Archief

Laat ik maar eens beginnen met een terugkeer naar daar waar het allemaal begon: de Delta.
Die van de Mississippi uiteraard, in een tijd waarin het voor zwarten - of moet ik om het wat politically correct uit te drukken houden op Afro-Americans - niet bepaald een lachertje was.

Rassendiscriminatie, uitbuiting, sociale uitsluiting: de gedroomde voedingsbodem om via muziek uiting te geven aan je gevoelens.
Veel had je daar niet voor nodig, een gitaar, een harp (mondharmonica) of wat percussie was ruimschoots voldoende. Inspiratiebronnen genoeg: het harde labeur in de cotton fields, een onbeantwoorde liefde of gewoon een ondeugend rijmpje.

Een mens moet ergens met de deur in huis vallen, vandaar dat de keuze viel op Fred McDowell die zijn geboorteplek in Tennessee achterliet om boer te worden in Mississppi, wat hij tot aan zijn dood in 1972 bleef.
In 1959 kwam zijn eerste plaat uit maar grotere bekendheid verwierf hij pas na het Newport Folk Festival van 1964. Een van zijn specialiteiten was het bottle neck slidegitaar spelen, het verhaal gaat dat hij daarvoor uitsluitend beroep deed op de hals van ginflessen die hij over de ringvinger schoof zodat hij de rest van zijn vingers vrij had om het ritme te tokkelen.
 
Veel van zijn nummers hebben een aanstekelijke beat, langzaam aanzwellend tot een opzwepend hoogtepunt.zoals dit "Baby, Please Don't Go" waarin hij al van bij de intro "I do not play no rock'n roll, I'm playin' blues" de toon aangeeft.: 

Eigenlijk had ik dit bericht gepland voor vorige vrijdag 3 februari maar door de perikelen met het opladen in Sennet had ik er totaal geen zin meer in.
Waarom juist 3 februari? Wel, op precies dezelfde dag 53 jaar geleden werden in de vroege ochtend nabij Clear Lake in Iowa de lichamen gevonden van Ricardo Esteban Valenzuela (17) Jiles Perry Richardson (29) en Charles Hardin Holley (22) bij het wrak van een gecrashte Beecham Bonanza.

Nog eens twaalf jaar later bracht de Amerikaanse singer-songwriter Don McLean de prachtige ballade "American Pie" uit met de strofe

But February made me shiver
With every paper I'd deliver
Bad news on the doorstep I couldn't take one more step
I can't remember if I cried
When I read about his widowed bride
But something touched me deep inside

The day the music died als eresaluut aan Ritchie Valens, The Big Bopper en Buddy Holly.

Van Valens zijn onlangs de backing tracks opgedoken van La Bamba, u allen welbekend van kermisbals en trouwfeesten, waarop naast Ritchies' Fender vooral de 6-string Danelectro bass - erg ongewoon in die tijd en allicht de inspiratiebron voor Duane Eddy - van Rene Hall opvallen. Even opvallend is de vrouwelijke rhythm gitarist Carol Kaye die later op Fender bass tot een van de meest gevraagde muzikanten zou worden voor het studiowerk van, onder honderden anderen, Beach Boys tot Frank Zappa.
 
Dit is de embryonale fase van een wereldhit en allicht alleen interessant voor de freaks, het is de enige die ik gevonden heb met Ritchies fameuze solo die begint rond 7:30

 http://www.youtube.com/watch?v=V8_-67xCij8


Aan de andere kant van de oceaan deed ene Harry Roger Webb, ook enigszins bekend als Cliff Richard, eveneens in 1959 een Red Fiesta Strat cadeau aan Hank B. Marvin, de lead gitarist van zijn begeleidingsgroepje. Een rooie Stratocaster die geschiedenis zou maken lang voor Claptons' "Blackie". Maar da's voor een andere keer...

Goh, waar zullen we beginnen, eind jaren vijftig dan maar? The place to be, Home Emile Vandervelde in het toen quasi ongerept idyllische Oostduinkerke, steun en toeverlaat voor werkende ouders tijdens de zomervakantie en dankzij de ziekenkas.
Je werd er ingedeeld in groepjes van leeftijds- en streekgenoten, mits inachtneming van een strikte scheiding M/V en Vl/FR en de hele dag beziggehouden met sport en spel. Tegen het einde van je veertiendaagse term mocht iedere groep een stukje opvoeren in de enorme eetzaal en de winnaars mochten als beloning een avondje televisie kijken, een ongezien privilege want veruit de meesten kenden dat wonderlijke kastje alleen maar van de uitstalramen in de winkelstraten of van in het dorpscafé.
Hoeft het nog gezegd dat ons groepje glansrijk de overwinning in de wacht sleepte met een a capella-versie van Elvis' Teddy Bear met ondergetekende in de doo-wop backing vocals. Niet evident in die dagen want de radio braakte constant Ray Coniff, Helmut Sigarenkas of Mantovani-shit, om nog maar te zwijgen van duivenkoten en café's zonder bier afgewisseld met Maria-halfuurtjes.
 
Maar de revolutie was eigenlijk losgebroken toen The Girl Can't Help It in de Leuvense Forum draaide en de flikken de zaal instormden omdat er in de gangpaden een heuse swingin' party was losgebroken. Tja, wie kon er nu blijven stilzitten bij Eddie Cochran, Gene Vincent of schreeuwlelijk Little Richard? In de Brusselse Cirque Royal was het hek helemaal van de dam toen een in strak leer gezeten en met gouden kettingen omhangen Vince Taylor de boel op stelten zette en de Paris Match "Un voyou sur scène" blokletterde.

http://www.youtube.com/watch?v=hPxmPdDQtQA

Potdorie zeg, en nu ben ik nog niet eens in de jaren zestig aanbeland...

Het probleem met die revival shows is dat je dikwijls een hoop overbodige bagger mee in de maag gesplitst krijgt, voor sommige has beens is de afgang toch wel pijnlijk. Maar het voornaamste zal wel de ambiance zijn, zeker. 

Tja, een mens moet ergens beginnen, vandaar de lichtjes gepikte titel van dit bericht.