Archief

In die periode deden wij van alles, wat we nagelaten hadden, toen we in allerlei Christelijke gemeenten actief waren, maar niet gelukkig.
We reisden veel, beleefden veel, verbreedden onze horizon, hadden meer contacten met de kinderen, keken zoeens in allerlei kerken, waar Betty zelfs weer achter het orgel terechtkwam. Tijdens een van onze vele reizen voerde ik zelfs het woord op 'Speaker's corner'in Londen.

Betty's moeder stierf. Op 58 jarige leeftijd waren we nu van beide kanten 'volle wezen'. Even zeg je dan:
"Wat lijkt het kort geleden, dat onze ouders zeiden, dat ze nu in de voorste linie stonden. En nu staan wij er. "
En dan leef je weer door.

Charles en Diana trouwen. De hele wereld in opschudding. Dat zullen ze meer over deze twee zijn. Maar dat soort dingen gaan allemaal voorbij. Er is zoveel opwinding, die afleidt van het grote doel: heilig worden, op God en op Jezus gaan lijken.

En de kinderen ? :

- Die kostelijke Willie, waar we veel te weinig heen gingen; een paar uur met een verjaardag, maar ze woonden ook ver weg. We komen er nu weer geregeld
- dochter Ida,
die moeite heeft met haar rechtenstudie en die afbreekt; we leven mee
- Mariëtta, die gaat samenwonen, evenals al eerder Marijke
Al die gebeurtenssen....we kunnen het allemaal wat beter bijhouden, al krijgen we nergens vat op.

Maar de hoofdzaak blijft toch: hoe kunnen wij ons nu eens blijvend nuttig maken voor de Heere Jezus.

En dan is er in die ambteloze periode opeens een vriend, die zegt:
" Zou je niet wat kunnen doen in de gespreksgroep in het zorgcentrum" .

En daar begin ik dan. En al gauw zit ik ook in een ziekenomroep. En na dat 'sabbatical year'lijkt er iets nieuws aan te komen.

Ja mensen: leer van ons strukelen en weer opstaan.

Spreuken 24 v 16 zegt:
" Een rechtvaardige komt zevenmaal ten val,
maar telkens staat hij op".
Wat hebben mijn vrouw en ik veel tijd verlummeld. Maar toch: deze periode van ' het doel zoeken' was heilrijk omdat wij het bijna verloren gaande contact met onze kinderen weer steviger maakten.
En al zijn we dan heel wat keren gestruikeld en de kluts kwijt geweest....we stonden door Gods genade toch telkens weer op.

Ik ben er zeker van, dat u in onze moeizame levensweg iets zult vinden, dat herkend wordt. Loop die weg met God, evenals wij dat uiteindelijk deden. En u zult merken, net al wij dat merkten, dat zijn voetstappen altijd naast de onze waren....alleen soms waren er alleen zijn voetstappen, omdat hij ons door de grootste moeilijkheden heendroeg. En dat wil hij ook bij u doen.

Daag
Ger

 

In diezelfde periode zijn er weer veel zaken, die mij nu  nog doen nadenken.

Een zwager overlijdt. Het is een van de eerste sterfgevallen in de ruimere familiekring. En nu- alweer 28 jaar later, wprd ik mij bewust, hoeveel sterfgevallen, ook in de engere kring, er al zijn geweest.
Iemand als ik, die nog zoveel op zijn programma heeft, eigenlijk nooit klaar is met wat hij zich voor de toekomst nog voorneemt, staat niet graag stil bij de eigen dood . En toch kan ooit, spoedig of later, de roep klinken: "Ger...". Ik wil zó leven, dat ik dan zeg: "Ja Heer..."
Zulke gedachten mag je toch wel eens door je heen laten gaan als 86-jarige.

