Archief

De kinderen zijn er ook nog....

Wat Marijke betreft, kan ik kort zijn. Ze was twaalf jaar en toegelaten tot de AMS, de algemene middelbare school, een school, waar door Surinaamse leerlingen gevochten werd om een plaats. Want alleen met de AMS als springplank kwam je verder in eigen land. Het was de enige school, die zich vergelijken liet met HAVO  en VWO in Nederland. Maar Marijke met een goede toelatingstoets, nog in Holland, kwam er zonder moeite op. Ik denk, dat ze voor kinderen van overzee altijd wel enkele plaatsen beschikbaar hadden. Een Vlaams vriendinnnetje van haar kwam er ook zonder enig bezwaar.

Maar Marijke puberde hevig en vroeg. En ze was op die school dikwijls zo opstandig, dat zij ettelijke malen op het punt heeft gestaan, moeilijkheden te krijgen. Maar verder is er in die beginperiode niet veel van haar te zeggen.

Maar het leven van Mariëtta speelde zich nog zo helemaal onder onze ogen af. Marijke was twaalf en dan beginnen ze soms al zo van je af te groeien.Maar het leven van Mariëtta - negen- lag nog zo helemaal voor ons open. Ze kon haar Hindoestaanse vrinedinnetje zo leuk plagen, nooit gemeen. Maar het was er haar alleen om te doen dat dit liefje met een pruilstemmetje uitriep: "Zie hoe je bent", een vertaling - denk ik- van het Surinaamse : Pè joe dè.
En dan liet ze haar direct met rust.

In Nederland trouwde Harry. Maar wij bleven gewoon daar. Je zult zeggen:
"Wie doet dat nou. Niet naar de bruiloft van je kind".
Maar wij waren zo druk bezig daarginds. Het kwam niet in ons op.

Mariëtta ontwikkelde ook een talent als poppenspeelster. Uit Nederland had ze een poppenkast en enkele figuren meegekregen. En....ze werd op steeds meer kinderpartijtjes van de parkjeugd gevraagd om op te treden. En de verwende parkjeugd, die al menig professionele poppenspeler had weggejaagd, luisterde ademloos.
Nóg - tegen de veertig jaar later- heeft ze dat vermogen om mensen te boeien. Dikwijls moet zij bestemmingsplannen toelichten aan onwillige menigten. En....er wordt nóg ademloos geluisterd en vaak ingestemd.

Ach; er is zoveel te vertellen, nu ik het 'grote dagboek' verkort weergeef.

Maar de grote lijnen blijven toch zichtbaar worden. Met onze vijf kinderen van de 'eerste groep' was het opvoedingswerk afgelopen. Ze waren ons niet vergeten. Met Sinterklaas was er een lief pakket uit Holland. Maar de opvoeding van de twee uit het nagezin was in een versnelling gekomen met Marijke als puber.

We waren tegen de vijftig nu. En we tilden niet zo zwaar aan de dingen, de symptonen, die soms onze aandacht trokken. We zullen gedacht hebben:
"Met deze twee fiksen we het wel. Wat is twee nú, vergeleken met vijf tóen".

Maar een mens fikst niet zoveel, wanneer er nog zoveel eigen inzicht bij te pas komt.

Daag
Ger

Hoe het ging op kantoor en in het 'geestelijk werk'.

Op kantoor geeft de chef mij al gauw de opdracht,  bij wijze van voorselectie alle rapporten door te lezen van de collega's.

En bij de vele vrije dagen merk ik tot mijn verbazing op, dat de mohammedaanse feestdag Id-ul Fitr door de Javaanse Mohammedanen op een andere dasg wordt gevierd dan door de uit Brits- Indië afkomstige Mohammedanen,. Z|ij krijgen hun directieven voor deze dag nog steeds uit de moederlanden en India en Indonesië liggen op een verschillende- het begin van de datum bepalende-  lengtegraad. Zolang bleef toen het moederland doorklinken temidden van de al een eeuw bestaande nieuwe omstandigheden. Met mensen, die van een andere cultuur binnenkomen, kun je het beste geduldig omgaan.

Maar ik ben toch ook erg druk met 'het geloof'. Op een gegeven ogenblik is er een gezamenlijke campagne met de Rooms- Katholieke kerk. Iedereen van 'het Christelijke erf' 'doet mee . Op een geven ogenblik ben ik met een pater en trwee nonnen bezig om Amerikaanse evangelisten op te halen, met daaronder ook R.K. evangelisten. Van alles kan toch ook in dit land. Zei Hendrik Colijn al niet eens:
"Bij God en in Suriname is alles  mogelijk".

