*De meesten houden het bij MichelN want, zeg nu zelf, ga eens als Maurice door het leven. Steve Miller schoof wel eens meer nonsensikale vindsels in zijn teksten zoals je dat van a gangster of love mag verwachten.

Hebt u ook 25 nummers in de BRT Top 30 (honderd voor de gelegenheid, kwestie om een halve dag of meer vol te krijgen)) gedraaid gekregen naar aanleiding van hun vijftigste verjaardag? Wel, ikke niet. Om de eenvoudige reden dat ik mij niet met dat soort onnozelheden in laat, Pff, ja zeg: bloody Boney M, een liedje om olifanten te laten dansen of om walvissen te redden en voor de rest Vlomsche Schlagers met af en toe een Ollandse garnaal om het compleet te maken.

De lijstjesgekte – hebt u ook uw eigen Hoogst Persoonlijke Top 4.512,58 Favoriete Platen? – is uiteraard gevonden vreten voor de radiomakers van de huidige generatie. Je stopt dat in een database of spreadsheetje en hupsakee, vijf minuten later heb je voor meerdere uren (of dagen zoals bij Radio 1) een programma waarbij je alleen maar de titels en de uitvoerders hoeft af te lezen. Je moet er niet eens stapels Gele Briefkaarten – HET geheime wapen plus de onvolprezen steun van meester Jo Van Backlé die bij de BRT een aardig centje kon bijverdienen, hij zat er minstens drie keer per week – voor te doorworstelen, de computer doet dat nu allemaal voor jou.

Om deze dooie boel toch nog een beetje leven in te blazen: The Steve Miller Band aan boord van een luchtschip:

Geef maar een flinke draai naar rechts aan de volumeknop, het kan geen kwaad, uw buren zitten toch in quarantaine en kunnen een opkikkertje gebruiken.

Geef toe, er gaat niets boven een steengoede live rockband en een publiek dat meteen mee op de kar springt  terwijl een groot deel van de youngsters die blijkbaar de hele tekst kennen, niet eens geboren was toen dit nummer uitkwam.

Vooruit, nog een toemaatje (en wat voor een!) Jep, dat nummer over Maurice.

Het jaar 2020 telt voor het eerst in vier jaar 29 (negenentwintig) dagen!

“You might go to church

You sit down in a pew

Those humans who ain't human

Could be sittin' right next to you
[…]
Have you ever noticed?

When you're feeling really good

There's always a pigeon

That'll come shit on your hood”

Bovenstaande is een stukje uit "Some Humans Ain't Human" van het album "Fair & Square" uit 2005

Ik wist al een tijdje dat het niet goed ging met hem, vandaag het intrieste bericht dat John Prine bezweken is aan dat verschrikkelijke virus. Hij werd 73 en overleed in Nashville Tennessee.
Ontelbare keren heb ik in de loop der jaren zijn LP's uit de kast gehaald om te genieten van zijn onnavolgbare stijlvolle songs waarin de humor nooit ontbrak. Thanks for everything, John.

"Paradise is only five miles away"

Ik hoop dat het waar is voor jou, John.

Welja, waarom niet? Zeker als dit nummer evenver van het Weense suikerzoete gedraai in creolinejurken, zielige toupets en somptueuze ball rooms verwijderd is als de aarde van de planeet Pluto. Natuurlijk zal de eerste de beste Beotiër beginnen mekkeren dat het gepikt is van de Waltzing Mathilda uit de Australische bush. Niets is echter minder waar: Tom Waits gebruikte welgeteld één zinnetje en de melodie van deze kaskraker uit Down Under.

Daarmee houdt iedere verdere vergelijking totaal op, wie lyrics als deze uit zijn pen kan schudden zal vroeg of laat ook wel tot dat besef komen.

And it's a battered old suitcase to a hotel someplace,
And a wound that will never heal
No prima donna, the perfume is on an
Old shirt that is stained with blood and whiskey
And goodnight to the street sweepers, the night watchmen flame keepers
And goodnight to Mathilda, too

Voor één song van Tom Waits krijg je van mij er gratis tien Lennon/Mc Cartneys bovenop.

Officiële titel: Tom Traubert's Blues (Four Sheets To The Wind In Copenhagen)

Dit soort nummers savoureer je in de latere uurtjes bij een vintage single malt.

Nu we toch allemaal opgehokt zitten, tijd voor 1 vrolijke noot, twee zelfs!

