Vele ervaringen heb ik gehad in de loop van de jaren. Hier volgen er zo maar enkele uit de woelige Suriname - periode: Wanneer ik op zo'n av…
Vele ervaringen heb ik gehad in de loop van de jaren.
Hier volgen er zo maar enkele uit de woelige Suriname - periode:
Wanneer ik op zo'n avond weer eens het donkere paadje oprijd naar de schuur, die het toneel vormt van mijn wekelijkse bijbelstudie in Pontbuiten.komt een van de vaste bezoeksters huilend op mij toe.
"Het was weer zo erg met mijn man. Hij noeme mij 'strontzak`en sloeg mijn bril op mijn hoofd stuk, waarbij ik bloedend verwond werd. En maar roepen:
"Jij gáat daat niet heen".
Even later is de man er weer , die datzelfde scheldwoord toeroept aan mij en nog meerderen en wanneer ik met mijn gezelschap wegrijd, zijn daar weer de bedreigingen en datzelfde onwelriekende woord.
N u achteraf, bedenk ik, dat je leven wel veelkleuriger wordt in de dienst van Jezus. Want wie van de Europese collega´s, die net als ik , uitgezonden werden naar ditr land, kan met dergelijke verhalen komen.
Toch had ik wel even het idee, dat velen in dit land de Christenen ´uitkotsten´om nog maar eens een ruw woord te gebruiken.
Er waren ook zoveel vreemde mensen hier. Deze man bijvoorbeeld was een L.P.I.- klantje, (´s Lands Psychiatrische inrichting).
Maar later was er op kantoor van een zeer rode collega ook deze bedreiging:
"Oppakken moeten ze het hele zootje....oppakken en op de boot terugzetten naar Nederland...al dat tuig van Jehovahs getuigen en weet ik wat niet allemaal..."..
Maar in Suriname kom je dan soms ook weer voor verrassingen te staan. We krijgen een bericht van de echtgenote van 'Str.' zal ik maar zeggen:
"Komt u eens praten".
Betty en ik biddend erheen. We binden de machten van satan in de naam van Jezus en na de eerste spanningen wordt het een gezegend gesprek en een paar dagen later mag ik deze man in de sam begroeten.
Ach; ik heb veel vreugde van de nieuw-ontdekte weg mogen ondervinden....
nou ja; nieuw ontdekt....in 1959 maakten wij met 'dit nieuwe' kennis.
Maar soms werd het leven er ook gecompliceerd door.
We zongen toendertijd wel eens een liedje:
't Hoofd omhoog, het hart naar boven,
hier beneden is het niet.
Ik vond dat versje....
hoe het verder ging, ben ik vergeten
....wel eens een beetje défaitistisch :
"Flauwekul....nú moeten wij een succes van het leven maken".
Maar....met mijn bijna 86 erop terugkijkende, zeg ik toch:
"Je bent hier op aarde toch wel in door de duivel bezet gebied, met alle ´bezet gebied´gevolgen van dien. 't Valt echt door de bank genomen, wel tegen. Inderdaad, Mozes zag al op 'de vergelding van het loon', ( Hebr.11 v 25 en 26).
Het lijkt soms wat ' hebberig' om aan ' loon te denken. Maar in de bijbel wordt z\o vaak naar het hemels loon na aardse strijd verwezen, dat ik dat ook maar doe; mij daarop oriënteren".
Trouwens...ik heb een ' wereldling' eens horen zeggen:
"Jarenlang heb ik gehoopt:
' o....als het leven maar echt begint'.
Maar de laatste jaren- vooral na die 'burn out'en die hartaanval - doe ik steeds meer de ontdekking:
` o gunst....!!! het leven is al lang begonnen; ik zit er midden in' ".
En dat klonk zó vermoeid.
In dit vermoeiende leven is het goed om een eerlijke, dappere strijd te voeren voor koning Jezus en in de hemel van hem te horen:
"Goed gedaan, gij goede en getrouwe dienstknecht(maagd)".
Alles beter dan geen strijd hier, wel vermoeidheid en later....niemand, die je tranen droogt,(Op 7 v 17)
Daag
Ger
De opvoeding. Betty en ik hadden al vijf kinderen naar de volwassenheid zien groeien: Jaap, Mieke, Willy, Harry, Ida. Ze waren nu allemaal v…
De opvoeding.
Betty en ik hadden al vijf kinderen naar de volwassenheid zien groeien: Jaap, Mieke, Willy, Harry, Ida.
Ze waren nu allemaal volwassen en maakten in het maatschappelijke leven best redelijke sporen.
- Jaap was in 1974 eindelijk uitgestudeerd. Als 28- jarige was hij aan zijn eerste baan bezig.
