Archief

Dag mensen,

Wat zullen we over Ida schrijven. Zo'n veelzijdige dochter. Altijd trouw....altijd behulpzaam....altijd vindingrijk.
Als klein meisje al zo'n amusant ding.
Er is een foto, waarop haar twee grote zussen, Mieke en Willie, heel devoot ' liedjes van de Heer' staan te zingen. Maar zij..... met die ondeugende kop van haar.... staat er een beetje ´afstand nemend´ achter, met ook een 'devoot', maar o zo ondeugend gezicht. Toch was zíj het, die ons attent maakte op een vriendin, die in nood was. Dat meisje kwam bij Betty  langs en gaf haar leven aan Jezus. En in de sam zie ik ze elke zondag weer trouw aawezig, dat 'vriendinnetje' dan. Want Ida zie ik daar nooit, noch hoor ik, dat ze enig ander Godshuis bezoekt.

"Wat "..., zul je zeggen: "Déze ook al niet".

Nee...ik zeg het met treurnis in mijn hart: "Ook zij kreeg de tegenwoordige wereld lief".(2 Tim 4 v 10).
En zij heeft er zich in gestort en als het al eens tegenzat- en het zát veel tegen- hield ze zich voor:
" Wacht maar; straks komt het echte leven...dan ga je wat meemaken".
Tot ze- niet eens zo lang geleden...en dat lollige kind van eens is nu al weer een mevrouw op weg naar de 60.....zich realiseerde:
"Ik met mijn idee, dat het echte leven nog moest begínnen...ik zit er midden in...dit is het dan...jaja...dit is het dan" .
( zoals zij dat kan zeggen met dat meesterlijke 'even verstillen').

Ze is altijd zo heerlijk áanwezig. Kan ze niets aan doen hoor. Die stem hè; die bepaalde klank, die altijd komt bovendrijven. Eens was ik met de kleine meisjes  aan het strand. Ida - al wat groter- speelde met haar kornuiten op de brugboog boven een verkeersweg op vrij grote afstand. En ik hoorde die stem, terwijl de stemmen van de andere waaghalzen onhoorbaar waren.

En laatst ging Harry met zijn vrouw naar een rommelmarkt. Ze zei:
"Ida is er ook. Ik hoor haar stem, die altijd overal bovenuit komt. Dat heel speciale timbre ".

Ida is - wat genoemd wordt- een kleurrijke figuur. Soms wat cru...maar altijd verrassend. Bij haar hoef je je nooit te vervelen.
Maar wij hebben er veel geloofslessen ingelegd. Die werden heus niet dwingerig gegeven, maar.... het heeft wat dit betreft, niet tot het door ons zo gewenste resultaat geleid.
Nu ja; we zíjn er nog niet. Je weet, wat er met Willie gebeurt op het ogenblik. Die gaat al wel eens naar de kerk. Dat betekent natuurlijk niet automatisch dat ze terugkeert naar Jezus. maar het is in ieder geval ergens misschien een aanwijzing voor een koeswijziging. Geve de Heer, dat Ida, voor wie we trouw bidden, evenals voor al onze kinderen, ook eens 'een wolkje als eens mans hand toont' (1 Koningen 18 v 44 in een heel oude vertaling).

Met Ida kan ik zeggen:
"Dit is nu eenmaal ons leven. Zo is het en ik kan er niet meer over zeggen dan dit.

Nu ja; toch wel; wanneer je 85 bent, zing je steeds vaker:
"Wij hebben Vaders Zoon aan boord
en 't veilig strand voor oog".

Daag
Ger

Willie

 

Van twee kinderen uit ons huwelijk voortgesproten, heb ik u nu iets verteld. Niet zo denderend allemaal. Ik heb natuurlijk niet álles verteld. In een dagboek behoor je niet te ver en te volledig vooruit te grijpen, want anders schiet je onder je eigen, ´toekomstige´duiven.

 

WAT Willie betreft: hier had je nu eens te maken met een echt familiemens, een kind dat ons trouw bleef door dik en door dun.

 

Dat gaat nog steeds door .Ik ben gestart vanaf het jaar 1972 met dit íetsjes vooruitgrijpen´. En nu- in 2008- zoals jullie weten, mijn vrouw in een ‘zorgcentrum’ woont, zouden wij er beiden op bezoek gaan. Zij was- van ver gekomen- er nog eerder dan ik. En toen ik binnenkwam, zat zij mijn vrouw al te troosten, die in de war was over het een of ander. Zo’n heerlijk gezicht.

 

Die Willie: altijd zo trouw in de gemeente…..naar de jeugd….naar congressen……op evangelisatietocht. Ook later nog, toen ze getrouwd was.