Een andere ervaring in deze maanden is, dat ik de handel en wandel moet onderzoeken van iemand, die 30 miljoen gulden heeft gestolen en daar heel goed mee wegkomt. Ook ík kan niets tegen deze gladde vogel beginnnen. maar als ik tegenover hem zit, valt mij wel op, dat hij zo ongelukkig is en zo eenzaam. Misschien was dit al een voorbode van wat Zacharia 5 v 4 zegt:
"De HEER van de hemelse machten, (God) ,zal het huis van de dief bezoeken. Hij zal op dat huis rusten en het verwoesten`.
De man had nog de vrijpostigheid om tegen mij te zeggen, dat hij zijn door diefstal verkregen vermogen nog verder wilde vergroten door speculatie in effecten.Van 2000 tot heden hebben wij gezien, welke gevaren daarin schuilen.

In diezefde maanden slaag ik er in om dure dingen te kopen. Ik ga daarnaast ook de boekhouding doen van een zendingsgenootschap. Ik ben door de genade van God vol van welzijn en welvaart en nut voor hem.

Nu wil ik niet gaan pochen, maar Spreuken 11 v 24 zegt wél:
"Wie vrijgevig is, wordt alsmaar rijker, wioe gierig is, wordt arm".
Het was genade van de Heer, die mij aandreef om mijn kinderen , indien  odig, financieel te ondersteunen en om aan allerlei heerlijk werk in zending en evangelisatie mee te doen met de geldmiddelen, die hij gaf.
Als de liefde tot de Heer er achter staat, wanneer je je  'ontfermt en uitleent",volgt vroeger of later een zegen van de Heer.Om alle misverstand te voorkomen: dit is geen welvaartsevangelie, want de zegen van de Heer hoeft niet te bestaan in veel euro´s.
Bij een en ander wil ik toch ook een eresaluut brengen aan mijn lieve gade, die heel economisch met mijn guldens omging.

Daag
Ge

Met al onze kinderen gaat het maatschappelijk goed.

Jaap, al lang doctorandus wiskunde, ( met als indicatie: computerkunde) werkt nu bij het hoofdkantoor van de P.T.T.

Mieke, met haar einddiploma Kunstacademie in de zak, doet nu met goed gevolg MEAO en gaat kennelijk de adminstratieve kant uit. Haar man werkt bij Philips op het hoofdkantoor.

Willie- ook gediplomeerd van de kunstacademie-  maakt grote vacantietochten met haar echtvriend. Naar diploma's taalt ze niet. Het gaat allemaal zo goed zonder dat.

Harry is zijn doldwaze periode goed te boven. Hij verdient zijn brood als leraar in het basis- onderwijs en is heel populair bij zijn élèves met zijn gitaar spel en zijn grappen zoals:
"Als je dadelijk dit-of-dat goed gedaan hebt, mag je aan mijn sokken ruiken".

Ida heeft met haar tandartsassistente-baan aan haar man de ruimte gegeven om voor tandart te studeren. Nu hij gereed is, blijkt zij ondertussen ook nog V.W.O. te hebben gedaan en krijgt 'het papiertje'.

Marijke heeft haar V.W.O.- diploma nu ook na een paar moeilijke jaren. Maar ach- zie Harry- er komt nog zoveel goed. Ze werkt bij de Rabo.

Mariëtte heeft ook haar V.W.O en werkt bij het ministerie van Onderwijs.

Zeven kinderen, goed gezond en flink van aanpakken en allemaal bezig om het in de maatschappij te maken, hun plekje te zoeken en op eigen benen te staan. Geen een lichamelijk of geestelijk achter, bezig volwaardige leden van het bestel te worden.

Een zegen toch.
Maar....allemaal los-van-God, bezoeken kerk noch kluis.
Er zijn zoveel dingen om dankbaar voor te zijn. En we blijven hopen en bidden, dat ook 'in het spirituele' eens de dag aanbreekt.

En nu- 27 jaar later- hopen we nog. En bij Willie is iets te zien, dat op kerkgang lijkt. En we zijn nog niet aan het eind met al die lieverds.

Daag
Ger

Nog steeds begaf ik mij in allerlei bezigheden. Ik deed mee aan een quiz-programma. Maar van de vier deelnemers aan een voorronde werd ik drie en mocht niet verder naar de volgende ronde. Daarvoor werd ik dan weer door mijn collega's geplaagd. maar ik kwam wel met een groot artikel en een foto in de plaatselijke gratiskrant::
"Quiz moeilijk; toch drie".
Maar een oorverdovend succes werdx het toch niet.

