JONGEN.

                                                          

 

 

 

 

 

 

Lieve jongen

 

Ook al ben je reeds

 

Een ouwe heer

 

 

 

Als je lacht

 

 

 

Zie ik

 

Die lieve,

 

Kleine jongen weer !

 

                                                   

                                                        

                                                            FEEST.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Het leven

 

Zei de oude heer

 

Is voor mij een feest !

 

 

Ik ben al bijna 100 jaar

 

En nog geen enkele keer

 

Dood geweest !

                                                    

                                                            ELASTIEK.

                                                           

 

 

 

 

 

 

De zee

 

Op het strand

 

Komt eindeloos

 

Af en aan

 

 

 

En ik bedenk

 

Met mijn klein verstand

 

Zou die elastiek

 

Nooit over gaan ?





 

 

 

                                                          

                                           

                     HEMEL.

                                                             

 

 

 

 

 

 

 

Ik zie de sterren

 

En ik zie de maan

 

 

En ik vraag me af

 

 

Zouden ze daar nu hangen

 

Of zouden ze daar nu staan ?

                                  DE ENGELEN VLIEGEN LAAG VANDAAG...
                                 





De engelen vliegen laag vandaag

Hij kan hun streling voelen

Hun vleugels wiegen sloom en traag

Zijn denken tot een kolkend woelen



Voorbij is weer een hulpeloze nacht

Van draaien, keren, slapeloos

Geen droom heeft weer gebracht

Waar zijn hart ooit eens voor koos



Zij heeft hem plots verlaten

Het ging om een “vreemd gevoel”

Ze kon er met hem niet over praten

“Jij begrijpt toch niet wat ik bedoel”…



Hij is altijd eerlijk en recht voor de raap geweest

Heeft tegen haar nooit zitten veinzen

“Waarom toch?” piekert zijn bedroefde geest

Het doet zo een pijn, hij leeft te peinzen



De engelen vliegen laag vandaag

Zij voelt zich weeral zeker van haar stuk

Een ander mint zij nu, immens, zo graag

Zij kommert enkel om haar eigen geluk…



Hij is mijn vriend, ik voel zijn wezen kreunen

Bied hem mijn luisterend oor, mijn schouder om op te leunen

Maar zijn leed is eindeloos, onmetelijk zijn verdriet

Ik wil hem zo graag helpen, maar hoe, ik weet het niet…

 

   ONHANDIG.

                                                 
 

 

 

 

Ik kreeg vandaag in het ziekenhuis te horen

 

Dat ik in feite met 2 linkerhanden ben geboren

 

 

En, zo sprak de specialist :

 

 

Dat is iets wat jammer genoeg nooit went

 

Als je, zoals jij, geheel rechtshandig bent!...

 

 

 

                                                         

            

                                                      DRUGS.
                                                         


 

Moeder

 

als   ik   niet   meer

                       

                      weer

 

                       keer

 

 

Als “het” mijn geest

 

geheel overwonnen             heeft

 

                                          Vergeeft

 

mij dan en wees

 

door wroeging niet             verteerd

 

                                          Verweerd

 

heb ik mij                            Bezeerd

 

U                                       

                                           Rouw

 

niet                                    

                                           Beschouw

 

mij enkel

 

Heb geen                             verdriet

 

Want een moeder                 verdient

 

dit                                         niet …

 

                                                            FIETSEN.

                                                            

 

 

 

18 Augustus 2005 was een zonnige dag.  Zo een dag dat de fiets onmogelijk stil kon blijven staan. En dus vertrokken vriend Jan en ik voor onze zoveelste fietstocht. Met, voor de zoveelste keer, de afspraak dat we ons aan een matige snelheid zouden houden.  Zo een 26 à 27 kilometer per uur.

 

Zoals gewoonlijk lukte ons dat het eerste uur.  Maar nadien liep het, naar aloude gewoonte, weer fout  en won onze inzet het van ons verstand.

 

Nadat we zo enkele uurtjes hadden rondgedraaid en onze adrenaline uit het bloed hadden weggejaagd, reden we aan een gezapig tempo langs de vruchtbare akkers en de mooie groene weiden van ons geliefd Limburg.