- Mieke woonde in Duitsland . Wij wisten niet veel van haar. Maar haar man had in ieder geval een goede baan bij 'het militair'.
- Willie had zélf een werkkring, wat toen gewoonte begon te worden. Haar man deed 'van alles', maar verdiende goed. Let wel; hij zat niet in de drugs, maar kocht en verkocht huizen, zo'n beetje uit liefhebberij.
- Harry was op een lagere school bezig als onderwijzer in zijn eerste baan. Wat had die jongen ons een kopzorg gegeven. Maar nu had hij zich in het bestel gevoegd.
- Ida was ook een modern meisje met een eigen baan.
Maar Marijke was 14. En dat was nú een jongedame, volop in de puberteit.
Ze was in Suriname op de A.M.S., een school te vergelijken met onze H.A.V.O. Nu was het daar zó: er was altijd maar beperkt plaats. En de Surinaamse kinderen vóchten als het ware om zo'n plaats en wanneer zij tot de uitverkorenen behoorden, hielden zij zich best koest, bang dat zij weg zouden moeten.
Maar er waren op die school altijd wel vrije plaatsen voor ' Europese Nederlandse kinderen',die toch weer weg zouden gaan om in Nederland hun studie voort te zetten.
Maar onze Marijke hield zich niet koest zoals de Surinaamse kinderen. Nee, ze was echt een opstandige puber, ook in de klas. En herhaaldelijk dreigde ze weggestuurd te worden.Ze voegde zich ook niet in de samenkomsten, trachtte daar weg te blijven. En wat dit betrof, zagen we zich een lijn aftekenen, die we bij al onze ' grote' kinderen al kenden of nog vermoedden: afwijken van het geloof.
En wij....we waren tegen de vijftig...raakten een beetje vermoeid. De opvoeding van al die andere kinderen was ons niet 'in de kouwe kleren gaan zitten'. En nu begon het spul bij de oudste van onze twee nakomertjes opnieuw.
En er waren de persoonlijke problemen. Een beetje stil schreef ik op:
"Nu heb ik nog maar 13 tanden of kiezen".
(Nu - dertig jaar later- zijn het er nog maar 4).
En Betty kreeg, vlak voor haar autorijd-examen weer geweldig veel last van die baarmoeder-vloeiingen..
En er waren soms van die stomme ergernissen. Tijdens de stakingen was er een protesterende bosneger gedood. Die man had van de toverdokter in zijn dorp een ' onkwetsbaarheidsdrankje' gekregen en liep in goed vertrouwen de politiekogels tegemoet. Hij wist helemnaal niet, waarom het ging, maar had in alle verwarring zijn salaris niet gekregen en kon niet naar zijn dorp terug
Werd natuurlijk niets met dat drankje. Maar nu wordt hij tot ' nationale held' verheven, martelaar, gevallen in de strijd tegen het fascistisch-koloniale Nederlandse uitbuit-regime en zijn Surinaamse lakeien- hielenlikkers.
Grote en kleine ergernissen. en tegenvallers.
Ach; jullie weten er alles van:
- kinderen, die niet willen, zoals jij wilt.
- en de eerste tekenen van de ouderdom
- en tegenvallers
- en maatschappelijke gebeurtenissen, die je een onveilig gevoel geven.
Maar God vraagt aan jullie, zoalas hij aan ons vroeg en vraagt, om door alles heen de hand van Jezus vast te houden.
Je heb echt ook volstrekt niets te winnen hoor, met jouw hand uit die hand weg te laten glijden.
Niemand kan ze uit mijn hand roven, mijn beminden, zegt Jezus, (Johannes 10 v 28).
Maar je kunt er wel uit weg lopen en dan kom je in zulke slangenkuilen..!!
Houd Jezus' hand vast. Dar hebben Betty en ik door genade altijd kunnen doen
Daag
Ger
Van alles en nog wat.
Tijdens huisbezoek ontmoet ik mensen, die vroeger veel in de sam kwamen en nu nooit meer. Natuurlijk vraag ik, hoe dat zo kómt. Het antwoord is van een verbijsterende eenvoud.
"Toen we bij u kwamen daarginds in Tsjung Fa Foei Kong, deden wij dat, omdat alles tegenzat. Maar de laatste tijd is de hele situatie weer opgeklaard. Dus...is het niet meer zozeer nodig. U begríjpt...?! Maar wanneer het weer tegenzit, weten wij u te vinden, reken daar maar op".
Dit verschijnsel neem ik in Holland ook wel eens waar. Maar iedereen zal duidelijk zijn: het evangelie, waarvoor Jezus, om daar een fundament onder te leggen, aan het kruis ging, is geen levensverzekering-polis, die je na een keer claimen in de kast legt. Maar in ieder geval; ik heb het allemaal meegemaakt, al gebeurde dat hier in Suriname wel heel onverbloemd.