Daarna zijn er allerlei campagnes. Ik raak de tel kwijt en ben op een gegeven ogenblik zo onverladen met werk, dat ik een volle collectezak gewoon ergens in een stadion laat liggen. Maar de duizenden aanwezigen hebben niets in de gaten en de voorganger van de gemeente vindt ze onbeheerd, maar ook onberoerd. Als schooljongens worden de andere verantwoordelijke en ik later terecht gewezen. De ander is een belangrijk figuur in de ambtelijke wereld. Ik heb het er  even moeilijk mee, met die terechtwijzing, terwijl toch Spreuken 9 v 8 en 9 zegt:
"Berisp een wijze , en hij mag je graag. Een wijze wordt nog wijzer, als je hem berispt ; een rechtvaardige vergroot zijn inzicht door wat je hem leert".
Ach; een mens moet alles leren; ook het goed verwerken van een terechte berisping.

Ik doe weer veel vertaalwerk, ook veel vertaalwerk op scholen. Dit keer laat men mij de dienst dus niet helemaal over. Och; het is elke keer weeer anders.
Een hele opdracht is wel het vertalen van een Amerikaanse pater in het Nederlands. De Amerikaan heeft een typisch rooms-katholiek taalgebruik, Het vertaalwerk naar de deels protestantse luisteraars is een heel moeilijke opgave. Aan het eind krijg ik wel complimenten:
"Dat was een wijze vertaling".
En nu kan wel gezegd worden:
" Dat was streling van het eigen ik".
Maar kom aan, niet zo zwaar. Een goedkeurend klopje op de rug heeftr iedereen wel eens nodig. Ik weet deze vriendelijkheid nu nog, bijna veertig jaar later.
Wat ik ook nog weet is, dat ik al die dagen een hevige griep had, terwijl mijn onderprothese ook nog brak. Zal je net zien. Maar goed: er was overwinning.

Daag
Ger

Hoe Betty's , in Nederland gevormde talent in Suriname opbloeiede.

Mijn vrouw was als jong meisje van 9 al aktief in een klein plattelandskerkje.
Als tienjarige verraste ze iedereen daar met een lief stukje na de kerkdienst. En de verwonderd opkijkende plattelanders zagen daar een klein ding heel erg bezig.

Veel, veel latere kreeg ze les van een bekende kerkorganist , ze was toen al achttien. Maar de eerste tijd van ons huwelijk bleef dat talent sluimerend. Met 28 jaar had ze al vijf van haar zeven kinderen. Je begrijpt dat er dan wel wat anders aan de hand is dan muziekmaken, anders dan in huiselijke kring. Onze kinderen zijn- onder andere met haar muziek- opgegroeid.

Later, toen de kinderen wat groot groeiden, begeleidde ze wel eens een plaatselijk beroemde zangeres. Maar ze zat dan altijd achter een gordijntje, zodat maar niemand haar zou kunnen zien.

Toen ze echter door het Volle Evangelie werd aangeraakt, verloor ze dat overschuwe . En éen keer begeleidde ze ergens in een volle kerk alle zang....en niets geen gordijntje om achter weg te schuilen. Daar deden ze daar niet aan. En...het gíng...zoals alles in die wonderbare begintijd...... 'gíng'.

Druk echter werd het toch niet hiermee in Holland, hoewel er wel in onze portretgalerij een actiefoto van haar hangt achter de vleugelpiano in een grote samenkomst..
Maar in Suriname,.
Ik herinner me nog een optreden in Paranam, vlak bij de aluminiumfabriek. We waren de weg kwijt en het was al bijna aanvangstijd, toen iemand ons die weg met zijn auto aanwees tot voor de deur van de zaal. Soms fungeren mensen als engelen.
"O ...ik heb peentjes gezweet",
zei mijn dappere vrouw, maar ze moest wél bijna gelijk aan de bak, dus tijd om de zenuwen  tot kalmte te laten komen, was er niet. Toen spéelde zij ze maar weg.

Maar haar hart en haar bloedsomloop waren steeds een punt van zorg. Wat we daarvoor hebben afgebeden. Maar ze is nu 84 en de Heer heeft steeds weer uitreddingen gegeven. En die euvels zijn er nog steeds.
Maar het doel van gebeden is niet allereerst blijvende bevrijding van lichamelijke bezwaren. Het doel van gebeden is het opbouwen van een kind-vaderrelatie met HEM.

Later speelt Betty dan weer in het Streepystadion en in een concertzaal. Er is een twaalfdaagse campagne bezig en in haar overvolle agenda tref ik op een keer een aantekening aan:
"Om 11 a.m. een business tea met....".
Nou ...dan ben je vér ingeleid hoor.

