Archief

I was sailing, and I had to heal my soul…(I broke my right leg on Sat. 25-07-2009; 13.30h)

(Channelsailing 2009, Engelse Oostkust: Harwich, Lowestoft, Felixtown, Ipswich, Brugge)

Ik zit voor minstens 12 weken thuis met een volledig gebroken rechter onderbeen, ( 5 vingers boven de enkel). Het gebeurde tijdens de invaart van de rivier Deben,net oostelijk voorbij Harwich gelegen. Er stond door de springtij een enorme stroming die een zeer grillige onderstroom meebracht, oncontroleerbaar op sommige plaatsen, omwille van de vele zandbanken die er zijn. We hadden voldoende diepte om in het midden te blijven, maar de scipper wilde de stuurboordkant op (wellicht foute kant…). We zeilden, en al hadden we dik 5.5 Bf op zee, daar was er bijna geen wind meer. Geen motor aan (foute beslissing). Dirk stond aan het roer, met weinig ervaring in zo'n situaties (foute inschatting.) We stuurden elk een uur het roer, al nam ik het al eens over van de anderen. Scipper, Erik, laat me meestal doen, maar nu mocht het niet. Ok, kat uit de boom kijken en tellen hoe lang het duurt tot het misgaat. Ja, dat dacht ik echt. We stevenden af, met een stroomsnelheid van dik 9 Knopen, op de neus van een boot aan een meerboei, aan lager wal nog wel. Eerst neus op neus, dan zwenkte onze boot naar bakboord, Dirk verloor de controle, we dreven verder naar die neus toe met onze rechter zij - achterkant, ik stapte op uit de kuip, zette mijn rechter voet over de reling en was klaar om met alle macht de preekstoel van die boot te pakken en het gevaarte af te houden, want we zouden met die snelheid een serieus gat slaan in onze eigen boot. Preekstoel geënterd, volledig met al mijn kracht de bootboeg afduwend, hoor ik plots  een luide "krak!". Ik roep zomaar: "mijn been is gebroken", zet mijn voet over de reling, stap door de kuip, en ga liggen op de bakboordbank. Mijn been heeft een wonde die bloedt, aderlijk, niet erg groot, maar ik voel pijn komen. Ik roep nog eens: "mijn been is gebroken", terwijl iedereen aan boord verdwaasd naar me kijkt, doch bezig blijft om onze boot met fenders te beschermen. We liggen stil (het roer hangt in de ankerketting van de andere boot, blijkt later). Intussen vaart er een kleine overzet voorbij met toeristen, een soort reddingssloep. Ze hebben wat verdachts gemerkt en komen langszij, vragend of er een probleem is. Ik roep: “ja, ik heb een gebroken been en moet onmiddellijke medische hulp krijgen”. De man neemt zijn gsm en belt. 7 minuten later staat er een ambulance op de slipway van Felixstowe. Ik lig wel 500 m daar vandaan op onze zeilboot. Dezelfde overzet brengt een verpleger aan boord, die de wonde ontsmet en stelpt, en me lachgas tegen de nu wel heel erge pijn geeft. Ik onderga maar weiger flauw te vallen. Het gas doet wonderen (zolang je het inademt toch..). Er komt een serieus uitgeruste RIB-boot nabij met 6 stoer uitgedoste redders, die met zijn 2 overstappen, me in een speciale schelp leggen en fixeren, overbrengen op hun boot, foto's nemen en weg snellen naar de overkant en de ambulance. Veel bekijks, de ambu in, wat vragen, lachgas met volle teugen, een sirene, en een 20 minuten later, lig ik op de spoed van het Ipswich Hospital, gelegen aan ‘t einde van de Orwell rivier, de noordelijk splitsing, eens je Harwich binnen bent. We voeren vorig jaar tot in Pin Mill. Het is me daar bekend. Heel mooi, ja, zelfs schilderachtig mooi. Heel poëtisch…!