Iets heel anders nu:
Je weet, dat wij jarenlang onze zoon Harry met onze gebeden begeleidden, toen het mis leek te gaan met hem. Aanvankelijk leek er geen gehoor te zijn voor dat gebed. Maar hij leerde een meisje kennen, dat ergens een snaar bij hem wist te raken, die wij maar niet vinden konden Hij deed in die tijd maar zo'n beetje 'onbepaald', 'liet het leven maar op zich afkomen', zoals dat ook tegenwoordig een veelgehoorde kreet is....
ik heb nu weer een kleinzoon met deze lijfspreuk
......en daar komt meestal niets geen goeds van. Als jij geen stuur geeft aan de omstandigheden, dan geven die omstandigheden wel 'vals stuur'aan jou..
Maar dat meisje zei, toen hij in het 'huwelijk met alras een kind' zo'n beetje bleef door - freewheelen:
"Ga nu terug naar de Paedagogische Academie en vraag of je die afgebroken studie weer kunt oppakken"
En dat déed hij. En het bleek mogelijk om die studie, die al 'in de prullenbak' lag, terug te plaatsen,
(om in huidige computertaal te spreken).
En nu is hij al 35 jaar lang leraar. En 'de dingen maar laten gebeuren' is er niet meer bij.
Soms worden onze gebeden op een onverwachte manier verhoord. Dat meisje was niet eens Christelijk, al heeft ze een grote plaats in ons hart . Maar de Heer gebruikte haar wel in het kader van de verhoring van de gebeden, die wij opzonden.
Lieve mensen; verschilllende lessen uit dit ratjetoe:
- heeft u het moeilijk: naar de Heer Jezus en een gemeente van hen, die Hem liefhebben
- gaat het later weer goed: blijven bij hem en bij zo'n gemeente
- bent u gebleven en gaat het weer moeilijk; niet afnokken dan. De Heer kan u ook dan weer helpen.
- heeft u ook zo'n zoon, die je wel achter het behang zou willen plakken, maar ach: u houdt zoveel van hem en u bidt voor hem....vertrouw de Heer maar voor een oplossing. Die komt altijd weer anders. Want de Heer God is goed.... en te vertrouwen.... maar hij is onvoorspelbaar, want zijn wegen zijn hoger dan onze wegen en zijn gedachten zijn dieper dan onze gedachten.( Jesaja 55 v 8). En hij vindt dikwijls een oplossing, waarvan wij aanvankelijk helemaal niet in de gaten hebben, dat dat de enig mogelijke is.
Doe dat nu maar: vertrouwen opde genade van de Heer.
Daag
Ger
Weet je wat nu zo leuk is. Terwijl ik dit aan jullie schrijf, komt opeens de gedachte binnen:
"Bel je kleinzoon eens op".
(dat is weer een andere kleinzoon dan daarnet genoemd ),
" want die zit in hetzelfde parket als je zoon indertijd".
En we hadden zo'n fijn gesprek.
Dát vind ik nu de begeleiding van de Heilige Geest van moment tot moment.
G
Wat Suriname alzo leren kan:
Tijdens mijn vele gesprekken ontmoette ik ook eens een jonge, veelbelovende man, die zei:
"Ik voel mij wel aangetrokken tot het Christendom en met name tot 'het volle evangelie'. Maar nu heb ik iemand ontmoet, die mij voortdurend verzoekt om daarheen te gaan. Maar die persoon, die vrouw is zo 'dubbel'
Ze voedt haar dochters zo slecht op, die mogen maar ongelimiteerd vrijen en als ze er dan éen met een jongen in bed vindt, dan heet dat : de duivel.
En nog veel meer van die dingen.
Ik zeg maar zo: God en Jezus zijn mij goed en best...niks mis mee....maar dat grondpersoneel van hen...!!".
Natuurlijk zei ik de gebruikelijke dingen:
- dat de Heer hem lief had en dat God hem riep , ook door dit- door hem als gebrekkig beschreven- werktuig heen.
- dat Jezus grote plannen met ieder mens had en dat ook hij naar zijn grote toekomst met Jezus en zijn Geest moest kijken en niet naar deze wat ongelukkig overkomende spreekbuis.
- en meer van die dingen .
Maar mijn vrouw vertelde mij juist in die tijd van haar pastoraal werk onder de meisjes van het koor
- meer discipline !, kinderen; niet zomaar verzuimen. Er moet orde in het koor zijn en die vraagt om betrouwbare opkomst
- niet maar onbeperkt kwebbelen en giechelen; en daarna met vroom gelaat en nog onrustig innerlijk zingen van:
"Wie tot aan het einde volhardt....".
- ook geen kletspraatjes!, kinderen.... over medegemeenteleden of wie-dan-ook. Je doet er ook jezelf schade mee.
