Zondag 7 oktober 2007
zonder woorden.
ZONDER WOORDEN.
Hij knipoogde
Naar het bloempje
En het bloempje
Glimlachte
Terug !
En ze beiden dachten
Van elkander :
Die heeft een goede zomer
Een goede zomer
Achter de rug !
Archief
Donderdag 4 oktober 2007
VEEARTS.
Het moest zo zijn
Liet jij me horen
Het kalfje klein
Werd dood geboren …
En de koe
Stond er droevig bij te loeien
Alsof ze vroeg
Kunnen jullie je er aub mee moeien ?
Doch al onze kennis
Kwam er niet aan te pas
Omdat het leven
Al uit het kalfje
Verdwenen was …
Geschreven door marce de lausanne om 21:55
Reageer op dit bericht
Zondag 30 september 2007
V A D E R W A C H T
Vader wacht
op jou
slaap in,
heel zacht
want vader wacht
op jou
en vader lacht
naar jou
en vader denkt :
“ In het diepst
van mijn gedachten
kan ik amper wachten
Leg ik mijn armen
om de schouders
van jouw geest
en fluister ik
in je oren :
Lieve moeder mijn,
van Jou
hou ik
het meest ! “
Vrijdag 28 september 2007
Wolken.
WOLKEN.
Als je de wolken
Kon wegen
Dan werd je nat
Van al die regen
Woensdag 26 september 2007
UITTREDEN EN ZO.
Het oude vrouwtje
Was diep bedroefd
Toen ze hoorde dat haar zoon - priester
Zijn kleren had uitgedaan …
Maar ze lachte toen hij haar zei
Moeder lief, ik heb U niet beproefd,
Want het was enkel maar
Om zwemmen te gaan !
Maandag 24 september 2007
HERINNERINGEN.
Hij is al jaren niet meer
Maar toch voelt zij nog het zeer
En iedereen die haar ziet
Bemerkt haar stil verdriet
Haar handen hangen
Doelloos naar omlaag
Zij konden zo naar hem verlangen
Zij namen hem vast, zo teder, zo graag
En in haar doffe ogen
Spreekt de weemoed
Als zij tijdens het wandelen
Hun geliefkoosde plekjes groet …
Zondag 23 september 2007
Bedevaart.
Mijn sportieve francofone neef Geert
Wilde op bedevaart naar Heppeneert
Maar toffe en ondernemende nicht Ella zei : Quant à moi
Ikke verkieze ene tocht nare Santiago de Compostella !
Geschreven door marce de lausanne om 11:14
Reageer op dit bericht
Woensdag 19 september 2007
Alexander - einde...
Ergens hangt er een wit/zwart schilderij tegen een muur.
Het toppunt van soberheid.
In 1994 toen Alex en Jeanne nog maar enkele maanden hier vertoefden heeft Alex via dit schilderij uitgebeeld hoe hij zich voelde.
Een donkergrijze figuur vanaf de rug gezien.
Eenzaam tuurt de persoon naar de andere kant van het gebeuren.
Naar de profielen van de enkelingen die samen de massa vormen.
Naar zij die actief mogen en kunnen deelnemen aan de “samenleving”.
Die naarstig als mieren hun dagelijkse ding doen.
Met als ondersteunend kader de smalle profielen van de gebouwen. Statig trots.
De donkergrijze figuur is alleen, eenzaam, erger nog : alleenzaam…
Alex in al zijn twijfels, onzeker van wat de tijd hem en zijn jonge gezinnetje zou brengen. Ietwat angstig afwachtend op wat komen zou… Uitwijzing of de verlossende formulieren om te mogen blijven? En wat nadien?
Jeanne die thuis op hem wacht, met de kleine Mischa, hun oogappeltje!
Vol verwachting, ná de verwachting…
De drang om een gezonde toekomst op te bouwen, maar tegelijkertijd dat vreselijke besef van onvermogen… Altijd maar wachten.
- Dat wachten maakt je zot! Je weet niet wat het betekent om niet gewaardeerd te worden. Wij zijn toch ook mensen! Vanaf het moment dat mensen weten dat je een politiek vluchteling bent, een asielzoeker, word je met een vreemde en verdachte blik bekeken... Net of wij gegarandeerd niet deugen...
…
Je strijd is gestreden, Alex.
Het kan je alleen maar beter gaan, dáár achter die blauwe horizon waar je nooit meer alleenzaam zal zijn en waar je wordt gewaardeerd om wie je bent!
Vaarwel Sascha, schilder de hemel! Van jouw en van ónze verwachtingen…
En, dank je voor je zijn!
Geschreven door marce de lausanne om 19:22
Reageer op dit bericht
Dinsdag 18 september 2007
Alexander 8.
Alleen spijtig dat de opleiding die we in Oekraïne volgden hier niet erkend wordt…
Jeanne heeft een diploma van verpleegster, werkt hier ook als verpleegster, maar wordt betaald als bejaardenhelpster. Haar diploma dat ze in het voormalige Oostblok is hier niet geldig. Met alle gevolgen. Maar Jeanne klaagt niet.
