Archief

In het begin van de jaren '60 heeft de Amerikaanse schrijver Norman Mailer een boek geschreven met als titel "Witboek voor de president", het stond vol met kritiek op het beleid van de toenmalige regering. Het was zijn bedoeling dat president Kennedy dit zou lezen maar helaas werd hij neergeschoten voor het boek uitgegeven was. Ik wil graag het volgende aanhalen: "Waarom denkt u dat de mensen in Duitsland van Hitler hielden? Omdat ze heimelijk gewild hadden zelf hysterisch te kunnen worden en tegen dingen stampen en schreeuwen en gillen en dingen uit elkaar scheuren en doden -- mensen uit elkaar scheuren. Hitler deed alsof hij hen daartoe de kans gaf. Op een bepaalde subtiele wijze communiceerde hij die indruk. Daarom wilden ze hem. Daarom was hij goed voor Duitsland - ze wensten die verschrikking. Maar uiteindelijk scheurde hij de mensen niet uit elkaar - hij vergaste ze." In mijn ogen getuigen deze woorden van veel inzicht.

In Vlaanderen durven politici nogal eens zeggen dat er geen maatschappelijk draagvlak is om maatregelen te nemen ten gunste van mensen van vreemde afkomst (dat andere woord wil ik niet meer gebruiken). Journalist Jan Becaus (VRT) zegt deze week in een interview zelfs dat we de multiculturele maatschappij niet door de strot van een gemeenschap mogen rammen. Daarna zegt hij dan de volgende woorden: "Laten we Vlamingen de tijd geven al die andere geuren en kleuren te leren kennen. Dat neemt misschien een eeuw in beslag, al kan het ook langer duren." Vreemdelingen zullen blij zijn deze zinnen te lezen! Zij weten nu dus dat zij aan hun kinderen kunnen zeggen dat zij er niet op moeten rekenen om in hun leven ooit aanvaard te worden door de Vlamingen. Ik zou de heer Becaus graag willen verwijzen naar wat er 50 jaar geleden in de Verenigde Staten is gebeurd. De blanke Amerikanen (zeker die in de zuidelijke staten) zaten toch ook niet te wachten op de Wet op de Burgerrechten, zij hebben die ook moeten aanvaarden. We kunnen nu, ondanks nog aanwezige conflicten, de resultaten zien: Oprah Winfrey is enorm populair en is één van de rijkste vrouwen van de Verenigde Staten en een Afro-Amerikaanse vrouw (Condoleezza Rice) is zelfs minster van Buitenlandse Zaken geworden. Men gaat mij toch niet laten geloven dat er in Vlaanderen grotere racisten zitten dan in de Verenigde Staten?Jan Becaus gebruikt dan wel het woord "xenofoob", angst voor het vreemde, maar wie angst heeft voor iemand reageert ook dikwijls afwijzend of zelfs vijandig, dus wat is dan het verschil met racisme? Het is alleen een mooiere omschrijving. Ik vind het beangstigend te moeten vaststellen dat Vlaanderen de neiging heeft om af te glijden naar provincialisme en dat in een geglobaliseerde wereld.

Het was met gemengde gevoelens dat ik naar de film "Marie Antoinette" ben gaan kijken. Iemand had me echter kunnen overtuigen om deze stap te zetten. Achteraf moet ik bekennen dat ik onterecht negatief bevooroordeeld was. Deze film van de nog jonge Sofia Coppola (dochter van) is van begin tot einde een echte streling voor het oog. Sedert "Barry Lyndon" (Stanley Kubrick) heb ik geen historisch drama meer gezien dat zo prachtig verfilmd werd. Het fantastische licht en de warme, tere kleuren dompelen het geheel onder in een enigszins onwezenlijke sfeer. Het moet ook onvoorstelbaar geleken hebben om als jong meisje uit Oostenrijk in Versailles terecht te komen. Des te schokkender zijn de laatste scènes waarin koele kleuren overheersen en het licht veel harder is. Hier slaat het oppervlakkig karakter van wat voorafging over in een regelrechte tragedie want Marie Antoinette moet op de vlucht slaan voor de naderende revolutie. Hoofdrolvertolkster Kirsten Dunst is werkelijk schitterend en zorgt ervoor dat haar personage altijd aantrekkelijk blijft welke bedenkingen men dan ook koestert ten aanzien van haar lichtzinnig gedrag. Deze film van Sofia Coppola sluit goed aan bij haar twee vorige films, nl. "Virgin suicides" en "Lost in translation". Ook daar draaide het telkens om een jonge vrouw die verloren liep in een haar compleet vreemde omgeving. Dat zij erin geslaagd is om dit thema ook te verwerken in een groots opgezette historische film bewijst dat zij zich met recht en rede een filmAUTEUR mag noemen en niet gewoon een vakman(vrouw). Ik zou nu al de DVD willen kopen!