En dat geeft mij aanleiding om ook tegen mijn lezers te zeggen:
"Is het wél met u....Ben je nog een leesbare brief", ( 2 Corinthe 3 v 2)
De dame, waar ik het zoëven over had, was geen erg goed leesbare brief, ( Overigens houd ik ook rekening met de mogelijkheid, dat 'onwilligen' soms wel 'een hond willen slaan en dan best wel een stok vinden'.
En de koormeisjes kunnen bij het 'zingen' niet díe goede uitstraling hebben gehad, die wel kon, als ze van te voren de dingen niet deden, die mijn vrouw terecht gispte.
Laten wij allen blijde getuigen zijn, vol van geesesvrucht:
- liefde, blijdschap, vrede
- goedheid, trouw
- zelfbeheersing.
- vriendelijkeid, geduld en mildheid
Vanmorgen repte ik mij naar huis in kil weer, waarop mijn dunne zomer-outfit niet berekend was.
Een vage kennis wenkte mij en vriendelijkheid en zelfbeheersing noopten mij er toe om in al die tochtigheid plaats te nemen naast haar op een bankje .
En ze vertelde mij van haar gebrek aan blijdschap en vrede, dat tot depressies leidde.
Zij had naar de mens gesproken, reden tot klagen genoeg. Ze kende de Heerr wel tamelijk goed en ik vond daarin een handvat om haar van 's Heren goedheid en trouw te spreken, van zijn liefde en mildheid.
Ik dacht toch wel, dat die woorden ergens 'landden'.
Zeg nu niet:
"Hè...hè....wat vindt Ger zich weer mirakels goed".
Nee, zie dat nu niet zó. Ik ben al zo oud en zo lang bij de Heer en - alleen al door mijn leeftijd- ben ik gevrijwaard voor zoveel 'dubbel gedoe' en zoveel onnut gepraat. Ik wilde jullie alleen van mijn vreugde vertellen. Bid maar voor die trieste eenzame op dat bankje.
Daag
Ger
O..... er gebeurde best wel veel in Suriname in het algemeen en in de gemeente in het bijzonder. Maar steeds meer centraal kwam te staan, wa…
O..... er gebeurde best wel veel in Suriname in het algemeen en in de gemeente in het bijzonder. Maar steeds meer centraal kwam te staan, wat er in de huiselijke kring aan het gebeuren was.
- Suriname: er waren van de vele partijen van vóor de verkiezingen maar twee overgebleven: een Hindoestaanse partij en een Creoolse partij. De Hindoestaanse partij had per saldo iets verloren en de Creoolse partij had alles wat er verder was, opgeslokt en had de meerderheid gekregen. En ze wilde dat ook best weten ook. In het parlement werden zulke kreten gehoord als:
`Nu hebben wij de MACHT en die zullen wij helemaal en helemaal gebruiken ook".
Het was een roes van overwinning, die al de turbulente ontwikkelingen in volgende jaren in kiem in zich droeg.
- En- min of meer beducht- gingen velen emigreren naar Nederland. Dat was vreselijk gremakkelijk. Je had een Nederlands paspoort of kon dat zonder meer aanvragen. Als je maar zes jaar overheidsdienst had, dan werden je reiskosten en die van je gezin betaald en daarnaast ook zes maanden doorbetaling van je salaris gegarandeerd. En in die tijd kon je in Nederland goed rondkijken. En vele bedrijven hadden hun arbeidsvoorwaarden aan die van de overheid aangepast.
En zo hadden wij elke week in de gemeente hele rissen mensen, die afscheid namen. De gemeente leek wel leeg te lopen, maar vulde gelukkig wel weer aan. Het vertrekken van ' geoefenden' en het binnenstromen van 'ongeoefenden' werkte wel ongunstig in op de kwaliteit.
Naast de verslechterende politieke omstandigheden, maakte deze emigratie de toestand steeds meer beklemmend voor ons, als 'Europees gezin'.
- Maar het meest zorg barende was toch wel de ontwikkeling van Betty's gezondheid. Hevige vloeiingen uit haar baarmoeder matten haar af en soms had zij ook een vreemd , dof gevoel in het hoofd. En- nog in Nederland zijnde- had zij al last gehad van tia's.
Je begrijpt: omstandigheden, die tégen waren.
Nu - na al die jaren- vergelijk ik onze toestand wel eens met die van de discipelen in de dagen van Jezus' 'neergang'.
Zij hadden hun Meester gevolgd in jaren van voorspoed. maar nu groeide de vijandschap en werd Jezus als het ware 'toegezogen' naar Jeruzalem. En hij deed van die vreemde, onbegrijpelijke uitspraken. Maar ze waren hem in tijden van glorie trouwgebleven en ze bleven dat ook nú, in tijden van tegenspoed.