 

In één van die groene weiden stonden een 15-tal koeien verzameld. De weide strekte zich uit over vele gezonde aren, en toch stonden die koeien dicht bij elkaar.  Vreemd.  Maar al snel zagen we de reden : een eindje verder stond een koe apart… 

Stilletjes, bijna ingetogen, te eten van … haar eigen moederkoek !

Onder de koe bemerkten we iets snoezigs wit.  Een klein wit kalfje.  Net geboren.

Als vers van de pers… Nog wat aan het bekomen van het avontuur naar de “nieuwe wereld”. Doch duidelijk klaar om een leven aan te vatten. 

 

In de verste verte was er, uitgezonderd wij 2, niemand te bemerken.  En deze vaststelling, hoe verkeerd misschien, gaf me een warm gevoel ! Een besef dat, ondanks al ons geregel, de natuur gewoon zijn gangetje gaat. Ook zonder ons.  Een koe is dan wel een koe, maar zeggen dat ze dom is ?  Ik denk er niet aan !

 

Vandaag was een kille dag. 25 Augustus en geen straaltje zon te bespeuren.  Ondanks de dreigende regenwolken heb ik, tegen goede gewoonte in, mijn  fiets in gang geschoten. De tocht van vandaag liep onder andere langs de “weide der geboorte”.  Het kalfje liep, veilig beschermd, temidden van de kudde.  Het viel me op, er was maar één kalfje.  Toen ik even aan de draad van de wei stopte, monsterden de koeien me met een rustige blik. Zorgeloos, geheel zonder stress.  Koeienogen vertellen een eigen verhaal.  Doch blijven al te vaak om niet te zeggen meestal, ongelezen.  Een verhaal waartegen de relativiteitstheorie in het niets vervalt.  Koeien gaan al ongemeen lange tijd mee.  Zijn een soort apart in de dierenwereld.  Door velen bespot, doch door de denkenden beschouwd als zijnde onmisbaar.  En koeien drinken geen koffie.  Alhoewel ze natuurlijk zelf voor de melk zouden kunnen zorgen…

 

                                                    

                                    

                                                            VREDE.

                                                             

 

  

 

 

 

 

 

Is het je al opgevallen

 

Dat het grootste deel

 

Van het woord “vrede”

 

Bestaat uit “rede”? …

 

 

 

                                                        

                                                

                                                          EIKEL.

                                                             

 

 

 

 

 

Ik ben net in het bos gaan wandelen

 

Moest onderweg een zaakje afhandelen

 

Aan een tak zag ik 2 eikels vechten

 

En ik besloot het feit te gaan beslechten

 

 

 

De ruzie begon, zo werd al koppend uitgelegd

 

Omdat de een tegen de ander “eikel” had gezegd…

 

 

Hoe werd het tenslotte opgelost?

 

Das voor een andere keer

 

Maar welke moeite het ook heeft gekost

 

Ze hangen terug rustig samen, net zoals weleer!…

 

 

 

 

 

 

                                       

                                                             ALZHEIMER.

                                                           

 

 

 

Hoe eenvoud uit het ene hart het andere kan raken…

Zoals in die schrijnende reportage van vanavond op TV.

 

Een vrouwtje in een bejaardentehuis.

Op het eerste zicht nog te jong om er te verblijven als vaste “klant”.

Omringd door vriendelijk en behulpzaam verplegend personeel.

 

Zij.

 

Constant zoekend naar de persoon die ze ooit zelf eens was.  Ooit …

Een zoektocht waaraan nimmer een einde kan gebreid worden.

Verloren lopend door de enkele gangen van het verdiep dat door anderen werd afgebakend als haar territorium.  Die enkele gangen als waren het de laatsten die haar restten. Amper enkele paden, en toch een waar doolhof creërend  in haar brein, of hetgeen overblijft… 

 

Angst spreekt uit haar ogen.  Wie ben ik, en waarom ben ik hier ?

Breng me toch terug naar waar ik thuishoor.  Naar mijn verleden, toen “Ik” nog “Ik” was.

 

Hoe komt het toch dat jullie niet weten wat voor mij “Is” ? …

 

En dan, zo tragisch, als een dolk door ware emoties : “Er zit iets in mijn tas” …

Ik weet niet wat, maar ik ben bang, o zo bang !

Tranen bewijzen het verscheurend proces in haar hart…

“Het is iets wat er eerst niet in zat.”