Maar later ging het haar toch als Demas, die de ‘tegenwoordige wereld’ had lief gekregen ( 2 Timotheüs 4 v 10) en hoewel zij ons vanuit haar ziel hartelijk bleef liefhebben, verliet ze ons naar de geest.

 

O.K…… ze bezoekt nu weer een kerk van tijd tot tijd. En dat is al heel wat.. Maar in ieder geval: ze heeft 35 jaar zónder gedaan.

 

Nu zul je zeggen:

“Wat ging dat toch allemaal mis. En dan krijgen we Ida, Marijke en Mariëtta nog. ’t Zal mij benieuwen.. En dat schrijft dan van die postings, die toch echt wel leerzaam zijn. Maar zijn eigen kinderen……”.

 

Lieverds, overal in de bijbel tref je opwekkingen aan, dat wij onze kinderen het woord van God moeten vóor leven.

Sterk vind ik in dit verband Spreuken 22 v 6:

“Leer een kind van jongs af de juiste weg:

en het zal er niet van afwijken wanneer het oud geworden is”.

 

Toen ik nog op de ’Gereformeerde knapenvereniging’ was , hing die tekst in ons verenigingslokaal. Het was de eerste tekst, die ik kende.

En heus….van jongs af hebben wij onze kinderen erin geoefend en hun van alles geleerd, ook dóen leren via school. En we hebben hun het goede ook wel vóor geleefd, dacht ik toch wel

 

Maar wij zijn er niet door ontmoedigd, dat alles zo gelopen is als het gelopen is. We zijn niet ‘bij de pakken neer gaan zitten’ .

Doen jullie dat ook maar niet bij jullie teleurstellingen.

 

Daag

Ger

 

Overigens zijn het allemaal kloeke mensen geworden. Naar ‘ de mens gesproken’ hebben wij geen reden tot enige klacht.

G

En dan was daar Mieke.........

Ver...ver achter ons lag de tijd, dat ze een open boek voor ons was. Tot ze zo'n acht jaar zijn, weet met name de moeder precies , wat er in dat kinderzieltje omgaat. Nu ja...alles....dáarvoor is zelfs de kinderziel te complex, Maar in ieder geval: we kenden alle ins en outs.
En nog lang bleef ze ´een lekker gekje´, dat ons vaak de lever deed schudden van het lachen.

Toch herinner ik mij een scene uit 1960. Ze was toen dertien en ging trouw mee naar een samenkomst. Maar tijdens de sam was er een episode van veel vrolijkheid en gejuich. En toen keek ik zo even naar haar. En zij deed ook mee, maar er was in haar uitingen iets van spot O...maar even zo´n indruk, maar er was toch iets geweest, waar je de vinger niet op kon leggen, maar dat je toch als onaangenaam trof.
Het werd echter niet uitgepraat. We waren ten dele nog een ouderwets gezin, waar toch  wel veel gezwegen werd over werkelijk essentiële zaken. O zeker, we bespraken al meer dan een vorige generatie, maar niet zoveel als tegenwoordig in de gezinnen wordt overlegd.

De jaren gingen door. Mieke deed mee aan straatevangelisatie, ging met campagnes mee. Ze werd ouder, kreeg kennis aan jongens, maar trok toch veel naar knapen, waar geestelijk niet zoveel bij zat.
En toen werd ze 21 , ontmoette ze een jongen, waar geestelijk echt wel wat bijzat. Hij ging mee naar de sam, ging zelfs een keer 'naar voren' om met zich te laten bidden voor vulling met de Heilige geest, zei, terugkerend, met  jeugdig bravour:
"Zo....nu heb ík het ook".

Het leek allemaal best wel wat te worden, maar er kwam ongenoegen. Waarover...och...dat wil ik maar laten. Soms is het wenselijk, een dagboek als dit, dat door velen gelezwn kan worden, toch wat globaal te houden.

Ze trouwden, vertrokken aar Duitsland, waar hij als beroepsmilitair werkzaam was en.....we hoorden niets meer, zoalng we in Suriname waren. Er kwam een dochter, daar bleef het ook bij, , maar pas in 1980 leerden we dat kind kennen.

Bij het overlijden van mijn vader in 1979, kwam er een soort toenadering, maar het werd nooit 'warm'.. In 2005 ging het weer mis en hoorden we weer niets van haar.

Ja....wat moet je daar nu mee. Het is maar een triest verhaal. Ook geestelijk hebben we geen enkel aanknopingspunt meer. In haar tuin staat een Boeddha-beeld en ze maakt echt serieus werk van dat geloof...of heeft dat althans gemaakt.