( Behalve die ene, die als een rat wachtte op zijn kans om het zinkende schip te verlaten).
En zo bleven wij ook trouw aan de Heiland, Betty en ik. We hadden tijden van glorie gekend, van genezingen en verhoringen. maar wij konden de Meester niet loslaten, nu het onbehaaglijker en dreigender werd.
Zo is het toch ook met jullie.Jullie kennen dat toch ook:
"Meester, waarheen zullen wij gaan ? U hebt woorden van eeuwig leven", (Joh 6 v 68 )
Ach....en later heb je daar ook nooit spijt van, va\n dat 'je aan Jezus vastklampen, wat er ook gebeurt'.
Daag
Ger
Geleidelijk aan vloeit 1973 over in 1974. Nog altijd in Suriname. Van de kinderen in Holland nog steeds intensieve berichten, althans van Id…
Geleidelijk aan vloeit 1973 over in 1974. Nog altijd in Suriname.
Van de kinderen in Holland nog steeds intensieve berichten, althans van Ida en Willire. Jaap schrijft nooit, Harry zelden. Nou ja...jongens hè.
Maar dat Mieke nooit van zich laat horen, is pijnlijk. Maar ze is ergens ontstemd over . We zitten dat maar uit.
Maar , zoals gezegd:
wat we via Ida en Willie horen, duidt op een hevig ´van alles meemaken´daarginds van ál de onzen..
- Ida begint aan een HAVO- studie....en voor het werk van haar man verhuist ze naar de kop van Noordholland.
Maar later blijkt, dat ze daar geen aansluiting bij een gemeente van gelovigen kunnen vinden. En ze kopen een boot en die houdt ze elk weekend bezig
- En Willie doet van allerlei cursussen. Nu is ze weer op pottenbakken. En ze heeft een nieuwe baan. En ze maakt een sterfgeval mee in de schoonfamilie. En zij en haar man gaan nog weer een keer naar een ' One way day'.
(Dat was een voorloper van de later door de E.O. georganiseerde massa-bijeenkomsten. Ben Hoekendijk, toen een bekende naam in onze kringen, organiseerde deze dagen. Net op tijd, toen de E.O,. met een nieuwe formule kwam, trok hij zich uit dit werk terug. Maar de Pinksterconferentie bleef hij organiseren en dat feest is nog een hoogtepunt voor ' Opwekking', dat uit Bens activiteiten voortkwam).
Wij herademden. Ze kwamen althans nog ergens....en Ida zou 'ook nog wel ergens komen'. Wisten wij veel, dat Ida's man al helemaal was ingeweven in een net van geïntereseerdheid voor 'vliegende schotels' en dergelijke afleidende ideeën.
Nee, nu haal ik weer wat door elkaar. Het was Willies man. Nu ja...we zijn nu - in 2008- al weer zo'n eind verder. En die twee- nu ex- mannen zijn al weer vervagende herinneringen geworden.
Maar behalve die 'Europese nieuwtjes' zijn er ook in Suriname dingen genoeg.
- Mariëtta floreert niet zó in dit land. Ze heeft wel lieve vriendinnen, maar dan raakt ze weer min of meer overspannen, doordat de juf hen de hele dag maar laat 'hoofdrekenen'. Nooit vergeet ik haar verdrietige 'roep om hulp':
" Ik moet ook 's nachts altijd maar hoofdrekenen".
- Marijke floreeret wat ál te goed in dit land. Ze preekt srenang als de beste en komt met kreten als:
"Suriname los van Holland, van de koloniale onderdrukkers".
Maar over de echte ' makkes' een volgend keer.
Voor al deze zaken hebben we veel afgebeden. Niet alles liep goed. Tot op de huidige dag blijven er dingen onverhoord. Andere dingen kwamen in orde.
Willie is tegenwoordig een geregelde kerkganger. Renate is een ferme moeder van een krachtig gezin geworden en wéet niet meer van haar obsessie van toen.
( Even een flash back: in 1966 had ik een zware , mentale inzinking en lag op zeker moment kreunend met mijn hoofd in de schoot van mijn vrouw. Mieke en Willie kwamen binnen en vroegen iets onbenulligs. Ik hoor nog de noodkreet van mijn vrouw:
"Ik zit hier met mijn man, die bezig is gek te worden en jullie vallen mij lastig met zóiets".
Toen was dát een nood en we baden. In 1974 was dat met Renate echt óok een nood en we baden)
Maar het hoofddoel van het gebed is toch ook: contact houden en een relatie opbouwen met God en Jezus en hun Heilige Geest en de verhoring- op welke wijze dan ook- vertrouwend aan de Heer overlaten.
