Archief

Dan sla ik Betty weer eens gade. Als altijd is haar gezondheid delicaat. Maar terwijl ze 's moregens weer toestanden heeft gehad, zie ik haar in de loop van die morgen uitrijden voor die bomvolle agenda van haar, 'verjariefeesten', vrouwen- gebedskring, besprekingen. En pas in de loop van de avond zwenken de koplichten het garagepad in. Dan heeft zij al weer met vele mensen gebeden.

Zij laat zich door niets uit het veld slaan. En ik breng maar weer eens een saluut aan mijn dappere vrouw.

Een Christen mág zich ook niet uit het veld laten slaan door allerlei aardse omstandigheden.
Ook ik heb nú een beroerde week achter de rug, met weinig nachtrust en  allerlei narigheid en ook teleurstellende reacties op mijn vele forums.

En onder die omstandigheden had ik vanmorgen toch de overtuigng, dat ik een visioen in het midden van de gemeente mocht neerleggen.

Maar toen ik het wilde gaan uitspreken, wankelde ik van 'onwel- zijn'..
Toen was er echter  de sterke hand van de zuster, die mij de microfoon voorhield. Zo'n troost. En op die arm geleund, kon ik mijn woord spreken.

Mijn vrouw en ik, we hebben lang een team gevormd, totdat blindheid  haar optreden naar buiten toe teveel ging hinderen. Maar wij stellen geen vragen. Uiteindelijk gaat het niet om ons , maar om de Heer en zijn grote plan.

Misschien kijken jullie ook wel met weemoed terug op 'de vette jaren' en zijn het nu 'de zeven magere jaren'. Nu niet boos worden op de Heer, ook al kan dat even een menselijke reactie zijn.
Blijf, ook in dat 'even heel boos en ongeduldig zijn' die sterke hand vasthouden.

Dan geldt: het beste komt nog.

Daag
Ger

Daar sta ik dan als plaatsvervangend voorganger En ik doe van alles. Ik zegen nu weer een huwelijk in.
En wat gebruik ik: mijn eigen trouwtekst ; delen uit Prediker 4 v 9.- 12:
"Twee zijn beter dan éen omdat zij een goede beloning hebben bij hun zwoegen.
10: Want....indien zij vallen, dan richt de een de ander weer op; maar wee de ene die valt, zonder dat een metgezel hem opricht!
11: Ook indien er twee nederliggen, zullen zij warm worden, maar hoe zal éen alleen warm worden?
12 Kan iemand er éen overweldigen, twee zullen tegenover hem kunnen standhouden....en
EEN DRIEVOUDIG SNOER WORDT NIET SPOEDIG GEBROKEN".

Wat hebben wij dit in de 63 jaar van ons huwelijk allemaal ervaren.
- hoe dikwijls zag een van ons tweeën het even niet meer zitten in dat fel bewogen leven met zeven kinderen, die later uitbreidden tot een grote schare, door de elf kleinkinderen. Maar altijd was er de andere, die dan net nog energie genoeg had om overeind te blijven en de andere omhoog te tillen
- en de liefde is in die 63 jaar wel eens verkild, maar toch ook weer opgevlamd en zo hielden wij elkaar warm.
- en de duivel heeft heel wat geprobeerd, maar geloof, hoop en liefde hielpen , met Gods genade daarbij, er ons samen steeds weer door.
- Maar bovenal- ik noemde het al- ons geloof in God - maakte, dat er altijd dat gouden koord was , door onze brekelijke menselijke koordjes heengevlochten, dat de klappen opving, wanneer onze eigen mensenlijke touwtjes het zouden willen opgeven.

En datzelfde mocht ik dat bruidspaar ook weer meegeven.

En mogelijk hebben jullie er ook wat aan.

Daag
Ger

Het is daarginds echt 'never a dull moment'. Je hoeft je ook geen moment te vervélen.