Zo is de stand. Iemand zei eens tegen ons:
"Jaap en Mieke....allebei. Ik zou mij maar eens goed achter de oren krabben, als ik jullie was".

Ik weerlegde, dat een vroom man zoals Samuel toch ook zoons had, die de goede wegen uiet gingen, ( 1 Samuel 8 v 3- 5).

Onze opponent zweeg dan maar, maaer er ging wel een zwaard door onze ziel...niet om zijn opmerking, maar om onze oudste twee kinderen.

Maar we kwamen toch tot dit idee: we gaan maar door met de Heer; het is hun leven, hun vrijheid, hun verantwoordelijkheid.
En de deur van ons huis staat open. Jaap loopt al wel eens door die deur naar binnen. Mieke misschien ook wel eens.

U....mijn vrienden en vriendinnen....houd vol met Jezus, laat u begeleiden door de Heilige Geest, ga op weg naar God de Vader, wat er ook voor storende omstandigheden zijn.

Daag
Ger

Jaap……, Mieke, Willie en Ida. komen heus wel.

 

Van Harry heb ik je de vorige maal uitvoerig verteld.

Maar nu wil ik je de andere kinderen, volwassen geworden, toch ook even wat verder voorstellen.

 

Jaap was nu getrouwd. Maar kinderen kwamen er niet en die zijn nooit gekomen. Want Jaap en zijn vrouw waren deel van de ´jaren 70-ouders’ en toen is het een tijdje gewoonte geweest om helemaal geen kinderen te krijgen, een overreactie na zoveel eeuwen, dat je ´maar moest afwachten´.

 

Ach; die Jaap….eigenlijk nooit wat gehad aan die jongen. Er zijn tientallen jaren geweest, dat hij bijna nooit thuiskwam. Soms gingen er wel decennia voorbij, dat we hem amper zagen. Liet zich nooit op verjaardagen zien, ook niet van de broers en zussen.. Niet kwaad hoor, maar volkomen ongeïnteresseerd.

 

Maar , op dit alles terugkijkende, schiet me iets te binnen± Van 1962 tot 1966 hebben wij in een plaats gewoond, die niet al te ver weg lag van de stad, waar ik geboren was. En in die jaren kerkten ons hele gezin,  met al die knappe, toen opgroeiende kinderen, in ….mijn vaderstad. En in al die jaren gingen wij nooit op bezoek bij mijn alleenwonende vader en bij mijn broer en zus, die ook opgroeiende gezinnen hadden.

Waarom…? Gewoon geen erg. Na de dienst, die tot 12 uur ’s middags duurde, wilden wij gauw naar huis om ons om de dis te scharen.

Natuurlijk was het ook wel bezwaarlijk om omstreeks die tijd met z’n negenen aan te komen bij de gezinnen van mijn broer en zus, die ook zo 5 à 11 personen telden. Maar er zou best iets te regelen zijn geweest. Maar het kwam niet bij me op.

 

Dan wil ik nu ook niet kermen over die zoon van mij,  Sommigen van jullie zullen zeggen:

“Je kreeg gewoon een koekje van eigen deeg”.

 

Mijn moeder zaliger had indertijd een wat vervelend zeggen. Was een van de kinderen ondeugend, dan zei ze dikwijls:

“God zal je straffen”.

En viel er een lelijk op zijn knie, zodat het echt pijn deed, dan was daar wel eens snel haar conclusie:

“ Dit is de straf van God over al je ondeugd”.

Nu ja….mijn moeder was een wat ouderwetse vrouw, nog uit de tijd, dat deze opvatting gemeen goed was. Ik ben het er niet mee eens, zie het liever zó, dat we door onze onattentheid enz enz, ons buiten de veilige omheining van God gaan wagen, waar de verdrietelijkheden ons wachten van de wereld en van de duivel.

 

Hoe dan ook….bij het  veertig jaar .lang  ‘onzichtbaar’ zijn van mijn oudste zoon en zijn vrouw heb ik, vooral de laatste tijd wel eens gedacht:

“Hoe was ik zélf”.

 

Overigens, de laatste jaren zien wij hen iets meer. En laatst nam ik hem waar naast mijn vrouw in het ‘woonzorgcentrum’…zeg maar: verpleeghuis.

 

Ze legde die oude, zwakke, smalle hand op zijn stevige dito. (Hij heeft de korte brede handen met die sterke vingers van mij). Ik dacht dat hij die hand gegeneerd terug zou trekken. Maar hij liet hem liggen.