En daarna begint haar grote, vijfjaar durende  job. In de samenkomst van 'Stromen van Kracht' in het Chinese verenigingsgebouw 'Chung Fa Foei Kong' wordt ze vaste organiste in een gemeente met -soms- vijfhonderd bezoekers.

Nu ligt ales zo ver achter ons. Aardse roem, ook op Christelijk gebied, is zo kortstondig. De oude christinne, net van de trap gevallen en er heel niet best aan toe met haar 84, weet daarvan helemaal niets meer. Maar van Jezus haar Zaligmaker, blijft ze weten.

Daag
Ger

1971: de vele details dreigen 'de grote lijn' onzichtbaar te maken.

Toen ik dit dagboek begon , kon ik duidelijk een aantal grote lijnen aanwijzen, die mijn leven stuurden. Ik had duidelijke ideeën, hoe God alles deed om mij in de goede richting te leiden en mij naar het beeld van Jezus te boetseren.
Ik kon ook duidelijke voorbeelden aanwijzen van satans werk, dast er op gericht was, mij uiteindelijk op zijn gruwelijk beeld te doen gelijken.

Maar in Suriname ging die grote lijn verloren, hoewel hij er natuurlijk wel wás.

Laat ik eerst eens wat dagelijkse gebeurtenissen opnoemen en dan later kijken, of er tekening in dat alles zat.
Eerst wat algemeenheden, dan ervaringen van mij, van Betty, van Marijke en van Mariëtta.

Algemeen:
- we stonden te kijken , in welke mate Suriname links werd geïndoctrineerd vanuit Nederland. Er waren vele Nederlandse leraars, die hier allemaal ideeën binnenbrachten van Marxisme tot 'sociale onrust verwekken'. In de bibliotheek waren alleen 'linkse' bladen. In Nederland was het nieuwtje van al die dingen er wel van af, maar de liefhebbers van wat in Nederland al weer ouderwets was, weken naar Suriname uit, waar ze een nieuwe proeftuin voor hun ideeën vonden.
- Id- ul Fitr was in Suriname een erkende feestdag. Het Hindoestaanse 'Divali' feest niet. De koloniale machthebers van eertijds kenden uit Oost Indië  'het Mohammedanisme'  als iets bekends, maar het Hindoeïsme was hun vreemd
- Voor Javanen begon de ramadan op een andere dag dan voor de ´Brits-Indische'  Moslims. Dat had te maken met de geografische ligging van de stamlanden.
-  In Holland trouwt Harry met dat lieve meisje, dat bij hem bereikte, wat wij niet konden: een begin maken met een serieuze carriëre in het onderewijs.
- En met Sint Nicolas komt er een leuk pakket van de kinderen uit Holland, wat dan wel 'Willie en Ida'  geweest zullen zijn.

Zo is het leven opgebouwd uit allerlei kleine deelgebeurtenssen.

Om het af te ronden het volgende: tot op de huidige dag word ik gebombardeerrd met de veelheid van gebeurtenissen in de wereld. Maar toen in Suriname werd ik met mijn neus gedrukt op de bijzondere omstandigheden van alleen al dát gebied. Die regio is nu uit mijn blikveld. Maar de Heer God kent alle noden van alle regio' s in de hele wereld, waar de zeven miljard van ons mensen wonen. En hij heeft alle noden van alle regio's in alle eeuwen vomaakt diep doorzien. En hij kent ook alle streken vamn de duivel, die uit alles 'een slaatje wil slaan'  voor zijn boos opzet: de volkomen chaos. Maar door alles heen geldt dit lied:
"He holds the whole wide world in his hand".
En uiteindelijk leidt hij die wereld en zijn volk daarin naar een grote apotheose, die aan een gelukkiger era voorafgaat.

En dat Harry toch nog in minder woelige wateren kwam. We hebben veel voor hem gebeden. En uiteindelijk gold ook hier: er komt nog zoveel goed.

En dat er zo'n lief pakket kwam met ' Sinterklaas': Spreuken 25 v 25 zegt:
"Een goed bericht uit een ver land
is als koel water voor een dorstige keel".

Misschien is er bij jullie wel een ' vlaamnse' keel, die zó dorstig is, dat zelfs dit vrij neutrale bericht daarvoor 'koel water' is....kán toch !

Daag
Ger

Elke dag waren er nieuwe indrukken in dit kleurrijke land.

1. Ik herinner mij nog een blijde dag in Mariëtta's leven. Zij had als negenjarige diepe kinderverdrietjes over de nare 'vriendjes en vriendinnetjes' in ons park, kinderen van ex- pats net als wij. Het waren niets geen leuke kinderen , deze Europeanen en Amerikanen. Mariëtta had het eigenlijk al gauw met hen gehad.