Daag
Ger
Direct terug uit de heerlijkheid van die vacantie was daar weer de dagelijkse gang van zaken. Heel in de verte, ik herhaal van heel, heel ve…
Direct terug uit de heerlijkheid van die vacantie was daar weer de dagelijkse gang van zaken.
Heel in de verte, ik herhaal van heel, heel ver weg, dacht ik wel eens aan een hoogtepunt in het leven van de Heer Jezus.
Weet je nog van zijn verheerlijking op de berg. En toen hij van die berg afdaalde, wachtte hem daar beneden zo'n absolute anti-climax.
Nu was het zó met Betty en mij. Aan een grote groep mensen hadden wij daar op Aruba en Curacao, met Bonaire als neutraal verbindingsstuk, het blijde nieuws van het evangeie mogen vertellen. Ik had gedoopt, de mensen hadden ons dankbaar gekust bij ons vertrek, Betty had op haar manier vertroost en Bonaire had toch ook op weer een andere manier van Gods uitreddingen getuigd..
En toen we weer terug waren van Zanderij in ons huis daar in de Nickeriestraat was het eropeens allemaal weer:
- de auto was kapot
- gedoe in de gemeente, Gods kinderen toch...!
- domme vragen in de bediening:
"Kan broeder een beetje voor mij bidden, dat ik wat geld krijg om te roken".
- de zoveelste stelende dienstbode
- tweedrachtzaaierij op kantoor
- rare parlementsverkiezingen, waarbij je - dus ook wij, (Europese Nederlanders), op twee partijen kon stemmen....en toen wonnen weer andere partijen dan wij hadden gekozen, Betty, (hier tot ' Seplije' herdoopt) en ik.
- Terreur door de overwinnaars in de verkiezingen
- toch ook wel weer een wonder: toen Betty bad met een persoon, die nooit meer sprak na een schok, begon die vrouw opeens te praten
- begrafenis leiden van een onbekende
- storingen in de landelijke voedselvoorziening
- onze hond loopt iemand omver, die naar het ziekenhuis moet voor herstel.
Maar bovenal: die roddel...!. .
Er is een kwaadaardige roddel, door een vijandige adviseur verspreid:
"Hij is in zijn jacht naar correcties voor de belastingen een keer een dame nagelopen tot in haar slaapkamer toe".
Dat wordt dan al gauw:
"Dring nu voortaan geen slaapkamers meer binnen. De mensen zijn daar erg gevoelig op hier".
En een nieuwe roddel:
"Meneer - een zeer vooraanstaand adviseur - vertelt mij, dat hij je buiten de deur heeft moeten zetten, toen je al te brutaal doorvroeg. Een paar dagen later, toen je dan wat ingebonden had, heeft hij je maar weer toegelaten" .
Ook weer volkomen uit de lucht gegrepen. En als je je dan verweert:
"Maar meneer X verzint zoiets toch maar niet".
Leg dan eens uit, dat iedereen hier zo maar wat roept en dat dit ' roepen' dan als regel bij de hoorders weer het ene oor in en het andere oor uit gaat; dat de verhalen groot zijn, maar niet eens bedóeld om geloofd te worden.
Maar ik heb dan weer te maken, met mensen, die de sfeer van dit land heel niet kennen en die met al hun verstand soms even héel onverstandig bezig zijn..
Ik denk aan de versregels:
" Indien gij kunt verdragen dat een schelm het woord door u gesproken,
verdraait, vervalst en dan voor goede munt verkwanselt aan een zot:"...
......................
( met na vele ' indiens' als conclusie:
"Dan zijt gij een mán" )
en ik verdraag maar weer....
En al dat stof, dat op mij neerdaalt, stof van de zonde, de ergernis om al die nare gebeurtenissen, wil Jezus van mij nemen. Ik hoef dat stof alleen van mijn voeten te verwijderen, zodat 'de slang', de duivel; , die stof eet, ( Gen 3 v 14), niet via al dat stof, mij in mijn voet bijt.
Door mij aanvaarding van Jezus ben iik al , wat mijn positie betreft, ( die ik natuurlijk wél wáar moet maken), rein. ( Johannes 13 v 10). Maar die voeten, elke dag weer bevuild met het stof van de wereld, dat maar op mij neerdwarrelt en tot zonde van irritatie leidt....dat doe ik elke avond of zoveel eerder als nodig is, weg.
En zo houd ik het vol, daarginds in Suriname...en ook nú nog.
Daag
Ger
Na dat feest op Aruba zouden we naar de volgende eilanden, Bonaire en Curacao, gaan. Maar op Aruba had Betty´s altijd fragiele gezondheid ge…
Na dat feest op Aruba zouden we naar de volgende eilanden, Bonaire en Curacao, gaan.
