binnen, vertelde hij later.
En telepatheren naar België dat ik vandaag niet meer kon bellen (± 17h BT) maar dat morgen dan zou doen.

Ineens stemmen in de passagiersruimte. Waren we nú al aan de Kapetan Panagiotis?
Een vermoeide technieker en een Pakistaanse mevrouw met veel gestes komen binnen.
Achter haar wordt haar bagage binnen gebracht. Zij waren overgestapt van een ander Lamnalco schipke.
De Pakistaanse was zéér ontstemd toen ze hoorden dat we niet direct naar de wal koersten, maar eerst stores gingen lossen.
Ze had zich toch langs die paletten moeten wringen om binnen te raken, had ze die niet zien staan? -en stilte in de slaapzaal aub!
"I want to call my schip" dicteerde ze. 'My' ship? Waarschijnlijk een captains wife.
Zou ik gelijk efkes vragen of ze 'ons' schip wilden oproepen ook? Ach nee, laat maar. LM weet wel dat ik hier oké zit (lig).

Vanaf dan moet ik geslapen hebben, natte jeans of niet. Want het volgende dat ik weet is dat de chief engineer van de Jaguar
me probeerde wakker te krijgen. 'k Schrok nogal en bonkte bijna met mijn hoofd tegen de tafel. We lagen tegen de kaai.
'k Heb dag gewuifd naar de mensen van de Jaguar en weer die wagen in. Deze keer knalde ik de deur goed dicht, ik kende het protocol nu al wel.
Naar de immigratie. De Pakistaanse mevrouw zat daar ook.

Als ze hier ondertussen dat van die verschillende adressen maar niet gezien hebben, hoopte ik. En dat ze mij mijn tas maar niet doen openmaken.
'k Had dat pocketboek op de Jaguar moeten laten. In een omslag. Daar lagen genoeg grote bruine enveloppen. Ach nee, dan krijgen die mensen
er misschien last mee. Voor de tweede shore pass had ik beide fotootjes van in de namiddag nodig. Nu kon ik er geen aan LM laten zien, jammer.
Wagen in : naar het agentschap. Dan toch weer overstappen van wagen, bij de Pakistaanse mevrouw. Zij moest een vliegtuig halen naar huis.
Vandaar dat ze zo dringend haar schip wou oproepen waarschijnlijk, mogelijk moest haar ticket omgeboekt worden naar een latere vlucht,
maar dat is nog geen reden om aan boord bij schipper Jaguar de directrice uit te hangen.

Ze zetten mij af aan het Oceanic Hotel. Elventwintig sterren. Kan het niet wat minder. Een zeeliedenpension bvb, daar valt die natte jeans niet zo op.
Er hing twee grote foto's van 'shaiks' in de hall. De sjeik van de UAE en de  sjeik van Sharjah. In het glas van die foto's zag ik dat mijn haar
alle kanten uit piekte. 'k Probeer dat glad te strijken, 't gaat niet. Het zout was er in opgedroogd.
De mensen aan de balie (Indiërs), met beroepsmatige onverstoorbaarheid en zeer gepolijst : of ze mij konden helpen met de bagage.
Bagage? Oh, eh, nee dank u, dit is alles wat ik bij heb. En dat was in twee woorden uitgelegd: 'ship' en 'bad weather conditions' en nog eens
over mijn haar gestreken om te laten blijken hoe slecht die weeromstandigheden wel waren. Ingecheckt. Wekken? Om 08h aub. "Yes ma'am".

Kamer 430. Het was 00h30 en ik scheurde van de honger. Het restaurant van het hotel was al dicht natuurlijk en de kaart van de roomservice
zag er mij veel te prijzig uit. In de krant gekeken wat de koers van de dollar is. 'k Ben al vergeten hoeveel dirham een dollar is. 3,6 of zoiets?
Enfin, het leek me toch te duur allemaal en ik wou niet profiteren van de situatie ook niet, ik zou de rederij eens leren wat bezuinigen is.
De honger was op slag weg. 'k Heb de minibar open getrokken en twee latjes KitKat opgeknabbeld, tooth extraction of niet.
Natte jeans over een stoel, warme douche in en bed in. Op TV waren 19 zenders beschikbaar, oa Moskou (?)
Op de Abu Dhabi zender : ongesluierde vinnige nieuwslezeressen en Westers geklede gedecolleteerde zangeressen. Ja, Abu Dhabi is Khor Fakkan niet.
Op de Saoedi zender : geen enkele vrouw te zien en onbeweeglijk streng kijkende mannen in zwarte kaftans die
vanonder een hoofddeksel dingen verkondigden. Het leven is ginder een zeer ernstige zaak, zo te zien.
Er waren ook Engelse en Amerikaanse zenders. 
De ene gaf Independence Day, een film met aanvallen of gedoe uit de ruimte. https://nl.wikipedia.org/wiki/Independence_Day_(film) 
'k Heb dan maar wat in het telefoonboek gekeken. Voorin staan toeristische informatie & bestuurszaken. En allemaal 'shaiks'.
Bladzijdes & bladzijdes vol sjeiks. 'k Ben in slaap gevallen tussen de ruimtetuigen en de sjeiks.
Toen ik telefoon hoorde vond ik dat LM er nogal lang over deed om op te nemen. Dan zal ik het maar doen. Toen ik mijn ogen open had zag ik
geen LM en behangpapier ipv houten schotten. De stem zei dat het 08h was en dat de chauffeur van Lamnalco er was op me op te halen.
Geef me 10 minuten om te douchen. 'k Heb nog nooit zo rap gedoucht. Mijn boeltje bijeen gegrabbeld en naar de lift.
Tiens, dat tandvlees is al dicht gegroeid. Geen krater. Zelfs geen putje. Zo snel? Eigenaardig.
Aan de lift probeer ik te zien welk weer het is op zee. Dus verder te kijken dan de baai.
Een afgeborstelde bediende wenst mij goede morgen en vertelt me wat de weersverwachtingen zijn voor vandaag: ideaal weer voor
een boottochtje in de baai en ook aangenaam zwemweer. Ik bleef glimlachen en knikken, die man doet gewoon zijn job.
Maar ik moet uít de baai, de oceaan op. En zwemmen heb ik gisteren bijna gedaan.

Aan de balie vroegen ze of Ma'am al ontbeten had. Ze zouden aan de chauffeur zeggen dat Ma'am nog niet ontbeten had. Hij zou dat 'begrijpen'.
Dat werd gezegd op een zeer gedecideerde toon alsof het de chauffeur geraden was het te 'begrijpen', want dat chauffeurs hier niks te piepen hebben.
En dat ik niet zo haastig en democratisch moet doen, dat staat plebejisch.
Jaja, maar ik bedoelde eigenlijk: de Jaguar van Lamnalco wacht misschien niet. Misschien vertrekken ze zonder mij!
Vooruit, een tas koffie dan maar. Anders mocht ik waarschijnlijk de deur niet uit. Eeuwen heeft dat geduurd eer ik koffie had. Zeker twee volle minuten.

Opnieuw naar de balie, papier gaan aftekenen : 260. Dollar? Dirham? Dat vissen we later wel uit.
'k Had een kopie moeten vragen, bedacht ik toen het te laat was. 260 USD, dat zou 9000 BF zijn om een jeans te laten drogen (min of meer),
twee douches en enkele uren slaap? Laat het aub dirham zijn, en zelfs dan is het nog veel geld.
Hebt ge al eens geprobeerd een jeans te drogen onder een haardroger?

Kantoor – immigratie – kaai. Aan boord van de Jaguar gestapt. Of ik koffie wou. Ja hoor, graag! Ik kreeg lekkere koffie in een bekertje zonder chichi.
En dat ik blij was weer terug te zijn. En wat rook het er weer lekker. Naar curry en stoofschotels en zo.
Er stapte een technieker aan boord en een blonde meneer met bagage. Schipper Jaguar en ik slurpten onze koffie staande, naast mekaar,
als twee oudgedienden. Hij vertelde dat hij de afgelopen ze dagen maar twee uurkes per nacht kunnen slapen had. Er was veel werk geweest.
En dat hij het gisteren veiliger achtte me terug mee te nemen naar de wal, omdat hij door de paletten op het achterdek onvoldoende zicht had
op de rand van zijn achterdek en op het platform van de gangway van het schip.
"I trust your judgement, sir" zei ik zeer nederig. Want zo voelde ik mij. Maw : merci Meneer dat gij zo'n realistische mens zijt.

De blonde moest weten wanneer we vertrokken. Er is geen haast, dacht ik, als we deze voormiddag niet kunnen vertrekken, dan in de namiddag en
anders morgen. Ze hebben hier lekker koffie, 'k heb nog genoeg sigaretten en een fles water én ik heb hier maten. De Indiërs kwamen uit hun mess
de trap op zeiden alle vier vriendelijk en wakker goeiemorgen. Ik vroeg of ze tijd gehad hadden om te slapen. En zij zeiden dat de wind 'outside',
buiten de baai wil dat zeggen, iets minder was dan gisteren.
Voilà, het weer outside, op zee, dat is wat een mens interesseert. Dat is informatie. Hoe het weer in de baai is kan een mens zelf wel zien,
prachtig weer weeral. 'k Heb wat foto's gemaakt van de Jaguar, van de Iraanse houten vrachtschipkes, en van de grotere Indische.
Iemand vroeg iets over de Euro. Hij legde uit. Ze mogen hun loon in UAE-dirham alleen maar omzetten in Yen, Britse ponden, USD of Duitse mark.
(Dus niet in hun eigen munteenheid, de Indiase roepie?) En nu dus ook in Euro. En wat die Euro zoal van plan was.
'k Wist er evenveel over als gisteren voormiddag op het slepertje : niks. En ik vond het erg dat ik hen niet verder kon helpen.

De blonde kwam er bij staan. Hij is een Noorse cheng, gemonsterd op een van die groene LPG's die hier liggen. https://nl.wikipedia.org/wiki/Gastanker 
Hij was al meer dan 48hrs onderweg, zondag vertrokken uit Durban (Zuid-Afrika) en hij viel ongeveer omver van vermoeienis.
Het was hem aan te zien ook: grauw en grijs van het gebrek aan slaap. We zijn hem eerst gaan afzetten. Hun gangway heeft onderaan een platform
dat rondomrond een reling heeft. Een veel veiliger model dan het onze. -Norske sikkerhet, Noorse zekerheid, veiligheid is hun sterk punt
Op weg naar ons schip vroeg iemand of ik gisteren nog iets te eten gekregen had. Nee, zei ik, ik heb twee candybars gegeten.
Of ik een sandwich wou. No, but thank you for asking, sir.
Wat hebben die mensen toch een naturelle vriendelijkheid. Dit is iets gans anders dan alleen maar beleefdheid of goede manieren.
'k Voelde helemaal geen honger. Maar als ik sebiet flauw val van de slapte kunnen ze me toch nog in een net aan boord hijsen. Misschien had ik
die sandwich moeten aannemen kwestie van hen geen overlast te bezorgen. Nee, ons schip kwam in zicht, er was geen tijd meer vond ik.
Er stond wind. Een bries. Bijlange niet het huilend geweld van gisteren. er waren flinke golven, maar zonder schuimkoppen nu, gewoon deining dus. 
Maar wel sterke deining. -deining is ongeveer betrouwbaar, er zit een bepaald ritme in, het zijn gewoon water-bergen en -dalen, haast zonder schokken 

Iemand komt de gangway af : LM. "Look!" riep ik luid, opgelucht en op van emotie "There is my husband!"
Iedereen lachte breed: deze keer ging het lukken, met de husband erbij. (En met wat minder wind. En bij daglicht.)
Ik deed LM teken dat ik met mijn linkerhand de opstaande steun zou pakken, en met mijn rechterhand zijn linkerarm.
LM wiebelde eens met de opstaande steun om te laten zien dat die wel degelijk goed vast stond. We konden mekaar horen ook. Dus heb ik
the Gentlemen from the Jaguar en my husband aan mekaar voorgesteld. Iedereen knikte beleefd glimlachend goeiedag, alsof we mekaar
in een park tegen kwamen ipv op een dansend schipke bij een wiegende gangway.
De mensen van de Jaguar stonden vlak achter mij.
De ene geeft mijn tas door aan LM. -hoe? droeg ik die dan niet onder mijn jas? da's niet al te slim hè- LM zette de tas een paar treden hoger.
En bij de volgende golf gaven ze mij aan LM door. Ik deed één stap, ze gaven mij één zet en in één tel lag ik tegen LM zijn schouder. Thuis.
Ik was thuis.