En toen kreeg zij op de school waar zij was geplaatst, een lief vriendinnetje, een hindoestaans meisje. En toen die een middag heel leuk bij ons had gespeeld, gaf ze tenslotte , bij het wegggaan een  lief kusje aan ons dochtertje.
Mariëtta keek zo in-gelukkig , toen een landskind oprechte vriendinneliefde aan haar gaf. En wij ouders keken ontroerd toe. Wat had dit kind dat gemist.

2 . Al gauw begon ik hier en daar te preken. En op zekere dag schoof een zuster mij een grote pot zelf ingelegde birambi's toe. (Ik weet nu al niet eens meer, hoe die vruchten smaakten). Maar goed; het was toch een getuigenis in natura , dat ze zich door een predikatie gesticht voelde.
Eigenlijk is het bij deze ene keer gebleven. Ik herinner me niet, dit nog ooit meegemaakt te hebben.

3. Ik vertelde jullie al, dat Harry in het huwelijksbootje stapte als vierde van onze kinderen. Het schoot wel op. Van de vijf huwbare was nu alleen Jaap nog ongetrouwd. 
Maar we waren aangenaam verrast, toen onze oudste zoon aan zijn jongere broer een wasmachine cadeau deed. Hadden we nooit van hem verwacht. Hij hield zich altijd van alles van de familie afzijdig. 

4. Zulke aardige straatrtafereeltjes in Paramaribo± op zekere dag passeer ik een soort oploopje. Twee heren zijn in druk gesprek, eigenlijk gaat het om een lange monoloog van de een; hij grijpt voortdurende de pols van de ander vast, als om zijn betoog kracht bij te zetten. Een aantal werklieden heeft het afladen van een vrachtauto tijdelijk gestaakt en slaat , vriendelijk lachend het aardige toneeltje gade. Het gesprek wordt in het sranan tongo gevoerd. Als de verteller klaar is, antwoordt de ander met éen enkele uitroep...".S A N G".... Maar die ene uitroep is klaarblijkelijk voldoende. De oploop lost zich weer op en ieder gaat zijns weegs. 

5 Ik kijhk de 'burgerlijke stand' na. Alleen maar Hindoestaanse namen van borelingen.
Worden er dan geen Creolen geboren. Men legt uit. Bij de Negroïden is concubinaat de gewone gang van zaken. De kinderen, daaruit geboren, worden niet in de ' Burgerlijke stand' publicaties opgenomen, hoewel zij natuurlijk wel ten stadhuize geregistreerd worden.

6 Ik zoek dit nog eens nader uit. Men vertelt mij:
" In de ' slaventijd' was het voor de ' meesters' van belang, dat de slaven een ' ongestructureerde massa' bleven. Ontstond er eens een verhouding, die eigenlijk alle trekken van een geordend huwelijk had, dan werden man en vrouw onverbiddelijk uit elkaar gehaald, want er mocht geen gewoon gezinsleven ontstaan. Later kwam daar de gewoonte uit voort, dat ' een neger nooit trouwde en dat concubinaar de gewoonte bleef'.
Natuurlijk is dat in de moderne tijden wel aan het veranderen, maar de invloeden uit de slaventijd werken nog na.

7 Wanneer ik op het postkantoor kom, zie ik daar Hollandse hippies, die geld komen halen. Ze lopen er onverzorgd en vreemd uitgedost bij, net zoals ze er op dat ogenblik in Nederland bijlopen, mij al weer wat omnwennig geworden, Want....wanneer je de trends in een land niet meer dag voor dag kunt volgen...raak je al gauw een beetje ontwend,.

Ik zie keurige, modieuze jonge negers voorbijkomen, die vol verbazing naar de wat zielig aandoende Hollanders kijken. Die zijn zo heel anders dan de ' Europese Nederlanders', ( zoals de Hollanders worden genoemd), die ze dagelijks in allerlei goede functies ontmoeten.

Zo....dat zijn dan wat verwarde voorbeelden van de kaleidoscoop van indrukken, die er daarginds over me heenkwam. En dat gaat ook nu nog door. En...het lijken er steeds meer te worden, ook in ons erg 'geregelde' landje. Het is maar goed dat een mens veel indrukken ook weer kan vergeten.

Maar al die indrukken vormen je ...naar de ene of naar de andere kant. Morgen ga ik weer naar de samenkomst. En in al die jaren is mij toch gebleken, dat de daar verkondigde gedachten het beste en het meest zegenrijk beklijven.

Daag
Ger

Jeugdevangelisatie en andere belevenissen.