 

Ik vroeg hem onlangs:

“Jaap….dat jullie niets aan welk geloof dan ook doen, dat weet ik. Maar doen jullie ook niets anders. Geen reikie,…. niet dat ik daarop zit te wachten, maar je ziet toch vaak, dat mensen althans íets gaan doen”.

 

Maar hij lachte en zei:

“Pa…..we doen helemaal níets…ook niet van díe dingen”.

 

Elke zondag bidden wij voor dit echtpaar.

 

Veel succesverhalen kan ik jullie niet over mijn kinderen vertellen. En eigenlijk is mijn eigen leven ook niet zo’n ‘glamour-story’. En toch is het een leven met de Heer.

De tocht gaat niet over kalme wateren. Maar ondanks al ons niet helemaal onberispelijk roeien en zeilen vertrouwen wij,  dat de genade van God ons in veilige havens zal doen afmeren.

 

Daag

Ger

 

Berichten uit Holland

 

Wat worden we toch geregeld ingelicht door dochter Ida. Willie schrijft ook veel, maar Ida is recordhouder, met elke week een lange brief.

 

Ikzelf heb ook nu nog een regelmaat in de mijzelf opgelegde taak. Dat zullen jullie wel aan de blogs gemerkt hebben. Overigens heb ik over die taak van te voren wel overleg met de Heer gepleegd.

 

Maar bij Willie en vooral bij Ida zie ik dit ook.

 

We worden goed bijgepraat.

Harry, verslaafd aan het roken, heeft, zo schrijft Ida blij, zijn laatste peuk, in het bijzijn van familie, plechtig verbrand. En toen verklaarde hij ook nog, mee te willen naar een Christelijke kooruitvoering.

In Paramaribo roepen wij dan weer blij:”Prijs de Heer”.

Maar de gang van zaken in de 35 jaar daarna is toch zó geweest, dat hij geen enkele christelijke samenkomst heeft bezocht en nooit van het roken is afgekomen. Een lieve jongen, een zorgzame jongen; nu –in 2008 – brengt hij op dit moment zijn wekelijkse bezoek aan mijn vrouw in het ‘woonzorgcentrum’’ en ze vindt dat altijd heel fijn. Maar aan de ketens van zijn rookverslaving rukt hij nog steeds vergeefs. Het is wél minder geworden daarmee na twee omleidings-operaties´, (aderen rond het hart).

Wat zou je het zo’n jongen toch gunnen, dat hij de weg naar Jezus en God vond. Maar als zo vele ouders heb ik dit in Gods hand te leggen en houd ik mijn taak vol: elke week vast op woensdag voor hem en zijn gezin bidden.

 

Ik weet wel zeker, dat mijn ervaringen zijn als die van zo vélen van jullie. Maar het is goed om door te gaan, wat er ook aan je levensschip komt te hangen in de loop van de jaren aan vaartverminderende groeisels van zorgen . Je kunt toch elke dag weer al je bekommernissen op de Heer werpen, (Psalm 55 v 23). Hè…wat lucht dat dan weer op.

 

Iemand zou kunnen zeggen:

“Ja…doe ik ook. Maar elke dag en nu al x jaren lang. Houd het nooit op”.

 

Nee…in dit leven zal het stof van de dagelijkse tegenslagen altijd weer aan ons proberen te kleven.

Maar denk eens aan de Heer Jezus. Hij waste de voeten van zijn discipelen en toen Petrus zei:

“ik wíl dat niet”,

 zei Jezus

“Je gelooft toch Petrus ??? …wie gebaad heeft , hoeft alleen nog zijn voeten te wassen, hij is al helemaal rein…jullie zijn rein…” (Joh 13 v 8)  om het woord dat ik tot jullie gesproken heb”,  (Joh 15 v 3)  en dat je gelovig hebt aanvaard, (op die ene na).

 

En ook tot ons zegt Jezus, wanneer wij hem geloven en liefhebben:

`Laat mij je nu reinigen van het stof, dat de hele dag op ieder mens, gelovig of ongelovig neerdwarrelt in dit leven met al die indrukken, die van alle kant op je aanstormen”.

 

Zo leidden de overpeinzingen aangaande Harry   ons toch tot een diepere bezinning.

Daag

Ger

Allerlei familiegebeurtenissen

 

De nasleep van ‘Kourou’  is, dat ik 350 Euro smartengeld krijg. Maar niet alles is geschikt om daar smartengeld voor te vragen. Vlak voordat ik vertrok, kwam er op kantoor nog een naar bericht voor me binnen. Iemand was ontevreden over een onderzoek mijnerzijds. Op dat ogenblik kon ik daar geen maatregelen meer in treffen. En de hele vakantie door bleef deze vervelende zaak dreinen in mijn hoofd, onder alle leuke gebeurtenissen door, die wij meemaakten. Vervelend was ook, dat ik dit bericht net ‘op de valreep’ kreeg.

