VOOR DAGJESTOERISTEN....

                                                             

 

 

 

 

 

Boer Dennis

 

Was een boer met mensen-

 

En met dierenkennis

 

 

Zo liep zijn ezel

 

Steeds vrolijk balkend rond

 

Omdat op het bordje in zijn wei

 

Aan beide kanten “ezel”

 

Geschreven stond!

 

 

 

 

Voor de dagjestoeristen :

 

Laat ons even duidelijk wezen

 

De ezel van boer Dennis

 

Kon als geen ander bordjes lezen!

 

 

 

 

                                      DE WENDE.

                                                           

 

 

 

 

 

Blonde krijger met de mooie woorden

 

Veroveraar me de blik

 

Doordingend in krullende lokken

 

 

Hoe graag zou zij haar hart

 

Koesterend bewaard door

 

Vaderlijke bezorgdheid aan je schenken

 

 

Maar de nacht is nog zo lang

 

En de straten hebben hun lied

 

Van de klaagzang, indringend

 

 

Nog niet kunnen zingen

 

 

Onvermogend in gedwongen besef

 

 

Want de vogels van de wakende dag

 

Hebben de snavels amper gescherpt

 

 

En de edele gedachten aan wat kan zijn

 

Worden ondergespit in het refrein

 

Van een volgende, ritmeloze ademstoot

 

 

 Morgen, als de dauw

 

Mijn wezen weerom wekt

 

Schrijf ik in woordenloze striemen

 

Op de navelstreng van een ongeboren dag

 

 

Strakke zinnen

 

 

En de blauwe tranen

 

Ontsproten als rijpende druiven

 

Aan de meanders van je ogen

 

Zo klare boodschappers van je zicht

 

 

Klokken het edele gevoel

 

Van bedoelingen, zo puur

 

Vervuld van beperkingen

 

 

Mag ik rusten

 

In de schoot, zo warm

 

Van jouw liefdevolle verlangens

 

 

Als de maan de zon de rug toekeert…

                                     BERG - KAMMEN.

                                                            

 

 

 

 

 

De top zucht

 

Want boven

 

Heerst

 

De ijle lucht

 

 

 

 

 

De berg voelt

 

Zich in zijn nopjes

 

En kamt met strakke hand

 

Zijn steile topjes

                             VERGISSEN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn mensen

 

Die alles weten

 

En zich nooit vergissen

 

 

 

 

Het zijn die mensen

 

Die zonder het zelf te weten

 

Het best zijn te missen

 

                                                            VERGAAN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

De man met de grijze haren

 

Zit stil op de muur van het leven

 

Als geobsedeerd  te ervaren

 

Met zwanger gevoel te beleven

 

 

In volle bewondering luisterend naar de wind

 

Ziet hij de zekere hand van de Grote Vaderen

 

Over het hoe en waar en wat men vindt

 

In de kijkers van het geraas door ontblote bladeren

 

 

Die hem vertellen wat hij, als kenner  leest

 

Op de toonbalken van het ongeschreven refrein

 

Het leven, het bestaan een lijden als een feest

 

Zal voor ons allen eens en immer hetzelfde zijn

 

 

Ruik de geur van wat is maar zal vergaan

 

Die ons herinnert aan de waarde en de zin

 

Van de fases van ieders’ bestaan

 

 

Eens worden we zonder keuring, terug één,

 

Gewild of twijfelende blik,  aan ons niet gevraagd

 

Als humus voor de toekomst, hoe ook ter been

 

Nieuw leven wordt ooit of eens dan ook geplaagd

 

 

Door de roep naar eeuwigheid geraakt

 

Van al wat wist en leeft in besef, gedogen

 

Dat er geen uitzonderingen worden gemaakt

 

Omdat zelfs de mooiste regenbogen

 

 

Worden uitgeblazen

 

Door de realiteit

 

Van opgewonden wolken…

 

  

Voorspellers die lazen

 

In de boeken der tijd

 

Van de nieuwe volken …

 

 

 

                                                            ONBEKENDE VERLANGENS.

                                                           

 

 

 

 

 

Wat houden van wil zeggen

 

Ze weten het wel, oh ja, maar velen

 

Kunnen er zich niet bij neerleggen

 

Dat het een kwestie is van delen

 

 

Hij houdt van haar met heel zijn hart

 

Zij is een waar geworden droom, apart

 

Is zij nooit tot bezit geknecht

 

Haar ziel is vrij waar haar hart om vecht

 

 

Waar geweten knaagt om verleden ervaren

 

Zo komt het besef van waarde met de jaren

 

Doch komt het kille denken zich bemoeien

 

Kan het de mooiste liefde voor immer verknoeien

 

 

De kaars van verlangen zal langzaam doven

 

In het hart dat niet in het onbekende durft geloven…

 

 

                                                            GEVOELENS EN GEDACHTEN.