'k Heb naar iedereen byebye gewuifd en naar elk van hen nog eens thank you geroepen en naar de schipper gewuifd en iedereen nog eens goed bekeken.
Ze zien er gewoon uit hè, zo bij daglicht. Het is niet te zien dat zij virtuoze vaklieden zijn hè. Nee. Maar ík weet het.
Ík heb hen gisteren aan het werk gezien. Bij nacht en ontij.

'k Ben achter LM de gangway opgegaan. Hij moet eerst zodat ik door de treden van de gangway de diepte niet zie.
Eens aan dek begonnen mijn benen te trillen en ik voelde mijn knieën slap worden. Van opluchting, denk ik. Bestaat dat wel? Slap worden van opluchting?

'k Ben mijn papieren gaan afgeven bij capt PO. JM (2^de stuur) vroeg of ik goed geslapen had, alsof ik van een uitje kwam. Niet echt nee.
Dan de kranten gaan afgeven bij de marco.
"Zoveel? Allemaal voor mij?" zijn ogen blonken als die van een kind dat mooi speelgoed ziet. (Het waren drie oude kranten, wel dikke.)
Nu begonnen ook mijn handen te trillen en ik liet domweg mijn paspoort en alle andere papierkes uit mijn farde schuiven. Hij hielp mij oprapen.
Dat ik zovéél kranten voor hem meegebracht had, en of ik die had moeten betalen.
Nee, gekregen op kantoor bij Lamnalco, en 't zijn oude kranten.
Jamaar toch ...
Well, onderbrak ik hem voorzichtig, gij verzendt toch e-mail voor LM & mij, dan kan ik toch kranten meebrengen voor u.
Dat vond hij a very nice tought, een zeer mooie gedachte. -ja jong, maar ik weet wat het is om zonder leesvoer te zitten, dat is ellende
En ik voelde mij plots very mottig. Direct naar de cabine dan. -slappe benen, bevende handen en een vage hoofdpijn, de weerslag waarschijnlijk
Daar was LM en we konden wat babbelen. In feite was dit tijdens zijn werkuren, maar het was een beetje een uitzonderlijke dag.
Cheng Venes kwam eens vragen hoe het ging met mijn tand. 'k Vertel dat in twee woorden, tand in een wip er uit en geen centje pijn.
En vanmorgen was de wonde al dichtgegroeid. "Zoiets lucht op hè" zei hij. Ja ..., amai ja.

'k Heb propere kleren aangetrokken en ben de was gaan doen. Back to normal.
Voor de rest van de dag heb ik wat zitten liggen hangen en niet veel meer gedaan.
En 's avonds heb ik naar België gebeld om de jarige te feliciteren, met een dag vertraging.

1999-01-28 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Dag Lieden in België,

Maandagavond zijn er aan tafel zware besprekingen geweest over de situatie in het machien en over 3^de mecanicien Bogdan in het biezonder.
Capt PO heeft er papieren bij gehaald (aan tafel?): dit schip zou met 16 personen minimum kunnen varen, volgens de automatisatie die voorzien is,
volgens de veiligheids- en de verzekeringsdocumenten. (Doe daar nog 4 personen keukenpersoneel bij en ge hebt er 20, zoals op veel andere schepen.)
Hoe komt 'men' hier dan aan 32 personen?
Voor een deel omdat grote gedeeltes van de automatisatie buiten werking gezet zijn, en buiten werking blijven. (?)
De vergadering is achteraf verdergezet in de cabine van cheng Venes, met 3^de mecanicien Bogdan er bij, vertelde LM.
Of dat iets gaat veranderen, daar in Bogdan zijn hoofd, is af te wachten.
Die dag was ik niet aan boord, 'k moest naar de tandarts. -hier gaat weer een story aan vooraf, maar voorlopig hou ik me aan de tekst van de brief
Sinds een paar dagen voelde ik iets kloppen aan een kies rechts boven. De tand kwam los. Corsodyl ontsmet wel, maar de tand heeft gewonnen.
Maandagmorgen stond hij niet alleen los maar ook helemaal scheef en bijten was er niet meer bij. Nog geen banaan ...

'k Ben aan Fraco gaan vragen bij wie ik daarvoor moest zijn, om een tandarts aan te vragen. Bij Ive (de aspirant stuurman).
'k Heb hem uitgelegd over Corsodyl en kloppende pijn en nu ook scheve tand, en niet meer kunnen bijten, enz.
Toen Ive het papier had ingevuld vroeg hij: "Is dat alles?"
"Is dat niet genoeg?" vroeg ik. Ik stond daar zo wat te vergaan van de pijn.
Hij bedoelde: is dat alles wat er op het formulier moet komen, want het was de eerste keer dat hij zo'n aanvraag moest invullen. De brave jongen.
Dan ben ik op de brug bij JM (en Fraco was daar ook) gaan vragen wat de vestimentaire code is hier aan de wal. Want de Emiraten zijn Tunis niet hè.
'k Had een jeans, een T-shirt en een mouwloos vest aan. Dat was oké. Dank zij het mouwloos vest. -ooit van Didi gekregen
Het vest komt laag genoeg, tunieklengte. Anders had ik een trui moeten aantrekken en daar is het te warm weer voor.

Iets voor 11h ga ik bij capt PO mijn paspoort halen en het papier dat Ive ingevuld had.
"Ge hebt hier een zeevaartboek nodig" zei capt PO. Oei! Mijn Belgisch zeevaartboek is al 8 jaar afgeschreven en het ligt trouwens thuis.
Het Luxemburgs zeevaartboek had ik ook niet bij wegens niet nodig en het Liberiaans, het boek waarmee ik gemonsterd was, is hier niet geldig.
Nu dat ook nog, gesukkel met de persoonsdocumenten.
Capt PO had een kopie van LM zijn zeevaartboek klaar liggen (door te kopiëren was zijn foto een zwart silhouet geworden),
een bemanningslijst (afgestempeld en ondertekend) en
een brief over wie ik was, (echtgenote van een bemanningslid) en wat ik daar kwam doen (tandarts).
Weer in de cabine pin ik op de kopie van LM zijn zeevaartboek een recent pasfotootje,
een mens weet nooit of de immigratie niet struikelt over een onherkenbare foto. En wat-zien-ik? Als adres staat daar nog altijd zijn oud adres in Boechout.
Dat is ondertussen al negen jaar niet meer juist. Owee, stel u voor dat bij de immigratie hun oog daarop valt:
ik ben de echtgenote van -, maar er staan twee verschillende adressen?

Bericht: om 11h zou het bootje er zijn. Nieuw bericht : het zou er om 11h30 zijn.
'k Heb wat staan babbelen met de matroos van dienst aan de gangway, we kennen mekaar van zien in en om de Pool de Zeelieden in Antwerpen.
Hij is een kleine Spanjaard en het gesprek was in het Frans te doen. Hij was al eens in de UAE geweest :
"Sommige vrouwen lopen hier volledig gesluierd. In het donker zijn het persies fantomen. Hij rilde. Hij sloeg nog net geen kruis.
Om 12h was hij wacht-af en kwam een vervanger. Om 12h30 zat ik in een slepertje beneden aan de gangway en hoorde over de radio Danut (3^de of 2^de stuur)
vertellen dat ik een uur geleden al vertrokken was. Datde slepertje was aan het wachten op een leveringbon voor enkele zakken cement.
De getekende bon kwam maar niet af. Danut zei tegen de schipper dat de captain 'busy' is. (Om 12h30? Bel eens naar de bar Danutje!)

De duikerboot was er ook. Over de radio zegt de buikersboot tegen het slepertje 'to clear the zone, divers are down'. Tja wij weg hè, getekende bon of niet.
We vaarden naar een ander schip, de Kapetan Michaelis of zoiets, de loods gaan afhalen en nog een meneer. Dat schip lag 10 mijl verder.
Het slepertje doet maar 10 knopen, ttz : hij geeft er 10. Wat de effectieve snelheid is weet ik niet. Traag.
Er lagen drie schepen. We hebben het juiste schip gevonden. Een van de CERES rederij. Het is een tanker hoor, geen cornflakes-carrier of zo.

En dan nu naar de wal, dacht ik. Maar het slepertje zet koers evenwijdig met de kust en blijft zo een tijdje rechtdoor varen. Kermille, eerst nog een
andere boodschap eer we naar de wal kunnen? We vaarden naar een schip dat er bijna even verwaarloosd en verloederd uitziet als het onze.
Wat zeg ik : erger. Zo'n homp onderkomen staal, een verkrot vaartuig, triestig om zien ...  een afgeknabbelde schouw zoals de onze.
Een afgeknabbeld schouw? En de masthuizen in de menie gezet ? Het leek niet op ons schip, het wás ons schip! Amai, zien wij er zó uit van op het water?
Dat is al even erg als die Jamaicaan die we ooit in Korea zien liggen hebben.

't Slepertje moest bij ons de duiker-supervisor oppikken en ook de bon van de zakken cement natuurlijk.
Had ik tijd om efkes naar de cabine gesloten schoenen te gaan aantrekken? Want het weer was persies aan het veranderen. Ach nee, laat maar.
Efkes gewuifd naar 2^de stuur JM, die was verbaasd mij daar nog te zien zitten. Het was toen ± 15h.
En dan nu naar de wal?

We kwamen in ruiger water. Ondertussen was de tand opnieuw beginnen kloppen. Nu duwde hij rechts de prothese naar beneden.
Op een uur tijd was de ruimte tussen het klemmetje en de tand verdubbeld. En links voelde ik de tandprothese trekken. 'k Vroeg mij af of ik
het mij niet inbeeldde. Een beetje in de frisse wind aan deck gaat zitten. We zetten koers richting wal. Eindelijk. Dat is dan al iets.
Eerst was er nog een rendez-vous met een andere sleper. Er stapten wat mensen over, er werden wat dozen uitgewisseld, wat plastic zakjes met post in,
en een brief voor iemand die op een ander slepertje werkte. Allemaal Indiërs en Filipijnen, zoals op dit slepertje.
En gaan we dan nu naar de wal aub? Of zijn er nog andere boodschappen te doen? 'k Vroeg zeer beleefd aan de Indische schipper : "What 's next, sir?"
"Good question" antwoordde hij, als hij niet nog eens opgeroepen werd dan gingen we nu naar de wal.
De supervisor van de duikers zat een krant te lezen. Het slepertje tsjokte richting wal. De schipper vroeg me iets over de Euro.
Ik kon er niet veel over vertellen. De supervisor ook niet. In de krant stond een presentatie van Bosch-fornuis met een ovendeur van 90cm breed.
"Arabieren hebben graag grote ovens zei de schipper, dan kan het schaap er in zijn geheel in."