“Zeg…dit is niet voor je binnengekomen”.

Ik had het heel niet behoeven te weten.

Ik had toen nog niet zo goed in de gaten, dat je ook zúlke dingen met de Heer kunt overwinnen. Op het ogenblik heb ik weer zo’n moeilijke kwestie. En weer dreigde die mijn plezier, omdat andere dingen juist zo goed lopen, te bederven.

Maar nu vraag ik aan de Heer:

“Vader….in de naam van Jezus….mag ik eens met u spreken over de ‘vreugderover’. Wilt u met uw genade doen, wat ik uit mezelf niet kan doen: vrede krijgen in mijn hart ondanks deze sombere wolk.

En de Heer hielp op die originele manier van hem.

Juist vandaag kreeg ik een telefoon, waaruit duidelijk bleek, waarom die financiële afdoening zo lang op zich laat wachten. Maar ik hád al geleerd, afstand te nemen en deze boodschap zie ik als een ‘beloning’ voor het ‘geleerd hebben om dit  in Gods kracht van mij af te zetten’.

Zulke situatie, die lang duren en uw leven een tijdlang toch min of meer versomberen, zult u ongetwijfeld ook wel eens hebben. Dan hebt u misschien wat aan dit advies, dat overigens een heel oud advies is, want de bijbel zegt in 1 Petrus 5 v 7:

” U mag u zorgen op God afwentelen, want u ligt hem na aan het hart”.

 

En wanneer ik dan  thuis ben, is alles weer druk met werk en evangelie. Ik ga onder het werk even weg….

mijn soort werk geeft mij wat vrijheid

…..want een voorganger heeft gevraagd:

“Ger….die jij die ‘verjarie-zegen’ even voor me. Ik kan écht niet”.

 

En even later zegen ik een jarige en rep mij daarna weer terug naar kantoor om verder te werken.

 

Mijn radio-praatjes zijn al zo vele, dat vrouw en dochters, die anders aan de radio gekluisterd zijn, nu verklaren:

“Helemaal niet geluisterd….vergeten”.

 

Ach, wat is ook ‘bekend zijn ’een betrekkelijk en snel vervagend begrip. Niet erg hoor. Al die dingen gaan toch te niet. Als onze ‘bekendheid’ in de hemel en in Gods hart maar blijft.

 

Daag

Ger:

Mariëtta in de eerste Surinaamse jaren.

 

Mariëtta was 9 jaar, toen wij in Suriname aankwamen. Dat wil zeggen, dat z\ij die heel vormende levensperiode van 9 tot 14 daar heeft doorgebracht.

 

En trouwhartig overhandigde zij mij haar kinderdagboek voor het ‘grote dagboek’. Later, toen zij dertien jaar was, schreef zij nog steeds in weer volgende dagboeken. Maar die kreeg ik toch niet meer. Dan worden de meisjesgeheimen te groot  en dan worden ze zélf ook al zo groot, dat ze zeggen:

“Pa mag wel alles eten, maar hij mag niet alles weten”.

En dat is een normale ontwikkeling.

 

Maar wat je toch uit zo’n kinderdagboek al leest en kunt concluderen.

Allereerst dat pogen om een roman te schrijven. Een elfjarig meisje in Nederland heeft dat ook gedaan en kreeg het nog gedrukt ook

Maar onze dochter lukt het niet om iets in elkaar te flansen. En van zo’n ervaring leert ze dan weer sommige van haar grenzen kennen.

 

En op school lukt het niet erg om ertussen te komen. Zij is van school veranderd en gaat nu op een school vlakbij, zodat wij allebei de dochters op de fiets kunnen zien vertrekken naar hun dagelijkse bestemming. Maar de school is geen verbetering vanuit haar gezichtspunt bekeken. Want er zijn daar vriendinnen, die een argeloos nieuwtje , dat zij vertelt over een derde, aangescherpt aan die derde overbrengen. En die derde ontwikkelt dan een pest- mentaliteit en wordt voor Renate een kruis.

Maar Renate heeft al weer een les geleerd, die alle jonge mensen wel op een of andere manier leren:  behoedzaamheid in gesprekken.

En ze leert ook al gauw, dat de trouw van gewaande vriendinnen dikwijls niets betekent en zó maar kan omslaan in verraad. En wanneer zij later in haar dagboek haar toch wel vele kennissen omschrijft, doet ze dat met allerlei voorbehouden: wel aardig, wel een beetje een roddelaarster….. Ze heeft al geleerd, voorzichtiger en minder uitbundig te zijn en wat reserves te hebben.

