Archief

Ik hoor rondom mij nogal eens de mening verkondigen dat de euro er de schuld van is dat het leven zo duur geworden is. Door die redenering worden volgens mij oorzaak en gevolg verwisseld, want het is toch niet de euro "op zich" die de prijzen heeft doen stijgen maar wel allerlei handelaars die van de omschakeling naar de euro misbruik hebben gemaakt . Zij hebben er immers van geprofiteerd om hun prijzen drastisch te verhogen: zij zijn dus de schuldigen , met als kampioenen de uitbaters in de horeca, de mensen die altijd de eersten zijn om aan de klaagmuur te staan. Zij zouden zich beter eens afvragen hoe het komt dat zoveel zaken in hun sector failliet gaan! En dan nog iets: al dat gezanik over de euro getuigt van een erg negatieve ingesteldheid want het is toch een enorme luxe om bij het reizen naar landen van de euro-zone geen geld meer te moeten omwisselen, plus daarbij nog het voordeel dat men de prijzen in het buitenland gemakkelijk kan vergelijken met de Belgische. Ook psychologisch is de euro van onschatbare waarde want zo krijgt men duidelijk het gevoel dat men in de eerste plaats Europeaan is en daarna pas Belg of Vlaming. Naar het schijnt is de euro ook belangrijk op de financiële markten maar daar weet ik te weinig van om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Er ligt hier dus nog heel wat werk voor de boeg van onze politici die er tot hiertoe duidelijk niet in geslaagd zijn om de euro aan te prijzen bij de bevolking. Als men echter constateert hoevelen onder hen zelfs het anti-Europese gevoel van de burger aanwakkeren dan heb ik er de grootste twijfels bij dat er van hen op dat vlak iets te verwachten valt. Tot slot nog dit: de euro is er nu eenmaal, men zou er dus beter mee leren leven in plaats van altijd maar te denken aan vroeger. Europeanen zouden zich meer op de toekomst moeten richten dan zouden zij niet altijd voorbijgestoken worden door de Amerikanen op wie zij toch zo graag kritiek leveren. Ach, jammerend Europa, dat eens een invloedrijk werelddeel is geweest !

Daags voor ik op reis vertrok, kreeg ik een schokkend bericht te verwerken: iemand die ik goed heb gekend heeft zich..... opgehangen!!! Dit bericht was zo schokkend omdat het totaal onverwacht was, zeker van die persoon. Hij betekende veel voor mij, hij was als het ware een vaste waarde waar ik altijd kon op terugvallen als het nodig was. Mijn eerste spontane reactie was er één van woede omdat hij tot zo iets in staat was geweest, daarna kwam dan het verdriet omdat ik hem voortaan zal moeten missen. Die mengeling van woede en verdriet is een combinatie die ik moeilijk te verwerken vind. Bij een ander plotseling overlijden zoals bij een ongeval kan men misschien wel boos zijn op andere personen die het ongeluk hebben veroorzaakt , maar het verdriet over het gemis overheerst. In het geval van een zelfmoord is dat echter totaal anders: hier is het de persoon in kwestie die zich uit vrije wil van het leven heeft afgekeerd, want daar komt het eigenlijk toch op neer, zich AFKEREN van het leven omdat men het niet meer de moeite waard vindt. Dit is zeker schrijnend wanneer het gaat over iemand die kinderen had en een interessant beroep uitoefende waarin hij tot de besten behoorde. Het wil dus zeggen dat die twee zaken voor hem niet genoeg waren, dat hij aan andere dingen meer belang hechtte. Voor zover ik weet was die persoon niet ziek zodat ik vermoed dat het hier om problemen in zijn privéleven ging. Het is een magere troost te weten dat ieder mens zelf over zijn leven beschikt, de vraag is zelfs of dit wel waar is ?! Waar het echter WERKELIJK om gaat is het besef dat de overledene het beeld dat ik van hem had, kapot heeft gemaakt: hij was dus feilbaar, zelfs erg feilbaar. Eens ik dat zal kunnen accepteren, zal mijn woede over zijn onherroepelijk besluit kunnen wegebben en zal alleen het verdriet blijven. Mijn ontgoocheling is dus ook een uiting van egoïsme: waar haalde hij het uit om mijn positieve beelvorming over hem met de grond gelijk te maken ???! De enige les die ik daaruit kan trekken is dat ik iemand niet als sterker moet zien dan hij/zij in werkelijkheid is, maar uit ervaring weet ik dat zoiets niet zo simpel is omdat de meeste mensen zich nu eenmaal als sterke personen willen profileren. Of was het omdat het hier een man betreft, want zoals men weet hebben mannen een bijna panische angst om als zwak bestempeld te worden, met alle gevolgen vandien dus . Ik voeg daar nog een beschouwing aan toe: zou het kunnen dat "zwakke" (let op de aanhalingstekens!) mensen sterker zijn dan men op het eerste gezicht zou vermoeden ?! Dit is een gedachte die ik wel genegen ben want die ik nogal bevestigd zie bij mijn contacten met het "zwakke" (let opnieuw op de aanhalingstekens!) geslacht. Of nog: hoe elk het tegendeel is van wat hij/zij schijnt te zijn.