Ons leven kwam nu goed op gang. Elke werkdag Marijke wegbrengen naar school, een gedemonteerde fiets achterin. Die fiets bij school in elkaar zetten, dan fietste zij zélf wel terug. Dat soort moeizame dingen. En samen met mijn chef de Suralco bezoeken. Dat was een aluminiumfabriek bij het 'Brokopondomeer'( Meer van het gebroken ruggetje). Leuk bezoek aan die machtige fabriek , maar je auto was aan het eind ontoonbaar van het stof op de lange, zanderige 'bauxiet'weg, . Bij alles wat je ondernam, was er zoveel ongerief, niets ging eigenlijk nu eens  gewoon ontspannen .
De telefoon was veel in de war. Dan belde je en je moest maar afwachten, wie er aan de andere kant kwam opdagen. Twee verschillende systemen, Amerikaans en Nederlands , werden door elkaar heen gebruikt. Dode honden werden niet snel opgeruimd en lagen soms dagen te rotten. Midden in Paramario , op het Centrale plein, tegenover het postkantoor, stond een ruïne van een huis. Lang geleden was het eens overgegaan op een nieuwe eigenaar, maar de koop was niet langs de notaris geleid en nu wist niemand, wie de eigenaar was.Dan verscheen er wel een advertentie in het 'blad voor officiële aankondigingen' in deze geest.
"Kan de laatste eigenaar:...... van:...., geboren in 1863, zich melden".
En wanneer dat - uiteraard- nooit gebeurde, werd op de duur wel een eind gemaakt aan zo'n situatie. Maar toen ik in 1976 vertrok, stond die bouwval er nog.

Maar bij al deze indrukken was mijn 'kinderklasje' toch wel iets aparts. Ik had uiteindelijk mijn weg daarin gevonden, las mijn hoorders, jongens van 10- 18 jaar voor uit de kinderbijbel  van Anne de Vries . Ik herinner mij nog een samenkomst met toch wel zestien van die jongetjes- meisjes waren voor mij onbereikbaar, in Hindoekringen ging dat mogelijk  niet zo gemakkelijk- waar éen van de jongens getuigde:
"Mijn moeder heb ik wel eens een keer gezien, maar mijn vader nooit".
Ik keek die 'Blauwgrond-kinderen' zo eens langs. Geen een daarvan was nu eens ongeschonden, helemaal lekker gezond en blozend.
Allemaal  min of meer minkukels. Ik probeerde samen met Betty, die de van thuis (Holland) meegekomen piano bespeelde, wat geluid eruit te krijgen, heel eenvoudige kinderversjes, ook in het hindi, Maar het gekras van ongeoefende stemmen wees erop, dat zingen allerminst een dagelijkse bezigheid voor hen was.

Nog steeds doe ik kinderwerk, nu met mijn 84- ste. Dan kijk ik wel eens naar al die 'weeldekindjes' en denk nog wel eens terug aan de avonden van toen.
Ach; de algemene welvaart zal Suriname nu ook wel hebben bereikt. ik neem aan, dat het - bijna dertig jaar na mijn waarnemingen- een heel andere jeugd zal zijn, die daar in Blauwgrond nu opgroeit.
Ik blijf hopen, dat de eeuwigheid ooit nog iets goeds openbaart van ons bezig zijn daarginds.
Een somberaar zei eens tegen mij:
"Jij mag wel oppassen, dat de berg van de eeuwigheid voor jou niets meer dan een muis produceert".
Wel....met een muis aan resultaat zou ik al blij zijn. In ieder geval zegen ik die jongens, nu tot mannen grootgegroeid, in de naam van Jezus en bid voor hen.
...."Dag patr", konden ze zo trouwhartig zeggen.

Daag
Ger

Betty aan piano en orgel.

Ik had nu even allemaal kleine belevenissen in Suriname.
- in het ziekenhuis had ik te stellen met een verwarde man, die dacht dat hij  God zelf was.
- en ik had mijn pleziertjes om een bedelaar-harmonicaspeler, die mij godsdienstige liedjes voorspeelt. En wanneer ik hem dan een munt geef, roept hij iets vasn 'bibriman', (gelovige), maar het kan ook 'gibriman'(gierigaard) zijn
- en dan moet ik weer bemiddelen in een burenruzie tussen een Christelijke Creool en zijn hindoedburen.