Ik was echter ook voorzitter van een tent-evangelisatie. En op een avond kwam een meneer mij daar de huid volschelden:
"Wat heeft u toch een hoog woord in die toespraken. En dat, terwijl u niets hebt beleefd. IK heb het bombardement op Dresden meegemaaktr en iedereen, die daartegenover niets gelijkwaardigs weet te stellen, moet zijn MOND houden....
....ja...ik zie dat meisje aankomen. Die heeft zich zeker door uw mooie praatjes laten overtuigen`.

Ik kénde dat kind en kon alleen- wat  vermoeid-  antwoorden:
`Nee, meneer....die staat alleen te wachten tot u wegbent om mij op haar beuirt de oren te wassen`.

Dat was andere koek dan voor de t.v. komen in een quiz. Dit was echt ´smaadheid dragen´., evenals vorige week nog eens echt ouderwets door middel van een e-mail, waarin ik aangesproken werd als "Geachte blaaaskaak'.

En het gewone levcen ging ook door:
 Betty kreeg laast van black outs en er waren allerlei onderzoeken, die- als bijprodukt-  in de rapporten spraken van  ´een hoge intelligentie´, maar die black outs bleven komen, totdat ons voortdurend gebed ook weer tot het verdwijnen daarvan leidde.

En Betty ondernam ook initiatieven. Zij werd leider in een telefooncirkel. Dat waren kringen, waar mensen elkaar opbelden om na te gaan of alles nog goed was. Stil werk. Betty was niet zo 'van de naar buiten trederigen´,( naar het ´indianentaaltje' van ´Kluckje´, dat toen furore maakte. )

Van alles wat.

Nu schiet mij echter een oud versje te binnen:
" Niets is hier blijvend, alles gaat henen,
Alles, hoe schoon ook, zal eenmaal vergaan.
Maar wat gedaan werd uit liefde tot Jezus....
dat houdt zijn waard' en zal eeuwig bestaan".

Langs die maatlat gelegd, was dat gedoe met die quiz helemaal niets.
Maar die tent- evangelisatie. Wij hadden voor honderden het evangelie laten horen.
En Jesaja 55 v 10 en 11 zeggen toch ook:
"Zoals regen of sneeuw neerdaalt uit de hemel
en daarheen niet terugkeert
zonder eerst de aarde te doordrenken, haar te bevruchten en te laten gedijen-
zodat er zaad is om te zaaien en brood om te eten-
zo geldt dit ook voor het woord
dat voortkomt uit mijn mond:
het keert niet vruchteloos naar mij terug,
niet zonder eerst te doen wat ik wil
en te volbrengen wat ik gebied".

Er is zo?n versje, met dit wat énge zinnetje er in:
"O ...heb ik wel mijn best gedaan voor Jezus".

Als Betty en ik al 'onze best deden voor Jezus', dan was dat nog genade van God.

Daag
Ger

Ook in dát jaar maakten wij een grote vacantiereis. En tot onze verbazing wilde onze 18- jarige dochter Mariëtta nog mee. In vorige jaren had zij al haar eigen tiener- vacanties gehad. Wij begrepen niets van die plotselinge aanhankelijkheid. Maar we vonden het best leuk.

Ze was een heel mooi meisje geworden, al onze kinderen waren met uiterlijk schoon begiftigd, deze niet het minst. Er was een jongen in het spel. Ze wilde het voortdurend uitmaken, maar dan dreigde hij weer met zelfmoord. Ze leed daar vreselijk onder. Tensotte maakte zij een slim plan: ik ga deze week emet ma en pa nog eens een keer op vacantie. Als ik maar eens vier weken weg ben, dan is het bij hem wel over.

