Berichten van 10 januari 2001 tot 11 januari 2001

Amsterdamse zangeres van het levenslied, die opgang maakt in het midden van de jaren vijftig. Treedt veelvuldig op met haar ‘gabber’ Johnny Jordaan.

1955 Op 7 februari 1955 vindt op initiatief van Bovema-directeur Gerry M. Oord een Jordaan talentenfestival in het Rothaanhuis aan de Rozengracht. Uit de 103 deelnemers worden 15 finalisten gekozen. Op 2 maart 1955 in Krasnapolsky wordt Helena Polder tweede achter Johnny Jordaan. Tante Leen is in die tijd werkzaam als werkster in de Effectenbeurs. Eerder verdiende ze de kost als garnalenpelster. 's Avonds werkt zij als zetbaas in het café naast dat waar Johnny Jordaan optreedt. Helena Polder is afkomstig uit de Willemstraat in de Jordaan. Zij vertolkt het lied Hand In Hand van Jaap Valkhoff en Hans Ruf jr. Dit is overigens een ander nummer dan Hand In Hand Kameraden, want Tante Leen is haar hele leven lang fervent supporter van Ajax.

1956 Ondanks de plankenkoorts betekent dit het begin van een succesvolle carrière, zowel solo als samen met Johnny Jordaan. De eerste plaatopnamen volgen enkele maanden later. Eerste single is Oude Amstelstad. Het nummer Oh, Johnny is haar eerste grote hit. Het nummer handelt uiteraard over Johnny Jordaan. Deze beantwoordt met Tante Leen: 'Tante Leen, Tante Leen, Tante Leen, ik ga een liedje voor je zingen.' Tante Leen zingt voornamelijk repertoire van Jaap Valkhoff, Harry de Groot en Pi Vèriss (Piet Visser). Op plaatopnamen wordt zij begeleid door de accordeonisten Harry de Groot, Pierre Biersma en Johnny Holshuysen, gitarist Eddy Christiani, bassist Wim Kastelein en drummer Nico Prins. Bekendste nummers van Tante Leen: Blijf Bij Mij, Morgen Kan Het Gebeuren, De Duiven Op De Dam, Als Ik Droom, Eeuwig Jong, Bloemetjes In De Jordaan.

1960 - 1967 In haar eigen Café Royal aan de Nieuwendijk treedt Tante Leen elke avond op. In de ene hand heeft ze een microfoon en met de andere hand wordt de kassa bediend. Ze wordt aanvankelijk begeleid door accordeonist Jan Schelling, later wordt met een geluidsband gewerkt.

1968 Tante Leen krijgt een uitnodiging om Nederland te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Ze slaat de uitnodiging af.

1969 In augustus 1969 treden Tante Leen en Johnny Jordaan tezamen met Cees de Lange, Bueno de Mesquita, Harry de Groot en de Shepherds op in het Palladium, Hollywood.

1970 In 1970 gaan Tante Leen en Johnny Jordaan met Cees de Lange en Tonny Eyk op tournee door Australië en Nieuw-Zeeland.

1975 Om gezondheidsredenen stopt zij in 1975 met haar zangcarrière.

1979 Duet met Johnny Jordaan: Waar Is De Tijd Gebleven.

1991 Op 27 juni komt Tante Leen in een rolstoel het podium op van de Jaap Edenhal tijdens het laatste optreden van zanger/bassist Manke Nelis.

1992 De laatste jaren van haar leven slijt Tante Leen in verpleegtehuis De Poort. Op 5 augustus overlijdt Tante Leen. Samen met haar vaste gabber Johnny Jordaan en accordeonist Johnny Meyer wordt ze vereeuwigd in een monument.

Simon David (Rotterdam, 19 december 1883 — Amsterdam, 1 juli 1939) beter bekend als Louis Davids, was een Nederlands cabaretier en revueartiest en staat bekend als een van de grootste namen van de Nederlandse kleinkunst.

Louis Davids werd geboren in Rotterdam als zoon van de komiek en caféhouder Levie David en Francina Terveen in een arm Joods gezin van acht kinderen. Zijn ouders traden op met komische duetten, en Louis zong als 8-jarige al op kermissen met zijn broer Hakkie op de piano. Tot rond zijn 13de trad Louis vaak met zus Rika op in Rotterdam, ook buiten de kermis. Na een ruzie met zijn vader ging hij als goochelaarshulpje mee naar Engeland, maar kwam een jaar later en een illusie armer maar een pak ervaring in variététheater rijker weer naar huis. Met zijn zus Rika wist hij zich een plaats te veroveren buiten de kermiswereld (theater Pschorr) met onder andere Een reisje langs den Rijn en We gaan naar Zandvoort aan de zee. Ze gingen naar Amsterdam waar Davids met de theaterdirecteur Frits van Haarlem in Carré met veel succes een revue naar Engels voorbeeld opzette; Louis' naam was daarmee gemaakt. Hij zette het revue-succes in 1909 voort in het gezelschap van Henri ter Hall.

DetailToen Rika de Engelse goochelaar John Weil ontmoette, trouwde ze, ging naar Engeland en stapte uit het duo. Louis vormde na een mislukte poging om als goochelaar zijn brood te verdienen uiteindelijk opnieuw een duo, dimaal met zijn jongere zus Henriëtte (Heintje). Ook het tweede duo Davids werd een succes. De echtgenoot van Heintje, Philip Pinkhof schreef voor de revues waar de beide Davids in speelden.

Louis trouwde in 1906 met Rebecca Kokernoot met wie hij een dochter kreeg, maar niet gelukkig was. Tijdens een tournee maakte hij kennis met de artieste Margie Morris die in 1913 naar Nederland kwam. Tot 1922 vormden Louis en Margie een duo He, She and the piano waarvoor Margie meestal als componist tekende. Het komische repertoire werd langzamerhand uitgebreid met het levenslied. Een bekend stuk uit die periode is De Jantjes dat ook als 'stomme film' werd uitgebracht in 1922, en als sprekende film in 1934. Tussen 1922 en 1926 was Davids directeur van het Casino-theater in Rotterdam maar het directeursvak kom hem niet blijven boeien.

In 1929 stond Louis Davids in de de revue Lach en vergeet met het lied dat waarschijnlijk zijn bekendste werd De kleine man. Het was geschreven door Jacques van Tol met wie Davids tot zijn dood in 1939 bleef samenwerken. Hij en Van Tol kwamen overeen dat Van Tol anoniem zou blijven als tekstdichter van vrijwel alle teksten van Davids na 1929.

Ondanks zijn Rotterdamse afkomst was Davids een geliefd vertolker van het Amsterdamse Jordaan-repertoire. Davids stond aan de wieg van de carrière van een aantal grote namen als Wim Kan en Corry Vonk, Wim Sonneveld en het cabaret Ping Pong.

In 1937 moest Louis Davids zijn werk bij het Kurhaus-cabaret opgeven vanwege astma. Zijn vrij onverwachte dood op 55-jarige leeftijd werd mede veroorzaakt door astma.