Archief

We zitten op camping Bankenhof aan de Titisee. Het is een grote camping en de gasten zijn Duitsters, Zwitsers en een verdwaalde Nederlander plus wij als wellicht enige Vlaming. Het “Sanitärsgebaüde” is bijzonder proper en stijlvol ingericht. Je passeert eerst een lange gang met vestiaire voor je toegang hebt tot de kraaknette toiletten en douches. “S1” is verwarmd. De camping heeft ook nog een verwarmd hondenbad. Diarmuid heeft er al gebruik van gemaakt: een douche met warm water en een föhn. Stroom betaal je volgens verbruik. Op het einde van je verblijf deel je de stand van de stroomteller mee aan de receptie. Maar wij zullen weinig of niets moeten opleggen met onze ACSI-kaart. Het valt op hoe “sauber”, hoe proper de camping is. Het afvalsysteem in Duitsland is rigoureus: plastic verpakkingen in “Gelbe Tüten”, gescheiden glas: bruin bij bruin, groen bij groen, wit bij wit, en restafval mooi in “Tüten”.

Het restaurant “Seewald Stube” ligt centraal in de camping. Je kan je voortreffelijk eten aan een lage prijs: Deutsche Gerichte mit Zwiebeln! En er is ook nog de leuke ontmoetingsplaats met de altijd te onthouden naam “Dohoggendididümmerdohoggen”.

De dag begon mistig. Ik dacht dat “der Nebel” (en niet “der Mist”!!) nooit ging optrekken, maar al gauw zaten we in de volle zon voor een tochtje naar Hinterzarten, 10 km heen en terug via een mooi breed pad.

Deze namiddag heb ik gebruik gemaakt van mijn “Konuskarte”: een gratis trein- en buskaart in gans het Zwarte Woud voor de duur van ons verblijf. Zo ben ik van Titisee naar Freiburg Hbf gereisd over de fameuze Höllentalbahn. Het viel me enorm op dat treinen in Duitsland bijzonder stipt rijden en dat netheid en orde hoog aangeschreven staat door de reiziger en de DB. Nergens een papiertje in de trein, geen vuile zetels, permanente treinbegeleiding… een voorbeeld voor ons! Dank u, Deutsche Bahn, vooral voor het gratis gebruik!

Schwarzwald, Zwarte Woud is het land van de koekoeksklokken. In Titisee kan je niet naast de Uhren kijken. Overal staan er en ze kosten tussen de 49 en de 1000 euro. Je hebt Uhren van alle soorten: met een gewone koekoek, met mannetjes die pinten drinken terwijl hun vrouw met de deegrol klaar staat, met batterij en met moderne digitale sturing. Alle gerechten worden met Zwiebeln klaargemaakt: de ajuin vind je in de Bratwursten, de Schinken, de Kartoffelsalat en de Schnitzels. De Titisee is een prachtig meer. Vandaag hebben we een wandeltripje gemaakt van de camping Bankenhof naar Titisee Stadtmitte langs het meer.

Oef, we zitten nu in Duitsland, Zwarte Woud, Titisee-Neustadt, op camping Bankenhof. We hebben een mooi zicht op het bos en vanaf de camping starten een hoop wandelpaden. De bodem is hier beenhard, zoals in de Provence. Gelukkig dat ik mijn stalen nagels bij heb om de voortent op een deftige manier op te stellen.

De dag begint met het ontbijt. En zoals je ziet, krijgt elkeen zijn deel. De voortent is opgeborgen om morgen weer opgesteld te worden in Duitsland. Deze dag is er verder een van opruimen, caravan wat opkuisen, een dweiltje hanteren en wat chillen en nog verder nagenieten van de nazomer. We zijn klaar voor onze verplaatsing naar het buurland Duitsland. De rit gaat over Lons-Le-Saunier, Besançon, Mulhouse, Freiburg naar Titisee, Schwarzwald.