We waren niet meer dan een methode om van een vrijer af te komen. Maar wisten wij veel. Toen wij op pad gingen, kwam juist de jonkman langs. Zij zwaaide hem lief toe. Wij zeiden:
"Zul je hem niet erg missen. Wat zei hij, toen je hem van deze vacantieplannen vertelde".

Ze zweeg slim.Wij schakelden over naar andere onderwerpen.Maar later heeft ze ons wel verteld, dat zij een vreselijke tijd heeft gehad met die vasthoudende jongen en dat deze reis voor haar een vlucht was. Wat weten ouders toch weinig van hun kinderen. Later kregen we de verhalen, soms tien jaar later, van ál onze kinderen, want ze hadden allemaal wel eens dingen gehad , waarvan pama niet mochten weten..

Dezer dagen hoorde ik nog van een moeder, die helemaal niet in de gaten had, hoe haar dochter van 12- 15, onder de invloed van een lover- boy, zich prostitueerde, terwijl ieder dacht, dat ze altijd braaf op school zat. De school verzuimde de afwezigheidsuren aan de ouders door te geven. Het was een slim meisje, dat toch redelijke rapporten thuisbracht. Iedereen zegt:
"Hoe kan dat. Dan ben je toch geen goede moeder".
Maar als ik zie, wat ons nog ontging, dan begrijp ik zulke ouders.

Nu ja; we hebben Mariëtta meegehad en ze had het toch wel naar haar zin.
En toen ze thuis kwam, had die jongen al verkering. Probleem opgelost. Wij hadden, buiten ons weten, alleen hand- en spandiensten verricht.

Jullie, mede 50- plussers.....hebben jullie dat nu ook: dat je- als ouders- tegen elkaar zegt:
"Hij of zij zit vandaag gelukkig braaf op school".
En later merk je dan, dat ze heel iets anders aan het doen zijn.Ze verpatsen een brommer om een boete te betalen, waarvoor ze zelfs bij de kantonrechter hebben moeten komen, zoals onze Harry.Ën tegen ons:
"Ze hebben mijn brommer gestolen".

Breng ze maar biddend bij de Heer.Want dat jonge gespuis kan soms nevelschermen leggen, waardoor geen ouder heen kan zien. Maar de Heer wél.  En gelukkig beschermt hij dit uit-de-band-springerige goedje nog wel eens tegen zichzelf, terwijl ze het eigenlijk helemaal niet verdienen. Dat is ook genade.

Daag
Ger

 

Laatst las ik een boek, waarin het alleen maar 'kommer en kwel'  was. De hoofd persoon rolde tijdens de Amerikaanse burgeroorlog van de ene ellende in de andere. Dat gaat vervelen, zo' n boek. Zo'n levensverhaal; gaat ook vervelen. Daarom nu een leuke mijlpaal.

In mijn werk, nog steeds rijksaccountant, werd de weg geopend naar een rang, administrateur, die in een goede salarisschaal lag en nog een heel bijzonder iets had: deze rang vereiste de koninklijke goedkeuring. Natuurlijk tekende - toen nog net- Koningin Juliana vele soortgelijke stukken en voor haar zal het wel eens geresulteerd hebben in de uitroep:
"Moet dat nu, de aanstelling van al die hogere ambtenaren  door mij laten bekrachtigen met mijn handtekening".

Maar wanneer je dan zo'n papiertje kreeg,  was dat een heel ding. Ik voelde het als een bekroning van een interessante ambtelijke loopbaan.

Ik had er hard voor moeten werken. Er werden mij een aantal speciale zaken voorgelegd en die werden terdege door een commissie behandeld.

Maar op een werkdag, die heel gewoon begon, was ere opeens de stem van de chef, die zei:
"Administrateur....kom je even bij me. Ik heb een ambtasbericht ontvangen".