Eén van de beste films die de laatste tijd op DVD zijn verschenen is ontegensprekelijk de Vlaamse film "Steve+Sky". Ik heb deze film in de bioscoop gezien en vond hem zo goed dat ik een paar weken erna nog eens ben gaan kijken. Ik had eigenlijk verwacht dat hij heel wat meer succes ging hebben: blijkbaar heeft het verhaal en de uitwerking de mensen wat afgeschrikt. Ik heb in mijn omgeving alleszins het woord "geschift" horen vallen bij een bespreking van deze film! Voor mensen die liever een verhaal zien dat gewoon chronologisch wordt verteld, is het in dit geval natuurlijk even wennen aan de talrijke flashbacks en flashforwards , maar eenmaal men het systeem doorheeft zie ik niet in wat daar moelijk aan is. Wat dan overblijft is een erg aangrijpende en zelfs poëtische (ondanks de rauwe dialogen) liefdesgeschiedenis die regelmatig doorspekt wordt met flarden anarchistische humor. Deze film weet vooral te ontroeren door de prachtige vertolking van de hele cast met een speciale vermelding echter voor Delfine Bafort: zij IS gewoonweg Sky, nergens heeft men de indruk dat zij SPEELT . Daarenboven is het dan nog een erg mooie vrouw ook. Ook de stijl van de film is heel anders dan de boerenfilms die we vroeger door de strot geduwd kregen. In dit geval bezit de film een internationale klasse : de fotografie, de montage, het gebruik van de muziek, alles draagt ertoe bij dat ik zou durven spreken van een "moderne" film. Als men dan leest met welke povere financiële middelen zo iets tot stand werd gebracht, dan verdient het resultaat nog wat meer lof, al is dit iets wat in feite geen rol zou mogen spelen. Kwaliteit drijft altijd boven. Aan regisseur Felix Van Groeningen zeg ik dus: doe zo voort!

In verband met de catastrofe die de orkaan Katrina veroorzaakt heeft, zou ik hier nog willen aan toevoegen dat er na het enorm menselijk leed dat daardoor ontstaan is, nog iets anders is wat me droevig gestemd heeft en dat zijn de vernielingen die de stad New Orleans en de staten Louisiana en Mississippi hebben geteisterd. Ik heb die streken jammer genoeg nog nooit bezocht maar wat ik erover weet is reeds voldoende om mij erg betrokken te voelen bij wat hier is gebeurd. Zoals iedereen weet is de stad New Orleans de bakermat van de jazz, dat wil dus al wat zeggen! Daarbij komt dan nog dat men daar vroeger Frans sprak wat ook al de moeite van het vermelden waard is. Voor wie geïnteresseerd is in literatuur is het niet onbelangrijk om te weten dat twee van de grootste Amerikaanse schrijvers ,William Faulkner en Tennessee Willams, uit die streken afkomstig zijn. Faulkner heeft in zijn romans op een onnavolgbare wijze de zwoele sfeer van die Zuidelijke Staten tot leven gewekt en Williams deed het op een niet minder indringende wijze in zijn toneelstukken die bijna allemaal verfilmd zijn, denken we hier maar aan het beroemde en beruchte "A streetcar named desire". Voeg daar dan nog bij dat de zwarten die daar nu wonen, afkomstig zijn van de vroegere slaven en dit allemaal tesamen is voor mij genoeg om heimwee te hebben naar iets dat ik niet echt heb gekend!