Weer wat aan deck in de frisse wind gaan zitten. Weer binnen gaan zitten. Rillerig. Blauw jasje van LM aangetrokken. Weer naar deck?
Ik wist met mezelf geen blijf van de pijn. Als het nog een uur of twee duurt is die tandarts misschien gesloten! Een beetje in die krant gelezen. 
Over kakkerlakken en ander ongedierte. Een krant van het jaar 1416. De jaartelling hier begint vanaf de geboorte van de profeet Mohammed.
De krant zitten lezen op een stampend slepertje is geen goed idee, nu had ik er nog schele hoofdpijn bij. Opnieuw naar deck, de frisse wind in.
Dat hielp, een beetje.
Plots ineens en zonder overgang komen we in kalm plat water. 'k Heb eens goed rond gekeken, vanaf nu vaarden we in de luwte van de bergen.
Die stonden daar als één groot windscherm. Brave bergen. Mooie bergen ook. De gedeelten die zon vingen waren roze-beige, de schaduwpartijen
waren purper-grijs. Aan de wal waren witte gebouwen te zien en een moskee of drie. Maar ik voelde me te ellendig om er foto's van te maken.
Na een kwartier vaarden we de baai binnen en het haventje binnen. Links was een hypermoderne containerkaai in aanbouw, rechts liggen kleine
houten vrachtschepen (Iraanse) en grotere houten vrachtschepen (Indische). Allemaal in hout. Eentje moet een financiële meevaller gehad hebben,
want  die was recent helemaal herschilderd, in de kleuren van een paardenmolen op een kermis bij ons.  Mooi. https://nl.wikipedia.org/wiki/Dhow 
Maar ik was te mottig om er iets mee te doen. Dit half pond vijgen heeft die dag geen ene foto gemaakt. 
De tand had het klemmetje ondertussen nog eens zo ver weg geduwd.

De schipper kijkt eens op zijn papier en roept naar iemand van de passagiers "Suleyman!". Geen Suleyman in het gezelschap?
Na een paar keer roepen (zo'n slepertje is rap afgezocht) kwam de gast in kwestie van het achterdek en stak van op de ladder zijn hoofd binnen.
"Suleyman, zei de schipper ga niet naar de immigratie want ze zouden u kunnen daar houden."
Suleyman antwoordde opgewekt "Okay" en klom weer naar beneden.
Oeioeioei, dacht ik. Doet de immigratie hier zó moeilijk? Wat als ze de twee verschillende adressen merken in de papieren die ik bij heb?
Als dat maar goed afloopt.
Nu moet ge weten dat een van de bijkomende redenen om te trouwen was dat de papieren dan in orde zijn voor 't geval we in een moslimland
ooit iets zouden voorhebben. Dan kan men maar beter de echtgenote van- zijn, ipv de vrouw van-.
Nu waren we in een moslimland, nu hadden we iets voor en nu stond dat oud adres in LM zijn zeevaartboek te blinken! 
Aanmeren. En dan nu naar de tandarts.
Eerst over een Lamnalco-supplyship klauteren, dan zich een weg banen tussen de paletten, de dozen, de kisten en de flessen CO₂,
over netten die daar op de grond liggen, neergegooid verpakkingsmateriaal, stukken tros, zwerfvuil en andere rommel. Bij ongeveer elke stap
kunt ge ergens blijven haken en struikelen. Het verband tussen orde (netheid) en veiligheid kennen ze daar nog niet.
Lamnalco is de naam van het agentschap. Wagens van Lamnalco stonden vlakbij geparkeerd onder de Lamnalco kraan, Indische heren in gele Lamnalco
hemdjes liepen rond met  Lamnalco papieren. De werkende mensen zijn allemaal Indiërs of Filipijnen. De UAE-onderdanen werken niet, tenzij
in officiële functies, zoals op het immigratiekantoor. Zíj houden de stempels in handen.

          Als ik Mevr Lamnalco was dat zou ik niet graag hebben dat mijn naam zo overal op die slordige, gevaarlijke kaai te lezen stond.
          In geval daar plots moet ontruimd worden, gebeuren er ongevallen juist dóór het ontruimen.
          Daarom Mevrouw, ruim uw kaai op. Of zorg dat het gedaan wordt.

De wagen in. De deur was niet goed dicht: please, harder trekken ma'am.
In zo'n mooie nieuwe wagen met de deuren slaan, jamaar, dat durf ik eigenlijk niet hoor.
30m verder de wagen uit: immigratiekantoor. Ik had geen pasfoto's van mezelf bij. Daarvoor moesten we het gebouw rond, daar hebben ze
vier pasfotootjes gemaakt. Bij de immigratie hadden ze er maar twee nodig. Twee kreeg ik terug.
Goed om te laten zien aan LM, dacht ik. 'k Sta er even blauw grijs op als zijn regenjasje, met oogjes op 20h20 : o/^\o
Over dat oud adres van LM heb ik geen woord gehoord. 'k Heb mijn paspoort afgegeven en een shore pass in ruil gekregen.
Weer die mooie wagen in, deur weer niet goed dicht : please, harder trekken ma'am.
15m verder weer de wagen uit, wat papieren gaan afgeven op het kantoor van Lamnalco.
De wagen in, deur niet goed dicht : please, harder trekken ma'am.
Nu werd er wat doorgereden, misschien wel een volle kilometer. Wagen uit : Dental Clinic. Daar was ik sinds 11h naar onderweg.
De tandarts was er nog! En het was onmiddellijk mijn beurt. Twéé meevallers op een dag. Dat mocht onderhand wel, vond ik in stilte.

Op 20 minuutjes was de kies er uit. Efkes schrikken van de prik en voor de rest geen centje pijn, de tand had zichzelf al voor een groot deel losgeduwd,
vooral de afgelopen uren. De Indische tandarts bekijkt mijn papier niet eens, hij krabbelt iets op een ander papier, stopt alles in een omslag, doet
die omslag dicht met nietjes (geen lijm?) en zegt iets over Medical Doctor. Jamaar, mijn papier moet ingevuld worden voor de captain en ... Medical Doctor,
onderbrak hij mij.  Weer de wagen in, weer de deur niet goed dicht : please, harder trekken ma'am.
50 m verder de wagen uit: Medical Clinic and Pharmacy. Ha, pharmacy, dat zal voor de antibiotica zijn.
Niks Medical Doctor, ik zal de tandarts verkeerd begrepen hebben. Maar de chauffeur loopt de pharmacy voorbij en stapt de medical clinic binnen.
Ja, dan zal ik maar volgen zeker?
'Gentlemen' hing daar tegen de muur. Goed, nu de Ladies nog, want sebiet voor we vertrekken, ikke efkes Ladies.
'Ladies' hing tegen de andere muur. Maar waar zijn de bijbehorende deuren begot? Nergens.
Gentlemen & Ladies zijn aparte wachtkamers, niks anders. En de ladies mogen wel door de herenwachtkamer naar hun eigen wachtkamer gaan,
maar in de dameswachtkamer komt geen ene heer binnen. Zelfs de dokter niet. Verboden terrein. -amai als daar iets gebeurt en hulp nodig is
De assistente van de dokter is een Indische, gekleed in sari. Niks gesluierd, nog geen hoofddoek, en kórte mouwen.

Na enkele minuten schuifelt een zwart gesluierde dame de wachtkamer binnen met haar dochtertje. Een peuter in jeanspakje, afgezet met panterpluche.
Ze had kanten biesjes aan haar sokjes en droeg een stuk of zeven speldjes in heur haar om haar paardestaartje in wording zo'n beetje recht te houden.
Welke taal ze hier spreken weet ik niet, maar dada = dada.
De moeder schat ik een jaar of 17, aan haar ogen te zien en aan de manier waarop ze zot deed met de kleine.
"You sister?" vroeg ze.  Sister ... wat zou ze daarmee bedoelen? Een non! Of ik voor een of andere missie werkte.
Dat blauwgrijs jasje natuurlijk, en de schoudertas. Mijn haar piekte naar alle kanten -à la Connie Palmen maar iets minder erg- en geen schmink die dag.
Eigenlijk zou ik voor een hedendaagse missiezuster kunnen doorgaan, ja.
"No, I'm no sister. I'm from a ship. Tanker" wees ik met een vaag gebaar waar ergens waar de Golf zou moeten zijn.
"Sorry, no anglisj" antwoordde ze.
Met wat gebarentaal : het was haar eerste kind en het is iets minder dan een jaar oud. Als ze me dan toch halvelings voor een non houden
durf ik dat allemaal vragen hè. Het is een rijke mevrouw denk ik. Haar handen en voeten waren beschilderd met van die roodbruine planten verf, henna.
Dat wil zeggen dat ze personeel hebben of zoiets, dat ze niet zelf de huishouding moet doen.

Toen kwam de Indische assistente me halen. Eerst deed ze nog een babbeltje met de jonge vrouw in het zwart. Hoe genoeglijk allemaal. Ik vond het jammer
dat er niemand was om een fotootje van ons drie te maken. Mijn tandpijn was over, ziet ge. Compleet ondenkbaar natuurlijk, daar een foto, maar 't zou
toch een speciale foto geweest zijn : drie verschillende continenten in één wachtkamer. -waar komen eigenlijk al die oorlogen vandaan?

De dokter was geen Indiër. Misschien een UAE onderdaan, maar dan Westers gekleed (?) hij had in elk geval een Arabische naam, dat heb ik achteraf
op zijn stempel kunnen lezen. Misschien moet een voorschrift van een Indische (buitenlandse) tandarts hier de handtekening van een UAE-dokter hebben?
Het had in elk geval iets met paperassen te maken, want naar mijn tand werd niet gevraagd.
De chauffeur kreeg het voorschrift mee en verdween naar de pharmacy. De UAE-dokter vulde ook mijn papier voor de captain in (oef).
Tijd doorgebracht bij tandarts en dokter : from 16h15 till 17h15, stond daar. Yep, en ik was van 11h onderweg.

Ineens luid gejammer op de gang. Een krakend oude stem die zich bekloeg over het een of ander (?) De Indische assistente stapt de gang op,
net iets te laat, een kleine kromgebogen oude vrouw slipte zo behendig langs haar heen de consultatiekamer van de dokter in, alsof ze dit nog gedaan had.
Ze zweeg. Het onderste gedeelte van haar sluier had ze al afgenomen. Ze deed zo wat aarzelende pasjes, niet goed wetend welke richting uit.
Ze leek me danig in de war. Ze draait zich mijn richting uit en ik zie dat ze een leren half-masker draagt, tot over de mond. Donkerbruin hard leer,
met een patina van jaren. -de afbeelding die ik heb is een postkaart en zit in een collage achter glas, op het Net vind ik niks, alle hulp is welkom
De dokter zegt iets kortaf tegen de assistente of tegen de vrouw. Het klonk een paar keer als 'na mama'.
De assistente nam de vrouw zachtjes bij de arm en ze verdwenen allebei naar de wachtkamer. De dokter schreef verder. Geen woord over het gebeurde,
we waren terug van efkes weg geweest, we waren weer in de 20^ste eeuw.