Door dat eerste woord wist ik het al.  Ik had het al wel honderdmaal voor mezelf uitgezegd:
- voor het pensioen gold toen nog: het eindrangstelsel. Het gemiddelde loon over de laatste drie jaar voor je pensioen, was basis voor je pensioen. Mijn kinderen, die ook al weer hun pensioen zien naderen, zeggen wel eens benijdend: "Bofkont".
- En....als ik met V.U.T zou gaan, zou ik net drie jaar op mijn maximum hebben gestaan.
- en door mijn Indische jaren, toen nog dubbel tellend, haalde ik net het maximum aantal dienstjaren: veertig.
- en door de 'terugwerkende kracht', (tot juni 1976, terug uit Suriname), kreeg ik een ´bom duiten´ ineens binnen., net voldoende om een garage te betalen, die ik na de aankoop van mijn huis aanvullend had moeten kopen.

Dat werd die dag een haastig geïmproviseerd kantoorfeest.

Ja....dan kan je er zo echt tegen.

Zeg nu niet:
" Wat hebben wij met al die meevallertjes van Ger te maken".

Jullie hebben genoeg narigheid gehoord ook.
Ach; de Heer gunde me dit. In het ' geestelijke" is het hier op aarde voor zijn beminden vooral strijd. De complete overwinning komt later, nadat een Christen 'tot hoger heerlijkheid is bevorderd', om met het leger des Heils te spreken.

Maar om wat adem te laten scheppen, geeft de Heer in ' het maatschappelijke ' soms van die lieve pleziertjes. Jullie kennen dat toch ook: dagen als goud tussen alle kiezelsteentjes.

Volgende week tap ik wel weer uit een ander vaatje. Even geduld...en dan is het weer ' weedom en geklaag'.. |Nou ja, dat is ook weer overdreven

Daag
Ger

Wanneer dat jaar begint, is er nog maar éen vogeltje in het nest overgebleven: Mariëtta. Haar oudere zusje Marijke is al in 1979 gaan samenwonen. Marijke  had al lang met het geloof gebroken. Mariëtta ook eigenlijk al. Ze is op 31.12. 1979 18 jaar geworden en we gaan met haar van conflict naar conflict.

In de Nieuwjaarsnacht is er een felle ruzie en ze loopt van huis weg.
Dát komt wel weer goed. Maar later is er weer gedoe, wanneer ze midden in de nacht uit de disco thuis komt.

En in mijn maatschappelijk leven maak ik een geduchte fout. Willie is met haar man naar Spanje vertrokken. Haar man is een handige jongen, die wel eens een huisje koopt en wat duurder verkoopt en voor de winst nog net niet als ´een bedrijf hebbende`´ wordt aangemerkt. En dat maakt het mogelijk, dat ze ´s winters plezierig in Spanje wonen en zomers in de horeca werken.
Betty en ik willen in Spanje gaan overwinteren, om zo nu en dan ook eens bij deze, altijd heel hartelijke dochter te zijn, die overigens ook los van het geloof is geraakt, samen met haar man.

Ik koop een huis in Spanje. Mijn schoonzoon, die daar ook wat liefhebbert in makelaardij, spiegelt mij gouden bergen voor. Maar wanneer ik tenslotte een huis koop, is het voor een gouden prijs, vanaf het begin valt alles tegen.
Waarom ik het toch allemaal doorzet met die koop. Op geestelijk gebied loopt het niet zo voorspoedig. Ik wil dus wel eens laten zien, dat ik mijn mannetje sta in het gewone leven. Twee huizen. Maar later zul je zien, dat dat huis me veertien jaar kopzorg heeft gegeven.

Ja lui, ik kan niet zoveel schitterends vertellen. Maar zo gaat het toch met vele levens. Je graaft maar door een rijstebrijberg heen om dan toch maar in Luilekkerland te komen, en die rijstebrijberg duurt maar en duurt maar.

Maar nu, 29 jaar later, zeg ik toch:
- we eten ons niet meer door die rijstebrijberg heen, met als leuze:
"morgen gaat het beter, beter, beter.
Morgen zal het beter, zal het beter, beter gaan".
( een meezinger van Louis Davids ooit).
En we geloven ook niet meer in Luilekkerland. We nemen de wereld nu, zoals die is en hopen op een beter vaderland, dat we nu al bespeuren in zijn aantocht en dat we ooit zullen bewonen met onze lieve Heer Jezus.

Ik wens jullie ook die hoop toe.

