Archief

De vorige keer schreef ik, dat nieuwe oogellende begon op 1 oktober.
Maar nu bijkt, dat de maand oktober juist een heel prettige maand was, eigenlijk de leukste Botswana-maand en dat de nieuwe droefheid pas begon omstreeks  november.

De maand oktober dus: zo'n leuk leven daar: we hebben geen radio, geen t.v.....nou ja hoegenaamd niets, maar we leven daar zo lekker rustig, zo heel anders dan je het in Nederland gewend bent.

De apen kijken met grote, verwonderde ogen door de tralievensters naar binnen , wat we toch eigenlijk allemaal aan het doen zijn.
Maar soms reikt er opeens zo'n mager armpje naar binnen en steelt wat fruit, dat te dicht bij de grijgrage klauwtjes ligt. Maar ja, dat ik ook weer een ervaring.

En dan ga je weer zwemmen in zo'n groot zwembad, dat bij een van de huizen behoort en je ligt op je rug water te trappen en kijkt naar de veelkleurige vogels en luistert naar hun veelstemmige koor. Ook weer puur genieten.

En wat vroeger nooit voorkwam: Betty vergezelt mij naar mijn zakengesprekken met de accountant en zit er bij wanneer ik in het Engels zit te oreren.
We zijn ook overigens zó eén . De moeilijkE Bloemfonteinpëriode heeft ons geestelijk verdiept en we kunnen zo goed over de dingen van de Heer spreken.

Ik ga ook veel voor in de morgenwijdingen van deze Christelijke instelling en samen met Betty bereid ik dat allemaal voor.

En we maken trouwerijen mee en feesten en we maken excursies naar ´sights´en er zijn godsdienstige jeugsamenkomsten bij ons thuis.
En ik word aangenaam verrast, doordat mijn eerste A.O.W.- uitkering aan het begin van oktpber komt en daarvan geef ik op de 26e, de verjaardag, dan weer een feest .

En ja, dan inderdaad...op de 31 ste oktober is er dat verdrietige roepen, ´dat het weer mis is met het oog´.

Maar niemand neemt ons deze fijne oktobermaand af.

En november.....die komen we ook weer door met Gods hulp.

Daag
Ger

Zo ben ik dus onverwacht in de apartheid-republiek. Maar de dominee en zijn vrouw zijn het eigenlijk niet erg met de gang van zaken daar eens.
En ze hebben veel hartelijkheid voor me. Tussen de bezoeken aan mijn vrouw door laten zij mij een natuurreservaat zien en ook brengen wij een bezoek aan een synodevergadering, waar wij- mijn vrouw is er dan ook bij- hartelijk begroet worden als 'onze vrienden uit Nederland'. Zo steken wij dus eigenlijk de pro-apartheid- strijders ongewild een hart onder de riem.

Maar ach , het is een episode in een maalstroom van gebeurtenisen.

Op een dag gaat mijn gastvrouw 'koekies'bezorgen in een zwaar beveiligd militair kamp. Ik draag ook een paar zakken en loop volkomen ongehinderd achter haar aan tot in het hart van het fort, terwijl het land toch voortdurend uitermate alert is op bomaanvallen en zo.

Maar ondertussen is mijn vrouw behoorlijk in de penarie. Er is een scheur in het netvlies, die men daar'een 'perdehoefscheur' noemt. Die wordt gerepareerd, maar er is ook iets met het vlies aan de achterkant, de 'retina'.

We bidden veel tijdens de bezoeken en mijn vrouw is in die tijd zoveel met de Heer op weg. En min of meer hersteld, gaan we na een leerzaam verblijf weer huiswaarts met het vliegtuig.

Maar goed en wel thuis en tot rust gekomen, is het toch zo, dat mijn vrouw eind september vol kommer zegt:
"Het is er weer. Die rare donkere vlek in mijn gezichtsvermogen. "
En begin oktober zijn we weer op weg naar Bloemfontein.