Een verhoor, lachgas recht van de fles, papieren, Europ Assistance opgebeld (Dirk was met me meegereden. Ik was van de kaart, geloof me). en wachten tot ze de RX namen. Dat laatste gebeurde vrij snel maar was moordend pijnlijk. Digitale RX, om van te snoepen. Gezien de lengte van mijn haar, kreeg ik geen kam... . Ok, so far, so good, nog ‘dag’ aan Dirk en hop naar een orthopedische afdeling. Een heel lange dolle rit, wat me deed beseffen dat ik in een heel groot ziekenhuis was opgenomen. Het is verbonden aan verschillende universiteiten en hier erg bekend voor zijn zeer goede bijscholingen voor chirurgen, werd me in het AZ alhier verteld. Na wat nieuw papierwerk ga ik op een kamer van 6 personen, en met mijn volume was het er meteen vol... . Ik had niet echt veel oog voor mijn zieke medemensen, maar enkele horizontale vuurtorenblikken verrieden me dat die best zouden meevallen. Ik krijg katheders, spuiten, baxters, bloedafname ( met tapt graag bloed in Engeland!), polsbandje, enkelbandje, berg kussens op bed, een halsgebonden reuzeslabbekleedje met de kleurdruk ‘only hospital use’… . Ik zie me er zeker niet mee over straat lopen, met mijn hele kont bloot! Veel bewegend personeel die het "wonder uit België",  even komen bespieden. Ze vallen over mijn familienaam (zonder beenbreuk gelukkig), en schrijven ze fout op, Hubert is voor hen heel ongewoon, en Huub is dat nog meer. Enfin, geen nood, want iedereen - en daar loopt veel personeel rond, moet je echt zien - noemt je "doll", "sweethart", "love", "angel", en al wat lief is. Grappig, maar het deed me wonderlijk veel deugd in dit bittere crisis moment. Uiteindelijk lig ik, geboekt als Hubert Durdeyn in een veel te hoog staand ziekenbed. De pijn is dragelijk, maar ik krijg dan ook suikergoedmorfine. Na een tijd kom ik wat tot me zelf en dut  in, mijn been is alleen gespalkt in een opblaasspalk, ruglig de regel, en ongemak noodzaak. Een urinefles moet me over mijn schockplassen heen helpen, en winden laat er iedereen... , gênant, maar het went, en is pas dragelijk als je na enkele dagen het concert kunt helpen opfleuren. Wij Belgen hebben andere toonaarden, ontdek ik bij elke scheet opnieuw. Voorlopig rust roest, tandenbijten, indutten en wachten op wat verder komt. Tegen de avond gaan ze me opereren. Dat werd me in spoed al duidelijk gemaakt. Ok, benieuwd hoe ver men in mijn mooie lijfje durft te snijden, ik heb trouwens al meer dan pijn genoeg. Geen eten, geen drank, wel drugs. Het doolt in mijn hoofd, het brandt in mijn been, het klopt in mijn voet. Neen, erg gezond lijkt het me niet. Ik verlaat even de aarde en het verhaal.