Ger

Het bewogen jaar 1979

In dat jaar was er allereerst veel trammelant met de gezondheid van Betty.
Ze werd geteisterd door afasie en zei een tijdlang vreemde, ongecontroleerde dingen. Daarna waren er weer moeilijkheden met het lopen en er was een galoperatie, met medische fouten, die bijna een slechte afloop deden vrezen.

En of het nog niet genoeg was, kwam er toen ook nog gedoe met een kleine Pinkstergemeente, waar ik me bij had aangesloten.Voor Betty was toen de maat vol en zij keerde terug naar de Gereformeerde kerk, maar ik vond rust in een grote Volle Evangeliegemeente, waar ik vroeger ook met veel genoegen had vertoefd, ( voor we naar Suriname gingen).

En terwijl het toch al allemaal niet zo lekker zat, stierf ook nog mijn vader op 97- jarige leeftijd. Maar als gevolg van dit overlijden schreef Mieke een verzoenende brief. Het overlijden van mijn vader gaf ons een dochter terug.

Later hebben al die euvels van mijn vrouw zich hersteld. Wij baden er voortdurend voor en het was er net mee als met zovele gebeden. Je denkt , dat ze niet verhoord worden en na enkele maanden zeg je dan toch:
"Hé....het is over, die moeilijkheid is voorbij"

Onze dochters Mariëtta en Marijke zeiden allebei het geloof vaarwel.

In augustus gingen we maar weer eens langdurig op vacantie naar Engeland. Ik weet nog, dat ik op weg naar de boot even heel lang en heel diep zuchtte. Betty legde troostend haar hand op mijn knie en zei:
"Ontspannen nu maar. De Heer gaat herstellen ...en daarvoor zal hij deze vacantie gebruiken".

Zo zijn we 1979 doorgerold.....
de Heer heeft er ons dóorgedragen
......waarin vele dingen gebeurden, waarvan ik er nu enkele heb opgesomd.

Lieve vrienden: jullie zullen ook wel eens een jaar hebben met veel tegenheden. Maar ook uit de tegenslagen van dat jaar heeft de Heer ons gered En...we hebben het geloof behouden. Dat kan u ook overkomen.

Daag
Ger

We deden zoveel op het gewone,  aardse vlak.Betty en ik bezochten de Hoge Veluwe en we haalden ook de schade van al die buitenlandse jaren in door veel te reizen, ook naar Frakrijk.

Maar daarver spreekt mijn 'gewone' dagboek, dat ooit nogeens gelezen zal worden misschien. Maar met nu al 9100 bladzijden, is dat haast niet te publiceren en....
als het geen direct nut heeft voor de Heer.
....hoeft dat ook helemaal niet.

Maar wat mij wel nuttig lijkt  voor jullie , .is een profetie, die in 1979 over mij werd uitgesprolen.

Het was pas weer bar en boos geweest. In twee gemeenten, waar ik met hart en ziel had meegewerkt, was het mis gelopen voor mij. En toen ontving ik ergens een profetie, waarin werd gezegd:
" Al word je nog zoveel in je geestelijk werk bekno, ik ( de Heer), richt je op en blijf je gebruiken". 

Daar kikkerde ik toen echt van op.
En nu ik deze woorden  vele jaren later, nog weer eens lees, blijft het mij iets doen. Dertig jaar later en telkens weer ben ik opgericht van elke kneuzing.  In 1979 kwam ik eindelijk terecht in een gemeente, waar ik vóor mijn vertrek naar Suriname ook al had gekerkt.  En daar ben ik nu al dertig jaar.

En behalve dat ik ben opgericht..... en opgericht.... is de Heer me blijven gebruiken. Jullie weten het allemaal: Internet is mijn definitieve arbeidsveld geworden. Gloriejaren waren 2001-2008 ,toen ik met 'Heavenly quality' 300.000 inputs had. HQ is nu opgeheven....de formule was verouderd, maar ik ben nog steeds doende in Amerika, Duitsland, Vlaanderen en - elders- toch ook nog in Nederland.