Juist die tijden vol tegenspoed zijn zo onvergetelijk.

Eén vraag heeft me daarna soms gekweld:
Heb ik ze niet te spoedig meegenomen naar Botswana na die operatie wegens galstenen.
Ik heb nog veel gedacht aan die woorden van een schoonzoon:
"Hij moet zo nodig en dan moet dat arme wijfie maar mee".

Maar ach; een heleboel vragen zijn nu 'voorbij'.
Even voortuitlopend: op 19 mei 2010 is mijn lieve vrouw op 86-jarige leeftijd overleden 'ín de volle verzekerdheid van het geloof'..

Daag
Ger

En dan is het september 1987. Een maand om nooit te vergeten.
Betty raakt van de jeuk af, die haar na die verwijdering van galstenen, ( nog in Holland) kwelde.

Maar er doemt iets veel ernstigers op. Op zekere morgen zit er een zwarte plek in haar gezichtsveld. In de oogkliniek wordt die onderzocht. En de diagnose luidt:
"Direct naar Bloemfontein voor een operatie. "

Met een M.A.F- toestel daarheen. Je begrijpt, dat er van alles moet worden geregeld. De republiek Suid-Afrika is de officiële vijand en ik zit in Botswana diep in allerlei besprekingen. Er wordt echter van alles in orde gemaakt via de tele en na een vlucht van zes uur landen wij in Bloemfontein en een dame van Lions brengt ons direct naar het spreekuur van de leider van de oogkliniek.

De operatie wordt bepaald op een van de volgende dagen en dan moet ik zelf ook nog onderdak. Maar ik heb een naam meegekregen en wanneer ik daarheen bel, komt er een domineesvrouw en krijg ik een prachtige kamer in een mooie villa . Op weg daarheen, gaat mevrouw van de dominee op ZONDAGavond nog even winkelen in een moderne supermarkt.
Ik ben verbijsterd door alles van de hele dag. Zo'n dag maak je maar enkele keren  in je hele leven mee. Maar ik val als een blok in slaap.

En dan vertel ik de rest van het september verhaal volgende week wel.

Maar wij bidden die dag veel gezamenlijk en de Heer helpt door alles heen.

Daag
Ger

Haast was ik nog vergeten, wat zich allemaal afspeelde met onze kinderen, terwijl wij ons gereedmaakten voor Mochudi of daar al waren.

Mariëtta maakt als 25- jarige een aardige promotie. Dan tekent zich al af, wat in latere jaren steeds duidelijker wordt: iemand, die het goed doet, waar ze ook terecht komt.

Miekes man moet gedotterd worden. Daar maken wij ons dan nog zorgen over. Maar de moderne techniek weet met steeds meer dingen raad.
Als ze een beetje kleintjes en eenzaam dat ziekenhhuis binnengaan, is daar opeens Harry. Hij zegt:
" Ik weet, hoe jullie je voelen. Ik kreeg omleidingen in 1983 en dacht van te voren :
´Ik moet nu even bij hen zijn´".

Ida krijgt het niet gemakkelijk in het leven. Haar tweede echtgenoot raakt verward in belastingschulden en aan al die zorgen krijgt ze haar deel. Op een dag, nog in Nederland zijnde, rijd ik ze een keer naar zo'n  groot fiscaal gebouw en ik zie ze wat 'verloren'  staan voor éen van die loketten, waar je geld moet afdragen, moeizaam bijeengesprokkeld en zonder enige omhaal weer van je afgenomen.
Zo'n beeld blijft je dan bij hè. In deze jaren heeft Ida wel eens gedacht:
"Even doorbijten kind; straks is alles voorbij en begint het ECHTE leven".
Maar toen ze dit vertelde, kwam gelijk het vervolg:
"Maar later werd ik op zeker ogenblik gewaar:
" O, meid; dit IS het echte leven.Je zit er midden in".
En daar werd ze even niet vrolijk van.