Het is voor mij een voorrecht om in dit gezelschap te mogen vertoeven.
Om Alexander te mogen “meemaken”, te kunnen “voelen” zoals ik hem nooit ervaren heb. Bij mensen die hem op een andere manier kenden.
Normaliter draag ik donkergrijs of zwart als ik een begrafenis bijwoon.
Opeens valt het me op dat ik de enige ben die totaal “anders - kleurig” ben…
Mij pull is hemelsblauw…
De kleur van de hoop.
De kleur van Alexander.
Ik kan een kleine glimlach niet onderdrukken.
Wil de kleur schenken aan Mischa, op zijn minst in gedachten.
Want Mischa is de volgende Vishnikin.
Geboren en getogen in het nieuwe land, ontdekt door zijn ouders.
Mischa die de dromen van de naderende toekomst in zich meedraagt.
Die nog niet beseft welke verwachtingen er op zijn jonge schouders rusten…
Maar die ook kan rekenen op een haast eindeloze dosis van vergevingsgezindheid van degenen die rond deze tafel zitten.
Want deze harten treuren om Alexander, herdenken de mooie en goede momenten, maar nergens, bij geen van de aanwezigen vang ik een glimp op van een of ander verwijt.
Dank je Alexander dat ik je heb mogen kennen.
Dank je voor de prachtige werken die je op doek toverde.
Dank je voor het vertrouwen, voor de samenwerking.
Dank je voor dit afscheid.
Dat ik hier mocht zijn, en je aanwezigheid mocht voelen.
Geef je blauwe kracht en je verlangen naar hetgeen jezelf niet kon bereiken in zachte emoties door aan je zoon, aan Mischa.
En de naam Vishnikin zal voor immer verbonden worden aan het erfgoed van onze contreien. Een erfgoed waar volgende generaties met waarderend ontzag op zullen terugblikken.
Vaarwel Alexander, jouw werken zullen mede de galerijen der oneindigheid sieren!
De heraut wekt een nieuwe morgen vol eindeloze verwachtingen…
Geschreven door marce de lausanne om 23:20
Reageer op dit bericht
Dinsdag 18 september 2007
Alexander 7.
In het kleine cafeetje dicht bij de begraafplaats zitten we met z’n negenen aan een tafeltje. Een laatste afscheid aan Alexander. Althans vandaag, echter niet in gedachten. Want gedachten blijven, gaan nimmer roemloos ten onder.
Een van de Russische dames opent haar handtas en tovert er waarachtig een hoop netjes verpakte pannenkoeken uit. En een aantal servetten, en bruine suiker.
Oekraïne gecombineerd met Orthodox geloof in een drankgelegenheid in Hasselt.
Om stil van te worden. Verrijkende ervaring.
Even moet ik terugdenken aan eerdere momenten van vandaag.
Toen we wachtten aan het graf, en de werkers bezig waren de open ruimte terug op te vullen. Eerst met gewone aarde, nadien met zwarte aarde. Om gras en planten die er, voorlopig, op zouden geplant worden een betere toekomst te bieden. Voor gras en planten geldt er geen asielbeleid bedenk ik…
Hoe één van de dames ons allen een stukje wit brood toereikte. Als een soort hostie. Het brood dat gebroken wordt en genuttigd bij het laatste afscheid.
Micha die mij gadeslaat als ik het kleinood van amper enkele centimeters doorsnede aanneem en in mijn mond laat smelten. Een eerbetoon aan het gebeuren.
- Normaal wordt het brood gedompeld in wijn. Dan smaakt het iets beter. Nu is het gewoon droog.
Waarna hij zich terug omkeert en de nabijheid van het centrum van de situatie opzoekt.
Zichzelf zoekt, want tenslotte is hij het nauwst verwant met Alexander, zíjn vader, zíjn vriend, zíjn maat.
Lea is een en al kranigheid. Samen met Philo een dame om op te bouwen.
Om te vertrouwen. Om de toekomst van een nieuwe wereld in handen te geven.
Een wereld van verdraagzaamheid, van oprechtheid. Lea en Philo, de 2 engelen.
De pannenkoeken smaken wonderwel. Kikkeren op.
Geven een weldoende “fond” aan lichaam en aan gedachten.
Er wordt gesproken over het goede en veilige bestaan in ons Belgen land.
Over de problemen van asielzoekers. Waarom die lange wachttijden?
De aanwezigen mogen allen blijven. Hebben de nodige officiële papieren, maar refereren naar lotgenoten die dat geluk niet mogen ervaren.
- Ken je dat koppel, zijn al 7 jaren hier en weten nog niet of ze al mogen blijven of niet! Dat is toch geen leven! Zij moeten toch ook verder kunnen… Een nieuw en volwaardig bestaan opbouwen.
En oh ja, ze hebben allen taalcursussen gevolgd, want als je in België wilt blijven moet je toch ook de taal kunnen spreken. Dat is toch logisch!
Geschreven door marce de lausanne om 00:08
Reageer op dit bericht