Archief

In een aflevering van de TV-reeks \"Sterke vrouwen\" schetste ons Goedele een boeiend beeld van de Toearegvrouwen in de woestijn. Zij vertelde ons dat deze trotse en onafhankelijke vrouwen door de mannen op handen worden gedragen. Wanneer zij echter naar de stad verhuisden dan werd merkbaar welke invloed de islam uitoefende: de man werd ineens dominant en schafte zich nog drie vrouwen aan. Vanaf dat ogenblik had zijn vrouw niets meer te zeggen want zij werd door hem onderhouden. Duidelijker kon moeilijk aangetoond worden wat een monotheïstische godsdienst bij de mensen teweegbrengt. In de woestijn heerst een matriarchale maatschappijvorm die dan plotseling verandert in een patriarchaat. Kernachtig uitgedrukt zou men kunnen zeggen dat, waar de godsdienst haar intrede doet, de vrouw haar uittrede bewerkstelligt (uit de maatschappij). In deze reportage werd de achteruitstelling van de vrouw schrijnend aangetoond. Ik verwonder me er dan ook altijd over dat er moslima\'s zijn die zeggen dat de Koran aanzet tot het respecteren van vrouwen. Natuurlijk vallen er in dat heilige boek bepaalde positieve woorden te lezen over vrouwen, maar de algemene strekking getuigt toch van een erg neerbuigende houding ten opzichte van de vrouw. Wie mij niet gelooft, moet maar zelf eens de Koran lezen, hij ligt in elke boekhandel te koop.

Van toen ik eens een schitterend optreden van Barbara Dex op de Gentse Feesten heb gezien, ben ik een grote fan van haar geworden. Ook was ik van oordeel dat haar nummer \"Crazy\" voor Eurosong het beste was van allemaal. Toen ik dan vernam dat er een nieuwe CD van haar was uitgekomen, repte ik me vlug naar de winkel. Na beluistering ervan kan ik gerust zeggen dat zij mij niet ontgoocheld heeft, wel integendeel, deze CD met countrymuziek is een genot om naar te luisteren: Barbara Dex zingt weer fantastisch met haar bekende ietwat hese maar krachtige stem, de songs zijn afwisselend erg ritmisch en traag en haar begeleiders leveren een knappe prestatie. Kortom, dit is een CD die elke vergelijking met het buitenland kan doorstaan omdat hier duidelijk te horen valt dat er professionele mensen aan het werk zijn geweest. Proficiat, Barbara!

Ik las deze week op een website dat iemand van oordeel is dat het publiek met niet-politiek correcte zaken meer kan lachen, want hij had in een TV-programma gezien dat de mensen vooral lachten met grappen over allochtonen. Daarmee lijkt dit heerschap eigenlijk te suggereren dat lachen met slachtoffers het grappigst is van al. Als dat zo is dan is er duidelijk iets mis, zowel met de grappenmakers als met het publiek. Het is niet alleen erg gemakkelijk om te lachen met groepen die uitgestoten worden maar het getuigt eveneens van weinig goede smaak, om van fatsoen nog maar te zwijgen. Wanneer mensen zo graag lachen met hen die op de maatschappelijke ladder een trapje lager staan dan vermoed ik daarachter een poging om zichzelf wat op te krikken, om de eigen identiteit te affirmeren ten koste van anderen: het wijst dus op zwakte. Hoe anders gaat het eraan toe in de stukken van Shakespeare waar de nar zelfs spot met de koning!

In de negentiende eew leefde er in Rusland een zekere Alexander Herzen, een intellectueel die opkwam voor de onafhankelijkheid van het individu en daardoor dan ook meermaals in botsing kwam met de machthebbers. Op het einde van zijn leven schreef hij de prachtigste mémoires van die eeuw ( ook te verkrijgen in het Nederlands). In een brief aan de Italiaanse vrijheidsstrijder Mazzini schreef Herzen het volgende: \"Sinds mijn dertiende jaar heb ik slechts één ideaal gediend, achter één vlag aan gemarcheerd-weg met elk van boven opgelegd gezag- elke vorm van vrijheidsberoving, leve de volstrekte onafhankelijkheid van het individu. Ik zou mijn kleine guerillastrijd willen voortzetten, als een echte kozak, auf eigene Faust, zoals de Duitsers zeggen.\" Zijn deze woorden niet geldig voor elke eeuw?!

