Archief

Het leven,

Eerst riepen ze: hé schoonheid!
Nu zeggen ze dag mevrouw.
Straks roepen ze: ha Oma!
Hoe gaat het nog met jou?

G.E.M.

Met de jaren moet
de geest en het hart
opengaan als een roos,
niet dichtgaan als een kool.

Morgen maandag is het wasdag ,
of is dat ook uit de mode ?
'k Denk het wel ,
dat apparaat kan nu wel alle dagen draaien.
Is toch zo?
Wat hebben onze Moeders en Grootmoeders daar toch werk moeten van maken. Zij waren de zondagavond hun vat al aan het stoken.
Een p.c. bestond toen nog niet he, om hen op bezig te houden. 'k Denk dikwijls op m'n Grootmoeders, wat zij zouden zeggen als ze ons confortabel levendje zouden kunnen zien.

't Was maar een mijmering van mij.

Wind grijpt het huis,
gebinten kraken en
grijs licht versombert de kleuren.
Buiten zwaait de toverhazelaar,met zijn tere bloesem met brede gebaren
naar striemend nat.
Een vogel strijkt neer,
met stugge veren.
Uit een beschut hoekje gluurt een
         poezekopje,
hopend op betere tijden.

Lente,
De lente fluistert zich nader,
elk levend wezen word wakker gekust.
Mens en dier voelen uit hun hart
de kou verdwijnen, de wanhoop gesust.
De natuur word weer geboren,
een kind aanschouwt het licht.
Elke keer dat de lente komt,
doe ik van geluk mijn ogen dicht.

Nel

Een mailvriend heel plots heengegaan. Heel stil ben ik ervan geworden. 'k Heb het bericht juist gelezen hier, gewoon ongeloofelijk en toch. Een kruis op zijn graf zal hij niet hebben, de zee is zijn graf. Toch wil ik hem een kruisje schenken lans deze weg. Een fijne mens is niet meer. Het raakt me zo, geen goeie dag meer, van hem die veel te vroeg van al diegenen die hem dierbaar waren is wegegaan.
We willen ook , langs deze weg om, ons medeleven betuigen aan Zeeman zijn familie

Als sneeuw en
hagelbuien
dreigend komen
de winterzon
de ijzeltakken siert
zingt fluitend blij
een koolmees
in de bomen
die vol verwachting
lente tiereliert

Elly Van Breugel