Archief

Hallo iedereen, hier ben ik terug. Gisteren werd ik dus geopereerd.

Mijn baasjes brachten me rond 9u15 naar de dierenarts. Maar ik had geen zin. Ik kan me heel sterk voordoen, maar ik wou daar wel niet achtergelaten worden hoor. Ik kan het wel nogal goed uitleggen, en mijn hondentaaltje werd begrepen.
De dierenarts liet toe dat mijn baasjes bij mij bleven tot de verdoving werkte en ik, met mijn slappe pootjes onder mij opengesperd, in slaap viel op de vloer.  Ik moet zeggen dat mijn dierenarts een fantastische lieve dame is.

Wat er dan ondertussen allemaal gebeurd is…. Ja, dat kwam ik ’s avonds maar te weten natuurlijk, want ik was praktisch de ganse dag in dromenland.

’s Avonds rond 18u30 kwam mijn klein baasje me samen met haar vriendje halen. Ik hoorde de dierenarts dan vertellen wat ze allemaal met me uitgespookt had. Er werd een gezwel weggenomen, bijna zo groot als een pingpongballetje. Maar dat pingpongballetje zat rond een pees gegroeid, en dus moest de dierenarts die pees doorknippen. En mijn pingpongballetje wordt nu opgestuurd naar een laboratorium om verder te laten onderzoeken.

Nu ben ik terug thuis bij mijn papa, en voel ik me al een beetje beter. Mijn pootje is wel nog ingepakt, maar straks komt mijn klein baasje thuis, en dan gaat ze het eraf halen. En dan komt de vraag: kan ik er nog goed opstaan? Dat wordt dus afwachten. Ik hoop dat mijn pootje terug goed geneest  en dat ik terug de oude deugniet wordt. Maar met de liefde en het geduld dat ik van mijn baasjes krijg, gaat dat zeker lukken hoor.

Nu ga ik nog wat mijn pootje likken.  Euh... dat mag wel niet van mijn baasjes. Maar eventjes maar, als mijn baasje niet kijkt, hihi.

Een dikke zere poot van Fako en een likje van mijn papa Benji.

En nu ben ik moe. Ik neem mijn aapje, kruip in de zetel of bij mijn klein miesteske op bed en ga slapen. Eerst nog wel even mijn aapje een goede nacht wensen he, dan hou ik hem nog even vast en als hij klaar is om te dromen, leg ik hem mooi naast me of leg mijn kopje op hem en dan dromen we allemaal samen. En dromen kan ik als de beste! Mijn klein miesteske wordt er soms zelfs wakker van Dan maakt ze me rustig wakker en aait ze mij en knuffelt ze mij tot ik gerustgesteld ben. Ja, zelfs midden in de nacht blijft ze geduldig en met heel veel liefde voor me zorgen. Benji en ik hebben baasjes uit de duizend!

Na al dat lief zijn, is het natuurlijk wel tijd voor wat kattekwaad. Ik haal één van mijn 20.000 knuffels tevoorschijn en laat mijn baasjes lopen. Ja tuurlijk, ik leg me rustig in de zetel, gooi mijn beertje ergens op de grond en begin dan te blaffen omdat het mijn baasjes zijn die het moeten terugbrengen! Als je nu dacht dat ik als elke normale hond zelf zou apporteren?! Ah dat is dan gruwelijk verkeerd gedacht hoor.

Maar ik probeerde je dus wijs te maken dat ik ook wel lief kan zijn. Buiten bij de bloemetjes, of als ik slaap, of als er eten te krijgen valt of als ik mijn baasjes een plezier kan doen door me te laten verkleden! Ik blijf altijd rustig liggen als ze me verkleden in een kerstman, of een kerstman-met-skibril, of als ze me een 3-koningen kroon opzetten. Ach mijn baasjes moeten er altijd zo om lachen dat ik me met plezier laat doen en zelfs nog rustig poseer voor een foto.