Maar op Aruba had Betty´s altijd fragiele gezondheid geleden. Ze was goed ingesteld geraakt op het vochtig-warme weer in Suriname. De droge hitte moest echter weer helemaal wennen. Maar ze werd maar meegesleept, de Hooiberg op en nóg een keer snorkelen. En ze wilde niet altijd `Nee`zeggen. Maar toen we op Bonaire aankwamen, was ze al op weg om ziek te worden. En daar was er opeens een heel aardse tegenvaller. Het geld was op, een beetje te veel uitrgegeven bij Henderson en al die andere verrukkelijke zaken in Aruba.
Maar toen opeens bleek, dat we in onze 'vouchers'een stille reserve hadden. Ik ga dat nu niet uitleggen, maar opeens kregen wij zomaar geld en konden wij met een verruimd gemoed naar Curacao. We dankten de Heer, hoewel we hadden kunnen zeggen:
" Onverwachte meevaller".
Maar voor een ' kind van God' zijn 'meevallers voor de wereld' iets heel anders. Hij kijkt anders tegen het leven aan en noemt die voorvallen ' glimlachjes van God'..
En dat is ook éen van de redenen, dat Spreuken 15 v 15 kan zeggen:
"Voor de blijmoedige is het altijd feest".
Curacao dus. Daar vonden we vrienden van jaren geleden terug, geloofsgenoten, die sterk voor ons baden en ons binnenhaalden in hun gemeente , waar ook weer een kring van bidders om ons heen stond. En Betty's onwelzijn en oververmoeidheid werd door al die gebeden en die warm-koesterende deken van liefde genezen en diezelfde avond stond ik daar weer te preken . En Betty ook daar weer op een muziekinstrument.
En verder herinner ik m ij van dat verrukkelijke verblijf nog een grandioze doopdienst in die lauw-warme zee onder die stralend blauwe hemel, met vele badgasten, die het allemaal gadesloegen.
We hadden daarginds moeilijkheden, ziekten, tegenslagen enz meegemaakt. Maar we kwamen echt 'uit de verf' en konden daar meer tot ontplooiing komen in onze dienst van de Heer.
Verrijkt en gelukkig stapten wij weken later uit het vliegtuig , weer terug op Surinaame bodem.
Met de Heer zo'n rijk leven .
Zeker:
"Het leven is geen vreed'alhier,
geen wapenstilstand vragen.
Het leven is: de kruisbanier
Kloekmoedig voorwaarts dragen.
Men struikelt wel en wonden krijgt
men dikwijkls: dicht'en diepe......
Maar 't is geen weerbaar man , die wijkt
of hem de dood beliepe....
Het leven is geen vreed' alhier,
geen wapenstlstand vragen.
Het leven is: de kruisbanier
tot in Gods handen dragen.
Daag
Ger
Daar was het dan: een échte vacantie. In 1971: Blakka Wattra In 1972: Stoelmanseiland. Maar nu...1973...: Aruba, Bonaire, Curacao. We hadden…
Daar was het dan: een échte vacantie.
In 1971: Blakka Wattra
In 1972: Stoelmanseiland.
Maar nu...1973...: Aruba, Bonaire, Curacao.
We hadden woningruil geregeld met mensen op Aruba. Toen we er aan kwamen, hadden we op geestelijk gebied al enkele adressen, waar we terechtr konden.
Maar denk nu nier, dat we op aards gebied helemaal ' zónder' wilden zitten. Nee, we hebben daar ginds in Aruba en later ook in Bonaire en Curacao genoten van snorkelen, toeristische items en van het toevallig juist tóen gevierd 25- jarig regeringsjubileum van Koningin Juliana.
Maar het meest feestelijke blijft toch wel in mijn herinnering al die bijbelstudies, doopplechtigheden, preken en zo, waarin wij beiden een werkzaam aandeel mochten hebben.
Een heerlijk publiek, wat meer ontwikkeld, dan waar we in Suriname mee te maken hadden. En de vragen, die ze stelden ! In die tijd merkte ik, dat ik het meest in mijn element was, wanneer ik vragen kon beantwoorden.
Veel en veel later.....
jullie weten daar alles van
......kreeg ik volop de gelegenheid om schriftelijk vragen te beantwoorden. Maar; mondelinge vragen: daar zou ik steeds nog graag wat meer oefening in hebben.
Het ging allemaal zo relaxed in die eenvoudige huiskamers. Op een avond had ik een gehoor, dat grotendeels uit jonge knapen bestond. Ik voelde me als een vis in het water. Ik geef graag onderricht aan kinderen, doe dat nog steeds op kinderclubs. Deze jongens waren dan wel iets ouder...twaalf...dertien..Maar de sfeer was zo ontspannen, dat éen van hen zei:
"Ik zou ook wel bij Jezus willen horen".