Zo'n masker heb ik al eens in een film gezien, maar nog nooit, jamais, never in het echt. Ik denk dat het dient tegen striemende zandstormen, en
mogelijk ook om de sluier van het gezicht weg te houden wanneer het waait, zodat de wind de sluier niet tegen mond en neusgaten drukt.
In woestijn-omstandigheden zeer nuttig waarschijnlijk, maar het ziet er uit als een Middeleeuws strafwerktuig.
Medical Clinic uit, wagen in : deur niet goed dicht, please harder trekken ma'am. Dat had ik ondertussen al moeten weten, maar ik was nog aan
dat masker aan het denken. Hoe lang zou ze dat al dragen. Van haar twaalf tot haar tachtig? Dat is 68 jaar, elke keer voor ze de deur uitgaat
dat ding ombinden. Niet één vrouw maar miljoenen vrouwen, al minstens zes eeuwen lang. De deur was hard genoeg dicht geslagen nu.
Bij ons staan marteltuigen in musea.

Naar de immigratie, shore pass gaan inruilen voor mijn eigen paspoort. Weer de wagen in, vlam! Zozie, deur toe.
Naar het Lamnalco kantoor gaan papieren afgeven.
"Take a seat" zeiden ze daar. Als ze u doen zitten gaat het lang duren, zou een mens denken. Hier niet, ze doen vrouwen voor het minste gaan zitten.
Ook (en vooral) als ik op hun vingers wil staan kijken om het een beetje te laten vooruit gaan.
De kantoren zagen er Indisch uit, rommelig en gezellig. Of ik koffie wou. Met het watteke in mijn mond sliste ik iets als:
"No tzsank you, toosz ekzstrazsion" Aan de medelevende gezichten te zien hadden ze dit onmiddellijk verstaan.
Wat later heb ik het wattteke in een papierke gemoffeld en in mijn zak gestoken. Engels moet niet als Andalouzsizs klinken.

Er was daar ook een radiostation om contact te houden met hun boten op zee en tegen de kaai. Enkele minuten later mocht ik al weer recht staan.
'k Heb gevraagd naar kranten 'for our radio officer'. Oude kranten of die van vandaag? Oude zullen goed zijn, zei ik. Die brave meneer heeft
een paar bureau's opgeruimd en iets uit een papierbak opgevist en heel het boeltje in een enorme bruine omslag gestoken.
Allemaal voor onze R/O (marco). Daar zal hij blij mee zijn.

Wagen weer in en de deur goed dicht want we hadden zeker nog 30 m te rijden, van aan het kantoor tot aan de kaai. Ondertussen was het
donker aan het worden. 'k Klauter tussen al dat gerief en de rommel naar de sleper. Daar moest ik niet zijn, het supplyshipke zou me
terug naar boord brengen. 'k Klauter me een weggetje naar het supplyship. -bevoorradingsschipke- Er was ook een shipchandler die naar
een ander schip moest, ze waren zijn marchandise nog aan het laden. Heel het achterdek kwam vol paletten te staan.
Ja, daarvoor is het een bevoorradingsschipke natuurlijk.
Binnen in het schip : zitplaatsen op rijen van vier. Goed, dan kan ik sebiet misschien een beetje gaan liggen. De verdoving was aan het wegtrekken
en ik begon vanalles te voelen dat ik liever niet voelde. Bijna had ik getypt, 'dat ik kon missen als kiespijn'. Maar het wás kiespijn ...

Op de klok was het 18h. Nog één uur laden, nog één uur varen, om 20 h ben ik aan boord en om 22h  (19h BT) bel ik naar België want
daar is iemand jarig. Aan mijn planning zou het niet liggen hoor! Het was zachtjes beginnen regenen en er stond persies wat wind ook.
De bemanning: vier Indiërs. De schipper was een Filipijn met iets Japans in zijn trekken. Hij leek me iets ouder dan ik, dus die Japanse trekken,
dat zou wel eens heel goed kunnen -de Japanse bezetting aldaar, WOII- https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_de_Filipijnen_(1941-1942) 

Van de schipper kreeg ik een cola. Het eerste dat ik weer in mijn maag had sinds 11h deze voormiddag. 'k Had wel een fles water in mijn tas zitten,
maar aangezien ik niet wist of het nog ramadam was en ik heel de dag geen seconde alleen geweest was om in het geniept een slok water
te kunnen nemen, was die cola meer dan welkom. En hij was nog goed koud ook. Wat een service. Dé cola van mijn leven, zo lekker.
Ik lust geen cola, maar die dag plots wel. Suikers in mijn lijf. Energie. 

Rond 19h vertrekt het schipke. Het had serieus wat meer power dan het sleperke van vanmiddag. 17knopen zeiden ze achteraf.
De shipchandler moest naar de Kapetan Panagiotis, van de CERES-compagnie. Die naam heb ik onthouden omdat Panagiotis me iets
zegt maar ik moet me nog herinneren wat. -de families Panagiotis en Krinakis waren mijn naaste buren in mijn studententijd
Die shipchandler was niet echt blij dat ze mij eerst gingen wegbrengen, maar de schipper beslist, amen en uit. En hij moest zich
niet meer druk maken over stores lossen bij daglicht, 't was toch al donker. Nà. En een beetje aan het brandstofverbruik denken ook hè.
Ons schip lag dichterbij dan de CERES schepen (brandstof hè pipo!). En de schipper had besloten : eerst ikke.
Count your blessings, dit is de 3^de meevaller voor bibi deze dag.

'k Haal een pocketboek uit mijn tas, een detective, en ineens zie ik dat die blauwe strepen op de ene helft van de kaft een bloot
vrouwenlichaam voorstellen, het slachtoffer in het verhaal, het lijk. 'k Zat wel tussen de Indiërs en er was geen ene moslim aan boord
maar ik heb dat boek direct weer weg gestoken en gedaan of ik in mijn tas een zakdoek aan het zoeken was. De zakdoek zit in mijn linker
jeanszak, maar ik moest iéts doen hè. Zakdoek gevonden, in mijn linker jeanszak dus, neuske snuiten. Ai, wat staat die leesbril hier te
doen.
Zet iemand een leesbril op alvorens de neus te snuiten? Euh, laat ons zeggen dat zoiets een Europese traditie is. Daarom dragen wij geen
monocles meer. Dat snoot zo ongemakkelijk. (Nu geen slappe lach krijgen, m. Nu niet en hier niet. Later.)
'k Ben al een week bezig in dat boek en ik zie die kaft een paar keer per dag en daar aan boord pas viel mijn cent dat er een blote madam op staat.
Niet zomaar een halve blote bast, neenee, een heel lijf. Stel u voor dat ze me bij de immigratie gevraagd hadden mijn tas leeg te maken.
Die pocket had problemen kunnen veroorzaken. Serieuze problemen. Mijn lachkriebels waren op slag weg.

We vaarden de haven uit. Er stond nogal ruwe zee, maar het was best uit te houden. Iemand van de Indiërs bezorgde me een bekertje koffie.
De koffie danste nogal, maar niks om lelijk over te doen. Na een kwartier ongeveer, toen we uit de luwte van de bergen waren, begon de ellende pas echt. 
Nu waren we op volle zee en dit was niet meer om te lachen. 'k Ben wijselijk gaan liggen.
"Bad conditions" zei er ene met een beleefd grimas. Zeg dat wel.
Hetzelfde weer als toen in januari in Sines, Portugal -tekst 190, 8 Beaufort- of
in Galveston, Texas in 1995, op weg naar schip 26. -een relaas dat niet in de correspondentie zit
Hoe we daar toen zonder ongelukken aan boord geraakt zijn weet ik zelfs niet meer.

Oei, dit blad is vol. De rest van het verhaal in de volgende brief dan maar hè, want er moet nog iets komen hoor ...

1999-01-22 ~  UAE, Golf van Oman

Dag allemaal, hier de watergazet. Morgenavond hebben we nog eens barbecue.
De vaarwel van capt PO. Dat is dan zeer genereus van hem, want met capt PP-LM zal het noppes worden, denk ik.

Gisteren heeft choff Fraco (hij monstert ook af op 28/01) een begin gemaakt aan de Bombes au Chocolat.
Hij zal ze klaar hebben de avond van de barbecue.
Gisteren : de vormen insmeren met een laag slagroom en die in de diepvriezer laten hard worden. Slagroom was er niet genoeg, dus heeft hij
zelf een mengsel ineen gebokst, een noodoplossing, een recept van scheepskoks. Iets met boter & suiker en verder weet ik het niet meer (melk?)
En het is geen crème au beurre hoor, het is een luchtiger mengsel. Tiens, moesten die vormen niet eerst bevroren worden om de room
te doen 'pakken' op de wand? Anders zakt dat roomfabrikaat toch naar onder? Dat moet ik sebiet eens vragen.
Vandaag moeten de vormen opgevuld worden met een soort mousse au chocolat. Die moet voldoende afkoelen om de slagroom in de vorm niet
te doen smelten, maar voldoende lauw blijven om hem te kunnen gieten. Vandaag dus het echte werk. Dan gaan de vormen weer de diepvriezer in
om de mousse ook te laten bevriezen. Morgen wordt dat alles efkes in een bain-marie gedompeld om de bombes los te krijgen van de vormen.
De vormen worden omgekeerd op schotels, de bombes komen zachtjes los, klaar. Serveren maar.
Nu hoop ik dat hij me vandaag roept wanneer hij er aan begint. Gisteren heeft hij me niet gebeld. Vergeten waarschijnlijk, maar hij heeft
de laatste dagen ook veel aan zijn hoofd. Veel paperassenwerk en valiezen maken. Hij wordt vervangen door Kram.
Kram is al aan boord sinds 02/01, dus die is al ingewerkt. Daar moet Fraco zich tenminste al geen zorgen meer over maken.
En 2^de stuur JM wordt ook afgelost, door ene Pjotr. 

'k Vroeg Fraco waarom hij aan zo'n bewerkelijk dessert begonnen was als hij het al zo druk heeft.
"Ach, zei hij, zo  ben ik hè. Met mijn grote mond beloof ik soms te rap iets en dan moet ik het doen ook hè."
Toen vroeg capt PO of er nog speenvarkens waren en hoeveel er moeten ontvrozen worden voor de barbecue, want 't zagen er maar kleintjes uit.
"Awel, zei Fraco daarop, dan zal ik een vulling maken." Luid gelach in de bar. Fraco had nog maar juist gezegd dat hij niet meer zo snel
iets zou beloven en hij trekt zich direct een nieuw jobke over het hoofd. Groot applaus ook.
Fraco kookt gewoon gráág voor de mensen. -een milde vorm van zorgdrang?

Dit schip moét subito presto de droge dok in. De veiligheidsdocumenten zijn verlopen. De verlenging van 6 maanden is ook verlopen.
Nu zou de rederij in Antwerpen opnieuw een verlenging aanvragen vertelde Kram deze morgen aan het ontbijt.
Van verlenging naar verlenging ... hoelang blijft dit schip dan zeewaardig, vroeg LM zich af. En nu vraag ik mij dat ook af.
Vanaf 01/02 zouden we volgens de internationale conventies een GMDSS moeten hebben ipv een radiostation.
GMDSS = Global Maritime Distress and Safety System. Een automatisch station met satellietverbinding en andere nuttige dingen, kortom
iets dat op andere schepen al járen geïnstalleerd is. Op die ouwe OBO's in 1990 al, maar dat was onder Belgische en later Luxemburgse vlag.
Onder Bahama vlag mag de dynastie in Antwerpen wachten tot de uiterste datum? En wat nu?