Maar ik ken het niet, en ik ben zo bang …  Dan, samenzwerend :

 

Ik denk dat het de dag van gisteren is…!!!

 

Het tasje halsstarrig tegen haar aan gedrukt om de laatste voeling met het verleden

niet te verliezen…

 

En o zo bang, met radeloze ogen, gedirigeerd door het laatste besef.

O zo bang want wat was is niet meer …

 

Zij ??? …

 

 

 

                                                            DROMEN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

Het zijn niet de jaren

 

Die de zoete dromen

 

Van het kind veranderen

 

 

Het is het ervaren,

 

Het samen leven

 

Met de anderen

 

 

Doch waar de “volwassen” wind

 

Velen de mond voor altijd snoert

 

Is het de droom van het kind

 

Die voor immer het hart beroert…

 

 

                                                           

                                                            EENDAGSVLIEGEN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

Hij zocht de liefde van zijn leven

 

Al was het maar kort, voor even

 

Want langer dan 24 uren

 

Zou zijn bestaan niet duren

 

 

Zorgeloos vervulden zij elkanders wens

 

Hun liefde was passioneel vurig en intens

 

Dankbaar gingen ze heen onder hun beiden

 

Levenslange liefde zonder te scheiden…

 

 

Verbondenheid voor de eeuwigheid

 

Behoort nog niet tot de verleden tijd

 

Al moet het van ééndagsvliegen komen

 

Échte liefde bestaat niet enkel in boeken, films of dromen…

 

                              

                            

                               ZONDERLINGEN.

                               


 

Zonderlingen worden schaars.

Hier en daar zie je er nog eentje opduiken in het straatbeeld van alledag.

Maar zonderlingen worden raar deze dagen.

 

Zonderlingen hebben me altijd geïntrigeerd.

Ze verbeelden de “luxe van het anders-zijn”.

Wars van de massa permitteren zij het zich om af te wijken van het gangbare.

 

Zonderlingen zijn er nog steeds.

Zij het vaak in andere gedaantes, onder andere omstandigheden.

Ik hou van zonderlingen, zij brengen kleur in het grijze gedoe.

 

Af en toe wandel ik naar de rustplaats van mijn ouders,  zus, broer, familie, kennissen…

Wandel ik over de mooi afgebakende paadjes van het plaatselijke kerkhof.

Alhoewel, rekening houdend met de totale omgeving en aankleding, vind ik “rusttuin” een meer gepaste benaming…

 

Zo ook enkele dagen geleden.  Na een tijdje te verpozen, mijmerend over een voorbij verleden, voor de rustplaatsen van familieleden,  kuier ik nog wat rond tussen de graven van recent overleden zielen.  De ovale fotootjes, allen keurig bevestigd op massieve herdenkingsstenen, vergemakkelijken de herinneringen aan iemand uit een al dan niet ver verleden.

Och, is hij er ook niet meer?  En, zij, zou ze ziek zijn geweest? Zo jong nog…

Allerhande beelden uit een tijd dat we nog nauwer samenleefden, duiken vrijelijk op.

 

 

Soms voel je de blik van een ander op je rusten.

Langzaam richt ik mijn kijkers naar de persoon die me bekijkt.

De zonderling van weleer staat een tiental meters van me verwijderd.  Zijn blik strak op mij gericht. Hij zoekt duidelijk oogcontact.  Op zijn gekende vragende wijze, ondoordringbaar…  Als hij merkt dat ik hem zie en herken, nadert hij, weliswaar minder snel dan vroeger, maar wel op zijn kenmerkende “elastische”  manier.  Ooit heeft iemand hem bedacht met het koosnaampje “ressort”, en sindsdien kent iedereen hem onder die naam.  Ik vraag me zelfs af hoeveel mensen zijn ware familienaam kennen…

 

-          En jong, hoe is het er nog mee?  Das al een tijdje geleden hé!

 

 

Even ben ik verwonderd over de amicale begroeting.  Eigenlijk heb ik nooit geweten dat hij me persoonlijk kende.  Alweer een misrekening van mij…

 

-          Ga je nog naar het voetbal?  Ik heb je er anders al lang niet meer gezien?

      En wat vind je van de transfer van Vanden Borre?  Zou hij het ginder in Italië gaan      

      maken?  Wat denk jij ervan?

