een programma voor veertien dagen

Gisteren ben ik naar Pellenberg geweest voor een eerste opvolging na de operatie. De artsen zegden dat de thuisverpleging degelijk werk geleverd heeft. De pingaten staan mooi. De draadjes mochten er nu nog niet uit. Dit gaat volgende week gebeuren. Ze hebben me nu een schoen meegegeven, niet om er mee te stappen, maar om 's nachts in bed te dragen. Dit lijkt misschien wat vreemd. De schoen moet vermijden dat ik een spitsvoet vorm.
Mijn Ilizarov werd ook omgebouwd. Mijn been staat nu kaarsrecht na 14 dagen draaien met de klikkers. Ik ga nu nog verder comprimeren, zodat het bot aan de breuk onderaan zo hard wordt als beton. Ik ga nu ook mijn been beginnen te verlengen. Er mag een centimetertje bij. Vrijdag ga ik terug naar Pellenberg.

Mijn kleinkind Pepijn is nu twee en een halve maand oud. Pepijn heeft twee opa's en twee oma's. Om de levenskwaliteit voor Pepijn hoog te houden, is het best dat de beide opa's en oma's elk een verschillende aanspreeknaam hebben. Want straks moet het ventje zijn verbale communicatie gaan ontwikkelen. Het is goed dat wij, senioren, onze verantwoordelijkheid opnemen en proactief oplossingen zoeken voor een mogelijks communicatieprobleem. Daarom kan Pepijn me "opa Ilizarov" beginnen noemen. Het is meteen een goede oefening in dictie.

Vijzen en klikkers moeten dagelijks meermaals bijgesteld worden: een kwartslag of een halve slag opwaarts. Elke kant van moer en klikker heeft een symbool om gemakkelijk opwaarts te kunnen draaien. Dat aandraaien wordt in Pellenberg aangeleerd.

De voorbereidingen voor een weekje volpension te Pellenberg vorderen goed. Bea heeft nu veel werk aan het maken van broeken en onderbroeken, die aan één kant open gaan en met een knoop en lint sluiten. Met een Ilizarov-fixator aan je onderbeen kan je immers geen normale broek aantrekken. De Ilizarov-naaiclub draait op volle toeren.

Hier een foto van de metalen mergnagel. Niet te geloven dat er zo een kanjer van een spil in je been zit!
Drie maanden niet steunen op je been staat gelijk met leven binnenshuis in je bed en af en toe aan tafel. Na drie maanden kreeg ik een Sarmiento-brace: een kunststof mof met velcro aan het onderbeen. Maar de RX-foto's gaven een vreemd beeld: er was nog geen hechting tussen de twee beenderstukken. Vanaf nu mocht ik steunen en autorijden. Vermits we een nieuwe auto Kia Sorento en een nieuwe caravan Fendt Bianco Classico gekocht hadden, konden Bea en ik uitrusten aan de Somme, in Picardië, in Frankrijk. Dat was een verademing, maar afstanden meer dan 400 meter waren voor mij niet te doen, want dan begonnen mijn polsen en schouders pijn te doen.
Thuisblijven hoefde niet meer: ik kon met beperkingen, met krukken, vanaf 22 juli gaan werken. Ik doe bureelwerk: veel heffen en stappen hoef ik niet te doen. Het beeld van de RX was echter nog steeds niet veel gewijzigd: er was bijna geen kalkvorming te bespeuren.
En zo konden wij september met vakantie naar Zaragoza, Spanje. Bea had zich geëngageerd als vrijwilliger in het Belgisch paviljoen van de wereldtentoonstelling met haar kantkussen. Zij zat op de expo en ik kon rustig wat keuvelen met de Spanjaarden. Zo kon ik ook nog mijn kennis testen na twee schooljaren avondschool Spaans. De reis naar Spanje verliep héél rustig: één week heenreis en tien dagen terugreis via Frans Baskenland. Ik moest goed rekening houden met mijn motorische beperkingen.
Terug thuis is terug gaan werken, weer met beperkingen. Meestal waren de dagen erg vermoeiend en er was nog steeds geen heling van mijn onderbeen. Het dagelijks leven gaat ook moeilijk, omdat ik bijna nergens kan parkeren of ik moet te grote afstanden met mijn krukken afleggen. Ik heb immers geen recht op een parkeerkaart voor mindervaliden, omdat mijn handicap niet blijvend is. Ofwel is het afzien en pijn afbijten met de krukken, ofwel is het onverrichterzake naar huis rijden.
Maar er zijn ook prettige momenten in overvloed. Half oktober is onze oudste zoon Francis gehuwd met Sofie: een prachtig feest! En ik heb een schoondochtertje nu. Francis en Sofie zullen het goed maken. En nog goed nieuws: onze jongste zoon Stefan is vader geworden van Pepijn. Nu ben ik opa en Bea oma. Stefan en Britt mogen fier zijn op de jongste telg van de familie.
Eind november besluit mijn orthopeed-chirurg mij door te verwijzen naar de orthopedische kliniek te Pellenberg, Leuven, naar de dienst Ilizarov van prof.dr. Lammens. Er is nog steeds geen hechting van de twee beenderhelften. Dit komt omdat de breuk op de meest delicate plek is in het menselijk lichaam.
Het team van dr. Lammens in Pellenberg onderzoekt mij en ik mag in januari 2009 komen voor een opname en met een operatie zal er een Ilizarov-fixator geplaatst worden. Vanaf nu bereid ik mij voor op een nieuwe reeks maanden arbeidsongeschiktheid, thuiszitten en afhankelijk zijn van anderen. Er liggen al een hoop boeken klaar om te lezen. We gaan voldoende inkopen doen en alles in huis halen wat niet kan bederven. Want ik ga weer drie of vier maanden niet kunnen autorijden en Bea kan dit ook niet. We hebben weer geluk dat buren en vrienden bereid zijn om bij te springen.

De eerste dag vakantie met de caravan brachten we door op de camping municipal te Tonnerre, Bourgondië, Frankrijk. We waren net vertrokken voor vier weken Zuid-Frankrijk. Ik ging de ochtend voor het vertrek uit Tonnerre nog even een wandelingetje maken rond de camping. Ik gleed uit in de modder en mijn linkervoet bleef in de klei steken. De rest van mijn lichaam maakte een torsiebeweging en na mijn valpartij zag ik mijn linkerbeen in een haak liggen. Al kruipend en strompelend begaf ik me naar de parking en riep om hulp. De "sapeurs pompiers" waren er snel met hun ziekenwagen. Zij pakten mijn been in een speciaal toestel en reden met mij naar het ziekenhuis te Auxerre, hoofdstad van het departement Yonne op een afstand van zowat 40 kilometer. Daar aangekomen werd alles in gereedheid gebracht voor een operatie: RX-foto, gesprekken met vele zorgverstrekkers. Gelukkig dat ik redelijk frans versta en spreek, want hoe kon ik anders mee beslissen over een halve of volledige verdoving?
Na de operatie vertelde de dienstdoende arts mij dat er een mergnagel "Grosse & Kempf" in mijn scheenbeen (tibia) geplaatst is en dat zowel tibia als "péroné" (kuitbeen) gebroken waren op moeilijk te herstellen plaatsen. Na twee dagen moest ik onder begeleiding van de kinesist terug leren lopen. Wat een ervaring! De verzorging was prima en de maaltijden waren feesten, maar de pijn en de last was groot.