                                                           

 

 

 

 

Ik beken het zonder schroom

 

Mijn geest voelt zich, zonder geklaag

 

Al een gans leven lang dom…

 

 

Door die éne prangende vraag

 

Zijn de gedachten dienaars van het gevoel

 

Of is het net andersom? …

 

 

Stilaan begint het te weken en te dagen

 

Zonder echter van overmoed te gewagen

 

Dat het tanend lichamelijke leven

 

Aan het spirituele wordt overgegeven…

 

 

Stilaan wordt het materiële bestaan

 

In verouderende ootmoed van de hand gedaan

 

Resten enkel het zuivere gevoel en de blanke gedachten

 

Die de immense pijn van het afscheid kunnen verzachten

 

 

Hoe wel voelt het in het verloste hart van degenen

 

Die zich door geen twijfels of zorgen laten remmen

 

Die in volle overtuiging leven en zelfbewust menen

 

Dat gedachten en gevoel hun eeuwigheid bestemmen!

 

                                                            BEDENKINGEN.

                                                           

 

 

 

 

Leven vraagt voortdurend

 

Gevoelens en gedachten

 

Op te wekken, te verwekken

 

 

Schoonheid in het leven

 

Vraagt het mooie in jezelf

 

Te zoektochten, te ontdekken

 

 

Waardoor je,  op jouw beurt

 

Een bron van pracht bent

 

Voor een zoekende die zichzelf nog niet

 

Gevonden heeft, of amper kent

 

 

Het streven naar kennis

 

Een mens kan niet zonder

 

Maar het absolute is het gevoel

 

Het ultieme levens – wonder

 

 

Want niets kan de pijn verzachten

 

Als de melodie van het gevoel ontbreekt

 

Als in het diepst van onze gedachten

 

De innerlijke schat om ontdekking smeekt…

 

 

 

                                                            ULTIEM GEVOEL.

                                                             

 

 

 

 

 

 

En dan, als hij diep in het zijn voelt

 

Dat zij in verlangen aan hem denkt

 

Haar warmte en genegenheid

 

Vol hart en zonder voorwaarden schenkt

 

 

Dan vlecht hij een gordel, van weergaloos

 

Tedere woorden voor zijn schat, hem zo geliefd

 

En sprenkelt haar toe, onophoudend ademloos :

 

Alleen jou behoren is wat mijn gevoel ultiem, belieft

 

 

                                                            DE VREUGDE VAN DE PEN.

                                                            

 

 

 

 

 

Als hij zijn ijverige pen, bereidwillig, laat zingen

 

In nieuwgeboren woorden, vol klinkende klanken

 

Over het verwachtingsvolle vel doet springen

 

Dan kan hij wel de sferen duurzaam danken

 

 

Want woorden tot zinnen kneden

 

Is zijn  steeds weerkerend verlangen

 

Al sinds een ver vervloden verleden

 

Tot een toekomst, nog te vangen

 

 

En niets, ook niets kan hem ervan weerhouden

 

Dat zijn pen zich desnoods in alle bochten wringt

 

Geen elementen ooit die willen, konden of zouden

 

Hem beletten dat via zijn pen, zijn hart steeds weer zingt

 

 

In de eindeloze vreugde

 

Van het immere zijn…

 

 

 

                                    VREDE - VOGELS.

Hoe zelden zie je vogels vechten

 

Hebben zij geen kwesties te beslechten

 

Ze zijn toch met velen, verschillend van elkaar

 

Leven rustig samen, zonder veel misbaar

 

 

Merels, meesjes, zwaluwen en mussen

 

Vinken en nog vele anderen ertussen

 

Vrolijk druk hoe ze hun dag vol kwetteren

 

Symfonieën die door elkander schetteren

 

 

Vreemd hoe zelden vogels vechten

 

Hoe zelden ze hun bekken rechten

 

En als je ze al eens dartel ziet duwen en hoort kwelen

 

Dan merk je dat ze simpelweg zitten te spelen…

 

 

Leuk hoe zelden vogels vechten…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weemoedig verzonken denkt hij

 

Aan de vele tedere stonden

 

Beiden minnend, elkaar lievend, zij

 

De een niet zonder de ander konden

 

 

Hoe hun harten, rozend op wangen

 

Door slanke lippen heen vurig kusten

 

Gestuwd door rivieren van verlangen

 

Wijl andere gedachten aan hun oevers rustten

 

 

Maar nu is zij in dit zijn niet meer

 

En rest hem enkel nog het koortsig woelen

 

Het wentelen der herinneringen vol zeer

 

Besef dat en want alles is gevoelen!…

 

 

                                                            SPIEGELBEELD.

                                                             

 

 

 

 

 

Een vogeltje, ik ken niet eens de naam

 

Vloog met snelle halen tegen een stilstaand raam

 

Was zichzelf amper net tegengekomen

 

Zag in het glas, het vogeltje van zijn dromen

 

 

Met opengesperd  bekje,  heel gehaast

 

Zag het vol schoonheid, doch verbaasd

 

Het andere vogeltje op hem af gevlogen

 

Werd er als het ware naar toe gezogen

 

 

Nu ligt het hier, zieltogend voor het raam

 

Het kleine ding, nog steeds zonder naam

 

Maar toen ik het opraapte om het te verzorgen

 

Zag ik het nog net knipogen naar zijn spiegelbeeld, zo van : tot morgen…

 

 

 

 

                                                            RELATIE.