Eerst wil ik even zeggen over wie het hier gaat. Wouter Deruyttter is afkomstig uit Roeselare en woont nu al meer dan tien jaar in New York. Hij is een kunstfotograaf die al verschillende fotoboeken op zijn naam heeft staan en die reeds meermaals zijn foto's tentoonstelde. Zijn laatste tentoonstelling heeft als titel "Billboards, New York". Billboards zijn de reuzereclameborden die her en der in die bruisende stad te zien zijn. Wie ooit al in New York is geweest zal wel bemerkt hebben dat men niet naast die borden kan kijken, je blik wordt er zo naar toe gezogen. Op het eerste gezicht schijnt het niet erg interessant te zijn om foto's als onderwerp van een foto te nemen, maar de manier waarop Wouter Deruytter die reusachtige reclame heeft gefotografeerd zorgt ervoor dat zijn opnamen juist wél interessant zijn. Hij laat die beelden contrasteren met de voetgangers die op de voorgrond onverschillig voorbij lopen. Het is alsof die reclame wel het laatste van hun zorgen is. Omgekeerd is het ook zo dat die extreemgrote afbeeldingen zich evenmin iets van die mensen aantrekken, zij zijn het die alle aandacht naar zich toetrekken. Door een geraffineerde beeldcompositie slaagt Deruytter er echter in om beide elementen hun belangrijkheid te laten behouden. Van sommige foto's gaat een hypnotiserende kracht uit, men kan ze gewoonweg niet vergeten. Al dit moois is nog te zien tot 18 juni in het Caermersklooster te Gent. Als voetnoot nog dit: de prachtige afdrukken van zijn foto's heeft Wouter Deruytter laten maken in fotolabo "Fine print" (Destelbergen), een labo dat gespecialiseerd is in het vakkundig en artistiek vergroten van foto's die iets meer willen zijn dan een "prentje".

Nu er vandaag een stille mars gepland is in Antwerpen tegen zinloos (is geweld soms wel zinvol???) en racistisch geweld, lees ik in de krant dat wapenhandelaars de laatste tijd veel meer wapens verkopen, dit in het vooruitzicht van de nieuwe wapenwet die binnenkort van kracht wordt. Ik vind dit bericht ronduit schokkend. Het contrast tussen de mensen die gaan opstappen vanuit een vredelievende ingesteldheid en diegenen die wapens kopen, kan niet groter zijn want het is toch duidelijk dat deze laatsten hun inkopen niet gaan doen uit menslievendheid, wel integendeel. Je zou toch eerder kunnen verwachten dat velen na die gruwelijke moorden hun wapens zouden inleveren om op die manier te tonen dat zij hebben begrepen wat er is misgelopen in onze maatschappij en dat zij er de conclusies hebben uit getrokken. Blijkbaar niet dus, zij hebben het dus NOG NIET begrepen!

Ik wil hier graag de woorden citeren die de Jood Shylock in het stuk "De koopman van Venetië" gebruikt om zich te verdedigen tegenover de aanvallen van de christenen. "Heeft een Jood dan geen ogen? Heeft een Jood geen handen, geen armen, geen benen, geen gevoel, geen begeerten, geen hartstochten? Wordt hij niet gevoed door hetzelfde voedsel, verwond door dezelfde wapens, bezocht door dezelfde ziekten, genezen door dezelfde middelen, warm en koud door dezelfde winter en zomer, als een christen? Als gij ons een messteek geeft, bloeden wij dan niet? Als gij ons vergiftigt, sterven wij dan niet? En als gij ons beledigt, zullen we dan geen wraak nemen? Als wij in het overige zijn als gij, willen wij ook daarin u gelijken. Als een christen door een Jood beledigd wordt, wat is dan zijn deemoedigheid? Wraakzucht. Als een Jood door een christen beledigd wordt, wat moet, naar christenvoorbeeld, zijn lijdzaamheid wezen? Wel, wraakzucht. Het boze, dat gij mij leert, dat wil ik doen, en het zou mij tegenvallen, als ik het niet nog beter deed dan mijn meesters." In dit specifieke geval gaat het dan wel om een Jood maar men zou in de plaats even goed zwarte, Marokkaan, Turk, enz.. kunnen schrijven.

