Archief

“Aaaaaahhh Benji!! Papa! Help”

“Rustig jongen, waar schrik je zo van?”

“Maar kijk, kijk daar bij onze baasjes. Die staan bij iets wit pluizigs, kijk dan!”

“Aaaaaahhh wasmeda?!? Het is wel heel erg klein, waarschijnlijk zal het onze baasjes niet opeten. Maar wat zou dat toch zijn? Een albinovleermuis? Nee een witte rat! Nee ook niet. Kom Fako we gaan eens piepen.”

“Hee psstt wit pluizenbolleke, wat ben jij?”

“Hallo, ik ben een pasgeboren puppy.”

“Ow, en wat doe je nu?”

“Sttt stil, ik doe heel hard mijn best om braaf te zijn. Zie je die grote mensen daar? Die komen mij of mijn broertje of zusje kiezen om mee te nemen als we peuter zijn.”

“Echt? Wow leuk man, wij kennen die mensen. Dat zijn ook onze baasjes en geloof me, het zijn de allerbesten. Als ik jou was, zou ik heel erg braaf zijn maar ook een beetje gek en schattig doen want dan tover je een mooie lach op hun gezicht.”

“Aha, dat kan ik als de besten. Oei pas op, ze komen echt kiezen nu.”

“Hahaha papa Benji ik kom niet meer bij van het lachen. Kijk die witte pluizenbol nu toch eens doen. Lekker dicht tegen mama aan om te drinken, gek bekje trekken als hij opgetild wordt om eens goed te laten kijken. Ik denk dat onze baasjes hem zullen kiezen, wat denk jij papa?”

“Ik denk het ook Fakootje. En stiekem hoop ik het zelfs. Ik weet zeker dat dit wit pluizenbolleke onze baasjes weer kan laten lachen. Ze zijn nog steeds zo verdrietig om ons”

“Ja, ze vergeten ons niet he papa. Maar toch zou het leuk zijn als er terug een hondje rondloopt in onze tuin en ons huis. Hihi dan zullen wij ook wel weer enorm hard lachen. Elke keer die kleine witte pluizenbol voor onze baasjes hun voeten loopt, zijn speelgoedje voor de 125^ste keer onder de kast duwt, hij in het gras gaat rollebollen maar zich wel in de zetel gaat uitschudden. Haha dat wordt geweldig.”

“Heeee hondjes, ze hebben mij gekozen!!”

“Hondjes, hondjes? Ik ben Fako en hij is Benji hoor. Weet je al hoe jij zou willen heten kleine witte pluizenbol?”

“Nee niet echt, maar ik wil wel dat mijn naam ook naar jullie verwijst. Jullie zijn zo mooi en lief. Als ik later groot ben, wil ik net als jullie worden, en als mijn mama en papa. Allemaal één grote familie.”

 “Droom daar dan nu maar eens over jongen. Je bent een beetje moe. Ga maar lekker dromen bij je mama en papa en dan spreken we elkaar volgende keer terug.”

“Ja dag kleine witte pluizenbol”
“Dag Benji, dag Fako”

Onze baasjes huilen nog steeds regelmatig. Ze vinden het niet eerlijk dat ze voor Benji nog zo lang kunnen zorgen hebben en voor mij niet. Ze vergeten dat de beste zorg voor mij gewoon was, om me zo snel mogelijk naar mijn papa te laten gaan!

Ik had teveel pijn want ik had kanker. Een ongeneeslijke en bovendien agressieve kanker. Dat wisten we al een paar maanden hoor, maar toch had niemand er rekening mee gehouden dat het zo snel zou gaan.

In juni was mijn megagroot gezwel nog succesvol verwijderd! De randen van het gezwel waren kankervrij, dus het was echt helemaal weg. Dag na dag, en eerst nog ongerust, was mijn kanker terug wat op de achtergrond geraakt. Niemand vergat het helemaal, maar toch waren we allemaal zo dapper om te besluiten dat we nog gezellig en vol warmte verder wilden, in plaats van vol medelijden en overbezorgd. Zelfs met mijn kanker leefden we voluit zoals altijd verder. Supertof dat mijn baasjes, mijn papa en ik dat konden hoor!