BARBARA! De vrouw wiens naam ik in vlammende letters op de muren zou willen schrijven! Ik heb het hier over de in 1997 overleden Franse zangeres. Dankzij internet ben ik erin geslaagd een mooi uitgegeven dubbele DVD te bestellen met haar optredens en interviews vanaf 1958 tot \'96, heel haar carrière samengevat in vier uur. Wanneer men Barbara zag dan kon het niet anders of men werd getroffen door haar uiterlijk. Ofschoon zij niet mooi was in de klassieke betekenis van dit woord, toch wist zij mij telkens opnieuw in te palmen door haar speciale charme en haar enorme uitstraling. Haar indringende, donkere ogen hadden daar natuurlijk veel mee te maken: het waren ogen die zich in de werkelijkheid vastboorden en waar een grote hypnotiserende kracht van uitging, maar ook een grote tederheid. In één van die interviews zei ze dat ze haar uiterlijk volledig geaccepteerd had. Waarschijnlijk komt het daardoor ook dat men haar na een paar ogenblikken bekijkt als een prachtige vrouw. Maar genoeg nu over haar verschijning, zij was in de eerste plaats toch een zangeres. Ik zal nooit vergeten hoe ik bij een eerste beluistering volledig in de ban was geraakt van haar ongewone manier van zingen. Ondanks die onvergetelijke indruk was ik zo dom om toen geen plaat van haar te kopen. Het waren de jaren \'60 en Amerikaanse popmuziek domineerde en leidde de muzikale smaak van de jeugd. Ik besef nu dat ik door die eenzijdige gerichtheid op Angelsaksische muziek veel heb gemist. Hoe anders waren de Fransen die, zoals men kan zien op die DVD, massaal naar de optredens van Barbara gingen en de (niet zo gemakkelijke) woorden van haar chansons van buiten kenden ( \"l\'exception Française\" op haar best!). Een paar jaar geleden kocht ik dan toch eens een CD met haar mooiste chansons en ik was weer van de kaart. Ik heb dan ook vlug haar (onvoltooide) Mémoires gekocht en een biografie. Nu ik meer over haar weet ben ik er des te meer van overtuigd: zij was een fantastische vrouw die een niet bijster gelukkig leven heeft gekend en die haar eenzaamheid en weemoed op een onnavolgbare wijze in woord en klank tot uiting kon brengen. Niet alleen dus een fantastische vrouw, maar ook een unieke zangeres!

Gisteren viel er in de krant goed nieuws op communautair vlak te lezen. De Franse gemeenschap gaat taalcursussen subsidiëren voor een duizendtal leraars in de Nederlandse taal en in het middelbaar onderwijs verkiezen nu meer leerlingen het Nederlands boven het Engels. Hier zullen zowel Walen als Vlamingen wel bij varen: de Walen in de eerste plaats omdat tweetaligheid altijd een voordeel is en ook de Vlamingen want die gaan nu wel verplicht worden om hun eigen taal wat beter te verzorgen. Voor een volk dat tientallen jaren gevochten heeft voor het behoud van het Nederlands zou het de normaalste zaak moeten zijn om die taal bovenmate te respecteren. Het zou immers nogal pijnlijk zijn wanneer Walen Vlamingen zouden moeten wijzen op hun onzorgvuldig taalgebruik. Dàt zou pas écht beschamend zijn!