                                                             

 

 

 

 

 

De uitdaging

 

Om een relatie te laten lukken

 

Bestaat erin de verschillen

 

Te overbruggen zonder

 

De eigenheid te verliezen

 

 

Want in een relatie moet ieder

 

Op elk moment nog kunnen kiezen

 

 

Anders ben je

 

Niet meer vrij

 

En is ook de zin van de relatie

 

Voorbij…

 

 

 

 

                                                            MIJMERINGEN.

                                                           

 

 

 

Iemand zei dat de dood 

 

Het definitieve einde is

 

Ik voel je heengaan als het begin

 

Van het Grote Gemis

 

 

Wordt het niet tijd

 

Dat we onze harten leren

 

Dat wat er even niet is

 

Vroeg of laat kan wederkeren

 

 

Jij ging zo plots, verdween

 

Zo amper voorbereid

 

Van ons weg, liet ons achter,  alleen

 

Zonder teken, geen afscheid

 

 

En toch, als we alle dagen aan jou denken

 

Is dat onze manier om je ook nu liefde te schenken

 

Herinneringen bovenhalen, met je praten

 

Je te zeggen : we hebben elkander nooit verlaten…

 

 

 

 

                                                  VERLANGEN IN VEELVOUD.

                                                      

 

 

 

 

Hoe besefvol, tintelend teder

 

Had hij haar warmvol genomen

 

Zacht zoetend legde hij haar neder

 

In de vulkanen van zijn dromen

 

 

 

Vurig doch in opperste trachtend zijn

 

Lukte het hem haar te bewonderen

 

Aanschouwde ondubbelzinnig refrein

 

Het puurst van haar geboden wonderen

 

 

Oogluikend als violet fluisterende blik

 

Aan zijn lief, zo opper fel bemind

 

Hoe diep kunstminnende ik

 

Met de reinheid van het eeuwig kind…

 

 

 

 

 

                                                            GUILLOTINE.

                                                           

 

 

 

 

Weet je nog vroeg zij met rechte ogen

 

Wijl ze hem een herinnering zond

 

Van  verweesd vervlogen gebeuren

 

 

Hoe wij, in noodwil samen onze jonge

 

Nekken strekten, te pas geboren, gedwongen

 

Voor het vallend snijden van het gedrilde mes

 

 

Als jonge mensen, wij onvervaard gekneld

 

In de onherroepelijke touwen van onze karakters

 

Eigen, een ontembaar hart, roepend vol dapperheid

 

 

Toen onze begrijpende ogen zich ontmoetten

 

Dra zieltogend in het besef der eindigheid van

 

Onze aardse puurrijke handelbaarheden

 

 

Gestraft voor het onvermoede denken

 

Wat eens de oplossing zou betekenen

 

Voor de wereld die zonder verkrimpen

 

 

Een zwijgzame handtekening plaatste

 

Op het laffe vonnis dat ons schrapte

 

Uit de gebeitelde lijsten der levenden

 

 

Maar de onvolprezen vriendschap

 

Der afwezigen doch gelijkgestemden

 

Zou onze boodschap blijven roepen,

 

Bazuinen,  als uit geoefende kelen

 

 

Dan, op het onaangekondigde ogenblik dat

 

Het moment afspraak zou hebben

 

Met de boodschapper der eeuwige novellen

 

 

Als de massa, wakker en geschud

 

In een opwaartse beweging van onvermoed

 

Denkvermogen, onze daden zou weten

 

Te klasseren in het Grootboek

 

 

Want de mensheid zal immer

 

Nood hebben aan jonge helden

 

Die met een oud hart te vroeg

 

Hun eigen ondergang delven…

 

 

Mag ik nog éénmaal een kus drukken

 

Op jouw veld van onvergankelijkheid

 

Dat me de weg toonde waar mijn geloof

 

In het immer immense der dingen kan gedijen…

 

 

 

            Naar aanleiding van de film Sophie Scholl – Die letzten Tage.

 

 

                                 VERTEDERING.

                                                            
 

 

 

Liefde

 

vrij met mij

 

in de duinen

 

der vriendschap

 

 

Zon met mij

 

onder de stralen

 

der vertedering

 

 

Verfris je met mij

 

in de winden

 

der alwetendheid

 

 

Maak me terug jong

 

 

En kleedt mij

 

met de vertwijfelende ijdelheid

 

van de jeugd

 

 

O pure oprechtheid !

 

 

 

                                             VERLEDEN.

                                                            

 

 

En het verdriet

 

Der verloren jaren

 

Viel als dunne schilfers

 

Van hun gepatineerde gezichten

 

Borg staand voor

 

Eeuwige ontroering

 

 

Doch bracht het weerzien

 

De vastgeroeste harten

 

Nog eenmaal in vervoering ?

 

 

En veel later, toen hij haar ogen sloot

 

Begreep hij dat liefde zo immens

 

Intens kan zijn dat je kan delen

 

Zoals zij voorspelde

 

 

Maar de jaren hadden hem geleerd

 

Dat je een dame

 

Niet laat wachten,

 

Verdriet der verloren nachten …