Nooit klaagde ik, nooit was ik slecht gehumeurd. Dus, toen ik op een vrijdag een heel klein beetje mankte, rinkelden er 1.000 alarmbelletjes tegelijk bij mijn baasjes. Het was te laat om nog naar de dierenarts te gaan maar, heee seg ik ben wel een heel flinke jongen he en ik heb dapper tot dinsdag gewacht.

Dinsdag kon de dierenarts niet zoveel voor me doen. Mijn pootje deed al wel meer pijn en ik mankte al zichtbaarder, dus wou de dierenarts een foto maken van mijn pootje. Hahaha een foto is oke, maar dan toch niet stilletjes poseren zeker! Neeje, maak maar een hele fotoreportage van elke beweging die ik maar kan maken, of dacht je nu écht dat ik voor één keer braafjes ging blijven liggen? Helaas kreeg ik mijn zin niet en besloot de dierenarts dat ik vrijdag moest terugkomen om foto’s te maken onder verdoving.

Vrijdag was de pijn echt al hevig geworden. Snel liet de dierenarts me slapen om een foto te maken. Ze trok maar een heel klein beetje aan mijn pootje omdat ze hem in gestrekte houding wou, maar aaaauuuwww wat deed dat pijn. Mijn baasje en de dierenarts schrokken zich werkelijk een bult, ze leken wel op Quasimodo, maar ik had teveel pijn om met dat idee te lachen. We snapten er niets meer van, de dierenarts gaf me nog een beetje slaapmiddel bij maar meer kon ze echt niet geven. Ik had een dosis slaapmiddel gekregen zoals bij een operatie, maar als ze aan mijn pootje trok, werd ik toch wakker en bleef ik huilen en tegenstribbelen van de pijn. Mijn klein miesteske troostte me gelukkig wel altijd en het was zo heerlijk om, als de pijn wat was weggeëbd, mijn oogjes te kunnen sluiten en gewoon naar haar stem te luisteren en haar hand op mijn hoofdje en rugje te voelen, me alles wat ze zei in te beelden.

Uit de foto bleek dat mijn heupje gebroken was. Mijn heupje past in een kommetje zodanig dat alles mooi kan bewegen, maar dat kommetje was gebroken en daardoor had ik zo waanzinnig veel pijn. De dierenarts ging me helpen en overleggen wat ze kon doen. In afwachting vroeg mijn klein miesteske zwaardere pijnstillers voor mij.

Het weekend ging door. De pijn was nog veel erger geworden. Pijnstillers deden een uurtje goed, maar daarna ging ik weer janken van de pijn. Ik kon er niet op lopen, niet op staan, niet op zitten, niet op liggen, dat pootje deed écht pijn. Mijn klein miesteske besloot vrij te nemen van haar werk en bij mij te blijven. Opnieuw belde ze naar de dierenarts “kan je wat spoed zetten om te overleggen, Fako heeft echt enorm veel pijn, hij jankt nu ook als je niet aan zijn pootje komt”. Klein miesteske vloog meteen naar haar auto want de dierenarts had gezegd dat ze zwaardere pijnstillers mocht gaan halen.

Morfine… die laatste dag kreeg ik morfine. Op die week tijd was dat het enige wat nog hielp tegen de pijn. Mijn klein miesteske knuffelde me en ze huilde.

“Hee miesteske, wat scheelt er meisje, waarom ben jij zo verdrietig?”

De dierenarts had haar verteld dat mijn breuk een gevolg van mijn kanker is.

Mijn kanker was uitgezaaid. De uitzaaiingen zijn mijn bot beginnen opvreten en daardoor zat ik met die breuk.

Samen met mijn miesteske overlegden ze hoe ze me konden helpen.

Operatief die breuk laten repareren met plaatjes en schroefjes enzo, met alle risico’s voor mijn hartje want het is een bijzonder zware operatie

Mijn pootje volledig amputeren

Morfine blijven nemen.