Opeens een daverende klap tegen de auto. Een ogenblik, dat elke automobilist vreest::  een jochie heeft net geld gestolen en brengt zijn buit, een muntbiljetje, in 'veiligheid' door zonder enig uitkijken de weg op te rennen. En daar kom ik dan net aan.
O, die ellende...politie.... mensenmassa. Maar alles loopt nog goed af. Het ondeugende Hindoestaanse zwervertje heeft toch 'hulp van boven' gekregen, is heel niet gewond, al zou je het aan de deuk in mijn auto wel zeggen.

En dan is er al weer iets anders: de sfeer jegens de Europese Nederlanders verandert. De regering Arron wil onafhankelijk worden. En de Nederlandse regering reageert over- enthousiast:
"Ja....willen jullie....wat leuk...wat leuk...dat regelen we soepel.  Nederland neemt jullie staatsschuld helemaal over, Wanneer gáan jullie".

Want Den Uyl krijgt uit allerlei buitenlanden vervelende vragen:
"Wanneer maken jullie je koloniën eens eindelijk onafhankelijk".
Hij wil er maar wát graag af.

En- omdat er zo helemaal geen strijd aan de komende onafhankelijkheid vastzit, maákt men maar wat spanning: de blanken krijgen het wat moeilijker. Vooral Marijke heeft het zwaar op haar middelbare school.

En wat mijzelf betreft:
- de voorganger vertrekt voor een uitrgebreid werkbezoek aan Nederland
- ons hoofd van dienst is ook weg.
En zo run ik opeens een gemeente van 600 zielen en daarnaast het volledige kantoor van 's Lands accountantsdienst.

En daarnaast nemen de plannen om huiswaarts te keren een duidelijke vorm aan. Ik aarzel nog. Ik verdien hier goed door allerlei toelagen. Maar ik weet niet, dat in Holland de huizenplrijzen veel snellere stijgen dan wat ik jaarlijks opzij leg. Wat ik zelf als 'wijsheid' zie, blijkt achteraf 'dwaasheid' te zijn.

Wat een jaren, wat een problemen. En ook; wat een verkeerd uitpakkende beslissingen soms.
Maar wat hebben we geléefd !!!! Toen....en nu nóg.

Want het leven van een kind van God heeft een doel; tot in eeuwigheid steeds dichter naar God toegroeien en alsmaar meer mogen toenemen in wijsheid en vreugde. En dat door al die kaleidoscopische gebeutenissen van elke dag heen.

O....en er komt nog véel meer.

Daag
Ger

Terug....dan komt het volle leven, zoals dat daar voor ons bestaat, gelijk weer in volle omvang tot je.

In de sam krijg ik een profetie:
"Je zult op vele andere, nu nog ongedachte plaatsen, worden ingezet. Ook daar zul je het woord uitdragen".
Toen ik die profetie veel later weer eens onder ogen kreeg, was er in mijn leven eigenlijk niets te bespeureen van enige belangrijke ontwikkeling.  Het was in de tachtiger jaren en ik kwam wel op vele plaatsen, waar ik vroeger nooit van had gedroomd: Zimbabwe, Botswana enz., maar dat was allemaal strikt zakelijk. 
Maar nu, weer vele jaren later, is alles zo veranderd. In 2000 begon ik te computeren en mijn evangelie-verhalen staan nu op websites in Nederland, België, Duitsland en de Verenigde staten, in drie talen.
Wie kon in -zelfs- 1980 nog denken, dat je nu raad zou kunnen geven vanuit Nederland via Californië aan iemand in Nieuw Zeeland en dat zij het advies bimnnen een seconde zou ontvangen.
Ik geniet elke dag weer met volle teugen van de ongelooflijke mogelijkheden, die zijn en worden geopend.

Overigens: heb ik je wel eens verteld van Pietje Baltus. Het is wel een Nederlands verhaal, maar hetr speelde zich een eeuw geleden af , altháns in Zeeland.  , dat is toch tamelijk dichtbij jullie.