Hoewel de Aussies de laatste tijd weinig reden tot vrolijkheid hebben om redenen u allen welbekend (tenminste, dat vermoed ik) eventjes een uitstapje naar de outbacks in gezelschap van Slim Dusty, als country artiest een icoon en national treasure in zijn land. Hij wordt er gekoesterd als de wijnen van Jacob's Creek. Hij overleed in 2003, 76 jaar oud. In 2000 mocht hij de sluitingsceremonie van de Olympische zomerspelen beëindigen met, wat anders dan, Waltzing Mathilda meegezongen door de meer dan honderdduizend toeschouwers.

Het is eens wat anders dan dat eeuwige gemelk over de Beatles:

Ik kan er ook niets aan doen, hoor, het verhaal wordt straks zo eentonig als dat van Saidjah's buffels: in 1969 moest je zelfs geen praktische proeven afleggen om een rijbewijs te halen, een leervergunning volstond, als moest je minstens 14/20 halen voor de theorie.

Met: “...maar aangezien er thuis geen auto was moest ik 6 maanden rondrijden met een L op de achterruit.” wordt het wel wat onbegrijpelijker als er geen auto voorhanden was. Afijn, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Voor mij geen probleem, ik had fanatiek en hardnekkig het vaderland verdedigend, het Duitse wegennet voordien al onveilig gemaakt met een 7,5 ton Magirus die, als de wind een beetje meezat, gemakkelijk 55 km per uur haalde op de Autobahn tussen Aachen en Köln Nielh, al brulde de motor dan als een Starfighter F-104 net voor het neerstorten.

Ahum, voor de film The Graduate moest je heus geen 18 zijn, de leeftijdsgrens voor KNT lag in België op 16 jaar, zelf nu nog in 2020, al was de allereerste James Bond uit 1962 KNT, daar zal Ursula Andress, opduikend in een parelwitte bikini - ze had wel een vervaarlijk uitziende dolk om het middel - uit de oceaan, wel voor iets tussen hebben gezeten. Geen wonder dat Sean Connery een redelijke hormonenopstoot kreeg. Passons.

https://www.youtube.com/watch?v=sDMOdq0PW1c

Oja, Rene Van der Speeten was al helemaal geen dj bij Omroep Brabant maar medewerker van het eerste uur, wel een presentator van talloze andere programma's bij die zender, hooglijk gewaardeerd voor zijn taalbeheersing en beschaafde presentatie, métier quoi. Hij werd doorgaans, naast zijn tv-werk, niet zelden gevraagd bij klassieke concerten.

Dichter bij huis, en home voor talloze jeugdromances, ook al duurden die zelden langer dan enkele weken - jep, ook voor deze jongen - DE verzamelplek voor al wie op zondag een stapje in de wereld zette, "Stereo Dancing Corso" in de Leuvense Diestsestraat waar nogal wat schoon volk op het podium stond, van de Pebbles tot Peter Koelewijn, Vlaamse vedetten en ene Jon Lord die 's middags nog in "Binnen en Buiten" voor de leeuwen (nu ja, enkele busladingen gepensioneerden) werd gegooid.

Het minste wat je van dat optreden kon zeggen kun je het best omschrijven met het adjectief "zinderend". Deep Purple moest nog geboren worden en Richie Blackmore zat nog bij The Outlaws, een project van de totaal geflipte Joe Meek (Telstar - The Tornados). Een echte dj, in de huidige betekenis, was er daar niet maar wel een kerel aan de draaitafels die wist hoe je volk op de dansvloer krijgt.

Hier zie, nog een raadseltje, herken je wie het is met de witte Strat-achtige gitaar?

Het spijt mij geweldig, geachte toehoorders, nog maar eens een keer het geheugen van een bepaalde poster aan de werkelijkheid te moeten toetsen.

1. Mike Verdrengh heeft nooit een Top-20 gepresenteerd op Omroep Brabant vermits die zender geen hitparade had. Op zondag deed hij wel na het middagnieuws High Noon – doorgaans actuele platen met af en toe interviews met enkele bekende artiesten o.a. ene Sally-en-nog-wat van bloody Middle Of The Road en zowaar Daviedd Alexandre Vinterre (Oh Lady Mary) die een jaar later op het songfestival voor Luxemburg zero points zou vergaren met “Che Chuis Tombé du Chiel”, tja, 't was een Ollander.