En ik dacht bij die gelegenheid, hoe ik het eens als 40- jarige, vreselijk benauwd kreeg, denkende:
"O....al die moeilijkheden van dit moment. En dit moet nu ik-weet-niet-hoeveel-jaren nog doorgaan".

En nu zijn mijn vrouw en ik 86 en 87. En er is heel wat gebeurd. Maar vanmiddag zaten wij hand in hand in haar ziekenkamer, 66 jaar in kennis, 65 jaar getrouwd en....de Heer heeft doorgeleid.

Wij hpen en bidden, dat onze kinderen met alle dingen, die zij meemaken, ook eens die vaste grond onder de voeten krijgen.

Daag
Ger

Zo leuk, deze uitzending.
Achter het huis, (een heel wilde en mooie 'rotstuin'), een rotsmassief met ' balancing stones', een natuurfenomeen, waar we in Zimbabwe voor moesten reizen en dat nu,luttele meters achter het huis is te zien.

In onze tuin enorme cacteeën en olifantengras, afgewisseld met kleurige bloemen. Opzij van het huis de ´donkey´, een openluchtoven, waarin wij het water koken voor het bad, want in de 'wintermaanden', wwarmee we beginnen, is het soms tot op het vriespunt. Overal spelende apen met jongen, die aan de buiken van hun moeders hangen. Dan  weer fraai gekuifde vogels. Een heerlijk openluchtbad, voor jou privé, later wanneer de zomer zich aankondigt. Klipdassen vreten de schors van bomen.

En dan: het huishouden. Betty doet dat weer helemaal zelf. Zo anders dan Harare en Gaborone. Ze behoeft zich helemaal niet te vervelen. Bij compound-kennissen is er piano en ze speelt naar hartelust. We kunnen automatisch naar huis bellen, zodat het contact met de kinderen optimaal blijft. Oude kennissen uit Gaborone zoeken ons op. Nieuwe kennissen bij de vleet, met kinderen, die ons opa en oma noemen. De was ophangen: zo´n avontuur in deze sprookjestuin, waar de zon en de wind alles nog snel doen drogen ook.

En het kantoorwerk. Overleggen met de adviseur, die een echte accountant Nivra is. Telkens weer nieuwe ´potjes´ontdekken, aangelegd door allang vertrokken stafleden. Die potjes zichtbaarmaken en een nieuwe bestemming geven.
Eindelijk een balans kunnen maken naar de toestand van dat ogenblik.

En dan: spreken in hun ochtentwijdingen. Over het geloof spreken met allemaal gelovige kennissen, want het ziekenhuis is een religieuze instelling.

O, een heerlijk tijd. En wanneer er in oktober schaduwen vallen: het begin was goed.

Daag
Ger

Terwijl al de voorbereidingen voor 'Botswana 2'in volle gang zijn, is daar plotseling een grote complicatie.
Eerst maken wij nog allerlei kleine uitstapjes naar Kleef en Heusden , om er maar eens een paar te noemen. Maar dan opeens wordt Betty vreselijk ziek.

Ze wordt helemaal geel en krijgt een ondraaglijke jeuk . Dokters denken aan besmettelijke geelzucht en opeens zijn alleri dingen nodig , en dat terwijl wij half augsutus in Botswana worden verwacht.

Maar dan is er weer een andere mening. Bij een galsteenoperatie in 1978 zijn niet alle steentjes verwijderd en die houden nu bepaalde uitgangen verstopt. En dat is dan weer ' gemakkelijk'  te verhelpen via een opname in het Acadmisch medisch Ziekenhuis Amsterdam.

Maar daar komen dan weer verdovingen, ambulance-ritten enz bij en dat twee maal.om de hele zaak vrij te maken.

En zo komt Betty dan in de loop van juli , onder narcose op een tafel te liggen daarginds en worden slangen door haar lichaam geleid, die de steentje eruit wippen.