 

Even volgt er zowaar een stortvloed van zinnen, ietwat binnensmonds murmelend, maar goed verstaanbaar en allesbehalve getuigend van een verwarde geest.

 

Bijzondere zonderling, denk ik ongewild!   Bij – zonder – ling…  

 

Terstond bemerkt hij mijn korte afwezigheid van gedachten.

Meteen gooit hij het gesprek over een andere boeg.

 

-          Mooi kerkhof hé, en kraaknet verzorgd!  De mannen doen hier ferm hun job!

            Hier is het goed toeven.

 

-          Ja, het is hier goed toeven, herhaal ik.  Tussen al die mensen die hier stilletjes liggen.  Zwijgzaam naast elkaar.

 

Even zie ik een flikkering in zijn ogen. 

 

-          Ben je wel zeker dat die niks meer tegen elkaar zeggen?…

 

Terwijl hij deze woorden uitspreekt keert hij zich van mij af en draait zich om. Ik hoor hem nog net een groet zeggen…

 

-          Tot een volgende keer, ik ga mijn ma nog even bezoeken.

 

 

De warme voorjaarszon doet de rusttuin baden in een licht van verdraagzaamheid.

Het moment is te mooi om verwarring te laten overheersen.

De ovaal ingekaderde fotootjes kijken me allemaal kalm aan.

Als lijken ze de woorden van mijn gesprekspartner van daarnet in alle sereniteit te bevestigen.

 

-          Ben je wel zeker dat wij niks tegen elkaar zeggen?

 

Welke geheimen zou deze bijzonderling nog met zich meedragen?

Alleszins geen angstaanjagende, want zijn open blik weerspiegelt de gave van de eeuwige jeugd!

 

Meer dan ooit verkies ik het woord “rusttuin” boven het eindige “kerkhof”…

 

Zonderlingen zullen nooit verdwijnen…

                               AAN DE TOOG.
                         



Ze dronken samen een pittig biertje

In het cafeetje, aan de oude toog

En hun hart stond laaiend op een kiertje

Maar zij besefte dat hij tegen haar loog




Achter haar donkerdiepe ogen vroeg zij zich af

Op de keeper beschouwd is het toch wel straf

Thuis heeft hij een zorgzame vrouw en een klein kind

En hier maakt zijn vurige liefde mij bijna hartstikke blind




Toen heeft ze hem strak in zijn ogen koesterend gekeken

Schat, je moet me vanaf nu niet meer om mijn liefde smeken

Je weet het wel dat ik immens veel van je hou

Maar je plaats is thuis, bij je kind en bij je vrouw




Ik zag hoe een traan in haar ogen blonk

Toen ze nog even van haar biertje dronk

Maar zij liet het glas halfvol op de toog staan

En is dan verdrietig en alleen naar huis gegaan




Naar haar eigen man, naar haar eigen kind

Haar eigen gezin dat ze o zo diep bemint

En lang nog zal ze erover piekeren, erover denken

Hoe ze een vreemde zoveel hartstocht heeft kunnen schenken…




Het leven maakt vaak vreemde bochten

Zij heeft zich van haar minnaar vrijgevochten

Maar geen enkele keer zal zij nog verkondigen : verdomd

Een ander lieven is iets wat mij nooit ofte nimmer overkomt!

                             KUSJE VOOR HET SLAPEN GAAN.
                            





Wanneer hij zijn lieve schat kust

Haar knuffelend welterusten zegt

Zijn vermoeide lichaam snakt naar rust

Hij zich tussen de wachtende lakens legt



Verschijnt er op dat zwijgend uur zo laat

Nog vaak een glimlach speels op zijn gelaat

Als hij bedenkt dat hij het nog steeds kan

Haar minnen met het verlangen van een jongeman


Hoe de liefde sprankelend in hem bruist

Als haar schilderende blik de zijne kruist

Baby-vlindertjes dartelen in zijn hoofd

Als hij haar telkens weer zijn liefde belooft


Dan voelt hij oprecht dat hij heel zijn leven

Die kleine jongen met zijn groot hart is gebleven

Hij kneedt zoete woordjes soepel mals

En kust ze boetserend in haar ranke hals

Als hij haar dankt voor het geschenk van de afgelopen dag

“Ben zo gelukvol dat ik mijn zijn met jou schat, delen mag!”