Ik hoop dat alle verlengingen geweigerd worden. Dat ze nu eens laten zien daar in London (of Edinburg?) dat ze niet alleen op papier jammeren
over nonchalant beleid onder goedkope vlaggen, maar dat ze daartegen optreden ook: van Fujayrah recht naar Singapore, de droge dok in.
En rap wa, zouden zij dan zeggen, in het British. Et que ça saute!
Van Singapore naar Fujayrah was het 11 dagen varen. Als we hier nu direct vertrekken en een streepke bijgeven zijn we intijds in Singapore
voor de droge dok. In Singapore kunnen de mensen ook afgelost worden, zij het dan 4 of 5 dagen later.
Pôôôôtver-hier-en-ginder. Het is 17h voorbij en ik ben vergeten te gaan kijken in de keuken of Fraco daar bezig is/was.
Nu zal hij gedaan hebben natuurlijk. Sebiet is het avonduurtje. En de vulling voor de speenvarkens heb ik dan ook gemist?  Zeg dat 't niet waar is!
Niet dat wij op ons terras thuis zo direct Boergondische Roosterfestijnen gaan aanrichten, maar ik ken mensen die daar wel plaats voor hebben.
Môja, misschien kennen zij recepten voor speenvarkvullingen al jaren uit het hoofd ... -en die staan nu op 't Net ook

1999-01-23 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Het weer is beter dan gisteren, veel minder wind. Misschien kan de barbecue toch doorgaan.
En er zouden vandaag ook duikers komen. In opdracht van wie heb ik niet gevraagd. Worden ze gezonden door de verzekeringen, of door
de rederij in Antwerpen? Zijn ze door Singapore gezonden voor prospectie?
Duikers komen niet zomaar uit zichzelf onder een grote tanker duiken. Dolfijnen soms, duikers niet.

Enkele dagen geleden is een Nederlandse meneer aan boord geweest om aan de radar te werken. En er was ook een ganse walploeg
van Aalborg om ... eh, efkes spieken in LM zijn werkboek : E.G.B., two elements blinded off, row 2 & 3 (by shore team Aalborg).
Ziezo, nu weten we al meer hè. Jááá, alsof ik daar iets van snap! Ik typ dat werkboek, dat is alles.
EGB = Exhaust Gas Boiler, da's de ketel. Enfin, een ganse walploeg dus. Zie mensen zijn allemaal Europeanen uit verschillende landen.
Zij zijn hier (UAE) gestationeerd. En ik heb weer een kans laten voorbijgaan om brieven mee te geven. Ze liggen al enkele dagen verzendklaar,
ze hadden kunnen vertrekken met een mooie UAE-postzegel op. Da's wat kleurrijker dan een stempeltje van het agentschap.
Weer niks dus. Volgende keer beter.

JM (2^de stuur) vertelde aan het ontbijt dat de volgende reis al vast ligt: hier vertrekken 03/02 en op 07/02 laden in Saoedi-Arabië,
daarna bijladen in Irak, vervolgens lossen in Fujayrah, weer hier waar we nu zijn.
Awel? En de droge dok die ons beloofd was? Ik heb belangrijke boodschappen te doen in Singapore hoor! 'k Moet CD-Roms gaan halen voor
een Playstation in België. Dat had ik beloofd. Dat is dus niet gelijk wat hè. Daar zit een jong iemand thuis op te wachten.
JM verschijnt al een paar dagen aan het ontbijt van 07h20. Loopt hij dan de wacht 4-8 niet meer? We liggen hier op anker toch maar wat te liggen.
Misschien mag aspirant Ive de wacht wel alleen doen, wanneer we op anker zijn.
Tot 03/02 op anker, kermille. Dat is nog 10 dagen. Voor de mecaniciens is dat misschien goed, dan kunnen ze aan vanalles verder werken omdat de
meeste machinerijen toch stil liggen.

Over faxen verzenden van hieruit: dat is hier een calvarie aan het worden omdat het toestel in de cabine van de captain staat.
capt PO had vorige woensdag niet veel zin. (En het zal er niet op verbeteren wanneer capt PP-LM in die cabine woont, volgende week).
De fax voor Brussel vertrok direct, die voor WdL&Co en hij had geen zin.
"Weet ge ..., voor zo'n korte faxjes hè, zijt ge beter dat ge over Satcom C gaat. De marco zal u wel uitleggen hoe dat werkt."
In feite zei hij : bol het af en val mij niet meer lastig met uw faxen.
Daar komt het op neer. Want of een fax vlot of niet vlot vertrekt, dat heeft niks te maken met de lengte van de tekst. Maar dan ook NIKS.
Als een fax vertrekt, begint hij te verzenden, zelfs al is de tekst 100 cm lang. -enfin, dat brein was dus kaptein

Satcom C : http://www.tls.uba.be/Files_Web_tls/Mar_Comm_on3wvs/Maritieme%20communicatieSatelliet.pdf 
Satcom C is direct in te tikken op een klavier in het station, rechtstreeks in DOS met die vervelende cursor en met maar een paar leestekens beschikbaar.
En in qwerty op de koop toe.  DO-21/01 ikke gaan tikke in het radiostation.
'k Lees de tekst eens na, verbeter de typfouten en zeg 'klaar' tegen de marco. De marco print het bericht, geeft mij de print en dan zie ik
dat er toch nog m's staan waar het n moet zijn en zo nog het een en ander. Maar ik dierf niet meer vragen of ik snel nog een paar dingen kon verbeteren.
Hijzelf tilt niet aan typfouten of tekstopmaak & bladschikking, dus voor de anderen op de schip en de rest van West-Europa : la même chose.

Wanneer hij namen voor de e-mails intikt moet ik hem goed in het oog houden voor twee keer twee dingen.
Dat hij de juiste bijlage (in doc) met de juiste mail meezendt én dat hij de bestandsnamen van de twee bijlagen in doc juist intikt.
Daarover sebiet meer (**)

Faxen ontvangen is helemaal geen probleem. De capt steekt de ingekomen fax in het bakske naast onze deur. Enfin, den deze toch.
Maar verzenden, oeioei, ocharme ochottetoch: enkel als het geen moeite kost en dan nog.
Dat ze het faxtoestel maar op de brug installeren in droge dok Singapore. Ze moeten toch flink wat lijnen herleggen voor de GMDSS. Dat kunnen we
eindelijk weer gaan faxen bij jonge stuurlieden, die houden over het algemeen hun humeur beter in bedwang dan deze playboy op zijn retour.
Tot ze zelf captain zijn natuurlijk, dan valt de sociale controle weg. Maar dan zijn er opnieuw jonge stuurlieden met wie er te praten valt natuurlijk.
Besluit van mij : faxtoestel op de brug, zoals gebruikelijk is. -'k vraag me af welk glorieus wezen een toestel van openbaar nut in zijn cabine laten zetten heeft

(**) Om een e-mail bij de marco te verzenden, verzonden te krijgen, doe ik het nu zo : -het ging er toen nog primitief aan toe hoor, in 1999
Ik gebruik twee verschillende papierkes, met daarop elk twee lijnen.
Niet meer vier lijnen op één blaadje zoals de eerste keer, want toen kwam er rook uit zijn oren van het nadenken. 'k Schrijf nu de e-mail adressen
met daaronder de namen van de berichten (dat zijn die twee lijnen) telkens in twee verschillende kleuren om mogelijke verwarring uit te sluiten.
Het papierke met groen geschreven adres en groen geschreven bestandsnaam = Didi&Co
Het papierke met blauw geschreven adres en blauw geschreven bestandsnaam = PP&Co
Op de diskette staat elk bestand in een afzonderlijke directory -map heet dat nu- en raad eens, de twee directories hebben elk de betreffende naam!
Op die diskette zet ik telkens maar twee directories -mappen- met daarin telkens maar 1 mail. Het is een transport diskette. De onze verlaten de cabine niet.

Als hij de directories van de diskette naar zijn C:\ kopieert heeft hij het bestand vanzelf mee. Dan kan hij zich niet vergissen,
welk bestand naar welk adres moet. Maar nee. Hij haalt ze allebei uit hun directory en op zijn vaste schijf poot hij ze vlak onder mekaar neer.
"Enneuh ... wat moet er nu naar wie verzonden worden?"
Ja komaan hè zeg, wat een warhoofd. 'k Zal ik het wel proper opsplitsen, de sul gooit het op eenzelfde hoop. En wanneer hij dan begint te sukkelen met
die twee vervelende bestandsnamen van elk zes cijfers dan zou dat míjn fout zijn?

Nu weet hij niet meer op welk papierke hij moet kijken want de betreffende directorynamen -mapnamen- heeft hij niet op zijn C:\ gekopieerd!
Nu moet hij weer naar die vervelende bestandsnamen van zes cijfers gaan kijken, het gezoek en gesukkel kan beginnen alsof er nooit
een duidelijke directorynaam gestaan heeft die in het oog springt en gelijk is aan het betreffend e-adres op het papierke.
Daar had ik iets op gevonden.
Wanneer ik zie dat hij begint aan de mail voor PP&Co schuif ik het blauw geschreven papierke naar voor en neem het groene uit het zicht.
Wanneer hij dan aan de mail voor Didi&Co begint schuif ik het groen geschreven papierke naar hem en neem het blauwe uit het zicht.
Dat doet men bij zeer jonge kinderen ook, als men wil dat ze zich concentreren, doseren. Niet teveel stimuli tegelijk.

Ha jamaar nee, zo niet hè! Ik moest ze alle twee laten liggen want anders kon hij niet zien ...
Niet zien dat hij zich vergist had en zou moeten herbeginnen?
Niet zien dat hij zich opnieuw vergist had en opnieuw zou moeten herbeginnen?
En maar zuchten. 'k Moet dus niet alleen op zijn denkwerk & tikwerk letten, ik moet ook zorgen dat ik niet op zijn teentjes trap.
Vorige donderdag was er al een volle week over gegaan en liet hij me rustig schuiven met mijn groen en blauw geschreven papierkes.
Hij had er zeven keren kunnen over slapen en had blijkbaar besloten dat mijn geschuif men blauw en groen geschreven papierkes hem tijd en
een aantal verbeterbeurten bespaart. Plus het aantal begeleidende zuchten.

Terwijl hij eigenlijk hè, voorlopig enkel de laatste twee cijfers op het scherm moet vergelijken met die op het papierke en hij weet wat naar wie moet.
Maar dat ga ik hem niet diets maken. Want de dag dat de bestandsnamen weer gelijk lopen, is hij weer van slag. Dat kunnen we niet hebben hè,
dat mogen we hem niet aandoen. Bvb: 02-04-07.doc = februari, de 4^de, 7^de mail.
Hoe gaat hij het dan doen zonder directories?
Op twee verschillende diskettes dan maar. En dat hij ze dan één voor één verzendt. Zo zal hij geen twee bestanden op zijn C:\ neerpoten,
want anders is het weer mijn fout, of die van Microsoft.

Daarstraks mocht ik in het bureau bij cheng Venes iets gaan printen in kleur voor LM, want daar staat een HP690C kleurenprinter.
In zijn bureau stormt nog meer zwart gruis rond dan bij ons in de cabine. De printer knarste ervan. Dat doet zeer & pijn aan mijn hart.
Zo'n mooi materiaal dat staat te verzanden omdat de ventilatie zoveel grauwe vuiligheid binnen blaast. Dit is toch een tanker,
er circuleert geen stof van de lading zoals op een bulkcarrier na het lossen of laden. Hij mag die HP690C gerust bij ons zetten hoor,
ik dek hem wel af wanneer hij niet in gebruik is. Dat doe ik met ons eigen printerke ook.
En wanneer ik hem nodig heb zing ik ia-deja, omdat een printer een papegaai is. En dat helpt hoor. Hij knarst nog niet.
klank aan voor deze klassieker : https://www.youtube.com/watch?v=QE-esm49N-o , 00min35

Gisteren heeft LM de vorige brief nagelezen en er moesten 3 alinea's uit. 'k Had twee verhalen door elkaar geklutst. De ene pomp is de andere niet
en ik had de twee verhalen aan mekaar gebreid. Volgens mij was het een samenhangend verhaal, maar LM moest efkes slikken.
De machinerijen hier aan boord hangen wel raar aan mekaar maar zó raar nu ook weer niet. Of ik misschien iets wist dat hij niet wist?
Bibi in Machineland. 'k Zal hem eens Alice in Wonderland doen lezen, dan valt Liefste Mijn zijn rondelleke misschien hoe weinig ik er van snap.