Maar vooral die tweede keer , als ze daar als een klein hoopje grijze ellende in de ambulance ligt, denk ik wel:
"Hoe moet ze in vredsenaam op tijd gereed zijn om daar in Botswana aan de gang te gaan".
Zoveel als ik in die veelbewogen weken gebeden heb !!!

Maar dan zegt toch de arts:
"Ik zie geen enkel bezwaar meer".

En zo vertrekken wij toch nog op 19 augustus naar Afrika.

Een van mijn schoonzoos zegt bedrukt:
"Hij moet zo nodig 'dingen meemaken' en dat arme wijfie moet dan maar mee !!"
En die opmerking is me later te binnen geschoten en galmde nog lang na.
Maar dat verhaal komt nog in oktober- november.

Daag
Ger

Voor de zoveelste keer terug uit Spanje. Wat reed ik in die jaren toch einden. Zeker 18 keer heen en terug die 1500 kilometer naar ons huisje daar.
En nu rijd ik hooguit 600 km per jaar.

Maar in Holland wenkt ook wer het bomvolle leven.
- direct al liggen er adresssen van Russische geloofsgevangenen klaar om te schrijven. Wel is er al sprake van Gorbatjovs ontspannings pogingen . Maar voor al die nieue geluiden zijn doorgedrongen tot diep in de 'Goelagarchipel' !.
- ook mijn AOW aanvragen. Het bepaalt je allemaal zo bij de snel naderende ouderdom, ook al blijf je tot je 75 ste nog 'senior'.
- Al die kinderen, die nog tegen 'huis'aanhangen.
Betty wast nog voor diverse spruiten, stopt zelfs kousen, laat de schoonzoons  een bad nemen. Dat geldt voor veel ouders, dat er zo'n overgangsperiode is.
- en dan de hand-en spandiensten. Er zijn veel zeer jeugdigen, die ziek zijn en situaties veroorzaken, waar pama worden ingseind:
"Kom es. Het loopt ons even over de schoenen".
- zelfs nog veel gesprekken over het geloof. Wij hadden daar wel mee door willen gaan.Maar geleidelijk aan hield kind-na-kind 'de boot af'.
Overigens: tegenwoordig wordt dat weer soepeleer.
- en dan de feesten: vaderdag, moederdag, kinderen , die in ons Spaanse huisje trekken, kinderen die op Ameland mislukte vacanties hebben, een stortvloed van gebeurtenissen
- koddige opmerkingen van het derde geslacht, dat nu in de schattige, beneden 12 jaar leeftijd is, de tijd van de grappige uitspraken.
Een kleinzoon tegen nieuw-aandrommenden bij een feest:
"Ga maar weg. Het is veel te vol. Geef mij die bloemen maar".
- en al die scripties en die tentamens en die promoties: hoe ze toch allemaal zich in het bestel nestelen.

En dan is er opeens bericht:
"Maak je klaar voor Mochudi in Botswanan. De zaak is rond".
Mijn netwerk heeft zijn plicht gedaan.

Och: twee gewone, hectische maanden uit een huwelijksverslag van mensen, die nog in de volle nabloei staan. Volop de wijn van het leven. Maar de beste wijn is tot nu bewaard, ( Johnnes 2 v 10)

Daag
Ger

In Moraira komen nu Mieke en haar dochter op bezoek. Mieke is in 1969 boos geworden om het een of ander. In 1979 is alles weer bijgelegd bij het overlijden van mijn vader. Maar echt warm is het contact nooit geworden.

En nu zijn ze dan op bezoek en kunnen wij een hele week bijpraten. Ze genieten enorm, moeder en tienerdochter. Zij zuigen zich vol met de Spaanse zon, die voor ditmaal in maart nu eens echt warm schijnen wil. We hebben het goed samen. Maar op geestelijk gebied zijn we erg uit elkaar gegroeid·
En wat dit betreft, komen wij elkaar niet nader. En ook op gewoon intermenselijk gebied is er niet de rechte chemie. Zeg nu niet direct, dat ik wel lastig en veeleisend zal zijn geweest. Zij hebben zo´n andere sfeer, vol met occulte verhalen, hoewel ze dan zélf zeggen, zich daar niet mee op te houden. Dat onbegrip maakt, dat je elkaar niet nader komt.