Na een lange tijd keek ik nog eens naar een DVD met optredens van Brigitte Bardot. Zij was ook een sexgodin zoals Marilyn Monroe maar in tegenstelling tot deze laatste heeft zij maar in een paar goede films gespeeld. Maar daar ga ik het hier nu niet over hebben, ik ga me beperken tot de opvattingen die beide actrices er op na hielden en dan is er een nog veel groter verschil tussen hen beiden. Marilyn Monroe koos altijd consequent het kamp van de onderdrukten of marginalen. Om één voorbeeld te vermelden: de jazzzangeres Ella Fitzgerald heeft zelf eens gezegd dat zij pas écht beroemd geworden is dankzij de hulp van Monroe. Toen Arthur Miller vervolgd werd omwille van zijn zogezegde communistische sympathieën, steunde de populaire actrice hem voluit ondanks de waarschuwing dat men haar carrière zou kapot maken. Deze enkele voorbeelden tonen wel aan dat zij het hart op de juiste plaats droeg. Kijken we nu naar Brigitte Bardot: hier zien we een totaal andere mentaliteit. Kras gezegd komt het er op neer dat zij een echte burgertrut is die zo conservatief is als de pest en die niets anders doet dan anderen de schuld geven, iets wat haar mémoires totaal ongenietbaar maakt, ik heb dit boek dan ook weg gegeven, want haar geklaag daarin is gewoon onuitstaanbaar. Eigenlijk zou men het omgekeerde kunnen verwachten: van een Française zou men toch eerder veronderstellen dat zij breeddenkend is en tolerant in tegenstelling tot een Amerikaanse, maar zo ziet men maar dat de clichés die over volkeren verkondigd worden daarom niet altijd stroken met de werkelijkheid.

Door de hulpverlening die na de orkaan Katrina rijkelijk laat (na vijf dagen) ter plaatse was om de noodlijdende mensen te helpen, zou men zich de vraag kunnen stellen of dit geen aanleiding zou kunnen geven tot een soort van Katrina-gate, naar analogie van Watergate ? Ik zeg hier duidelijk "zou" want een onderzoekscommissie zal hier eerst de verantwoordelijken moeten aanwijzen, een onderzoekscommissie die Hillary Clinton had gevraagd, maar die nu ook door president Bush zelf wordt geëist. Dit laatste vind ik eigenlijk wel grappig want gaat Bush dan laten onderzoeken waarom hij zelf zijn vakantie pas na twee dagen heeft onderbroken om naar het rampgebied te gaan ?!! Dit wijst duidelijk op een gebrek aan medeleven met de arme zwarten van het Zuiden van de V.S. Het zou wel eens kunnen dat daardoor zijn presidentschap pas echt in een erg slecht daglicht komt te staan, meer nog dan de oorlog in Irak, want hier ging het om de eigen burgers die hij in de steek heeft gelaten. Als ik sommige reacties lees van Amerikanen dan is men daar enorm verontwaardigd over. De onverbloemde kritiek van ex-president Clinton spreekt dan ook boekdelen. Er is niet veel verbeelding voor nodig om zich voor te stellen hoe hij zou gereageerd hebben, hij die altijd een groot inlevingsvermogen bezit en een sterke band heeft met de Afro-Amerikaanse gemeenschap in zijn land.

Bij het bekijken van het tweede deel van de documentaire over Churchill, was het me duidelijk dat hij in 1940 werkelijk de juiste persoon was op de juiste plaats en op het juiste moment. Het gebeurt niet zoveel dat die drie elementen perfect samenvallen en als dat dan toch voorvalt dan geeft dat onwillekeurig vonken zoals hier het geval was. Men kan zich zelfs afvragen hoe Groot-Brittannië de Tweede Wereldoorlog zou zijn doorgekomen zonder iemand als Churchill die bezeten was door een onverzettelijke wil om te winnen. Volgens ingewijden was Hitler zich er van bewust dat hij in de persoon van de Britse premier zijn meest geduchte vijand had. In dit geval was het een enorm voordeel iemand te hebben zoals Churchill die een echte ijzervreter was, voor wie oorlog een boeiend spektakel was. Normaal gesproken zijn zulke mensen gevaarlijk maar in de gegeven omstandigheden was het een zege. Een vredelievende premier zou het Derde Rijk niet op de knieën hebben gekregen, dat staat vast. Dat de Britten zich daar nog altijd van bewust zijn hebben zij onlangs nog getoond door Churchill als grootste Brit te kiezen. Ik zou hier zelfs nog verder durven gaan en beweren dat hij de grootste Europeaan van de twintigste eeuw was!