Daarstraks begaf ik me aan een jobke dat ik al had mogen gedaan gehad hebben de tweede dag dat we aan boord waren.
De afdekplaat van de Japanse stopkontakten is in inox. 't Is een tamelijk grote, ze hangt goed in het zicht en ze plakt van de nicotine.
Met een vochtig doekje + Mr.Proper krijg ik ze niet schoon. En ik ga rond stopkontakten niet met veel zeepsop schrobben ookni.
Daarom had ik aan LM staalwol gevraagd om die plaat droog te kunnen afschuren. 'k Trek de stekker van de transfo uit en ik begin te frotten.
Trekken die rondvliegende metalen splintertjes toch wel vonken zeker.
daarmee is die afdekplaat zo vuil! Iedere voorgaande stewardess of steward is daar wijselijk af gebleven, behalve deze hier.
'k Zit nog te bekomen. De plaat losvijzen dan maar en afwassen onder de kraan. Een andere keer hoor, vandaag niet meer.

1999-01-24 ~ op anker, UAE, Golf van Oman

Op anker, UAE, Golf van Oman ... dat weet iedereen nu wel zeker? Het begint monotoon te worden. Op papier bedoel ik. In het echt zo niet.

De barbecue was lekker. Deze keer geen Filipijnse karaoke achteraf maar nu een basketbalmatch. -verhaal apart- Op een volle maag? Bôf, ja zeker.
Het varkentje had geen vulling maar de bombe au chocolat was een succes. Fraco kreeg applaus en glunderde. -hier hoort ook een verhaaltje bij

Gisteren rond 17h herlees ik het schrijfsel van de dag eens en ik vind dat de beschrijving over het e-mail verzenden nogal struis en onvriendelijk klinkt
en daardoor misschien zelfs ongeloofwaardig overkomt. 'Misschien moet het weg, ik delete het er van tussen'. Dat was een acute aanval van zelfcensuur.
'Eerst nog wat laten staan, ik bekijk het wel wanneer ik ga printen', misschien krijg ik het opgelost met wat schaaf- en sliswerk.
Vriendelijker woordgebruik zou misschien helpen. Wacht efkes ... to please the audience? Om de lezer te behagen? Dát zou pas zelfcensuur zijn.
Vandaag ben ik blij dat het er allemaal nog staat zoals het er staat en ik verander geen letter tenzij typfouten want ik heb gisterenavond verhalen
gehoord over de marco die mijn ervaringen alleen maar bevestigen. En dat staat niet op de marco zijn voorhoofd hè, dat hangt ook niet geschreven
in de alleyway, dat moet een mens allemaal zelf ontdekken. En ik maar proberen te snappen waar de misverstanden en de vreemde toestanden
vandaan komen. Wat een schade in de verstandhouding met de andere mensen en wat een tijdverlies! Dat allemaal door die tête de linotte,
dat warhoofd. Om van te schreien.

Heel de slopchest-situatie staat nu in een gans ander licht ook. Daarvoor moeten we efkes terug naar WO-30/12.
Dat is de dag dat cheng Leu (de vorige chief engineer) luidop in de mess staan roepen heeft tegen capt PO, met getuigen erbij.
Tussen 18h & 18h10 was dat. -tekst 278- Om 19h15 was het slopchest (drankbedeling) en mochten LM en ik geen bier meer hebben voor de cabine.
"Bier enkel in de frigo van de bar". Volgens wat ik toen van de marco zijn uitleg begreep was dat vanaf die dag voor iedereen zo.
VANAF DIE DAG , want de woensdag ervoor (23/12) hadden LM en ik drie bakken getekend en meegekregen. Volgens mij was 'bier enkel in de bar'
een nieuwe maatregel én een rechtstreeks gevolg van het geroep van Leuke Leu een uur tevoren in de mess.
We vroegen de marco geen verder uitleg omdat hij die op voorhand al afblokte met "Don't ask me why, ik volg enkel instructies, ik vaar al 25 jaar". 
Dat was dus WO-30/12.
ZA-02/01 monstert cheng Leu af.
In de weken die volgen blijft het slopchest systeem zoals het is, hoewel ik regelmatig lege bierkartons tegenkom op andere verdiepen dan dat van de bar.
Er zijn dus mensen die al wél bier krijgen voor de cabine?

ZA-16/01 hebben we opnieuw het een en ander nodig en gaan om 19h15 naar de slopchest. 'k Vraag toch nog maar eens efkes:
"No beer for the cabin?" in het geval het verbod niet meer van kracht zou zijn en vermits ik lege bierkartons op andere verdiepingen
dan op het verdiep van de bar had zien rondslingeren. Leuke Leu was dan al twee weken weg en uiteindelijk waren noch LM noch ik betrokken geweest
in toen dat gedoe van hem op WO-30/12. Nee, geen bier voor de cabines, enkel voor de bar.
Oké, meer is dat niet. Dan blijf ik wel twee keer per dag een paar pinten beneden halen. As simply as that.
Wat blijkt gisteren uit een gesprek met cheng Venes, choff Fraco en 1^steoff Kram : die maatregel dateert niet van WO-30/12. Helemaal niet.
Dat systeem is al in voege sinds augustus '98. Al zes volle maanden.

De marco had de nieuwkomers (LM & ik) moeten op de hoogte brengen van de gebruikelijke gang van zaken aan boord van dit schip.
Waarom doet die uil dat dan niet?
En hij had ons op WO-23/12 geen bakken bier mogen meegeven naar de cabine, omdat zoiets tegen de gebruikelijke gang van dit schip is.
Waarom doet die uil dat dan?
Omdat hij een uil is. Ze hebben nog sterkere staaltjes van zijn doen en kunnen verteld. Sommige gesprekken zijn zeer verhelderend.

Zodus kan ik mijn relaas over zijn methode (of het gebrek aan methode) over het e-mail verzenden laten staan zoals het er staat,
zonder slissen of vernissen, want al komt het ongeloofwaardig over, hij heeft nog lomper stoten uitgehaald. En die zijn óók echt gebeurd.

En zo komt het dat wij pas vijf weken na aankomst hier aan boord weten waaraan en waaraf.
Hij had het ons toch bij de eerste slopchest gewoon efkes kunnen zeggen hè, ipv ons drie bakken mee te geven en ons in ons gedacht te laten.
En ik maar denken dat we 'gestraft' waren door dat geroep toen van cheng Leuke Leu. Hoewel wij twee dan toch bier in de bar mochten tekenen?
Die lege bierkartons links en rechts in de alleyways ... tja, dat zal dan een stil circuit zijn zeker?
Tot zover deze uilige marco in de praktijk.

Maar hij is wel een geniale uil. Wanneer en als hij iets uitlegt gaat hij persies in een andere modus en dan maakt hij er zijn werk van
tot een mens het begrepen heeft. Glasheldere uitleg. Dat soort momenten zijn er ook. Het gekke is dat ik hem dan niet verkeerd begrijp.
Een didactisch talent. Die man had professor moeten worden aan de marconistenschool in Gdansk en wegblijven uit de praktijk van boord.

1999-01-27 ~ UAE, Golf van Oman

Nu liggen we op anker voor Khor Fakkan, in het emiraat Sharjah. met kaart, https://nl.wikipedia.org/wiki/Khor_Fakkan 
Fujayrah is een stad in het emiraat Fujayrah. met kaart, https://nl.wikipedia.org/wiki/Fujairah_(emiraat) 

Hoe ik dat zo ineens weet? Awel, ik ben gisteren en eergisteren aan de wal geweest. Niet voor de lol of voor een uitstapje of om te winkelen,
maar naar de tandarts. Mijn knieën knikken nu nog. Niet door de tandarts zelf hoor. Die brave meneer heeft op een kwartier mijn probleem opgelost.
Tand er uit en gedaan. Maar al de rest die erbij kwam kijken, amai.
Door het slecht weer heeft de schipper van het bootje me mee terug genomen naar de wal.
'k Zou het verhaal beter beginnen van bij het begin eigenlijk hè. Maar dit blad is vol.  In de volgende brief dan maar. Allen daarheen.

vervolg van tekst 284 

In een machineruimte waar ongeveer ALLES lekt, bestaan ze het de drains tóch dicht te laten want daar zou het vandaag per mirakel nu eens juist niét 
lekken zie. Juist daar niet en juist vandaag niet. Dat kunnen zij ruiken van uit hun stoel in de control room dat dit de eerste 24hrs niet zal gebeuren. 
Als drains niet openstaan om water te laten weg lopen, verzamelt het water zich en stapelt zich op in dat stilstaand systeem. Zo geraakt het
in compartimenten waar het niet mag komen (en waar het ook niet komt wanneer het systeem in werking is) en maakt daar vanalles kapot.
En het is een zeer groot systeem, het water zou zich blijven opstapelen ... 
Dit is nogal schematisch beschreven, ik weet het, maar als LM het mij niet in simpele beelden vertelt wordt het te technisch voor mijn kopke en dan
snap ik zelfs de dingen niet meer waarvan ik eerst dacht dat ik ze begrepen had.

En tijdens de miserie met de drain liepen er weer een paar rond te wandelen daar beneden, het was weer eens hun afdeling niet. Dat soort mensen is
puur ballast aan boord want ze bezetten de plaats van échte mecaniciens die wél willen werken en die wél de handen uit de mouwen steken wanneer
iets gebeurt. Als het machien hen niet interesseert, waarom laten ze zich dan aanwerven alsmecanicien? Omdat ze moesten van hun grootvader? 

Op alle schepen zijn er op tijd en stond mechanische problemen. Bij tijd en wijle.
En bij tijd en wijle zijn er menselijke problemen. Op tijd en stond.
Soms zijn ze er tegelijkertijd, de mechanische en de menselijke, want mechanische problemen kunnen danig op menselijke zenuwen werken.
Aan boord van dit schip wordt LM alle dagen van de werkweek, en op een schip zijn dat er zeven, geconfronteerd met beide soorten problemen,
meerdere keren per dag.

Tiens, we varen ineens weer, en aan het kielzog te zien draaien we ook ... terug naar de Emiraten?
De elektrische motor voor de watertoevoerpomp gaan halen? 