We krijgen dit seizoen in Spanje veel kennissen, met wie we heerlijk over het geloof kunnen spreken. We horen ook goede dominees en maken ons verdienstelijk op een zangkoor. Van mijn ervaringen in Botswana kan ik vertellen gedurende een lezing.
En ik wandel veel, daal af in ravijnen, beklim rotsen, neem deel aan excursies, maar moet mijn vrouw steeds pijnlijk daarbij missen. Haar zwakke gezondheid en vele lichamelijke ongemakken, die dan ook wel weer voorbijgaan, maken , dat ze aan dergelijke evenementen niet deel kan nemen.

Trouw brieven van thuis. Een van de kleinkinderen vraagt aan zijn ouders, waarom er bij hen aan tafel niet gebeden wordt. Hij heeft dat bij een vriendje meegemaakt. Als grootouders smarten zulke dingen je even aan het hart.

Och; en verder staat het hoofddagboek vol verhalen, waarvan ik er éen uitlicht. Kennissen zijn diep onder de indruk van een door mij geschreven boek, dat bij een poging tot uitgeven geflopt is. Even denk ik, dat deze interesse misschien het begin van een doorbraak is. Maar het gaat ook weer over.
En nu is dat boek toch verschenen en het maakt deel uit van de 'nooit doorgegane boeken', die nu op Blogs verschijnen als  'Mijn boeken'.
En nu zijn er 2310 inputs. Op het ogenblik zo'n vijftig per week. Toch nog een beetje goedgekomen.

Twee heel gewone 'doorsneemaanden'. Wij hebben nooit helemáal stilgezeten voor de Heer. Maar de 'Spaanse jaren' waren toch heel wat minder productief dan de jaren vanaf 2001. De beste wijn was wel erg voor het laatst bewaard.

Daag
Ger

Vanaf begin december 1986- tot begin januari 1987 hebben we ons nu gewenteld in de familie met al die vele wetenswaardigheden.
Allerlei banden zijn aangehaald. Zo ga ik nog trouw naar de Nieuwjaar-kantoorreceptie, hoewel ik toch al sinds 1983 weg ben.

Maar begin januari- het lijkt wel of we geen rust in ons hebben- willen we toch weer op pad gaan naar daar waar ons overwinter- huisje ons wacht Maar het kan even niet, want een winter met 16 graden vorst en veel sneeuw dwingt ons thuis te blijven. Het is geen doen om nu over Frankrijk naar Spanje te trekken. Je zult toch maar op het eenzame 'plateau de Langres' vast komen te zitten, midden in de nacht.
Maar enkele dagen later is het dan toch zover en we komen warempel in Tain l'Hermitage vast te zitten in sneeuw, die daar tot bergen van drie meter hoog is samengeschoven. Maar het is ook zo weer voorbij.

En dan in ons huisje: de zorgen over de escritura, ( het eigendomsbewijs), dat maar niet áfkomt. En de zomerverhuur is tegengevallen en er zijn zoveel dingen te regelen, dat het mij weer slapeloze nachten kost. Wat ervaar ik de waarheid van het gezegde: hoe meer bezit, hoe meer zorg. Achteraf dit alles beziende, heb ik deze idee: het kopen en bewonen en onderhouden van dit huisje slurpte veel van onze denkkracht weg, die wij veel beter voor de Heer hadden kunnen gebruiken.
Geestelijk bezien waren de 'overwinterjaren' in Spanje magere jaren.

Thuis hebben de kinderen de handen vol aan hún problemen.
- kinderen,( onze kleinkinderen dus) die een ergonoom nodig hebben
- kinderen die niet zindelijk willen worden
- kinderen, die de puberjaren binnentreden
- depressie zus, zorg zo.
- toestanden in de horeca, waarin Ida is verzeild.
- dreigend baanverlies voor Mariëtta,
nu ja, de seinen, die kinderen uit een groot gezin, nu zelf volop in het leven staande, aan de ouders doorgeven.

