Het feestje voor de honderdste verjaardag van Clare mag je gerust buitengewoon noemen. Het was de uitdrukkelijke wens van de jarige om een mannelijke stripper uit te nodigen. De directie van het rusthuis ging in op dit verzoek en de stripper met de naam Scorpion zette zijn beste beentje voor. Dat schrijft The Mirror.

Clare, haar familie en de bewoners van de bejaardenhome in Birmingham genoten met volle teugen van de kunstjes van Scorpion. "Ik vond het erg fijn. De man heeft een glimlach op mijn gezicht getoverd", aldus Clare na het optreden. "Het is eens wat anders dan een kaartje van de koningin en een verjaardagstaart".

De eeuwelinge heeft  drie kinderen, drie kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Haar echtgenoot Lawrence overleed drie jaar geleden. "Onze honderdjarige is deze klap goed te boven gekomen door haar uitzonderlijke gevoel voor humor", aldus rusthuisdirectrice Barbara Hancock.

Ook voor stripper Scorpion - artiestennaam van John Green - was het een hele belevenis. "Het was de eerste keer dat ik voor een honderdjarige optrad", getuigt hij. "Clare vertelde me dat ze altijd al een stripper aan het werk had willen zien. Wel, ze heeft er lang genoeg op gewacht. Het was een speciale dag en het feestvarken heeft er veel plezier aan beleefd".

De Munt in Brussel schrijft geschiedenis: het huis heeft de prestigieuze titel van 'Operahuis van het jaar' in de wacht gesleept, en het is voor het eerst dat een niet-Duitstalig operahuis die eer te beurt valt.

Vijftig internationale critici kiezen op het eind van elk artistiek seizoen het 'Opernhaus des Jahres' voor Opernwelt, het Duitse vaktijdschrift voor de opera. De internationale correspondenten zwaaien vooral Peter de Caluwe, algemeen directeur van de Munt, lof toe. "Een man met duidelijke overtuigingen en een lange adem, die liever op de achtergrond opereert", luidt het.

De Caluwe vergelijkt de titel met "wat de Oscars in de filmwereld betekenen".


De Munt haalde ook de 'prijs voor de beste productie van het jaar' binnen, voor 'Les Huguenots' van Giacomo Meyerbeer (dirigent: Marc Minkowski, regisseur: Olivier Py).

Wapenhouders met een vergunning mogen nu met hun schietijzer ook op café en restaurant in Ohio. De nieuwe regeling zorgt voor discussie in de Amerikaanse staat. Organisaties en uitbaters ijveren voor controle.
 
Tegenstanders van wapendracht in Ohio hebben moeite met de nieuwe regeling. "De veiligheid van de gemeenschap staat hier op het spel", aldus Keon Williams van de vereniging tegen wapendracht. Houders van een vergunning kunnen dus voortaan met hun schietijzer ongecontroleerd op café of restaurant gaan. Ze mogen wel geen alcohol gebruiken. "Het is gewoon waanzinnig dat wapendracht op café toegestaan wordt. Of er nu gedronken wordt of niet, wapens op café zijn altijd gevaarlijk", vreest Williams die duidt op de problematische controle van de vergunningsplicht op café. Ook uitbaters stellen de nieuwe regeling in vraag.

Mensen die scheiden, moeten het tijdelijk met een mindere levenskwaliteit stellen. Een op de tien blijft ongelukkig.

De universiteiten van Gent en Leuven onderzochten de levenskwaliteit bij 1.865 volwassenen. Wie een scheiding meemaakt, moet het twee jaar stellen met een mindere levenskwaliteit. Bij een op de tien is de daling zo groot dat die niet meer ingehaald kan worden.

Scheiden met onderlinge toestemming verhoogt volgens de Coreliokranten de kans op een goede levenskwaliteit. Dat komt omdat ze controle hebben over de veranderingen in hun leven en daarover mee mogen beslissen. Wie in conflict blijft leven met de ex-partner is meestal ongelukkiger. Ook mensen met een laag inkomen, die werkloos zijn of geen nieuwe partner hebben, blijven een mindere levenskwaliteit behouden.

Een jurylid in de zaak rond Ronald Janssen moest vrijdagochtend inderhaast nog een nieuwe broek gaan kopen in Tongeren. De kerel kwam aan in korte broek - door het zomerse weer - en dat wordt blijkbaar niet geapprecieerd.

"Kan niet, er is een dresscode in het assisenhof", verduidelijkte de zaalwachter. "Ga maar snel iets kopen bij de Wibra." Maar daar bleek het jurylid zijn maat niet te vinden. Dus op naar Zeeman. Op het 'gezicht' werd in de winkel een broek (van 10 euro) meegenomen.

Alleen bleek die in het gerechtshof wel erg krap. De schoenen aantrekken, was geen sinecure. Zitten gaan, was pijnlijk. Langs alle kanten zat het gespannen. Maar wel volgens de regels, dus.