1999-01-19 ~ op zee

Van alle leidingen en pijperijen die niet lekken moeten we zeggen dat ze NOG NIET lekken, want een pijpleiding die niet lekt
is hier daarom nog niet betrouwbaar. Die lekt nog niet, da's alles wat er kan van gezegd worden. En wat stroomt er zoal door die leidingen:
zware stookolie (fuel, HFO), smeerolie, zout water, zoet water, lucht onder druk, stoom ... 
Om 05h15 telefoon, een serieuze lek in een fuelpipe. LM naar beneden. Van 's morgens vroeg op de nuchtere maag met de voeten in plassen fuel
staan fakken in de walmen. Plassen zo groot als tuinvijvers en de walmen zijn gewoon stank. -gezonde lucht op zee, zeggen ... de reisfolders 

Vanaf vandaag is Bogdan, de 3^de mecanicien dagman. Dwz dat hij geen zeewacht meer loopt (00h-04h/12h-16h) maar de gewone daguren doet,
zodat cheng Venes en LM kunnen controleren of hij nu effectief werkt en of hij het 9^de & 10^de werkuur wel doet.
Wie neemt die acht uren wacht dan over? De twee vierdes. Zij lopen ook geen zeewacht meer (4hrs op - 8hrs af) maar ze lopen nu
havenwacht, dat is 6hrs op, 6hrs af, en dat is een moordend ritme. Allemaal door die dwarsligger van een Bogdan.
De ene 4^de mecanicien doet 00h-06h/12h-18h en de andere doet 06h-12h/18h-24h.
Ze begrepen het wel, zeiden die brave jongens. Wat ze daar volgende week over denken is een andere kwestie.
Zeewacht lopen, kan het gestel maanden volhouden. Havenwacht is gans andere koek, want zij lopen nu ineens 12hrs wacht ipv 8hrs en het
slaaptekort zal zich na een paar dagen laten voelen. Havenwacht is oké wanneer er op korte tijd veel werk moet verzet worden.
Op termijn is dat uurrooster een ramp voor het gestel.
En dan heb ik het alleen nog maar over de slaap. Want in die twee keer 6hrs dat ze vrij zijn moeten ze niet alleen voldoende slaap zien te krijgen
maar ook nog douchen en scheren, eten, al eens een was doen, een brief schrijven naar huis, een beetje lezen of eens een video kijken ...

De aanwezigheid van één parasiet aan boord heeft dus niet alleen gevolgen voor de job van andere mensen, maar ook voor
hun nachtrust, hun vrije tijd en hun sociaal leven.
En dat allemaal door 3^de mecanicien Bogdan, die zijn 9^de en 10^de werkuur niet weet staan op de klok en op momenten dat ze beneden elk paar handen
heel hard nodig hebben daar wat de wandeltoerist uithangt. Er zal waarschijnlijk wel meer aan de hand zijn als LM het woord parasiet gebruikt.

          Zojuist heb ik een mail ontvangen van S, en hij wist te vertellen dat de naam Bogdan in het Nederlands 'godgegeven' betekent.
          Hadden we dat toen maar geweten, dan hadden we er godgeklaagd van gemaakt. Want er was niks godgegeven aan dat larf.
          Dankuwel voor de toelichting, S! 😉

Voor het ogenblik varen we in ballast, zonder lading dus, en alles rammelt en davert hier. Gisteren heb ik
de enveloppen voor de vorige brief geschreven, amai, de adressen zijn nog net leesbaar.
Vannacht heeft de frigo ons een keer of drie wakker gemaakt. De motor tikt en klopt en roffelt gelijk iemand die met veel enthousiasme
de eerste les drummen aan het oefenen is. Schele hoofdpijn. En voor LM al telefoon wegens lekkage ellende om 05h15. De dag was goed begonnen.

15h20 : daarnet in de alleyway gehoord dat we een uurke trager gaan varen. De frigo stopte gelijk met zijn slagwerk. Het is hier rustig stil nu.
Alleen een beetje gesuis van de wind. De patrijspoort staat op een kier. Nu nog die hoofdpijn zien weg te krijgen. Dat zal niet lang duren,
de wind ruikt lekker en het is hier suis-stil.

In een oude Knack die hier ligt las ik dat ik een draak ben, volgens de Chinese horoscoop. Tot daaraan toe. En LM is ook een draak.
Da's dan gedeelde smart. Maar toen ik las dat naaste familieleden van mij een geit en een zwijn zijn ben ik ermee gestopt.

Choff Fraco zijn termijn zit er bijna op. Nog twee weken. Hij ruikt zijn stal al, denk ik.(*) Aan zijn gespreksonderwerpen te horen staat hij al
thuis aan het fornuis. Voor hij afmonstert gaat hij nog een Bombe au Chocolat maken voor de zielepoten die aan boord moeten blijven.
Hij heeft daarstraks uitgelegd hoe zoiets eruit ziet en hoe dat ineen gestoken wordt. Simpel, maar precisiewerk!
De temperaturen moeten kloppen, 't moet juist zijn. Als hij drie dagen na mekaar een paar uren vrij heeft kan het lukken.
Maar dan mag er echt niks tussen komen en moeten ze hem met rust laten natuurlijk -hem niet komen halen voor een inspectie, zoals toen met die paella

          Zo heb ik ooit eens mogen staan kijken hoe chef RD een Saint Honoré maakte. Ook heel simpel hoor, uit de losse pols deed hij dat.
          En met 40 jaar métier in de vingers. Als assistentie heb ik hem op het einde de bokaal kriekjes aangereikt. -tekst 180  

(*) Ook nog efkes tussendoor : wanneer iemand zijn stal ruikt is dat in het Frans écurie, niet étable. Écurie is voor paarden, étable is voor runderen.
En wie wil er nu een rund zijn ...'k Hoorde cheng Venes écurie zeggen. Oeps! Op twee tellen heb ik daar het woord étable vermeden,
door simpelweg efkes te zwijgen. Awel, dat zal ik eens wat vaker doen zie. Simpelweg zwijgen, met een Mona Lisa glimlach misschien,
vanwege de afgebroken tand op de maïskolf -tekst 276- De afgebroken tand heb ik al. Nu nog oefenen in glimlachen en zwijgen.
Van zodra daarin vordering is laat ik ulle iets weten. 

1999-01-21 ~ op anker, Golf van Oman

Gisterenmiddag vertelde LM mij een Top Secret, hij wist het van cheng Venes en die mocht dat ook niet voortvertellen, dus in alle vertrouwen
blijft dat onder ons hè: halleluja, capt PO monster af. Oef. Nog vóór we de droge dok in gaan? Maar hij zou vervangen worden door capt PP-LM. Dié, ja.
Dat PO afmonstert is een opluchting, een verademing, maar dat PP-LM komt vind ik erg. Wel, gisteren vond ik dat erg, vandaag al wat minder. 
We zetten ons weer schrap, dat alles. Op het vorig schip -schip 29- vond hij zijn draai niet, hij was daar niet in zijn sas (en dat hebben we geweten ook).
Hij sprak toen regelmatig over dit schip alsof dit het schip van zijn dromen was. Misschien vindt hij hier zijn draai weer wel. Laat het ons hopen 'hein'!

Gisteren is er post aan boord gekomen én via de Franse rederij  én via de rederij in Antwerpen. Maar er was niks bij voor ons.
In een krant van 13/01 lees ik dat het zo'n slecht weer geweest is in België, te laat gestrooid en andere vries-ellende op de weg.
Hier is het om en rond de 25°C. Dat is goed uit te houden, stralende zon, een licht briesje en af en toe een klein wit wolkje dat op bezoek komt.

Gisteren ga ik een fax afgeven bij capt PO. Het toestel staat in zijn cabine en niet op de brug of in het radiostation, stel u voor!
Hij zegt iets over 'niet genoeg contrast'. Daar denk ik het mijne van, maar zeg iets beleefds als "Misschien wat weinig contrast omdat ik
wat zuinig geweest ben in de keuze van het lettertype en in de opties van afdrukkwaliteit." Vooral dat laatste is van belang ivm contrast.
Zegt die knuppel : "Neenee, ge moet dat afstellen aan de printer". Aan de printer? Mô vent toch. Daar staat een inktkraan op zeker,
zoals op de stencilmachines van vroeger. Op inktjets is dat niet meer Meneer, op de onze niet en op de uwe zeker niet. Hij heeft een HP690C staan
en komt dus iets vertellen. -een printer krijgt zijn instructies van de computer en voert die uit, de contrastregeling moet dus van de computer komen

Ondertussen is er bevestiging gekomen van de rederij in Antwerpen, capt PO op 28/01 naar huis gaat en wordt afgelost door capt PP-LM.
LM weet van cheng Venes dat het capt PO niet schikt om nu al naar huis te gaan. Hij had zijn vierde maand nog willen doen.
Capt PP-LM is van schip 29 tegelijk met ons afgemonsterd in Tenerife. -dat was een zeer merkwaardig gebeuren, daarover moet ik nog een tekst inlassen
Misschien zijn zijn verlofdagen ondertussen helemaal opgebruikt.
Dit schip is ook ooit al in Tenerife gaan lossen. Ook aan de boei, maar er was alle dagen een bootje om aan de wal te gaan. Hoe geraakt men aan een bootje?
Door als captain de telefoon te nemen en er een te bestellen en verder een dienstregeling op te stellen.
Geen telefoon van de gezagvoerder, geen dienstregeling, geen bootje voor de bemanning. Vorig jaar september vond PP-LM een bootje niet nodig,
dus kwam er geen. Meneer had het 'niet nodig' gevonden. Zo is dat enge manmens.

1999-01-22 ~ op anker, Golf van Oman 

Sinds gisteren doen de twee 4^de mecaniciens geen 6-op-6-af meer, geen havenwacht meer. Cheng Venes heeft beseft dat hij door Bogdan de 3^de mecanicien
als dagman in te zetten de verkeerde personen raakte. Ze doen nu alle drie weer zeewacht, 4-op-8-af, mét de 2hrs extra natuurlijk.
Of Bogdan nu al zijn 9^de en 10^de werkuur op de klok weet staan is weer een andere vraag.
 
Cheng Venes is er absoluut niet rouwig om dat capt PO afmonstert. -en ik was dat ook niet, maar dat is een verhaal apart
Enkele dagen geleden gaf PO weer eens een sneer aan tafel, gericht aan cheng Venes maar 't was voor heel het departement machien bedoeld :
"Och, is dat nu nog niet klaar?"
Vandaag wil capt PO een ketel waaraan ze aan het werken zijn dicht hebben. Vandaag. Als hij de mecaniciens nog een dag of vier laat doen is die ketel
helemaal in orde en sparen we daarna uit in verbruik. We hebben een 24hrs notice, dus laat ze doen, laat ze doorwerken. Maar nee, die ketel moet nú dicht.

Hij kan toch zoet water laten komen. Zoet water kost hier 1000BF per ton, dat is 1BF per liter. Dat is niet duur, zeggen Venes en LM.
Fujayrah is persies wel een ankergrond met nogal wat havenfaciliteiten. Een beetje zoals Singapore : drinkwater, crewchange, post, proviand, wisselstukken ...
Maar dan op zijn Arabisch. Dus vraag ik hier liever geen tandarts aan, ooit een situatie in Algerije indachtig.

Oeps, blad vol. Tot schrijves, faxes of mails.

1999-01-15 ~ ship-to-ship, Golf van Oman 

LM erfde niet alleen de kromgegroeide werkethiek in het machien, er tuimelen ook regelmatig lijken uit de kast:
er is een watertoevoerleiding die opgeblokt zit met zout. Hoe dat zout zich daar heeft kunnen verzamelen, dat moeten ze nog uitpluizen.
Dan de elektrische motor van een toevoerpomp die zonder olie staat ...
En er zijn geen aanwijzingen dat dit de enige twee lijken zijn. Integendeel. De stijl van huishouden in het machien geeft redenen om te veronderstellen
dat er elk moment iets aan het licht kan komen dat schade van die omvang of erger kan veroorzaken.