Ik herinner me uit die tijd nog een opmerking van Ida:
...............
Ik dacht altijd:
"Wacht maar, als dadelijk het leven écht begint....wat zál het een avontuur zijn"
Maar dezer dagen ontdekte ik:
"Het echte leven is al lang begonnen.Je zit er midden in...o...is dít het dan ?!"

Ieder geslacht moet toch alles weer opnieuw meemaken.

Ook in deze, geestelijk magere jaren, hielden wij de Heer vast en hij hield ons vast.

Nou ja, máger....máger...we hadden veel goede gesprekken; en we genoten van de lente in Spanje...en er was toch veel te bezichtigen....en we hoorden goede preken ...en we hadden gelovige kennissen, met wie we fijn van gedachten konden wisselen.

"Een doornhaag vol rozen is 't hier beneen,
............
Niet enkel rozen, geen doornen alleen.
De Heiland vlecht ze getrouw dooreen.

Daag
Ger

In december, die luttele dagen, dat we nog dáar waren, breng ik nu ook nog wat november-herinneringen onder.

Allereerst: de moeizame samenwerking met onze mede-executives leidde ook tot hevige onderlinge spanningen. Na 44 jaar samen  hadden we zulke knallende ruzies, dat ons huwelijk zelfs gevaar leek te lopen. Maar er kwam toch weer verzoening en als wij later op die maanden terugkeken, was juist toen, in die geestelijke woestijn, waarin wij verkeerden, toch nog weer geloofsgroei.

Het afscheid van Gaborone was overigens heel aardig. Een grote receptie met allerlei dáar gemaakte kennissen. Een schitterend slotdiner met de grootste reuzengarnalen, die men zich maar denken kan. Een vlammende pudding. De laatste weken stond een spliternieuwe Corolla tot mijn beschikking.

Nog even mij verbazen over het clan-denken, dat tot onheuse behandeling van hotelgasten leidde.
"Die man hoort helemaal nergens bij. Komt uit Europa of Amerika, in ieder geval een 'non-persoon'".

Nog even mij verbazen over de macho - cultuur, die tot zulke onheilen leidt:
"Ik zal drinken als ik dat wil".
En dan met een dronken kop achter het stuur van een busje: zeven doden. Was echt geen zeldzaamheid.

En dan: de terugreis, weinig spectaculair. Marijke en haar vriend halen mij af in hun zoveelste-hand Mercedes. Zó van het vliegveld moet ik dat kreng al opduwen, met diepe dooisneeuw over mijn schoenen naar binnen golvend. Dan ben je weer zo helemaal in het sfeertje na die 'afscheidsbraai' in die warme avondtuin met allerlei lekkers en een varken , draaiend aan het spit, voortdurend overgoten met vet.

De kinderen zijn wat teleurgesteld in ons. Zij wilden succesverhalen en hoorden jammerklachten over allerlei dingen, die niet zo glanzend waren verlopen. Pa en ma behoorden de glamourrol te spelen. En dat deden we dan verder maar, toen we de lichte wrevel bespeurden.

En het werd Oudjaar. En vrienden van de kinderen kwamen binnen, met flessen wodka zwaaiende. Psalm 90 lezen.....
een traditie van Betty en mij
......viel in het water.

Tja....en dat was dan weer Botswana éen. Want ik zat nu in een netwerk en kennissen van ons beijverden zich om ons daar wéer te krijgen.
Uiteraard komt dat verhaal nog.

In allerlei dieptepunten hadden wij echt alles van de Heer moeten verwachten. Overigens; als ik in al mijn tegenheden mijn zelfbeheersing dreigde te verliezen, kon ik bij Betty stoom afblazen en zij leidde mij terug op de paden van de liefde, de blijdschap, de vrede en de vriendelijkheid.

Daag
Ger