Maar het is allemaal niets , vergeleken met Betty, die echt een glorietijd heeft. Haar vaardigheid in piano- en orgelspel komt hier zó van pas.
Er is weer een campagne, ditmaal met Karel Hoekendijk, over wie ik al eens eerder schreef. Met kerst 1971 is hij er weer eens en houdt gelijk een tiendaagse campagne.
En al die tijd begeleidt Betty al die diensten op het orgel. En : in 'pinksterkringen' wordt heel wat afgezongen. En op de laatste dag zorgt Karel ervoor dat zij een bloemenhulde krijgt. Want hij was wel een oplettende, hoffelijke man. De hele zaal juicht haar toe.

Ik gun dat zo aan haar. In Nederland was het wel eens zo dat de op de voorgrond tredende dingen voor mij waren. Ik herinner mij nog een avond, dat ze mij vol trots vertelde, toen ik maar weer eens van een campagne-avond terugkwam:
"Ik heb iemand tot de Heer mogen leiden. Er was vanavond bezoek. En we kregen een gesprek. En het slot was, dat hij een gebed aan Jezus uitsprak".

Ik maakte een onvergeeflijke fout, zei:
" 'k Wilde wel, dat ik er bij geweest was. Dan had ík dat kostelijke werk kunnen doen".
En zij- bedroefd stil-:
"Jij hebt zoveel. Gun jij mij dit ene lam niet",
daarbij zinspelende op de profeet Nathan, die aan David verweet, dat hij bij zijn hele harem nu ook de enige vrouw van Uria , (Bathseba) van dezen moest afpikken, ( 2 Samuel 12 v 1 t.m.7)
Toegegeven...de vergelijking gaat zeer mank, maar ik heb toch getracht mijn 'hebberigheid' te verzachten met een excuus en een kus.

En nu: blozend op het podium, een enorme bos bloemen in de hand. En ik: onder de applaudiserenden.
Nu kun je zeggen:
"Als je eer van mensen krijgt, dan kan  je geen eer van God krijgen".
Maar ik weet zeker, dat God deze genoegdoening voor veel 'stille jaren' heel erg aan Betty heeft gegund en dat het aan haar eeuwige eer bij hem niet zal tekort doen.
 Er is ook een bemoediging gelegen in dit verhaal voor vele 'stillen in den lande'.
God heeft u in het oog. Uw werk voor hem, in stilte verricht, is niet weg voor de eeuwigheid. Maar God zorgt ook wel eens voor een bemoediging in het tijdelijke

Daag
Ger

Bezoeken aan ziekenhuis.

In 1971 begon ik al met mijn bezoeken aan 's Lands Hospitaal. Ik had een actieve instelling en wilde wat dóen.
Denk nu niet direct:
"O...weer zo'n typische 'doener'. Denkt dat hij erg zijn best moet doen voor de Heer. ....dat hij iets verdienen moet".
Nou niet zo opgewonden. Ik dacht helemaal niets bepaalds, maar heb altijd een drang gehad om mijn kennis met anderen te delen: eigenlijk een soort 'zelfverwerkelijking'.
Dat woord kan nu ook weer verkeerd uitgelegd worden, alsof ik mijzelf in het middelpunt van mijn hart plaatste, terwijl alleen God daar mag tronen.
Maar dat was het ook weer niet. Ik had er schik in om aan anderen iets mee te delen. En 's Lands Hospitaal was daarvoor wel een geschikte gelegenheid.
In Nederland was een van de laatste weken, dat ik daar was, een Surinaamse dame naar me toegekomen, die zei:
"Mijn zoon ligt in Suriname, in ' 's Lands' met een dwarslaesie. Wilt u hem daar eens opzoeken".
Door alle drukte was een en ander mij volledig door het hoofd geschoten. Maar een zendeling belde mij op:
"Zeg...ik kwam in 's Lands en trof daar een jongeman aan, die riep:
'Bent u nu eindelijk Gerritse'.
Die jongen ligt zó te wachten op u. Ga er maar gauw heen".
En die jongen was de aanleiding dat ik geregeld bezoeken aan 's Lands ging brengen. Want toen ik de eerste keer bij hem kwam, gingen er gelijk een tiental andere patienten omheen zitten, die van alles vroegen, want de geestelijke belangstelling, (wat nog iets anders is dan 'geestelijke honger' is in dat land groot. Er zijn van alle godsdiensten daar wel representanten en het aantal kerken, moskeeën en hindoetempels is niet te téllen. En ieder wil er elke dag wel weer eens wat nieuws horen of desnoods zeggen, Ze leken wel wat op de Atheners:
(Hand 17 v 21):
"Alle Atheners en de vreemdelingen , die er wonen hebben voor haast niets anders tijd dan voor het uitwisselen van de nieuwste ideeën".