Er komt nog zoveel goed.  Liefhebbers van Jezus en God en de Heilige Geest  ervaren heel intens de woorden uit Guido Gezelle's gedicht:

"Het leven is geen vreed'alhier,
geen wapenstilstand vragen...
het leven is: de kruisbanier
kloekmoedig voorwaarts dragen.

Men struikelt wel en wonden krijgt
men dikwijls:....dichte en diepe....
En 't is geen weerbaar  man die wijkt
of hem de dood beliepe...

Het leven is geen vreed'alhier
geen wapenstilstand vragen.
Het leven is: de kruisbanier
tot in Gods handen dragen..".

En dat moment is zó de moeite waard.  Dat gebeuren straks geeft kleur aan het gebeuren nú.

Ik gun iedereen de genade, om dit mee te mogen maken.

Daag
Ger

Na onze Surinaamse jaren , waarin ook al het nodige was voorgevallen, begon de gezondheid van Betty steeds meer zorgen te baren.
Ik herinner mij nog een bezoek aan een bloemententoonstelliing, waarop zij liep met een gezwachtelde hand vanwege de artrose. Later was dat dan na vurig gebed weer over, maar dan was er soms opeens iets anders.
Zo was er in 1978 iets heel vervelends. Er waren opeens galstenen of nierstenen, ik weet niet meer wat. En ze lag werkelijk weken in het ziekenhuis, ook al doordat een bepaalde verdoving verkeerd had uitgewerkt.
En toen ze thuis kwam, bleef er nog tijdenlang een vreemd verschijnsel: als zij bijvoorbeeld 'lepel' bedoelde, dan zei ze: 'geel'.. En zo waren er talloze moeilijkheden  die dan allemaal op gebed wel weer overgingen, maar de aandacht toch bleven trekken door hun telkens  terugkeren, steeds weer in andere vorm.. We leefden telkens in de afwachting: "wat nu weer". Zo is er jaren lang gedoe geweest met het hart,  maar telkens ging ook dat voorbij.De uitzending naar Suriname ging bijna niet door, omdat ze een hartvergroting had. Maar later was die ook weer weg. .
Over dat 'woordverwisselen' nog even dít:
Vandaag- zijn we net 64 jaar getrouwd. Ik heb ze in het zorgcentrum een bloemstuk gebracht.
Toen ik zei:
Ïk moet nu gaan; ik moet de was opzetten",
antwoordde ze|:
"Wat bedoel je. Tegenwoordig zeten we de was toch niet meer op het gas voor vóorverwarming".
Ik verbeterde:
"Ach nou ja...ik bedoelde 'uit de machine halen, maar ik zei iets anders."
Best bij de pinken. En overigens: nu zei ik 'geel', terwijl ik 'lepel 'bedoelde.

Lieve lezenden, jullie zullen in mijn belevenissen nog wel meer van Betty's gedurige ongsteldheden, tegenkomen. Timotheüs was ook zo'n fijn popje, ( 1 Tim 5 v 23).

Maar jullie zullen ook telkens vernemen van herstel en nieuwe aanvallen. Zij bevindt z\ich, wat dat betreft in uitstekend gezelschap.. De duivel was in de woestijn bij de verzoeking fel op Jezus aangevallen. En in Lucas 4 v 13 lezen wij:
"Toen de duivel alle verzoekingen ten einde had gebracht,week hij van Jezus TOT EEN BEPAALDE TIJD".

En- heel in het klein- zullen velen van jullie ook wel de idee hebben:
"Allerlei euvels- dan weer dit en dan weer dat- vergezellen mij mijn hele leven. Telkens word ik ze met behulp van Jezus de baas. Maar telkens steken ze weer de kop op, in andere vorm".

En dan roep ik u toe:
"Ga door met strijden,  Bestrijd ook de 'vijfde colonne' in je eigen wezen. Overwin met Gods hulp de eigen zwakheid en bied weerstand aan de duivel en elke keer zul je het wéer beleven, dat hij van  je vliedt, ( Jacobu 4 v7)..

Daag
Ger