Berichten van 27 maart 2006 tot 2 april 2006

Onlangs las ik een originele verklaring over de oorsprong van het acteertalent van de overleden Marlon Brando. De schrijver Harold Brodkey verwijst daarvoor naar de Broadwaysterren Katherine Cornell en Tallulah Bankhead met wie Brando in zijn jonge jaren heeft samen gewerkt. Volgens Brodkey heeft de jonge acteur hun kwaliteiten en ijdelheden volledig geabsorbeerd maar dan wel lichtjes vermannelijkt. Deze visie sluit eigenlijk aan bij wat filmregisseur Elia Kazan meermaals zei, nl. dat Marlon Brando zowel mannelijk als vrouwelijk was. Geen wonder dus dat zijn vertolkingen zo rijk geschakeerd en zo boeiend waren in tegenstelling tot bijvoorbeeld een John Wayne die alleen maar de stoere bink uitbeeldde.

\"The quick and the dead\" is een western, maar in plaats van de onvermijdelijke John Wayne als held aan te treffen, wordt hier de hoofdrol vertolkt door....Sharon Stone! Het is eens wat anders. Al heb ik in mijn leven wel een groot aantal westerns gezien toch kan ik mezelf moeilijk bestempelen als een specialist in het genre zodat ik niet met zekerheid kan zeggen of het nu de eerste keer is dat een vrouw de revolverheldin van het verhaal is. Als het vroeger dan al eens gebeurd is, de normale gang van zaken zal het wel nooit geweest zijn. Het is natuurlijk niet ongewoon dat vrouwen in een western een ondergeschikte rol spelen, de Far West was nu eenmaal een typische machowereld waar de sterktste en vlugste won. Daarom is \"The quick and the dead\" eens een verademing, een buitenbeentje. Sharon Stone (uit \"Basic instinct\"!) die de film mee geproduceerd heeft gedraagt zich werkelijk heldhaftig en kijkt stoer om zich heen. Van de femme fatale uit \"Basic instinct\" valt hier niets meer te bemerken. Toch blijft zij zelfs zonder schmink aantrekkelijk en vertolkt zij op erg geloofwaardige wijze het hoofdpersonage dat belust is op wraak. Daarenboven wordt het verhaal erg spannend en mooi in beeld gebracht zodat ik \"The quick and the dead\" een ontspanningsfilm vind die erg aangenaam is om te bekijken. Zulke films zijn evenmin te versmaden.

Bijna iedereen zal wel al ondervonden hebben hoe bedrijven mensen thuis opbellen om hun producten aan de man te brengen. Graag enkele vragen hierover. Waar halen zij eigenlijk het lef vandaan om binnen te dringen in het privéleven van de burgers? Wat zou men ervan vinden indien Getuigen van Jehovah of mensen uit andere sekten zomaar iemand telefoneren om hun ideeën aan de man te brengen? Wat voor een verschil is er tussen iemand willen bekeren tot een bepaald geloof en hem willen overtuigen een bepaald product te kopen? Zijn beide niet juist hetzelfde? Ik denk dat het antwoord reeds in de vragen zelf zit. Het wordt hoog tijd dat voor dit probleem eens een oplossing wordt gevonden.