Pietje, een eenvoudige vrouw, diep bekeerd, lang op haar sterfbed en kreeg bezoek van haar dominee, Abraham Kuyper. Dominee was 'een moderne'en toen Pietje hem even had aangehoord, zei ze vanaf haar ziekbed, dat nog enige tijd zou doorgaan als zodanig,  want ze had een slepende ziekte en ze had nog 'even tijd':
"Nee dominee, zo is het niet....".
En ze legde aan de geleerde voorganger de weg nauwkeuriger uit, ( Hand 18 v 26).

En, zoals Apollos' hart getroffen werd door de woorden van de eenvoudige leerbewerkers , Priscilla en Aquila , zo werd het hart van Abraham Kuyper geraakt door de woorden van een eenvoudige vrouw, op haar sterfbed gesproken.

Kuyper bekeerde zich na een aantal bezoeken en vond Jezus. Hij wrd later heel belangrijk in Nederland, stak vele eenvoudige gelovigen een hart onder de riem, bracht ze er toe, te lezen en te leren en zich te ontwikkelen. Hij richtte een partij op puur Christelijke grondslag op, werd hoogleraar en minister- president. Zijn invloed was heel groot en- door de onverwachte ontwikkelingen in de wereld- is hij nu nog,  meer dan tachtig jaar na zijn dood, een belangrijke inspirator in....Zuid Korea.

Dus: spiegel je niet aan mij; zie de gweldige mogelijkheden, die Pietje Baltus kreeg en BENUTTE. Dit  kan ook voor jullie gelden. Misschien kunnen jullie wel iemand ten goede inspireren, die 'groot' wordt in de dienst van de Heer.

En dan kan het oordeel van de Heer luiden over die eenvoudige daad van jullie:
"Voortreffelijk, je bent een goede en betrouwbare dienaar. Omdat je betrouwbaar gebleken in het beheer van een klein bedrag, zal ik je over veel meer aamnstellen", ( Matth 25 v 21).

Overal liggen kansen, die je
'welkom maken of het feest van je heer"

Daag
Ger

Vol indrukken terug naar Suriname.

Nieuw punt voor de 'familierevue.'.
Vroeger riepen wij in het gezin , wartoe ik als kind behoorde:
"Voor de revue",
wanneer er iets geks passeerde.
Want we hadden altijd het plan om een revue op te voeren bij een of ander herdenkingsfeest. Het kwam nooit ervan, maar toen Betty en ik  een gezin hadden,  hebben de kinderen  bij ons 40- jarig huwelijksfeest wel zoiets opgevoerd,
En het volgende voorval in Franeker  had daar best een plaats in kunnen vinden. Maar het was een belevenis met alleen Marijke en Mariëtta erbij. Jaap, Mieke, Willie,  Harry en Ida hadden er geen deel aan.
We stonden daar dan in Franeker, na Eyze Eyzinga. En ik had allerlei ideeën, 'wat we nu nog eens verder zouden kunnen doen'. |Maar alles werd door de anderen afgewezen.
Tot ik tenslotte wrevelig riep:
"Het volgende voorstel om afgekraakt te worden".
En toen riepen ze :
"Voor de revue"..

Ach zo maar een indruk. Sommige losse gespreksflarden van toen blijven je bij.
Zo waren we opTessel en daar ving ik zo'n opmerking  op:
"De Jehovahs getuigen moet ik wel eens bewonderen. Die blijven maar overeiend ondaks alle duwen die ze krijgen. En ik kan me amper overeind houden, terwijl ik geen enkel duwtje krijg".

Waarom je zo'n paar losse woorden nu onthoudt.
O , wacht eens.... Sinds 1974 zijn er al weer 34 jaae verstreken. En Betty en ik hebben vele, vele 'duwen' gehad. En we zijn nog overeind.
De Jehovahs hebben een ideaal, dat ze tegen veel bestand maakt. Maar Betty en ik geloven in Jezus en dat maakt je lifelong bestand tegen  alles. Nu moet ik wel weggen, dat we, naar Spreuken 24 v 16:
"...als rechtvaardigen ( in Jezus) wel zevenmaal ten val zijn gekomen, maar dat wij telkens weer zijn opgestaan'.