2. Bij wijze van grap draaide hij ook  “En 's avonds” van Bruno, Marc, Luc en Clem, een Leuvens kleinkunstgroepje waar niemand achteraf ooit nog iets van gehoord heeft – Mike is een Leuvenaar van geboorte en zijn pa had een café (De Ster?) in de Muntstraat, don't ask me how I know. Aan de overkant van de straat was een typisch studentencafé waar ze zelfs Django Reinhardt in de juke-box hadden zitten.

3. Omroep Kortrijk had wèl een soort hitparade gepresenteerd door ons aller Jo met de Banjo. Nauwelijks te geloven maar die Westvleuteren hadden al zelfs al een tienerprogramma in 1962, nog lang voor Ome Guy op BRT1, dat heette “ Scoubidou “ gepresenteerd door een ouwe flurk (Lucien Delbarre) – dat kwam tenminste zo over – die opende met “Geachte Teenagers” niet te behapstukken maar het was wel zo.

   Als ik ooit eens wat meer tijd heb vertel ik nog wel wat meer over the good old days op de Vlaamse radio. Het is dus duidelijk niet zo dat ze aan de Reyerslaan of op het Flageyplein geen tienerprogramma's zouden gehad hebben, Ik zou zeggen: check your facts!

Soms, om niet te zeggen meestal, lees je hier grappige “historische” waarheden zoals “De RTBF was op dat gebied veel vooruitstrevender dan de BRT want op dat ogenblik zwaaiden enkel de Vlaamse artiesten de plak op die zender samen met zeer commerciële popnummers uit de Angelsaksische wereld”. Waar de Wikipedia al niet goed voor is.

Jaja, dat zal wel: “Tussen tien en twintig” of “ Schudden voor gebruik” (1963 – 65) rings a bell? Ik vermoed dat ene Guy Mortier nu schuddebuikend nog ligt te bekomen met een dekentje op z'n niet meer zo kraakvrije knieën. Wat een onzin toch! Mortier draaide van in het begin pure R'n roll die je alleen maar bij radio Luxemburg opgediend kreeg, bv The Cliff Richard Show, die laatste had zelfs een eigen live*show om kwart voor negen op zondagavond. De immens popularaire zondagse hitparade op de Nederlandstalige Radio Luxemburg na het nieuws van 1 uur met “Reddy teddy” van Cliff Richard als begintune gepresenteerd door een Ollandse wauwelaar, ene Guus Janssen junior (“tag tag tag, teenager frienden en friendinnen”) was 's anderendaags op de speelplaats oorzaak van menige controverse.

Dat er al eind 1964 – zij het illegale maar perfect te beluisteren – popzenders actief waren op de MW (Radio London, Radio Caroline, Swinging Radio England e.a.) is blijkbaar niet tot bij zijn muzikale herinneringen geraakt. Die piratenzenders hadden meer luisteraars dan de slaapverwekkende BBC die dagen. Tony Blackburn, (ex Radio London en Caroline) en later de bekendste “alternatieve” DJ John Peel mochten het mooie weer maken bij de pas opgerichte Radio 1 (1967) die een antwoord moesten bieden voor de piraten die één voor één uit de lucht geplukt werden door stringente wetgeving.

Om af te sluiten een stukje geschiedenis met ene James Patrick Page:

https://www.dailymotion.com/video/x529uw

https://www.jstor.org/stable/853499?seq=1

R.I.P Joseph

Voluit Joseph Shabalala, geboren Bhekizizwe Joseph Siphatimandla Mxoveni Mshengu Bigboy Shabalala, Toegegeven, dat is meer dan een mond vol, vandaar dat hij bij ons bekend werd – als is dat zeer relatief – onder het eerste gedeelte van zijn naam.

Toen de gutmenschen paljassen in de Vlaamse media – u kent ze wel: het linkse zootje van de Humo en DM op kop – meenden Paul Simon te moeten schofferen omdat hij het gekwaak over de boycot van Zuid-Afrika en het corrupte ANC ostentatief naast zich neerlegde en prompt met een van de meest gewaardeerde en gelauwerde platen van eind jaren tachtig uitpakte. Toen gingen de poppen pas echt aan het dansen. Hoe durfde hij, de zogenaamde culturele boycot zomaar naast zich neerleggen!

Het was de tijd dat een stel langharig werkschuw tuig mij aan de uitgang van de Delhaize betrapte op Sunkist en Granny Smith-fruit (de Jaffa's hadden ze niet gezien, domkoppen) in het boodschappenkarretje en vroegen of ik niet beschaamd was. Ik zei, luister eens mannekes, als ge niet maakt dat ge uit mijn weg zijt hebt ge hier binnen de minuut dikke ambras, dat hielp blijkbaar, ook al omdat de gerant en enkele medewerkers op komst waren.

