Een roze bril...

Toen was alles leeg en stil

je warmte,je lach

 was weggeglipt

ik zag je in de wolken

drijven,waarheen??


Verlangend zocht ik

 tot in de sterren

je aanwezigheid

maar het werd weer dag!!

Fijne klanken

dwarrelen als belletjes

rinkelen in mijn hart

beroeren mijn diepste wezen

trillen in de lucht

dromen in bloemen

en groene twijgen

scheppen een wereld

van liefde en vrede

brengen harten samen

doet ze zweven van geluk

dat maakt niemand stuk

De winter duurt lang

en ik ben bang

de toekomst is donker

als een tunnel

bevolkt met schimmen

uit het verleden

maar het heden

is ook niet rooskleurig

maakt ons humeurig


Waar blijft de lente

de zon,de bloemen

die ons opfleuren


weg met treuren

crousjes wenken

een lach breekt open

doet ons weer hopen!!

van ongekende verten

besneeuwde bergtoppen

groene valleiëen

diepblauwe meren

golvende zandvlakten

in de woestijn


varen in een gondel

strelen van je wangen

proeven van je lippen

verdrinken in je armen


telkens opnieuw

het onbekende verkennen

gewaagde tochten

naar de ijsvlakten

van de zuidpool


de wereld ontdekken

oud en nieuw

vliegen naar de maan

en de sterren

misschien wel naar

een nieuwe hemel

en en nieuwe aarde

Heimwee doet me verlangen

naar hoe het vroeger was

als ik blij en onbevangen

de wereld om me heen las

de torenhoge bomen

wiegend in de wind

deden me van later dromen

ik was een gelukkig kind


hoe zou het later zijn

het onbekende lokte

wanneer ik volwassen zou zijn

niets dat stokte

groot waren mijn dromen

waar zou ik terecht komen,

mijn wereld was maar klein

en alles was zo puur en rein


Groene bossen,smalle paadjes

zuiver water,iedereen maatjes

van elkaar,de buren

moesten niet gluren

we waren één grote familie


Maar wat ik nu zie

is koud en kil

ze zijn zo stil

geen goede dag

zelfs geen lach

ze lopen elkaar voorbij

we zijn geen wij...