En wij blijven Jezus vertrouwen,ook in deze laatste jaren.

Ik gun u....
die zesmaal door onze Nederlandse belevenissen met ons bent heengegaan,
.....het zelfde, lieve Vlaamse lezers.

Daag
Ger

Impressies aangaande de kinderen.

Ida kan het altijd zo goed zeggen:
"Ik was 'het sfeertje' echt  ontwend. maar nu ken ik het weer helemáal".,
zei ze, toen ze ons weer een paar weken van nabij en van wat verder had meegemaakt.
Die Ida hè; een meester altijd in het maken van wat 'dubbele' opmerkingen, die je doen denken:
"Moet ik daar nu geamuseerd over zijn of geschokt".
Ze heeft altijd van die tekenende opmerkingen gehad. Elk gezin heeft zijn eigen sfeer. Je kunt dat niet definiëren. Ik had altijd van die vaste uitdrukkingen:
"We zwemmen in zeeën van ongemeten tijd", ( als we ons niet hoefden te haasten).
"Het komt wel goed, het redt zich wel",  (overgenomen van mijn vader)
"Trap maar op mijn hart, steek maar vurige dolken in mijn borst", ( als de kinderen niet helemaal harmonieus waren)
"De stem van een roepende in de woestijn", ( als ze niet reageerden op de kreet: ETEN
"Aha.... daar is mijn effectenmakelaar met de stand van mijn aandelen", ( als de telefoon overging...sosms hoor soms)
Ach..je kent dat; die vaste zegswijzen, waarvan er honderden waren. Die waren een deel van 'het sfeertje', maar ze waren er maar een deel van...de totaliteit is nietr te definiëren.
Die sfeer hadden we meegenomen naar Suriname en hem daar verder gecultiveerd en de in Holland gebleven kinderen waren er gelijk weer in.

Met Jaap en zijn jonge vrouwtje was er evenwel geen 'geschiedenis'. Hij was altijd een eenling in ons gezin geweest en bleef dat. We hadden vriendelijk contact, maar er was geen band en er kwám geen band. Ik heb daar geen negatieve ideeën over. Zeker zullen jullie dat ook kennen bij jezelf of bij familie: een kind, dat zo maar rustig eigen weg gaat., dat zich buiten de gezinssfeer opstelt, zelfs al in de kinderjaren.

Met mijn schoonzoons bekeek ik hun plezierboten. Toe maar,..... toen ik heel pas getrouwd was, wilde ik een pan lenen bij mijn 'helemaal nieuwe 'schoonzus, maar dat ging niet. Een pan was toen een schaars goed. Maar nu; die jongelui van 'de nieuwe tijd'waren gelijk al welvarend van de eerste dag van hun huwelijk aan.

Met éen schoonzoon ging ik  een hele dag fietsen......
Hé...er komt opeens een heel oude herinnering boven. Ooit eens was er een 'verkering'van een van mijn dochters op bezoek. Ik nam hem mee uit wandelen. Later vertelde hij aan zijn kameraads:
"Wat me nooit overkomen is, dat overkwam me zondag. Hebben jullie ooit met je vader gewandeld ná je kindertijd....Nou ik ook niet. Maar gisteren moest ik wat kuieren met de vader van Willie. Heeft hij vast nooit met zijn zoon gedaan".
Hij had nog gelijk ook.

Door alles heen echter ontdekte ik, dat Ida en Willie de sam in de steek hadden gelaten. Ze hadden daar wat moeilijke mensen ontmoet en 'de wereld' was zo vol gezellige mensen, die van allerlei verstrooiing te bieden hadden. Door de nieuwe contacten gingen er hele nieuwe mogelijkheden ontbloeien, ook al door de auto, die je zélf al gauw hadden. Wintersportr, après ski, de Rivièra....enz.
We dachten:
"Het komt wel goed...het redt zich wel".
Maar vele jaren later, toen Ida eens badinerend zei:
"Van Jezus'geboorte....daar zal Jozef ook  wel het zijne van geweten hebben",
ging er een "zwaard door onze ziel',( Lucas 2 v 35).
En met ontnuchterende zekerheid wisten we opeens:
"Niet alles komt goed. Niet alles....redt zich wel".
En weer vele, vele jaren later, nu de dingen zich nog weer anders ontwikkelen, weten wij met een stil vertrouwen.
"Zeker....niet alles 'redt zich wel'....maar er komt nog zoveel goed".

