Berichten van 31 juli 2006 tot 6 augustus 2006

Mijn eerste kennismaking lang geleden met de muziek van Bob Dylan had bij mij nogal een tweeslachtige uitwerking. Enerzijds was ik geïntrigeerd door zijn manier van zingen, anderzijds werd ik enigszins afgestoten...ook door zijn manier van zingen! Wel had ik van in het begin het gevoel dat ik begreep wat hij wilde uitdrukken al verstond ik toen bijna niets van de woorden. Toen ik dan veel later de teksten van zijn songs onder ogen kreeg werd dit aanvoelen bevestigd. Het was de toon en de klank van zijn stem die de luisteraar duidelijk maakte wat hij eigenlijk bedoelde. Na al die jaren blijf ik een voorkeur koesteren voor zijn zogenaamde "religieuze" platen zoals "Slow train coming" en "Saved". Door zwarte zangeressen op de achtergrond te laten meezingen slaagde Dylan erin om deze muziek een gospel-karakter te geven waardoor die zich wel erg verwijderde van wat men in die periode (jaren '80) te horen kreeg. Was het daardoor dat deze platen door de kritiek en het publiek slecht ontvangen werden? Achteraf constateert men nu weer eens dat men te vlug en te bevooroordeeld had gereageerd.

De Taj Mahal in India zou ik echt wel durven bestempelen als het mooiste gebouw dat ik ooit gezien heb. Het verblindende wit van het marmer, de volmaakte symmetrie die er van uitgaat overstijgen als het ware het gewoon menselijke. Men kan zich echt niet voorbereiden op deze confrontatie met dit indrukwekkende, maar allerminst zwaarwichtige monument, integendeel, van dit gebouw gaat een enorme lichtheid uit zowel letterlijk als figuurlijk. Als toeschouwer word je gewoonweg van je sokkel geblazen. Voor wie hoopt dat hij deze wonderlijke pracht op foto kan vastleggen om aan de mensen thuis een indruk te geven van wat men heeft gezien, kan ik ten stelligste getuigen dat dit verloren moeite is. Zo een bouwwerk moet men in levende lijve ondergaan. Of niet.