Ja heee hallo, zoveel pijn en zoveel ellende en uiteindelijk komt de kanker toch terug. Neen, ik ben blij dat mijn baasjes mij naar mijn papa konden laten gaan. Nu heb ik geen pijn meer, heb ik toch geen zware pijnlijke operatie gehad en speel ik weer zo gek als altijd met mijn al even gekke papa Benji.

Dank u wel baasjes. Ik weet dat jullie je schuldig voelen, de machteloosheid en eenzaamheid niet minderen, maar neem van mij aan dat ik voor één keer serieus ben als ik zeg: dank je, dat jullie me op de beste manier die er was, geholpen hebben.

Nen heeelen dikke lik of  20 en van Benji ook

Benji                                  Fako


Hun troetelnaampjes :

Benneke                                        Fakootje




Hallo Lilu,
Da vinden wij tof zie, dat jij nog even ons gastenboekje vol modderpoten kwam zetten hahaha.

Euh.... die modderpootjes? Pfffff, je miesteske zal wel doen alsof ze boos is zeker.
Maar trek je dat niet aan hoor. Ze is nog zo blij en gelukkig dat jij haar af en toe helpt met de tuin om te spitten en het onkruid uit te graven. Dan moet ze er die modderpootjes maar bijnemen hé, en ze zal dat wel met alle plezier doen.

Weet je, mijn klein miesteske is met haar vriendje vorige week met vakantie geweest naar de Waddeneilanden. Euh.... of was't nu 'Watteneilanden'? Da zou ook kunnen hoor, want mijn klein miesteske wordt graag in de watten gelegd.
Ze telefoneerde alle dagen naar ons groot miesteske, en wist te vertellen dat zij daar regelmatig een regenboog gezien heeft.
Ja natuurlijk was er een regenboog, want wij waren in gedachten met hen mee hoor.

In elk geval, we vonden het heel fijn dat jij aan ons nog eens dacht. Zo weten wij tenminste, dat wij steeds in jullie herinnering blijven.

Dikke likjes en pootjes van ons tweetjes
Benji en Fako

Gewoon aan deze kant van de hemel,
is er een plek die de "Regenboogbrug" wordt genoemd.
Als een diertje sterft, dat heel dierbaar is voor iemand hier,
dan gaat dit naar de Regenboogbrug.
Daar zijn grasvelden en heuvels, voor al onze speciale vriendjes,
zodat ze samen kunnen rennen en spelen.
Daar is genoeg eten, water en zonneschijn,
en onze vriendjes hebben het er warm en comfortabel.
Alle dieren die ziek of oud waren,
zijn daar weer gezond en vol energie.
Degene die gewond of verminkt waren,
zijn weer gaaf en sterk.
Precies zoals wij ze ons herinneren in onze dromen,
hoe het ooit eens geweest was.
De dieren zijn blij en tevreden, er is alleen één minpuntje:
ze missen allemaal die ene speciale persoon die achter is gebleven.
Ze rennen en spelen samen,
maar er komt een dag dat er plotseling één stopt....
 en in de verte staart.
Zijn heldere ogen staan gespannen, zijn lichaam beeft.
Plotseling begint hij weg te rennen van de groep,
Vliegt over het groene gras,
steeds gaan zijn pootjes sneller en sneller en sneller.
Jij bent gezien, en als je eindelijk je speciale vriend treft,
klampen jullie je aan elkaar vast in een vreugdevolle hereniging,
om elkaar nooit meer los te laten.
Een blije kusjesregen over je gezicht,
je handen aaien die zo geliefde kop weer,
en jij kijkt opnieuw in die zo vertrouwde oogjes.
Zo lang weggeweest uit je leven, maar nooit uit je hart.
Samen steken jullie de Regenboogbrug over.



schrijver onbekend

Fako, mijn speels lief beestje,
Elke dag met hem was een feestje.
De stilte valt nu nog meer op,
zorgt in mijn keel voor een krop.

Geen beertjes meer door het hele huis,
leeg plekje bij de verwarmingsbuis.
Geen gek gedoe waar je je toch aan verwacht,
geen geblaf of gegrom vannacht.