U die dit leest, ik schrijf deze serie voor 50- plussers, soms VERRE vijftig plussers. Kent u dit ook een beetje. E-mail me eens. De 'voeg toe' lees ik nooit, om de teller zuiver te houden. Maar; laat eens wat van u horen.

Daag
Ger

.

En dan al die reúnies:

De Billy Grahm- groep uit 1970. We hebben met die grote Holland-campagne van Billy toen meegedaan als helpers, councelors, zouden ze tegenwooredig zeggen.
En uit die groep zijn toen allemaal praatgroepen voortgekomen.En al die kennissen daarvan hadden wij uitgenodigd om naar een centraal punt te komen.
En zo konden we ze in éen klap weer eens allemaal terugzien.

Wel een tijdbesparende  manier van werken, wanneer je zo eens eventjes in het land bent. Maar het was allemaal wel wat geforceeerd. Er zaten zulke verschillende mensen. Er waren weer zulke misverstanden ontstaan. Nee...echte diepe bevrediging gaf het niet.

Samen met ons jongste kleinkind en zijn mama naar het samenzijn in mijn gezin
Míjn familie had ik bij een van mijn zussen  thuis laten verzamelen. Nu is mijn familie, het ouderlijk gezin dus, nooit zo'n eenheid geweest. Er waren wat moeilijke elementen tussen, die ik meest maar z\o'n beetje ontging in de afgelopen jaren. Maar nu waren die er ook . En een van die wat'conflictueuzen'  begon gelijk over 'de Surinamers', die de boel onveilig maakten. En zó waren we al met Suriname vergroeid, datr wij het opnamen voor deze 'Nederlandgangers', die toen ons land overspoelden. Het liep gelukkig niet uit de hand, dit twistgesprek.
Maar nu ik het zo opschrijf, denk ik weer, waar een mens zich toch allemaal druk over kan maken. Toen waren het deze immigranten, nu zijn het de Berbers weer. En misschien is dat over twintig jaar ook wel weer een gepasseerd station.
En dan blijf ik toch zeggen: je energie en denkkracht steken in iets eeuwigs, zoals de boodschap van Jezus; die boodschap blijft  altijd 'fris'.

Onze laatste gemeente in Nederland ontmoeten wij in de Bilt. Iemand vertelde daat, hoe wij elkaar in 1968 ontmoetten en dat het leven van zijn gezin en van hem en zijn vrouw vanaf datr ogenblik zo'n wending ten goede had genomen. Een fijne bemoediging. Ik preekte daar ook.

Betty's familie ontmoetten wij in haar ouderlijk huis.. En nu restte er nog éen groep: de collega´s van de Rijks Accountants dienst. Ook daar weer leuk bijgekletst. Maar ook bij de familie liep het wat stroef. Waarom had Betty´s ma zo weinig contact met ons onderhouden in Suriname.

Nou, dat was het dan wel met al die contacten uit de niet helemaal ´inner circle´. Misschien zat er wel iets van ijdelheid bij; willen laten zien aan de thuisblijvers, dat je een echte bereisde Roel bent  En mogelijk heeft het een wat storende indruk gemaakt om de volgende reden: ik had, nog in Nederland zijnde, heus niet altijd zo'n haast om iedereen op te zoeken. En nu het mij zo uitkwam, moesten ze allemaal opdraven tot meerdere glorie van mij, leek het wel. Het was allemaal zo  mooit gepland. Maar oude controverses, zoals die in elke kring wel voorkomen, vooral bij families, bleken ´onderhuids´ nog voort te leven. Later maakte ik niet meer zoveel plannen. 
Elk halfjaar bezoek ik éen van de nu nog levende familieleden. Dat is zo gegroeid en het voldoet heel goed. En verder is er zoveel van dat oude overgegaan. En allerlei contacten van tegenwoordig zijn veel meer efficient dan dat drukke gedoe van toen.