Rond 20.30u wordt ik opgehaald met bed en al. Een mooie Indische anesthesiste komt me eerst vragen aan wat ik allergies ben, zegt me wat men zal doen, en geeft me onmiddellijk zuurstof via een masker. We gaan op grootte hoogte vliegen, denk ik maar. We gaan de lange weg terug van komen, we draaien enkele deuren open, en ziedaar 6 blauwe smurfen die op me toestappen om me binnen luttele minuten lid te maken van "verdwaasdenland". Ik krijg nog meer zuurstof en moet heel diep in- en uitademen. Het draait wat in mijn hoofd, maar, ik ben glashelder alert. De mooie dame buigt zich over me heen, prikt in mijn katheder, zegt: "tot straks", ik krijg een koude arm, hoofd, benen, en ... .  Uren later lig ik op kamer, zelfde bed, zelfde alles, alleen  vrij donker. De pijn is doenbaar, al heb ik een ander been naar ik meen. Ik probeer het niet te vatten, richt me op mijn adem, center me diep in laten zijn wat is, en ga een duistere nacht in, die me niets over de zee of zeilen vertelt, maar enkel over pijn. Ik ontwaak, beetje gesluierd nog, in het zelfde alles, waar met grote drukte elkeen van ons tot zijn eigen realiteit word teruggebracht. O ja, elk uur kwam men mijn bloedruk en hartslag meten in het duister, iets aanbieden tegen de pijn, met de liefdevolle indringendheid van een lange Engelse traditie (be gentle..). Half murw, is het me gelijk wat ze verder met me doen. Ik kan het zeilen lange tijd vergeten en ben danser af. Iets weent in mij, maar er komen geen tranen. Zondag, rustdag. De dag begint met een kleinigheid om te eten, ik zeg wel, een kleinigheid. Stel dat ik overgeef en stik na zo'n roemrucht gebeuren: een zielige dood, toch? Het gaat er verder erg hiërarchisch opgebouwd aan toe: iemand voor de bloedruk en hartslag, elk uur zo wat te nemen, halfdood of halflevend, kom op met die bloedruk. O, wée, als ge er geen hebt... . Alles wordt op heel gesofisticeerde documenten bijgehouden, zo iets als O x O bij ons... of  digitaal: 1 en O.. Allicht heel modern en bedrijfszeker. Ik verstond er dagen later niets van toen ik ze mocht inkijken. Die Belgen toch... . Om verder te schetsen hoe wie wat doet, wel, simpelweg elk onderdeel door iemand anders. Onze verpleegkundigen zijn werkelijk manusjes doet al, tot op de slavenarbeidsonwettelijk grens af. Ja, echt. Go to England, my sisters! En dan zwijg ik nog over de vele afwisselingen van de wacht. Heb ik me bonte schare van personeel gezien! Internationaal en multicultureel is hier doodgewoon. Een tulband brengt je waswater, een neger je eten, een arabier je drank, een…, en ga maar door, en eerlijk gezegd, het heeft wat, want wat is meer mondiaal dan menselijke ellende...?  Maar, weerom, iedereen is even vriendelijk en behulpzaam, al neemt niemand ook maar het geringste van een andere zijn verantwoordelijkheid of taak over. De bushaltediscipline is goed gedrild. Die zondagdag dus rustte ik, zoals God dat ook deed.

De chirurg kwam langs en na een handdruk wist ik dat hij echt wel een goeie was. Heel knappe kerel trouwens. Ja, getrouwd, dat wel dames... . Morgen maandag, wordt ik opnieuw totaal verdoofd, snijdt men de open wonde netjes bij (debrideren) en maakt men alles steriel, goed verpakt in een nieuwe gips. Zijn er nu dus problemen, op dit geëigende moment? Neen dus... !  De avond gaat in, na twee bezoekbeurten per dag, die 60 minuten mogen duren en met een handbel geopend en gesloten worden. De klank ervan kondigt eerder de kerstman aan dan bezoektijd. ‘t Werkte tijdens de tweede wereldoorlog, zal nu zeker ook nog wel kabaal genoeg maken... . Tradities, ja, ze kennen er wat van. Het werd weerom een heel duistere nacht, met bijna niets aan slaap door de pijn, de stijve gewrichten, de andere geforceerde spieren en gewrichtsbanden, de psychologische naschok, en de zorg voor twee moeilijke medezieken (de ene reutelde alsof hij elk ogenblik ging sterven, dus hield ik hem in de gaten, en de andere kroop voortdurend uit zijn bed, met het risico te vallen en zijn heupen te breken). Ik belde de nursery zodra mijn zorgengrens zijn maximum had bereikt. Gemiddeld zo’n 3 tot 7 keer per nacht. Ach ja, mijn leed verzacht mijn verantwoordelijkheid niet.. ‘k Ben gewoon zo. En zo zijnde, werd ik de maandag voor de middag opnieuw naar het “Theatre” (operatiekwartier) gebracht, totaal verdoofd en verder bijgewerkt naar bot en vlees. Terug op kamer tegen de middag, kreeg ik in de late namiddag, instructies om met krukken te lopen, trap op, trap af.. Theorie en praktijk durven elkaar eens tegenspreken… .Helse pijn, geen ommekeer. Trap af gaf zich niet voor trap op, gewoon, lekker afzien. Na weer een nacht van waken en verstijven, van filosoferen en innerlijke sussende gebeden, kwam de dag van het nieuws van het ontslag uit het ziekenhuis. Ik was er nu drie  en een halve dag. De verzekering wilde eerst weten of ik mocht vliegen, dan, of ik met krukken kon lopen op een trap, om met de zekerheid af te sluiten dat ik geen infecties had op de wonden. In de loop van de dag werd beslist me de woensdag op te halen vanuit België tegen 14.00 u locale tijd. Die dag had ik liever uitgesteld gezien, want thuis zit ik alleen, woon ik in een verder gelegen achterpand van een huurcomplex met binnenkoer, moet ik een heel gevaarlijke trap op, terwijl geen enkele buur ook maar iets van hulp zou aanbieden. Allemaal heel eigengereide jonge mensen die er wonen, met meer oog voor plezier dan voor miserie. Terecht misschien. Er is trouwens zoveel te beleven op deze wereld. Ze zijn niet onaardig, doch flodderen de deur uit en in, als duiven in een til.