Vandaag is er niets speciaals te melden. Overdag is het broeiend heet in de zon, en deze warmte is moeilijker te verdragen dan in de Provence, vreemd. Ik wil een boek lezen aan mijn voortent, maar slaag er niet in twee bladzijden na elkaar te lezen. Iedereen komt hier voorbij en we raken aan de klap in het Frans, Nederlands, Duits of Engels… “we zijn een landje met vier regeringen, twee koningen en drie koninginnen, ja dat is België, maar gelukkig dat onze echte samenleving zich afspeelt in Vlaanderen.” Iedere keer probeer ik dat uit te leggen. De verwondering is groot wanneer ik stel dat wij meer belang hechten aan ons dierbaar Vlaanderen dan aan het conglomeraat van België. “L’union fait la farce!”

Bea en ik zijn ’s middags iets gaan eten in een restaurant in St-Claude: een entrecôte met streekchampignons.

Dan krijg je hier nog wat impressies van de camping en ons leven hier op Le Martinet. Overmorgen, maandag, krassen we op en trekken we naar Duitsland!

Gisterennamiddag was het broeiend heet en vochtig. Rond 17 uur zagen de wolken zwart en onze nieuwe voortent heeft zijn doop gehad. Bakken hemelwater spoelden de camping Le Martinet. Deze morgen hing er nog wat mist in de bergen, maar rond 9 uur verdween het rookgordijn.

We hebben nu wifi vanop de kampeerplaats, al is het signaal niet sterk en Cyber-t hotspot is niet van de rapste. Het signaal moet ook door de tentwand van onze super mooie en sterke deeltent raken en dat is een Nederlandse tent van Bax, een Unico, en die Nederlander laat niet zomaar iets door.

Rond de camping liggen twee witte draden gespannen. ’s Nachts staat er elektrische spanning op en het moet dienen om de everzwijnen op afstand te houden. Moesten ze toegang hebben tot de kampeerpercelen, dan zouden ze nogal wat ravage aanrichten: pelouses omgewoeld en vuilbakken open getrokken en vernield.

Vandaag kon ik het “musée de la pipe” bezoeken. Saint-Claude is vermaard om de fabricatie van pijpen en diamant. Vermits ik nog een studentenkaart kon voorleggen, mocht ik binnen aan halve prijs: twee euro i.p.v. vier. En de Tacon blijft maar door de stad stromen, mooi!

Deze morgen leek het of de dag verknoeid was. Dikke wolken bleven in de bergen rondom ons steken. Maar al gauw klaarde het op. De auto bleef staan en ik trok dus naar de stad Saint-Claude, een drietal kilometerjes vanaf de camping Le Martinet. Saint-Claude is een mooie stad met prettige winkeltjes. Na een gezellige babbel met de dame van het bureau de toerisme ben ik gewapend met de kennis van de wandel- en trekpaden in de omgeving. De stafkaart gaf me een duidelijk zicht op wat kan en wat niet kan. Er zijn paden vernield door de overvloedige regen, en ook het talud aan de hoofdweg moest er aan geloven (zie foto).

De stapschoenen konden terug gebruikt worden voor een tripje naar de "queue de l'âne", de staart van de ezel: een van de vele watervallen. Het pad was redelijk lastig. Later doen we nog een meer indrukwekkende waterval: de "queue du cheval".

Deze morgen zijn we rond 08.30 uur vertrokken uit Faucon, Vaison-La-Romaine. Doeiii, Hollanders! Na 5 uur rijden en 350 kilometers zijn we op de camping Le Martinet in Saint-Claude, in de Jura, aangeland. Het is een mooie camping aan de rivier Tacon, omgeven tussen bergen. Morgen gaan we een stafkaart kopen en het belooft goed weer te worden. Maar na de installatie is het wat beginnen regenen. Dit is niet verwonderlijk in dit vochtrijk gebied. Het zal wat anders worden dan de dorre en hete Provence.