Doe hiermee je voordeel. Een wat eenzijdig plan. Ik had kunnen voorzien, dat sommigen van de aanwezigen elkaar ook weer zagen en dat soms een crime vonden.
Spreuken 15 v 22 zegt:
"Bij gebrek aan overleg mislukken plannen, ze slagen door ampel beraad
Ïk vind dat voor het hiervoor gebleken geval wat zwaar. Maar met wat meer ampel overleg en beraad had er wellicht nóg meer plezier uit  voortgekomen

Daag
Ger

En dan al die indrukken:
- we merken hier, dat in Nederland ' de kritische leraren 'op hun retour zijn' . In Suriname namen wij waar, dat stakingen dikwijls vanaf scholen werden aangestuurd door dit soort leraren, die een tijdelijk verband hadden en Suriname als een oefengebied zagen, nu hun ideeën in Nederland niet meer zo aansloegen. Maar in Nederland zelf....al die lieden, die de klas revolutionaire gedachten bijbrachten, totdat de leerlingen in wanhoop vroegen:
"Kees....kun je nu niet gewoon lesgeven ? Jij bent al 'binnen', maar wíj moeten dat papiertje nog hálen".
Helemaal verdwenen dat soort volk, vooral zo actief omstreeks het grote studentenprotest van 1968

- Artis....daar waren we ook nog. Een blijvende insdruk: een aap bekeek me lang en aandachtig, wendde zich toen vomerend van me af. Wat zou er nou in zo'n kop omgaan.

- pech met de gehuurde auto in Katwoude, bij een groot restaurant aldaar. Wij bellen de wegenwacht en  later moet ik tegen wil en dank lid worden. Maar ja....een defecte remkabel...wat móet je. Overigens heerlijk gegeten daar. Ook weer een facet van het Nederlandse leven gezien.

- We proberen Mieke nog te bereiken. Maar het wordt maar steeds niets. Tenslotte geven wij het maar op. Via via laat ze weten, dat ze geen contact wenst.

- We doen Utrrecht aan, waar onze zoon Harry , ons 'zorgenkind' nu woont met vrouw en kind. Aan de deur staat hij ons al op te wachten, zegt met een zwaar geworden stem:
"Zo pa....nu steek je je voeten eens onder MIJN  tafel".
En even later zegt Harry, uitrgerekend Harry:
" Ik begrijp de generatie van tegenwoordig niet meer".
Eigenlijk zo leuk, om je wilde zoon van vroeger nu zulke bezadigde dingen te horen zeggen en te weten, dat je een jonge onderwijzer tegenover je hebt, behoorlijk bezig om zich in het establishment te nestelen.

- En dan dat fietsen met de eerste kleinzoon.
"Kijk eens...koe in de wei".
" Is niet koe...is tandendokter".
Zo heerlijk om die peutersdwaasheden van een tweejarige te horen