Lady Blacksmith Mambazo was niet mijn eerste kennismaking met Afrikaanse ritmes en speciale meerstemmige samenzang. Makeba, le grand Kalle – jep die van de dipenda chacha – Manu Dibango of Fela Kuti gingen hen al voor.

De story van Joseph was niet bepaald een pad dat over rozen liep: zijn broer werd in 1991 doodgeschoten door een security guard, zijn vrouw Nellie werd in 2002 voor zijn huis vermoord waarbij hij zelf gewond raakte toen hij haar trachtte te beschermen, twee jaar later werd Ben, een jongere broer vermoord toen hij zijn kinderen naar school reed,

Dit stukje komt uit een concert in 2007 van Paul Simon in Washington met de betreurde aflijvige en Lady Blacksmith Mambazo: "Diamonds On The Soles Of Her Shoes" uit Graceland. 

Wacht, ik ga eventjes op de gebeurtenissen vooruit lopen, kwestie dat je niet alle onzin moet lezen die hier verschijnt, of een week lang genieten van de Plechtige Heilige Communie bekrachtigd door het Heilige Vormsel van den aartsbiskop van Mechelen-Brussel-Antwerpen-Brugge en aanverwante landsdelen in een of ander schabouwelijk winterskoud bouwsel uit vroegere eeuwen.

Luisteraars, sta me toe dat ik u een anekdote vertel over mijn eigen beleuvenissen uit die tijd die een nogal onverwachte wending kreeg bij dezelfde gelegenheid waar je, naar het schijnt, moet doorworstelen als je de gezegende leeftijd van twaalf jaar hebt bereikt. Zowat net geen honderd procent van mijn leeftijdsgenoten mocht dan op een vrije donderdagmiddag spoorslags ter kerke gaan om ingewijd te worden in de wereld van de goden en hun hemelse rijk.

Jammer genoeg vond ik dat nog veel te vroeg en gaf er de voorkeur aan om a) kikkerdril te gaan vissen in de Molenbeek, b) een kamp op te zetten in Bertembos of c) een verse, dampende paardendrol te dumpen in de brievenbus van boer Mandus, een van de meest gehate agrariërs van het dorp.
Moeder dacht dat het volgen van godsdienstlessen wel zou volstaan hebben om tot die elite te worden toegelaten, helaas had zij niet door dat zoonlief al van in het vijfde studiejaar in september het vakje “Zedenleer” had ingevuld in plaats van “Godsdienst” en er zijn eigen krabbel had ondergezet. Dat kwam pas pijnlijk tot uiting op die bewuste zondag in de meimaand en de quasi voltallige familie – gelukkig was die niet zo groot – vol verwachting de gebeurtenissen afwachtte.

Het begon al vrij ambetant want ik mocht niet vooraan gaan zitten tussen de andere communiekantjes, integendeel werd ik naar achteraan verwezen bij de rest van de heidenen. Meneer pastoor beschouwde iedereen die school liep in de goddeloze gemeenteschool als een “heiden” en dat kwam hij dan ook op geregelde tijdstippen in de klas vertellen. Waarom ze die zwartrok nooit verteld hebben dat die daar niets te zoeken had zal wel aan het teken des tijds gelegen hebben, vermoed ik.

Vader en de rest was gelukkig thuisgebleven – hij kwam nooit-van-ze-leven in een godsdiensthuis en hield zich nuttig bezig met het entertainen van de familie en af en toe in de soep roeren of aperitief uitschenken.
Afijn, een akkefietje waar jaren later nog besmuikt werd om gelachen in intieme kring. Mijn mislukte Plechtige Heilige Communie en dito Vormsel bestond in een fantastisch geschenk van mijn meter: een heuse Echte Gitaar waar ik niet zo direct een blijf mee wist. Moeder probeerde nog van “allee speelt eens een lieke” terwijl ik niet eens wist hoe je dat ding moest vasthouden.

Deze jongen wist dat wel:
https://www.youtube.com/watch?v=VqyVe8tfLm0

Nu wou het toch wel lukken dat ik in de zomer van dat jaar (Ha, home Emile Vandervelde, Oost-Duinkerke!) samen met twee andere kompanen bekroond werd met de beste act van de term voor onze a-capella(!) versie van Teddy Bear.
https://www.youtube.com/watch?v=89MihWd6zKk

Voor een goed begrip: ik deed de backing vocals.