Over deze jongen met zijn dwarslaesie zo straks. Maar het werd zo, dat de hele tijd van mijn verblijf in Suriname dit ziekenbezoek, altijd op éen vaste avond in de week, gewoonte is gebleven.
En toen ik in 1976 in Holland terugkwam, werd dat  eerst ziekenhuisbezoek en daarna 23 jaar lang bezoek aan een verzorgingshuis. En uiteindelijk werd het: contact met 'allerlei mensen', (want het is niet bij 15-25 gebleven), zoals ik dat nu via Internet heb in Holland, Vlaanderen, Amerika, (wereldwijd) en Duitsland.

Zo zie je dat 'je in bepaalde dingen rolt', maar dat er een zekere sturing in zit, een sturing, die je dikwijkls pas na vele decennia een beetje begint te overzien. Ik stel mij voor dat het hele plaatje pas compleet voor je staat in 'het leven hierna'.

Wat nu de allereerste aanleiding betreft: die jongen had uit de brief van zijn ma de idee gekregen, dat ik een soort wonderdoener was, die hem wel eens van zijn dwarslaesie zou afhelpen. Geen wonder dat hij op mijn komst zo zat te springen.
Maar ik bad wel met hem, maar díe genade- om hem zó van nut te zijn-  kreeg ik toch niet van de Heer. We bleven desondanks goede vrienden, totdat hij opeens weer uit mijn blikveld verdween. Maar de lijn in mijn leven was uitgezet, zoals ik hierboven beschreven heb.

Daag
Ger

Geregeld kwam er post uit Holland. Het meest geregeld schreef Ida. Elke week kwam er een lange brief bij ons aan en dat heeft ze de volle tijd van ons verblijf aldaar volgehouden, meer dan vijf jaar lang. Die correspondentie was onze 'lifeline'.
Willie was een goede tweede met elke tweede week een schrijven. Harry was nummer drie met alleen dat bericht dat zijn vriendin een baby verwachtte en daarna vrijwel niets meer. Maar goed, hij was een jongen en die schrijven niet zo druk. Van Jaap en van Mieke kwam nooit post. En Marijke en Mariëtta waren bij ons.
Betty had een uitgebreide kennissenkring, die ook regelmatig schreef. En ze schreef hele epistels terug en hield de correspondentie op die manier warm.
En ik....ik schreef nooit, dat liet ik aan Betty over. Die maakte gebruik van mijn dagboek, waaruit ze gedeelten overschreef.  Dus ´middellijk' schreef ik toch weer wél.

En wat schreef Ida nu? ; van alles, wat ginds gebeurde:
- zij hield Harry en zijn jonge vrouw terdege in het oog en wist met smaak te melden, dat hij onder invloed van zijn vrouw weer teruggegaan was naar de Paedagogische academie en nu al zijn best deed om leraar te worden.. Vroeger heette dat onderwijzer, maar na de mamoetwet waren onderwijzers opeens leraars en leraars docenten.
Dat gaat steeds nog door dat 'upgraden´van 'van alles en nog wat'.
Zeg nooit:
"De werkster komt straks",
maar
" De interieurverzorgster rijdt zó voor".
Want ze komt uiteraard  met de auto.

- Ida. die erg trots was op haar ouders, - 'hulpzendelingen' in het verre Suriname in haar terminologie-
kon er erg verdriet van hebben, dat niemand in de sam ooit naar ons informeerde, nadat de eerste nieuwsgierigheid na ons vertrek wat was geluwd. Ze moest nog erg wennen aan dit algemene gegeven:
"Uit het oog, uit het hart'.

- en ze hield ons ook trouw bij over de bangmaak- onderwerpen in Holland: lucht- en bodemoverontreiniging en  verzuring van de atmosfeer. Ze vertelde soms vol deernis van buren met een lief zoontje dat zich 's avonds in slaap huilde omdat hij dacht dat door de verzuring hun huis zou instorten. Tegenwoordig hebben wij wel andere dingen om kleine jongetjes bang te maken: de klimaatverandering is nu het grote item.

En soms keken wij een beetje bezorgd naar de post van Willie. Haar echtgenoot schafte allemaal boeken aan over U.F.O.s en zo en ging daar helemaal in op. Dan dachten wij :
"Gaat dat wel goed. Ons hart moet toch niet gevuld zijn met 'Waren de goden kosmonauten' en dat gefantazeer, maar met de goede dingen van Jezus".

Maar een andere keer waren wij weer blij. Dan werd er een bedrag op onze giro gestort, omdat ons huis in Nederland eindelijk was verkocht. 

En zo leefden wij mee met wat 'ginds' gebeurde. Maar de hoofdzaak was toch wel, wat 'híer' gebeurde. En dat was maar genoeg, dat hoor je nog wel.