Ze heeft al voze vriendschappen, harde vijandschap, verraad, eigen onvoorzichtigheid leren kennen. Maar  ze kan dan toch met échte, blijvende vriendinnen heerlijk gek en rumoerig  en giechelig zijn, zoals het jonge meisjes betaamt.

 

Lieve lezers en lezeressen;  terwijl wij daar aan tafel zaten en zij – Mariëtta en Marijke - vrolijk snappend tussen ons in, hadden wij geen idee, welke verdrietelijkheden er soms konden zijn, toch altijd weer overwonnen door de dagelijkse terugkeer naar het veilige nest, met een vader en een moeder, die als een zekerheid biedende muur om je heen stonden.

Door het lezen van zo´n kinderdagboek leer je zien, wat er allemaal gebeurt, terwijl zij op school zijn en hoe nodig en nuttig  het is, wanneer zij thuis telkens weer op adem kunnen komen.

 

Zullen wij ouders, daar steeds aan denken en voor die beschermende muur zorgen , met een gebed aan Jezus op onze lippen.

 

En als wij grootouders zijn en de kleinkinderen tillen een tipje van de sluier op…ook dan geeft de Heer ons een gebedstaak.

 

Daag

Ger.

Kourou; slot.

 

We hebben wél genoten daarginds, toen  de financiën geregeld waren.

 

Dag je naar Cayenne, de hoofdstad van deze ‘subsidie-staat’…..

want deze Franse ‘buiten-provincie’ , met 40.000 inwoners- dreef op overheidssubsidies

We bezochten de hoofdstad Cayenne. Stelde niet zoveel voor als stad. Maar die typisch Franse sfeer hè: met die pleintjes en die boulevards.

En dan Kourou met het ‘Centre Spacial. En de uitstapjes naar ‘île de salut’ en ‘île royale’, voormalige strafkampen.

 

En natuurlijk : ík zou ík niet geweest zijn, als ik ook niet even geproefd had van de sfeer in een gemeente daar. Nu was dít merkwaardig: er waren zoveel hoogopgeleide wetenschappers daar voor dat satelliet-proefveld van de Europese Unie. Ik ontdekte niet, dat die ook maar enige geestelijke begeleiding kregen.

 

Maar er zat daar een armzalig groepje Portugese werklui met –soms- hun gezinnen. Die hadden een volledige Amerikaanse zendeling om voor hun geestelijk onderdak te zorgen. Om over ‘wilde diensten’ te spreken. Hier was Paramaribo een ‘Veluwse dorpsdienst’ bij vergeleken.

 

Ik kreeg gelegenheid om daar het woord te voeren. Er was een tolk, die Betty’s en mijn woorden in hun begrippenwereld vertaalde. En de bedieningen, die wij mochten doen, verheugden ons hart.

 

Ma\ar helaas…het was maar voor even. Het geld was op… de verlofdagen waren op.. In Paramaribo wachtten afspraken.

Och; je weet nooit, wat er met het geestelijk zaad gebeurt, dat je uitstrooit. Ik stel me niets voor van dat kleine, zielige clubje Brazilianen. Overal kan echter, naast ondiepe aarde, en stenige aarde en platgetreden  paden en doornen en distels  ook goede grond zijn, waar het zaad 100- of 60- voud vrucht draagt.((Matth 13).…

 

Nog onlangs ontmoette ik een man, die mij vertelde:

“Toen ik nog maar pas zowat bekeerd was, hoorde ik u geregeld opreken. En dat heeft me toen zo gebouwd. Nog altijd krijg ik cd’s met uw preken toegestuurd door een kennis, die weet, dat ik ze graag hoor”.

 

Ik was dankbaar en eerde de Heer, de grote herder van de kudde, de grote zaaier en maaier.

 

En toen waren we al weer terug in Albina, waar een flinke groep op de preek wachtte.

 

Daag

Ger

Kourou: van mineur naar majeur:

Je zult zeggen:
" Alweer een vacantiereisverslag. Maar dit was toch een Chrístelijk forum ?!