Ach; rijke weken
- al die mensen,. die jarenlang energie besteed hebben aan het promoten van warrige en onbepaalde revolutionaire ideeën. En het blijkt allemaal:  bellenblazen. Je denkt jonge strijders voor de wereld-omvorming te recruteren ....en je kweekt VVD-ers. 
Ik ben zelf zo blij om voor eeuwige idealen te mogen strijden. Je blijft jong erbij , wanneer je van Jezus getuigt. 
- en die aap met zijn zo duidelijk getoonde afkeer. 
Het is mij bij mensen wel overkomen, dat zij afkeer toonden, wanneer ik hen probeerde het evangelie door de strot te duwen. Doe ik al lang niet meer. Ik houd het maar op getuigen, niet eens zozeer door woorden, maar meer door opgeruimde blijheid.  
- En pech met de auto. Lang wachten op de wegenwacht. Je ergeren. Druk heen en weer lopen en de weg afkijken. Hè....om nu werkelijk eens een vergevorderde gelovige te zijn, die zijn  geestelijke rust bewaart onder allerlei aardse tegenheden.
Ik doe nóg wel eens druk in allerlei aardse omstandigfheden
- En Mieke met haar afwijzing. Och...'t is nooit veel geworden. Maar wij bidden en blijven staan met de armen uitrgestrekt.
- En de zozeer getransformeerde Harry. We hebben de waarheid ervaren van het zeggen van een mede-Christin|
" Er komt nog zoveel goed".
Blijf maar bidden, ouders, voor jullie ' bundles of joy', zoals jullie ze wel eens , wat meesmuilend- aanduiden. En kijk dan eens jaren later.
- en dat fietsen met zo'n heerlijk joch, jouw kleinzoon. En je kust hem op die lekkere, flossinge peuterhaartjes. En je denkt:
"O...zo nog méer".
En later wandel je met veel van dat heerlijke goed.

...en ik ben nog niet uitgeschreven over ' Holland'.

Daag
Ger

Tjonge, wat hebben wij dat heerlijke land van ons doorkruist !
Voor jullie, Vlamingen, klinkt dat een beetje sneu:
"Bij ons is hij toen niet geweest".
Maar geduld; jaren later hebben we Brugge, Gent, Antwerpen, Brussel enz. intensief bekeken.

Dat ging maar door:
- veer Enkhuizen- Stavoren, gewoon even op en neer, even in Stavoren kijken
- naar de Enkhuizer avond-kermis
- naar Madurodam, met Ida aan het stuur van de auto
- naar Madame Tussaud en tegelijk 'Amsterdam doen'.
- Franeker met het zonnestelsel, verbeeld in het Eyse Eysinga-planetarium.
- Tessel, dit keer alleen, want Betty en de kinderen wilden wel eens wat anders: winkelen bijvoorbeeld
- naar Terschelling met de echtgenoot van Willie
- naar Schoorl en het klimduin
- naar de veiling in Broek op Langendijk
- het nieuwe 'Hoog Catharijne' in Utrecht bezichtigd
- och...ik houd maar op.

Maar wat hebben wij van ons vier weken durende bezoek genóten. Je kwam er weer zo helemaal in. We bespeurden allereerst, dat wáar was wat Wim Kan in een van zijn conferences in die jaren vermeldde:
"Wat is er toch met de studenten aan de hand. Ze protesteren niet meer. Zouden zij soms,....STUDEREN !!??"

Inderdaad wat dit aspect van maatschappelijke onrust betreft, was de - in 1968 culminerende- storm behoorlijk geluwd. . Maar wél maakten wij, bijna van begin tot eind, de bezetting van de Franse ambassade door een Japanse (!) terreurgroep mee, met zelfs de beroemde scène, waarin minister Luns, onze Minister van Buitenlandse Zaken....
een lieveling van het publiek, dat hem soms goedmoedig wat bespotte, omdat er 'altijd wat met die man was', juist hij
......door een tuinhekje zakte bij een bezicbtiging-op-afstand van de Franse ambassade, waar het zich allemaal afspeelde.

Ach ja, de ene onrustige situatie maakt plaats voor de andere; Japanneers als terroristen; wie had er ooit van gehoord.
Mensen zeiden toen wel eens:
"Als de Japanners nu ook al beginnen.....de wereld loopt wel op z'n end".

Wel; jullie weten allemaal, wat er nadien is gebeurd en nn dagelijks nóg gebeurt. We zijn nu heel wat minder gul met onze 'einde wereld voorspellingen'.
Maar juist nu zeg ik:
"Exact  nu wij er zo aan gewend beginnen te geraken, dat wij denken, dat het altijd maar door gaat, kon 'de grote verandering' er wel eens rap aankomen.