De woensdag zat ik daar na de middag dan te wachten in de ontslagruimte, kreeg nog een broodje met kaas en een glas water, en wachtte, plaste, wachtte, plaste en wachtte, tot het zweet me uitbrak van ongemak. De ambulanciers zochten me eerst een uur lang onder de naam Derdeyn, maar er was alleen een Durdeyn in huis, dus niet de juiste… !? Uiteindelijk werden ze van de spellingsfout op de hoogte gesteld, kwamen ze bij mij terecht, maar waren zelf uitgehongerd, dus vroegen ze me of ze nog vlug iets konden gaan eten. Ja, natuurlijk! Wat heb je aan twee autobestuurders die zweven van de schele honger, laat staan hallucineren van de dorst…? We reden weg om 15.45u en kwamen in Brugge aan om 21.20u. Blauwe zwaailichten hebben daar overal voorrang, zelfs in de ‘chunnel’, gewoon met het vrachtverkeer mee. Ik was wel tamelijk uitgeput van de rit en moet opmerken dat die ambulance niet echt gemaakt is om zo iets uit te voeren. Je danst redelijk flink op en neer, de bochten zijn  gewoon pijnlijk voor elke vorm van breuk, maar ik kon naar buiten kijken, wat enige compensatie voor geleden leed kon veronderstellen.

Ik heb de crash overleefd, en als een katachtige met zeven levens, ben ik me indachtig, dat er me nu nog maar twee resten. Enige zuinigheid met dit gegeven is me dus geraden. Toch ben ik nooit slordig geweest en heb ik nooit gemorst met mijn levensinhoud. Ik kroop al 5 keer door het oog van de naald! Ik zal ook geen hokje wagen: te delicaat onderwerp… .

Ik zal nog zeilen, dat weet ik zeker. Hopelijk ook nog dansen, al valt dit niet meer zo heel precies in te schatten. De droom weer te kunnen gaan afstand lopen is er ook nog, toch is het ook niet zo aan te raden met een stuk staal van 30 cm in je scheenbeen, nog gezwegen van de vier vijzen die daar zitten te koteren in je botweefsel. Juist, dat mag daar na 9 à 11 maanden uit, heeft men me weten te vertellen. Maar, weerom door je kniepees laten snijden, gaten maken om die vijzen te pakken te krijgen, spoelingen en drains, antibiotica, en revalidatie om je knie opnieuw aan de oude vertrouwde gebruikerstaal aan te passen. Moet je daarvoor 60 jaar zijn geworden? Niet de dagen tellen, wel de inhoud, zegt men me. Precies, de inhoud… . Mijn levensboek begint aardig dik te worden van al die anekdotes.  

Ik zeg je dit, het is niet gek weg te geven dat wat je niet kunt verliezen… . Life is all it is.