Nu ja: vanaf dat ogenblik, dat de zon zo feestelijk opging over onze gekreukeldheid door die vreselijke nacht in de gesloten auto, ging het opwaarts.
Een uurtje later reden wij, na ons even in de zee verfrist te hebben naar 'stad'. Het bledk hier een echte modern-Franse stad te zijn, voor de ingenieurs en zo van de Europese basis voor het lanceren van raketten.
En toen we op een boulevard reden, konden we onze ogen nietr gelovcen. Zo´n echt Frans restaurant met warme broodjes en enorme bakken koffie voor een echt méditerraan ontbijt, was net aan het openen en wij waren de eerste gasten. Wat heeft dat déjeuner heerlijk gesmaakt. Toen naar de politie. Maar die zeiden±
`Rust eerst maar eens uit. We hebben de cellen leeg".
En zo sliepen wij even later nog wat beter uit in cellen, die overigens krioelden van de kakkerlakken.
Toen naar de gendarmerie...het was allemaal zo Frans. De slaperige sfeer daar deed zó denken aan  een scène uit de franse film ' De gendarmes' , ( met Louis de Funès), waar al de gendarmes min of meer in slaap zijn van verveling op een stoffige , warme Zuid-Franse zomerdag.
Toen ik mij tot de principaal wendde met een gedragen:
"monsieur...j ai des difficulté's ...." en dan :...."des graves difficulté's"
zag je hem opveren, een en al dienstwillendheid:
" Alles beter dan de stilte....met alleen die vliegen".
We werden naar de prefect geleid, die een proces-verbaal schreef, dat later goede diensten deed bij mijn claim om smartengeld.

En toen: een eenvoudig hotel, want ik stond opeens voor onvoorziene uitgaven en mijn bankrekening was vér weg.  En daar sliepen wij de rest van onze ontreddering weg, terwijl gezellige, puur Franse muziek ons in slaap suste.

De volgende morgen naar het haventje. Daar werden enorme vissen binnengebracht vasn soms wel 20 kilo. Mijn gérant kocht éen zo'n joekel.Later op de moegen zag ik , hoe hij die in de tuin aan het garen was onder een lading van smeulende takjes en bladeren. En 's middags hadden wij die vis op tafel. Na een onvergetelijk ontbijt nu een koninklijk middagmaal.
De afschuwelijke nacht, waarin ik het innerlijk uitgeschreeuwd had naar de 'veiligheid' van - stel je voor- Albina, was als een kwade droom. Nu alleen dat geld nog uit Paramaribo. Dat was- in 1972- nog een heel gedoe. maar: het kwam iin orde. En eindelijk: Kourou en Cayenne en Ile Royale en het Duivelseiland en de raket-lanceerbasis: zij konden maar ' komen' .

Maar de volgende keer gaat het dan over al deze dingen en ook over een Portugese pinkstergemeente en........ van alles.

Maar: ditmaal hadden wij echt 'de uitrreddingen van de Heer gezien". En toen we al die oplossingen zagen van onze moeilijkheden , waren we echt even ' als degenen die dromen. En toen werd onze mond vervuld van gelach', (Psalm 126 v 1).

Lezer.....ook u zal het al wel eens gebeurd zijn, dat u zich afvroeg:
"Hoe kom ik hierúit'.
En het zal u ongetwijfeld nog wel eens gebeuren.
Ons overkwam het onlangs nog. Mijn vrouw viel van de trap. En...zij is al 84...dus het zag er allemaal even heel onoverzichtelijk uit.
Maar ook toen heb ik tot de Heer geroepen en hij opende wegen, toen ik hem , onder alles door lovende en prijzende, zijn weg vroeg voor direct en verder, (Psalm 50 v 23).
En dat was nog wel wat anders dan toen in Kourou.
Maar we zijn er nu, drie maanden later, bijna uit en we zien onze weg weer.
De Heere is een Helper, een troost in benauwdheden. (Psalm 54 v 6; 46 v 2)

Daag
Ger

Vacantie in Zuid-Amerika.

In Europa hadden wij tot 1971 lange vacantietochten gemaakt. Maar hier in Suriname kwam er maar steeds niet van. Het werk in dienst van de Heer hield on maar steeds bezig. Andere Nederlanders hoorden wij vaak over lange reizen naar het binnenland, maar wij kwamen eenvoudigweg ´nergens´.
In 1972 gingen wij dat anders aanpakken, zo besloten wij. Het eerste jaar- 1971- waas in zekere  zin onvergetelijk geweest met dat verblijf in ´Blakka Wattra´. Maar nu: naar het buitenland!