Blijf waakzaam. Houd 'je oliekrukjes gevuld', (Matth 25 v 1 en volgende) 

Daag
Ger

En dan voert een 400- personen-vliegtuig ons naar het vaderland terug voor een  verblijf van enkele weken.
En wanneer het hollandse landschap onder ons voorbijflitst, steeds dichterbij, steeds duidelijker en meer gedetailleerd, overmannen ons alle vier velerlei gevoelens. Ik denk, dat Mariëtta het meest emtioneel zal zijn geweest. Zij was nooit zo éen geworden met Suriname als Marijke. Maar weten doe ik dat niet. Want iedereen van ons vier had genoeg aan zichzelf.

En dan die grote groep mensen, die ons stond op te wachten  !!.

Jaap met zijn vrouw, dat was al een heel wonder. Want Jaap deed niet veel met ons, maar nu waren die twee dan toch gekomen. En zijn vrouw zag ik nu voor het eerst: telg uit een Waldensen geslacht, ooit naar Nederland gevlucht bij de zware vervolgingen in Frankrijk.
Ik begreep al gauw, dat zij beiden niets meer aan welk geloof dan ook deden, ook al hadden deze twee kunstzinnigen elkaar ontmoet op een Bach-koor. Maar hoe dan ook: hij was afgestudeerd en had een baan in de computerij en zij studeerde archeologie.

Dán miste ik er éen: Mieke . Zij woonde met haar man alweer in Nederland, was terug uit Duitsland, maar vond het niet de moeite om contact op te nemen.  Sommige mensen hebben zulke kinderen. Je kon ook niet tegen Bert van Leeuwen *zeggen:

* die toen overigens nog maar een kind was

"Doe er eens iets aan".
' Bert' heeft in Nederland een program om dergelijke verkillingen te helen. Maar sommige zaken passen niet in zijn formule. Later is er wel weer een tijd geweest, dat wij ' on speaking terms ' waren, maar echt gewíld heeft het nooit.

Nu ja; jullie zeggen nu:
"Gunst....wat erg voor Betty en Ger"
Dank je wel. Maar wij hebben het bij vele, vele toenaderingsmogelijkheden gelaten en hebben het  verder maar in de handen van de Heer gelegd.

Maar daar waren jong en stralend Willie met haar echtvriend. En niets anders dan pure blijdschap.

En Harry met een snoezig vrouwtje. Zij was dat meisje, dat een paar jaar eerder met haar  donker-warme stem had bereikt, wat ik niet kon.
"Gunst Harry....op dat lange haar ben ik nú wel uitgekeken".
En ' knip knip' zei de schaar.
Ons gekortwiekte, o zo charmante ' zorgenkind' was nu hier als ' leraar' aan een basisschool. Toen wij weggingen, heette dat nog : onderwijzer.

En Ida, (toch weer aan het leren voor een H.A.V.O.- diploma), met haar man. Ook weer zo'n ferm echtpaar: hij was ambtenaar ter secretarie.

En dat was praten en praten....we moesten, ondanks de vele, vele brieven van Betty, zóveel bijpraten. En Marijke en Mariëtta trokken zoveel bewondering tot zich. Zo mooi en zo 'volwassen' al....

Ach, dat zijn grootse momenten.

En het kennismaken met het sterk veranderende Holland moest nog komen. We hadden zoveel voor de boeg.
Ongetwijfeld hebben jullie allemaal  zo ook vele malen gestaan. Er is tegenwoordig bij ons in Holland.....
en in Vlaanderen zal  zo'n  programma er ook wel  zijn;
.....Goodbye en Hello.

Dit was zo zoet, met een heel klein beetje bitter, maar niet echt storend erdoorheen: Mieke....

Maar zegt Percy Bysshe Shelley het niet zo treffend:
"Our sincerest laughter
with some pain is fraught
( Ons meest hartelijk gelach draagt toch altijd wat pijn in zich mee).

Onze hoop is evenwel, dat wij eens bij de Heer de volkomen , onbelemmerede, vreugd zullen genieten. En soms is die vreugde er al bij wijze van voorschot.


Daag
Ger