Jullie kunnen hier toch wel het een en ander van meenemen:
- 'mensen in de verte' geregeld op de hoogte houden met brieven of e-,mails, ( die had Ida toen nog niet) sticht veel nut.
- elke tijd kent zijn eigen bangmakerij. Ik bagatelliseer de vrezen van nú niet. Maar draag die angsten niet ongelimiteerd door en acht dit de eerste waarheid om door te dragen naar je gezin:
"De Heer regeert".
- denk niet dat de Heer je niet hoort wanneer je - bijvoorbeeld- voor een kind bidt, dat fout dreigt te gaan. Later blijkt meestal dat er 'nog zo veel goed komt'.
Kijk naar onze Harry. De hoofdzorg was, dat hij niet wilde leren en dat hij 'blowde'. maar een geringere zorg was toch wel dat lange, lange haar van hem.  Wanneer wij er wat van zeiden, was zijn bloemzoet antwoord...en hij kwam in geen kerk of kluis:
"De Heer Jezus had toch ook lang haar".
Maar zijn vrouw hoefde maar éen keer te zeggen:
"Gunst Harry...op dat lange haar ben ik nu wel uitgekeken"
en...'knip knip' zei de schaar.
Zijn vrouw was ook geen gelovige, maar voor hém was ze niet een vrouw, die 'van een man een dwaas maakte', maar een vrouw, die 'van een dwaas een man maakte'.
En met dat ophouden met blowen en met de maatschappelijke positie kwam het ook in orde. Hij is nu 'docent'.

En dat moet het dit keer maar weer zijn.

Daag
Ger 

Hiervoor vertelde ik eens dat onze eerste tijd in Surinamew, onze 'Park-tijd' werd verdonkerd door een burenruzie. Iemand in onze buurt maakte een enorme herrie. Dat duurde tot diep in de nacht. En met die open huizen in die warme tropennachten was dat voor ons met twee nog jonge dochters een grote moeilijkheid. En nu was het opmerkelijk, dat wij van onze andere buren geen hulp kregen. 'Herrie in de nacht' was iets, wat veel voorkwam. Men legde zich over het algemeen daarbij neer omdat het ook tot de eigen levensstijl behoorde. Wie dat niet kon, gold al gauw als 'onaangepast'
Nu waren die buren geen doorsnee van de Surinaamse bevolking. Het betrof hier meestal mensen van heinde en ver, die een tijdelijke job hadden daarginds, evenals wij trouwens.
Maar toen wij moeite kregen met éen buur, lieten de anderen ons vallen. De leus was:
"Deze nieuwe buren zijn 'trouble shooters'. Wegwezen. Raak er niet bij betrokken. 'Don't be involved'"

Goed...we kwamen het te boven. God hielp ons door deze lichte moeilijkheid heen. Hij heeft ons later nog wel door heel wat zwaardere moeilijkheden heengeholpen.
Kijk er ook Suriname niet op aan. het was maar een indruk, die wij juist dáar heel bewust opdeden.

Maar nu ik er na zoveel jaar nog eens op terugkijk, schieten mij vele gebeurlijkheden te binnen. In onze geestelijke kringen in Nederland is het nogal eens gebeurd, dat wij uit een gemeente weggingen. Dat dit ene schaapje- met zijn aanhang-  opeens voor de 99 andere schapen een 'verloren schaapje'was geworden. En dan hoorde je van je vroegere honk ook nooit meer wat. Ze lieten je gewoon aan-otteren.Zo gelukkig , dat wij een goede herder hebben, die dan op zoek gaat naar zo'n schaap en het troost en helpt. (Matth 18 v 12).

Ruim toegepast, kun je op verschillende gebieden déze tekst uit Spreuken toepasselijk achten:
"Een arme wordt door al zijn broers gehaat,
meer nog door zijn vrienden, ze gaan hem uit de weg;
als hij een beroep op ze doet, is dat tevergeefs".
(19 v 7)

Ik denk dat wij uit een en ander deze gevolgtrekking mogen maken:
Als iemand door een of andere samenloop van omstandigheden opeens 'de geplukte kip'is, geïsoleerd komt te staan....ga hem dan niet uit de weg, denkende:
"O nee....die soesah er niet bij...het leven is toch al zo kort. Ik heb toch al moeite om het maximale aantal gelukseenheden eruit te halen". 

Nee....steun en troost....je hoeft echt niet 'involved'te worden. Je kunt echt wel raad geven zonder je door de benauwdheid van die ander zélf te voelen verdrinken.

En wanneer je zó in het leven staat, heb je er opeens een hele stoot gelukseenheden bij.

Daag
Ger