"Nie pleuje" is het Gentse dialect voor "Niet plooien" en het is de wapenspreuk van de stad Gent. Deze stad waar ik meer dan dertig jaar gewerkt heb en waar ik nu meer dan vijftien jaar woon, ben ik gaan beschouwen als mijn stad. Het is dus een vrije keuze geweest. Ik had evengoed in mijn geboortestad kunnen blijven wonen maar ik kan moeilijk aannemen dat iemand die Gent heeft leren kennen NIET in deze prachtige stad zou willen wonen. Zij is van omvang groot genoeg om zich een stad te mogen noemen en toch ook klein genoeg om nog gezellig te zijn. Om hier de woorden van ex-premier Wilfried Martens te parafrazeren: ik hou van Gent, haar inwoners, haar gebouwen en haar bestuurders met burgemeester Frank Beke op kop. Deze intelligente en geliefde burgervader toont duidelijk aan dat men geen showfiguur hoeft te zijn om populair te zijn. Hij is een welgekomen tegengif voor alle politici die zich te pas en te onpas in allerlei TV-programma's te grabbel gooien en ondertussen vergeten dat zij zich ten dienste moeten stellen van de maatschappij. Jammer genoeg gaat Frank Beke zich geen kandidaat meer stellen voor een volgende ambtstermijn omwille van medische redenen. Hoe spijtig dit ook is, men kan moeilijk anders dan zijn beslissing respecteren.

Onlangs las ik een originele verklaring over de oorsprong van het acteertalent van de overleden Marlon Brando. De schrijver Harold Brodkey verwijst daarvoor naar de Broadwaysterren Katherine Cornell en Tallulah Bankhead met wie Brando in zijn jonge jaren heeft samen gewerkt. Volgens Brodkey heeft de jonge acteur hun kwaliteiten en ijdelheden volledig geabsorbeerd maar dan wel lichtjes vermannelijkt. Deze visie sluit eigenlijk aan bij wat filmregisseur Elia Kazan meermaals zei, nl. dat Marlon Brando zowel mannelijk als vrouwelijk was. Geen wonder dus dat zijn vertolkingen zo rijk geschakeerd en zo boeiend waren in tegenstelling tot bijvoorbeeld een John Wayne die alleen maar de stoere bink uitbeeldde.

\"The quick and the dead\" is een western, maar in plaats van de onvermijdelijke John Wayne als held aan te treffen, wordt hier de hoofdrol vertolkt door....Sharon Stone! Het is eens wat anders. Al heb ik in mijn leven wel een groot aantal westerns gezien toch kan ik mezelf moeilijk bestempelen als een specialist in het genre zodat ik niet met zekerheid kan zeggen of het nu de eerste keer is dat een vrouw de revolverheldin van het verhaal is. Als het vroeger dan al eens gebeurd is, de normale gang van zaken zal het wel nooit geweest zijn. Het is natuurlijk niet ongewoon dat vrouwen in een western een ondergeschikte rol spelen, de Far West was nu eenmaal een typische machowereld waar de sterktste en vlugste won. Daarom is \"The quick and the dead\" eens een verademing, een buitenbeentje. Sharon Stone (uit \"Basic instinct\"!) die de film mee geproduceerd heeft gedraagt zich werkelijk heldhaftig en kijkt stoer om zich heen. Van de femme fatale uit \"Basic instinct\" valt hier niets meer te bemerken. Toch blijft zij zelfs zonder schmink aantrekkelijk en vertolkt zij op erg geloofwaardige wijze het hoofdpersonage dat belust is op wraak. Daarenboven wordt het verhaal erg spannend en mooi in beeld gebracht zodat ik \"The quick and the dead\" een ontspanningsfilm vind die erg aangenaam is om te bekijken. Zulke films zijn evenmin te versmaden.

Bijna iedereen zal wel al ondervonden hebben hoe bedrijven mensen thuis opbellen om hun producten aan de man te brengen. Graag enkele vragen hierover. Waar halen zij eigenlijk het lef vandaan om binnen te dringen in het privéleven van de burgers? Wat zou men ervan vinden indien Getuigen van Jehovah of mensen uit andere sekten zomaar iemand telefoneren om hun ideeën aan de man te brengen? Wat voor een verschil is er tussen iemand willen bekeren tot een bepaald geloof en hem willen overtuigen een bepaald product te kopen? Zijn beide niet juist hetzelfde? Ik denk dat het antwoord reeds in de vragen zelf zit. Het wordt hoog tijd dat voor dit probleem eens een oplossing wordt gevonden.