Leegte en kilte wegen nog harder door,
maar ook met Fako hadden we het beste voor.
Ongeneeslijke kanker en onverdraagbare pijn,
of hem bij zijn papa laten zijn.

Het idee dat Benji en Fako terug samen zijn,
dat voelt voor ons toch fijn.
Het idee dat ze samen gelukkig blijven,
dat zal ons verdriet wel verdrijven.

Vergeten zullen we ze nooit,
Misschien zien we ze terug..... ooit.




Geschreven door klein miesteske Liesbeth.

Op dinsdag 12 september 2006 hebben mijn baasjes mij geholpen om daar aan die andere kant van de "regenboogbrug" te geraken.  Daar  waar mijn papa me opwachtte.

'... Hey papa, ik had net als jij een koningenleventje bij onze baasjes, jij gedurende bijna 15 jaar, ik gedurende bijna 11 jaar.
Nu ben ik gelukkig dat ik terug kort bij jou ben, zonder pijn...' 

Ook ik krijg mijn plaatsje in de woonkamer, kort bij mijn papa,
kort bij mijn baasjes,  zodat ik me lekker veilig voel.

Nog een dikke lik en pootje en tot later....

Fako

Dag allemaal

Ik ben maar een beetje stilletjes maar ik wou toch even een dank-je-wel-pootje komen geven. Dank je wel voor alle reacties van steun en begrip. Dat doet mij en mijn baasjes heel erg goed.

We missen mijn papa allemaal heel erg. Daarom ben ik ook stilletjes. Ik speel wel hoor, maar alleen als mijn baasjes me eerst aanmoedigen en zot krijgen. Ik heb gisteren van mijn miesteske en mijn klein miesteske een nieuwe knuffelbeer gekregen! Ik speel heel graag met knuffelberen. Deze is wel heel erg groot! Ja, 't is een leuke knuffelbeer maar ik wou dat mijn papa kon meespelen. 

Mijn baasjes geven me heel veel aandacht. Mijn miesteske blijft speciaal voor mij thuis, mijn klein miesteske probeert ook zoveel mogelijk vakantie te nemen en als ze toch gaat werken komt ze altijd zo snel mogelijk naar huis. De collega's van mijn klein miesteske hebben zelfs gezegd dat ik mee naar haar werk mag als ik niet graag alleen thuis blijf! Lief he?

Eerst moet ik weer fit worden. Dinsdag ga ik naar de dierenarts want mijn pootje doet pijn. Ik heb altijd wel een slecht heupje gehad hoor maar mijn baasjes willen alleen het beste voor me en daarom gaan we er toch maar even mee naar de dierenarts. Dan krijg ik misschien wel medicijntjes en dan weten we ook helemaal zeker dat het weer mijn heupje is en niet weer zo een eng gezwel.

Ik ga nog wat slapen en van mijn papa dromen. Denken jullie echt dat hij gelukkig is in de hondenhemel? Ik hoop maar dat hij nog evenveel van ons houdt en aan ons denkt als wij aan hem.

Pootje van mij, Fakootje

Ik heb veel verdriet

maar het geeft niet

want ik denk aan jou

en je weet dat ik van je hou.

Het is een groot gemis,

m’n Benji die in de hemel is.

Het is een eenzame kilte,

ik hoor je nog in de stilte.

’s Avonds in bed zie ik dat je lacht,

je houdt me gezelschap tijdens de nacht.

Nog steeds troost je mij,

je kruipt zachtjes tegen mijn zij.

We praten over je leven

waardoor we om elkaar blijven geven.

Zoveel mooie herinneringen,

1001 kleine dingen.

geschreven door klein miesteske Liesbeth.

Op vrijdag 25 augustus 2006 is mijn hartje, na bijna 15 jaar, gestopt
met kloppen.

Mijn baasjes hebben mij nu een plaatsje gegeven in de
woonkamer, zodat ik toch nog altijd een beetje thuis ben
en dat ik mijn zoontje een beetje kan in het oog houden.

Nog een dikke lik en pootje, en tot later….

Benji