Wat een grote, donkere ogen heeft zij, ogen waarin je gewoonweg verdrinkt en die wondermooi blijven zelfs wanneer zij gevuld zijn met tranen. Het is zelfs alsof zij dan nog mooier worden. En als er dan onder die ogen een innemende glimlach verschijnt dan vangen zij de weerschijn ervan op zodat zij nog meer gaan stralen, "reflections in a golden eye". Haar lippen suggereren een grote sensualiteit waardoor de optelsom van die twee ogen en die mond een voorbeeld worden van hoe verleidelijk en intrigerend een gezicht wel kan zijn want hoe is het mogelijk dat men er gedurende twee uren gehypnotiseerd naar kan blijven kijken zonder er ooit genoeg van te krijgen. Deze woorden zijn een poging, zij het pover, om een ode te brengen aan actrice Penélope Cruz. Wie denkt dat ik overdrijf moet zelf maar eens gaan kijken naar haar laatste film "Volver". In sommige gevallen is overdrijven een understatement!

Ik vind dat Karel De Gucht groot gelijk heeft met zijn uitspraak over de verantwoordelijkheid van de kiezers van het Vlaams Belang. Het is toch nogal duidelijk dat Dewinter en co. nooit zo een hetze tegen de vreemdelingen hadden kunnen voeren indien dat had ingedruist tegen de wensen van hun kiezers. Wat er reeds aanwezig was bij heel wat Vlamingen hebben zij nog wat aangewakkerd om er zelf beter van te worden. Hitler had toch nooit zo tegen de Joden kunnen tekeergaan indien een groot gedeelte van de Duitse kiezers niet antisemitisch was geweest?! Niet voor niets is er onlangs een boek verschenen met als titel "Hitler's gewillige beulen". In dit laatste geval is dat helaas veel te laat gezegd geweest. Van Karel De Gucht weten we dat hij de zaken scherp durft formuleren op een tijdstip waarop de feiten nog actueel zijn, denken we maar aan zijn kritiek op de Kongolese leiders of op de Hollanders. Daarbij komt nog dat er in de allochtone gemeenschap de laatste tijd aan heel wat zelfkritiek wordt gedaan, dus waarom zouden de Vlamingen zich zelf blijven wentelen in zelfgenoegzaamheid en alleen maar de anderen beschuldigen? Ik heb nooit voor de liberalen gestemd maar ik kan alleen maar constateren dat Verhofstadt en De Gucht politici zijn die de moed hebben om tegen de stroom in te durven roeien. Dat siert hen!

Onlangs stond ik in een krantenwinkel waar een hele rij mensen aan het aanschuiven was aan de kassa. De persoon die aan de beurt was, was een zwarte vrouw. Omdat er problemen waren met een stift die zij gekocht had was ik in de gelegenheid om haar aandachtig te bekijken. Zij had een mooi modern kapsel, zij droeg een zwart kleed en zij sprak vlot Nederlands. Daarenboven was zij vriendelijk en werd ook zo behandeld door de winkelierster. Ik keek ook eens rond naar de blanke Vlamingen die daar aanwezig waren en ik kon niet anders dan besluiten dat die zwarte vrouw de mooiste persoon was die er op dat moment in de winkel aanwezig was. Zij was niet alleen mooi maar zij straalde ook klasse uit. Op dat ogenblik was ik er verheugd over dat Vlaanderen wat kleurrijker geworden was. Het is dan ook een schande dat er hier nog affiche's worden opgehangen met alleen maar blanke mensen erop afgebeeld alsof men gewoon niet wil zien dat de werkelijkheid veranderd is.

Ik ga mij hier niet bezig houden met de discussie of Ayaan Hirsi Ali nu terecht of onterecht haar Nederlanderschap wordt ontnomen.Waar ik het wel over wil hebben is over de persoon zelf, daar gaat het voor mij om. Daarvoor wil ik in het kort eventjes nog eens de aandacht vestigen op bepaalde feiten uit haar leven. In 1992 komt Hirsi Ali naar Nederland, leert daar Nederlands en studeert dan politicologie aan de universiteit van Leiden. In 2002 verschijnt de eerste van een paar van haar boeken en in 2003 wordt zij parlementslid. Wat sommigen ook over haar zeggen, dom kan zij dus niet zijn als zij zich in zo een korte tijdspanne zo kon opwerken. Als Afrikaanse is zij immers in een totaal andere wereld terecht gekomen waarin zij zich niet alleen moeiteloos integreert maar waar zij zelfs het debat over het multiculturalisme in een andere richting stuurt. Zij is er nu zelfs in geslaagd dat er in de Nederlandse kamer een debat over haar is gevoerd! Ik kan begrijpen dat zij zich erg verdrietig voelt door wat haar nu overkomt maar zij zal alleszins niet kunnen zeggen dat zij niet als een volwaardig lid van de maatschappij is behandeld. Men voert nu eenmaal geen debat over nullen. Al ben ik dan geen Nederlander, ik vind het spijtig dat zij uit onze Europese maatschappij gaat verdwijnen. Haar boek "De maagdenkooi" krijgt voortaan een ereplaats in mijn bibliotheek. En voor wie het nog niet gezien zou hebben, wat voor een prachtige, charmante vrouw is deze Ayaan Hirsi Ali!