De zonnebloemen met hun bruine ogen, omkranst door fraaie wimpers in het geel, hebben gelukkig voor het merendeel, hun kopjes nog niet moedeloos gebogen.
Zij hebben in de vaas dankzij hun steel, uit voorzorg om niet lelijk uit te drogen, het levenswater gulzig opgezogen en bloem en stengel vormen één geheel.
En wat je bij de bloemen voor de ramen kunt zien,is wat je ook bij mensen ziet: als je een ander nieuwe kansen biedt, om het bestaan wat te veraangenamen, is dat iets waar je zelf ook van geniet, want je beleefd in wezen alles samen.
Driek van Wissen Dichter des Vaderlands sinds 2005.
Een heel leven is niet lang genoeg om te begrijpen wat er in ons leeft, om te zien wie wij zelf zijn.
Maar de jaren voeren ons als het ware door de tijden van de dag, door de morgen en de middag de avond en de nacht.
En altijd weer ontmoeten wij andere krachten,andere opgaven, altijd hebben wij andere ervaringen met onszelf.
In de morgen zullen stemmingen, dromen,gevoelens ons vervullen. Wij zullen vriendschap sluiten met het verlangen, met vreugde en droefheid, met vrees en dromerige fantasie.
Gevoelens komen, bewegen en drijven ons,verwarren ons, en wat daaraan schoon is en sterk, zal ons licht brengen en troost, en wordt in onze eigen zielen tot levendige,vrolijke muziek.
Maar gevoelens,de geschenken van de morgen, openen ons niet alleen de poort naar onszelf, maar ook naar de ander.
Een vriend is een tochtgenoot die mij zegt in de woestijn: de oase kan niet ver meer zijn. Een vriend is een tochtgenoot die mij zegt bij de oase: het beloofde land zal nog veel mooier zijn.
Een vriend is een tochtgenoot die weet wanneer ik in ademnood verkeer en dan met mij in trage stap wil verder gaan.
Wees een vriend van kleine dingen, van een mooie bloem die bloeit, van de vogels die zingen, van een vlinder die stoeit, van de heldere regendruppels, van de warme zonneschijn, wees een vriend van kleine dingen, en je zal gelukkig zijn.