Goedele Liekens is werkelijk één van die vrouwen die bijna alle mogelijke talenten en gaven bezit die men zich maar kan indenken: ik vraag me steeds af hoe dit allemaal mogelijk is bij één en dezelfde vrouw. Toch is het mogelijk ! Heeft men graag een vrouw die mooi is ? Zij is het. Ziet men ook graag een vrouw die sexy is ? Zij is het ook. Verwacht men van een vrouw dat zij intelligent is ? Ook intelligentie bezit Goedele. Moet een vrouw zin voor humor hebben ? Wat dacht je, en of zij grappig is! Is het ook nodig dat een vrouw persoonlijkheid heeft ? La Liekens heeft dat met de vleet. Zou het bij al deze kenmerken ook niet misstaan om sociaal voelend te zijn ? Bij Goedele ontbreekt ook deze eigenschap niet. Voeg bij al deze kwaliteiten dan nog het lef waarmee zij alle soorten taboes te lijf gaat en het is inderdaad niet verwonderlijk dat zij zo populair is en terzelfdertijd verwekt het al evenmin verbazing dat zo iets afgunst oproept , maar zoals het spreekwoord zegt: hoge bomen vangen veel wind. Vergeleken bij haar verbleken alle andere vrouwelijke TV-vedetten nog geen klein beetje. Goedele Liekens of de godmother van Vlaanderen!

Als ondertitel zou ik het volgende willen schrijven: Europa zal één zijn of niet zijn. Ik vind dit zo vanzelfsprekend dat ik niet begrijp dat er politici zijn die dit niet willen inzien. Als men ziet dat er tegenwoordig politici rondlopen die het anti-Europees gevoel van de burgers nog aanwakkeren dan kan men daaruit alleen maar afleiden dat zij blijkbaar geen enkel benul hebben van wat er op het spel staat . Of weten zij het wel maar gebruiken zij het nationalisme gewoon maar om de verkiezingen te winnen ? Dan getuigt dit van een grenzeloze gewetenloosheid, van een totaal gebrek aan visie op de toekomst : alleen al daardoor zijn zij het volgens mij niet waard om verkozen te worden. Als politici vandaag de dag nog niet weten wat Friedrich Nietzsche in de negentiende eeuw wél al wist, nl. dat de nationalistische waanzin tussen de volkeren van Europa alleen maar onheil heeft teweeg gebracht, dan missen zij de bekwaamheid om een politieke functie uit te oefenen! Wanneer werkelijk belangrijke zaken op het spel staan dan heeft het toch geen zin om de kiezers achterna te lopen, dan is er staatsmanschap nodig m.a.w. mensen die niet denken aan de volgende verkiezingen maar aan de toekomst.

Dit keer ga ik me beperken tot het navertellen van een verhaal waarmee Orson Welles ("Citizen Kane") regelmatig op de proppen kwam en waarin veel wijsheid verborgen zit. Hier volgt het: "Ik ga je nu vertellen over een schorpioen. Deze schorpioen wilde een rivier oversteken en vroeg aan een kikker om hem te dragen. 'Nee' zei de kikker. 'Nee, dank u. Als ik je op mijn rug laat zitten, dan kun je mij steken en de steek van een schorpioen is dodelijk.' De schorpioen antwoordde: ' Dat zou toch niet logisch zijn ?' (want schorpioenen willen altijd logisch blijven) 'Als ik je steek, dan sterf je en zal ik verdrinken.' Daardoor was de kikker overtuigd en liet de schorpioen op zijn rug plaats nemen. Maar juist in het midden van de rivier voelde hij een verschrikkelijke pijn en besefte dat de schorpioen hem toch had gestoken. 'Logica!' riep de stervende kikker. 'Daar zit weinig logica in!' 'Ik weet het ' zei de schorpioen, 'maar ik kan het niet verhelpen, dat is nu eenmaal mijn karakter.' Laten we dus drinken op karakter."