Zijn vrienden dromden om hem heen. En toen ze hoorden, hoe dat ging: 'een eenvoudig gebed uitspreken en dan had je althans een begin', wilden al die frisse, bijna- en net - tieners wel. En dat ging allemaal zo ontspannen, zo zonder enige pressie,
Ik blijf dat altijd nog als een heel gelukkig levensmoment zien. De jongens konden worden opgevangen in kringen, waar ze verder verteld kregen over de Heer Jezus.
Ik heb veel gezaaid in alle jaren van mijn bekering en daarvoor gold::
"Wie in tranen op weg gaat,
dragend de buidel met zaad"....
want het werk ging dikwijls met tranen van teleurstelling gepaard.
Maar deze avond was een 'voorsmaak', van wat aan al Gods kinderen is beloofd:
"Hij zal thuiskomen met gejuich,
dragend de volle schoven", ( Psalm 126 v 6).
Volgende keer verder.
Daag
Ger
In Suriname vertelde onze hindoe werkvrouw ons eens het volgende: " Kennissen van mij hadden twee jongens, die niet deugden. Nadat ze voor d…
In Suriname vertelde onze hindoe werkvrouw ons eens het volgende:
" Kennissen van mij hadden twee jongens, die niet deugden. Nadat ze voor de zoveelste keer weer eens hadden vastgezeten , kwam de familieraad bijeen. En als slotoordeel viel:
"Iedereen wat bijdragen in de kosten van het vliegticket. En dán: naar Nederland naar de ww.. We moeten ze kwijt. Er komt niets van terecht".
En de twee braafheden werden op transport gesteld naar hun verbanningsoord.
Toen ik dit verhaal hoorde , dacht ik aan iets analoogs uit de 19 de eeuw. Toen werden in Nederland jongens, die niet wilden deugen, waarmee écht niets te beginnen viel, min of meer gedwongen door de familie om soldaat te worden in ' de oost'. En nu zag je dus iets dergeliojks gebeuren, maar wel met Nederland als ' bagno'.
Maar al werden er dan wel eens een paar naar Nederlansd gestuurd, in Suriname bleven er genoeg over. Ook wij kregen met inbraken en diefstallen te maken en dat was knap frustrerend. Even vooruitlopend: telkens moest ik een nieuwe fiets kopen, omdat de oude was gestolen. Naast inbraken waren ook dieverijen aan de orde van de dag. En op een gegeven moment was ik het allemaal zo beu, dat ik besloot te vertrrekken..
Overigens; wij zagen ook wel, dat slechtigheid toch uiteindelijk niet loont. Een man, die ons op ons eerste adres het leven zuur gemaakt had met allerhand pesterijen, kon het onkruid van het ' lelijke dingen doen' uiteindelijk niet ' in zijn achtertuintje houden'. Vandaar waaide het slechte zaad over naar zijn voortuin . Tenslotte werd hij gearresteerd wegens malversaties.
Allerlei lessen uit deze lukrake belevenissen.
Wat kunnen ook Christenen zich onveilig voelen in een chaotische maatschappij. Dat blijkt wel uit mijn ' m'n birezen pakken', toen ik er uuiteindelijk niet meer tegenop kon.
En dat doet mij dan weer denken aan de naaste toekomst van de wereld. Voordat de grote toekomst met de terugkomst van de Heer Jezus Christuas begint, komt er eerst een tijd van algemene ontreddering en verwildering wereldwijd. Dan gebeuren er nog wel ergere dingen dan ' deugnieten naar verre lansden verbannen'. waarheen moet je ze nog stúren.?
Nu zingen we:
"Vluchten kan niet meer".
Dan zal het zo worden:
"Maar wegsturen ook niet".
Niemand zal jouw lastpakken er nog bij willen hebben.
Dan kan je ook niet meer vluchten naar een land, waar althans niet alles, wat los en vast zit, gestolen wordt. Want zulke landen zullen er niet meer zijn.
Laten wij de zachtheid en mildheid van het geloof in Jezus opzoeken, en daardoor sterk en gehard zijn voor de tijden, die komen, maar gelukkig ook weer voorgoed voorbijgaan.
O ja...dit nog : houden jullie je ' achtertuin' goed bij. De beste manier om je voortuin schoon te houden.
Ik heb nog eens een verhaal over een ' geestelijk leidsman' gehoord , waarin gezegd werd:
" Een engel opde kansel, maar een duivel in huis".
Maar tenslotte liep het met zijn bediening ook mis.
Nu is dit wel heel extreem. En ik wil niets zeggen ten nadele van al die miljoenen zielenherders, die braaf hun pad gaan. Maar voor ieder geldt: waakzaam.
Daag
Ger
Even iets voelen van 'geloofsvervolging'