Zo heb je wel weer genoeg met me kunnen lachen hoor papa Benji. Ik kan ook heel erg lief zijn hoor. Als ik rustig in de tuin bij de bloemetjes zit bijvoorbeeld. Oke lang rustig zitten, is een hele opgave en zeker als er vogeltjes in de buurt zijn. Het verbaast me trouwens nog steeds dat mijn baasjes het helemaal niet leuk vonden dat ik een vogeltje had gevangen voor hun! Ik bracht het braafjes mee binnen en gooide het voor de voeten van mijn baasje ‘kadootje miesteske”. Ze vond het afschuwelijk!

Of al die keren dat mijn baasjes het weer geweldig vonden om het interieur een beetje aan te passen. Als je ook nog maar een stoel anders zette dan hoe hij oorspronkelijk stond, kwam Fako al niet meer uit zijn hoekje, of van onder het bed, of uit die veilige armen van een baasje. Dit is wat ze noemen: een echt pantoffelheldje! Zelfs onder de was aan het wasrek, probeert hij zich te verbergen

Ik ben ook wel eens met mijn papa en mijn baasjes naar zee geweest hoor! Dicht bij mijn baasjes vond ik het wel leuk, maar al die mensen en grote voeten vond ik maar niets hoor. Het strand was leuk, het spelen met mijn baasjes was leuk en ik hou wel van de zon en de wind. Tot zover het leuke deel. Van al dat stappen en wegspringen voor grote mensenvoeten werd ik zo moe. Het was echt geweldig om veel gedragen te worden door al mijn baasjes. Hihi, ik had snel door dat ik gewoon moest gaan zitten of voor hun voeten lopen tot ze bijna over me struikelden, om gedragen te worden hoor

Zijn dapper verhaal over op de pier lopen, vertelt Fako natuurlijk niet zelf he! Mijn zoontje is een beetje een angsthaas. Het is soms echt zielig om te zien hoe bang hij voor alles is! Mijn baasjes troosten hem wel hoor en ze stellen hem altijd met heel veel liefde en geduld op zijn gemak, maar die keer op de pier in Nieuwpoort gierden ze van het lachen. Fako had lekker kunnen rusten in hun armen en dus kon hij weer even zelf lopen. Mijn baasjes wilden de pier aflopen, ik liep zoals gewoonlijk te trekken en te sleuren aan mijn bandje om zeker te zijn dat ik op kop liep. Maar mijn zoontje… die dacht “help papa, ik ga door de gleufjes tussen die balken vallen. Papaaaa ik zie hier water. Help help, loop ik nu echt boven water? Heee wacht eens, ik verdrink hoor als ik tussen die gleufjes glip! Baasje, draag mij”.

Het werd winter en Fako kreeg voor de eerste keer sneeuw te zien. Mijn zoontje is best creatief, wacht hij vertelt het je zelf wel even.
Ja klopt, ik ben creatief en weet altijd wel iets nieuws om mij en mijn papa en mijn baasjes mee te amuseren. Die eerste winter had mijn papa Benji me net verteld dat er sneeuw lag omdat alle kindjes op de kerstman wachtten. Hij vertelde me dat de kerstman rode kledij droog, een rode muts en dat hij een mooie witte baard had. De sneeuw was wit, dus dacht ik mijn baasjes beet te nemen en maakte ik mezelf een mooie witte sneeuwbaard. Mijn baasjes schreeuwden het uit van plezier: de kerstman is er al! De kerstman is er al! Maar toen schudde ik me eens lekker uit, kregen zij een boel sneeuw over zich en riep ik “tada ik heb jullie liggen! De kerstman is er helemaal nog niet, ik ben het”.

Fako was in het begin een beetje een rare hond. Hij leek in de verste verte niets van mijn DNA meegekregen te hebben. Hij vond het zelfs niet leuk geaaid te worden! Hij speelde, speelde, speelde en speelde zelfs onophoudelijk door, als mijn baasjes liever zin hadden om hem eens goed te knuffelen. Mijn baasjes dachten zelfs slimmer te zijn dan Fako. Zij dachten “aha jij wilt spelen. Oke, je zal wel sneller moe zijn dan wij” maar na een uur, twee uur, vier uur, zeven uur zat Fako nog steeds met hetzelfde speeltje en op dezelfde manier te SPELEN! Tja, de hond is slimmer en heeft meer doorzettingsvermogen… dat heeft hij vast en zeker wel van zijn papa meegekregen!