Ongeveer om de twee dagen zegt LM : "Al goed dat het maar voor vier maanden is en geen zes". Om de twee dagen ...
'k Zou hem wel kunnen helpen, hij heeft eens gezegd dat er beneden genoeg kuiswerk is, maar dat mag ik niet doen van de cheng, van de capt, van de
verzekeringen, van de rederij in Antwerpen, de vakbonden en andere pausen. Er is werk genoeg dat ik zou aankunnen, maar ik mag er niet aankomen.
Dus ik kan hem niet helpen. Er moet hulp van hoger komen. Het dichtstbijzijnde bedevaartsoord is Mekka, en daar mag ik niet binnen.
Dat is trouwens mijlen hier vandaan.
Gelukkig is het eten lekker. Want dat moest er nog eens bij komen, dan viel hem zelfs dié troost weg. Elke maaltijd is een rustpunt in zijn dag.

Gisterenavond was er nogal heen en weer geloop tussen de cabines en het radiostation, met telexen van en naar de rederij in Antwerpen over de
elektrische motor van de watertoevoerpomp. De inspecteur (PvR) zit op een schip ergens in de Golf van Mexico. Degene die hem vervangt liet aan
cheng Venes weten : "Faites comme vous voulez". Dat is een tamelijk ongelukkige woordkeuze, doe zoals ge wilt. Ze moesten eens weten wat wij hier willen.

De top van de rederij in Antwerpen voert al jaren het beleid: schepen kopen en verkopen. Dat die schepen tussendoor wat lading vervoeren
is mooi meegenomen maar eigenlijk is niet vrachtvervoer maar wel scheepshandel het opzet van het dynastieke driemanschap. Vandaar dat hier niet meer
geïnvesteerd wordt in degelijk onderhoud. Het schip dient om te verkopen en onderhoud zijn kosten, onkosten, zotte kosten. -met de droge dok als facelift

De planning voor de komende dagen ziet er nu zo uit: in open zee en op drift de tanks gaan kuisen -zwaar pollueren- dan terug naar Fujayrah. Daar zou dan
de elektrische motor van de watertoevoerpomp moeten klaar staan voor ons. Zo rond 20/01 zijn we dan klaar om te varen (?)
Tussen 20/01 en 31/01 zouden we dan ergens moeten geladen zijn, want vanaf 01/02 mag het schip niet meer laden, omdat het termijn dan verlopen is,
dan moét het de droge dock in voor onderhoud -facelift, façadewerk- Zullen ze in Antwerpen voor ons nog vracht vinden voor een reisje van 10 dagen?
Misschien wel.
En gaat dit schip het gedaan krijgen in 10 of elf dagen?
Misschien wel. Misschien niet. Misschien geeft een van de machinerijen de geest. En dan loopt het schip over de geplande tijdslimiet. En dan? Dikke boetes?
Dat is geen Murphy, PvR, dat is sleet door gebrek aan onderhoud. Négligence met perte totale als gevolg ofte verwaarlozing tot total loss.

Verdere innovaties sinds we weer onder het beleid zijn van de rederij in Antwerpen : verminderde overtime voor de Filipijnen. Nog 120 uren per maand,
en geen seconde of cent meer. Gisteren is dat bericht binnen gekomen. En de Poolse lump sums zijn ze hopelijk nu aan het bespreken met het
bemanningsagentschap in Gdansk. 

LM heeft vernomen van een van de 4^de mecaniciens dat Bogdan, de 3^de mecanicien, een dezer dagen naar capt PO stapt om te vragen of hij er af mag.
In goed Scheeps Vlaams : of hij naar huis kan vóór het einde van zijn contract. Hij voelt het warm worden onder zijn voeten, zegt LM. 
Het klinkt bekend hè: '96, '95, '93 ... en telkens 3^des. Gek hè. 
Peter's Principle? "In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van onbekwaamheid." https://nl.wikipedia.org/wiki/Peterprincipe 
Cheng Venes zal zorgen dat hij Bogdan voor is en hij zal intijds klaar zijn met de evaluatie, en gepeperd rapport, want Bogdan
weet nog altijd niet waar het 9^de & 10^de werkuur staan op zijn klok.

12h: deze voormiddag ben ik met onze diskette naar het radiostation gegaan. We hadden twee mails te verzenden.
Eén naar Didi&Co en één naar PP&Co. Beide mails staan op de diskette in een *.doc versie en in een *.txt versie.
Daarjuist kwam de marco ons aan tafel zeggen dat ze al verzonden waren (dus niet vanavond met het ganse pakket?) en om te vragen waarom
beide mails in twee versies moesten. Tiens, waarom vroeg hij me dat niet in de voormiddag, toen ik de diskette kwam brengen en hij er bij zat?
- Omdat Didi&Co dat gevraagd heeft.
- Aha.
- Ja, en in een volgende mail laten zij ons weten welke versie van de twee de meest geschikte is.
- How comes?
- Wegens een verschil in Window-versies. Zij een Windows 95 of 98 en wij de antieke 3.1 ...
Toen startte hij een monoloog over modernisten die altijd het laatste nieuwe moeten hebben en dat 3.1 nog bijlange niet antiek is want dat hijzelf
vanuit Windows 3.1 correspondeert met de rest van de wereld en dat dat zeer vlot gaat en dat de wereld maar ne keer moet ophouden met altijd
de laatste nieuwigheden achterna te hollen en beter bij 3.1 gebleven was zoals hijzelf, 't zou allemaal veel beter gaan.
Efkes dacht ik dat hij er nog WOII, het stemrecht voor vrouwen, de abortuswetgeving en de val van het Oostblok zou bij sleuren,
maar hij raakte buiten adem.
'k Dacht ook aan de Compaq Presario die ik verprutst heb de dag voor vertrek. Gelukkig is hij nog onder garantie.
Hadden we hem bij gehad, dan zouden er nu zo geen grote Windows verschillen zijn met de correspondenten in de buitenwereld.
En dat ik nu bijna 4 maanden tijd verlies om Acces en Corel te leren en te oefenen. Wat zeg ik? Vier maanden? In de kering is het acht maanden want thuis
heb ik niet de tijd om daar aan te beginnen.

Toen de marco leeggemonoloosd was zei hij nog iets over 'many kilobytes', daarom had hij de bestanden nu al verzonden ipv vanavond.
Puur uit wetenschappelijke belangstelling, want zo ben ik af en toe newaar, heb ik die bytes eens opgeteld.
Voor Didi&Co in *.doc = 15.196 bytes
Voor Didi&Co in *. txt = 11.008 bytes
Naar PP&Co in *. doc =  08.010 bytes
Naar PP&Co in *. txt =   05.504 bytes
Samen maakt dat 39.718 bytes, x 1024 = 40 kilobytes en centiemen. 'Many kilobytes' indeed, genoeg voor iedereen. Hij mag blij zijn dat dit Compaqje 
monochroom is of ik had gekleurde tekeningen meegestuurd voor de kinderen. In Bitmap héhé, héél véél kilobytes, kB's, kabees. En die komen 's nachts
allemaal bij hem spoken. Niet zomaar hier of daar een byte, maar heel veel KaBees tegelijkertijd.

          Des nachts en in zijn dromen niet hier of daar een bit of byte maar overal KaBees.
          Die monsters blijven komen. The whole goddamned night hoort hij stemmen rauw en hees:
          "Marcôôôh ... wij zijn de KaBééés. 😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐😐

Toen hij de bestandsnamen zat in te tikken zuchtte hij: "Waarom zoveel cijfers?"
Zuchten kan ik ook: "Well, voor 't klassement is dat maand + dag + volgnummer mail"
"Maar hoe weet ge dan naar wie ..."
"Naar wie de mail moet? AAN DE NAAM VAN DE DIRECTORY (knuppel!)" -een map heette toen nog directory
Dat zei ik natuurlijk in veel beleefder woorden en met een sober glimlachje. Mijn kaken doen nu nog pijn van pure beleefdigheid.

14h10: we zijn los en weg van de Sea Giant. 'k Heb nog wat foto's gemaakt. Ook van de Achmed III, het werkschip dat de fenders komt ophalen.
De fenders stonden er al op. En deze keer heb ik het werkschip in zijn geheel. 'k Vond dat die er in zijn gans op moest omdat supplyships zo'n speciaal model
hebben. Op de poop hebben ze geen reling. Slepers hebben achteraan nog een lage reling, bevoorradingsschepen helemaal geen.
Het is een model als een pantoffel. Achteraan, waar het water kolkt door het draaien van de twee schroeven, dat stuk noemen ze De Hel, volgens
de verhalen van Bart Plouvier. Wie daarin valt komt er in losse onderdelen weer uit. Áls hij er al uit komt.

'k Ben al zeven keer gaan kijken. Ze zijn met de vierde fender bezig. 'k Zal wel binnen wachten, aan deck is te hevige zon om te blijven staan koekeloeren. 
'k Zou nog een foto willen van de Achmed III met aan elke zij drie fenders op zijn deck: "Blauwe Herder vaart zes stuks zeevee naar de stal".
Zo moet die foto heten wanneer hij in het plakboek komt.

M*rde (!!!) Ik heb het moment gemist. Ineens vaarden we. Ik storm naar beneden, de Achmed III was al goed ver weg en dat hij aan elke zij drie fenders
aan boord heeft is al lang niet meer te zien door de hoek die we nu ten opzichte van mekaar hebben. En ik had zelfs al een naam voor die foto ... ! (kreun)
Sh*t mogen we niet zeggen hè, bon, in het Frans dan maar : m*rde. -dit was een knipoog naar Laura, de kinderen mochten geen sh*t zeggen, maar ik wel
Het zal me leren, zitten typen en tikken zonder een oog op de klok te houden. Maar buiten die gemiste foto was het weer een heel speciale namiddag hoor.
Zoals toen met de Palanca in Angola en de Duikers in Gabon. -op schip 29 was dat

1999-01-18 ~ op drift, Golf van Oman

Hier gebeurt écht alle dagen iets en het is elke keer p*s of k*k.
Gisteren hebben cheng Venes en LM de uitlaat van een van twee ketels gekuist op Belgische wijze, dwz: grondig.
Ze hebben er een paar ton water door gesjast zodat er zoveel mogelijk roet meekomt. Niet met de hogedruk spuit, zoals de Poolse mécaniciens het doen.
Waar halen zij die werkwijze vandaan? Het vuil verplaatsen. Van de tuinmannen van de Zeevaartschool in Gdansk waarschijnlijk.
Die spuiten na gedane taak zo hun kruiwagens schoon.
Op Belgische wijze gebeurt het met een brandslang en druk 3 à 4 bar. Dat is bij benadering ± 1kg druk per cm² (1kgf/cm²) https://nl.wikipedia.org/wiki/Bar_(druk) 
En daar wordt genereus 10 ton ontzilt water aan besteed.
Cheng Venes en LM waren tevreden over hun dag, ze hadden een goeie job gedaan. Hun oogskes blonken van contentement en ze lieten het horen ook,
dat ze tevreden waren. Misschien iets te luid want diezelfde ketel heeft deze voormiddag gekozen om het te laten afweten.
Een mens denkt dan dat hij iets goed in orde gekregen heeft ...

Verder heeft LM vanmorgen een ramp vermeden en de rederij in Antwerpen dure reparaties bespaard.
Zijn verhaal : bij een schip dat niet vaart (tegen de kaai, aan de boei, op anker en op drift) moeten de drains van bepaalde machinerijen open staan
zodat water van eventueel lekkende pijperijen in dat systeem, uit dat systeem weg kan. Dat hebben ze met de paplepel ingekregen op
de Zeevaartschool in Antwerpen. Niet zo op de Zeevaartschool in Gdansk, want vanmorgen stonden de drains nog dicht. LM zet ze open,
er komt een kleine twee ton water uit gegulpt en gegutst!

Morgen het vervolg van dit verhaal.