Nu lag dat buitenland vlakbij. Jullie weten, dat ik er al een keer was geweest±:Frans Guyana. Maar nu zouden wij er als gezin heen.
De voorbereidingen waren moeizaam. Er waren veel administratieve kwesties te regelen en ook het verkrijgen van een re-entry-permit was een ingewikkelde zaak. Terwijl ik op die zondagmorgen gewoon met een korjaal even de Marowijne was overgestoken, waren er nu zo veel complcaties.
Maar goed: eindelijk kónden we dan toch. Eerst het onderhand al overbekende stuk naar Albina. En toen: op de boot....en aan de overkant begon dan de tocht door een land, dat tienmaal zo dun bevolkt was als Suriname. En Suriname is al 100 maal zo dun bevolkt als Nederlansd.
´s Avonds, om zes uur, als daar het donker snel valt en het in enkele kwartieren helemaal donker is,
startten wij vanaf Kourou voor onze tocht door de duistere leegte.

Door allerlei omstandkigheden was de benzinetank niet erg vol en ik dacht in mijn optimisme:
"Wel; we vinden we ergens een pomp",
Maar uur na uur verstreek en voortdurend toonden de koplampen alleen maar eindeloze bossen met geen glimpje licht van een huis of een buurtschap.

En net toen het erg begon te ´knijpen´, was daar opeens iets als een groepje huizen en daar was warempel ook een benzinepomp;  heel ouderwets met een zwengel werd de benzine uit een vat gepompt en konden we weer verder.

En weer lange tijd later: uit het inktzwart opeens in een door straatlantaarns verlichte buitenwijk. En al gauw vinden wij de door ons gehuurde vacantiewoning. maar de sleutel past niet in het slot.
(Later blijkt, dat het huisje wegens een huurgeschil is voorzien van nieuwe sloten).

Ja, daar sta je dan: in een volkomen verlaten omgeving. Op de oprijlaan ligt alleen maar een brief van trouwe Willie uit Holland, die ze ter begroeting van te voren al gezonden heeft.

Op zo'n moment, temidden van duizenden insecten, die als enigen wakker zijn, kan je je zó verlaten voelen. We rijden wat doelloos rond met de auto en tenslotte besluit ik ergens:
"Kamp voor de nacht".
We installeren ons zo goed mogelijk voor een slaapje. maar de ramen moeten  gesloten blijven en Tippy's lijf-lucht, (want de hond moest en zou mee), is uiterst hinderlijk.

Hoe we een paar uurtjes slaap gepakt hebben ?! We zullen wel veel hebben gebeden, maar het was toch een beklemmende situatie.
- eerst de angst: als we hier toch midden in dit onbewoonede oerwoud stranden
- dan de opluchting: eindelijk ons huisje
- dan: de niet passende sleutel en de zwerftocht.

En dan is daar opeens het morgenlicht, dat in tegenstelling tot Spreuken 4 v 18 opeens overgaat in de volle dag en....waar staan we: aan de rand van de zee. Een frisse Atlantische bries verkwikt ons.
Vrolijke golfslag wordt overspoeld door gouden zonlicht. Scharen vliegende vissen springen boven het water uit.

O....wat een overgang. We vatten zo'n moed.

Nu zul je zeggen:
"Ger....ditr is toch een Christelijke site. Daar horen toch geen nietszggende verhalen op. Benieuwd, wat je voor vrome draai  hieraan gaat geven. Verras ons".

Lui:
- het eerste deel van de reis reden wij achter een  zendeling aan, die in Kourou werkte. maar hij reed zo hard, als kennende het terrein, datr wij hem kwijt raakten bij die benzinestop.
- Dat was al een beetje vreemde ervaring;..... waarom wacht hij nu niet.
- toen we in Kourou aankwamen, zagen wij hem heel toevallig bezig om vóor zijn huis zijn auto te ontladen. We dachten nog even: o, een hulp in nood, nu dat vacantiehuisje gesloten was. Maar om de een of andere reden begreep hij ons niet.
- om na al die teleurstellingen, gepaard aan een ronduit griezelige reis, dan ook nog eens een heel, heel moeilijke nacht in een gesloten auto te hebben, is een  nare zaak.

Maar dan dat wakker worden. Zeker hebben we ons, temidden van het insectengezoem voorgehouden, wat Mozes in Exodus 14 v 13 zegt:
"Vrees niet, houd stand, dan zult gij de verlossimng des HEREN zien".

En zoals boven vermeld, die verlossing was er in beginsel 's morgens  en in een volgende posting werk ik die nog verder uitaa aan de hand van volgende gebeurtenissen.

Ook u kan het overkomen, dat u - bijvoorbeeld- tot schamens toe zit te wachten op een verklaring, die u nodig hebt en die maar niet komt. Of wat u maar mee kunt maken. Maar bedenk:
" ' k Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God,
Want in zijn hand ligt heel mijn levenslot".

Zo ging het ons. Zo gaat het ons nog. Zo kan het u gaan.

Ger