Berichten van 24 april 2006 tot 30 april 2006

Sophie De Schaepdrijver die bekend geworden is met haar boek "De Groote Oorlog" schrijft ook regelmatig columns en essays die gebundeld werden in "Taferelen uit het burgerleven". Toen ik haar voorwoord van dit boek gelezen had, wilde ik het direct herlezen, niet omdat het onverstaanbaar zou zijn maar omdat het zo prachtig geformuleerd is: spitsvondig, met zin voor ironie en persoonlijk. Deze kenmerken sieren alle artikels die daarna volgen, of het nu over het Vlaamse activisme, de Amerikaanse voorsteden of Charlotte Brontë gaat, altijd is De Schaepdrijver boeiend én begrijpelijk. Niet alleen haar schrijfstijl leidt tot grote verrukking van de lezer maar ook wat zij te zeggen heeft is altijd origineel en zinvol. Het hoofdstuk over "Idealisme" bijvoorbeeld wil ik elke flamingant aanbevelen: het Vlaamse romantische gedweep met het eigen volk wordt hier met nuchtere ogen bekeken en tot haar ware proporties herleid. Het is soms noodzakelijk om de mening te vernemen van iemand die Vlaanderen bekijkt van buitenaf (Sophie De Schaepdrijver verblijft in de Verenigde Staten) zodat wij ons wat meer vragen zouden stellen over de huidige Vlaamse mentaliteit die meer en meer provinciaal gekleurd is. Met dank aan de media!

Nu blijkt dat de daders van de moord op Joe Van Holsbeeck van Poolse afkomst zijn, vraag ik me af hoe men nu gaat reageren tegenover de Marokkaanse gemeenschap. Het toont ook aan dat de ouders het bij het rechte eind hadden door gewoon te spreken over jongeren zonder er het woord allochtoon voor te plaatsen. Deze mensen hebben het fatsoen gehad, want daar gaat het tenslotte over, om niemand voorbarig te stigmatiseren. Het andere uiterste zijn de populisten Jean-Marie Dedecker en Filip Dewinter (ik plaats hun namen doelbewust naast elkaar!) die dit drama voor eigen politiek gewin meenden te moeten misbruiken. Het omgekeerde van fatsoen dus!