Berichten van 12 maart 2001 tot 13 maart 2001

Arnhemse rock & roll-band die zich op het podium presenteert als gemene vetkuiven en op de plaat vooral scoort met gestroomlijnde rock & roll.

1972 Long Tall Ernie & The Shakers ontstaat min of meer als grap uit de Arnhemse groep Moan, voorheen The Moans, waarin ook onder meer Herman Brood, pianist Jaap Dekker en de latere Cuby & The Blizzards-bassist en Music Maker hoofdredacteur Jaap van Eik hun carrières beginnen. Bij optredens speelt Moan 'progressieve' popmuziek, na de pauze komen de leden verkleed als rockers terug en spelen een set rock & roll-covers als Long Tall Ernie & The Shakers. Zanger Arnie Treffers is tegelijkertijd actief in de band Arnhem.

1973 Ze komen onder de hoede van manager Rein Muntinga, die met Treffers ook actief is in het Spijkerkwartet. Daarop worden de zaken serieuzer aangepakt. Moan verdwijnt uit het voorprogramma. Via een uitgekiende publiciteitscampagne worden The Shakers gelanceerd als onvervalst ruige rock & roll-act. Geruchten over agressieve en criminele bandleden, vermeende vechtpartijen met platenbazen en een wilde podium-act doen hun werk. The Shakers scoren op de golven van de eerste rock & roll revival grote hits met singles als Big Fat Mama, Get Yourself Together en Allright. Tv-optredens en concerten in Duitsland volgen.

1974 Jan 'Jumping Johnny' Rietman en Henk 'The Knife' Bruysten verlaten de groep, later gevolgd door Alfons 'Muscles' Haket en Alan 'Tenderfoot' MacFarlane. Rietman gaat bij Unit Gloria spelen en vervolgt zijn solo uitstapjes als The Killer. Treffers maakt de soloplaat Arnie. Henk Bruysten richt het op Duane Eddy geënte Hank The Knife & The Jets op en scoort grote hits met o.a. Guitar King en Stan The Gunman. Bij The Shakers worden de plaatsen rond de centrale man 'Long Tall' Arnie Treffers na wat wisselingen ingenomen door Tony Britnell (saxofonist van Shakin' Stevens & The Sunsets), Carl Busköhl (gitaar), Ruud van Buuren (bas) (ex-Livin' Blues) en Jan Pijnenburg (drums) (ex-Lucifer).

1977  Treffers zingt op het album Rhythm And Booze van G.T. Walls, waarachter zich Telegraaf sportjournalist Gert-Rein van der Waal verschuilt. Hank the Knife maakt na het uiteenvallen van The Jets een solosingle onder de naam Silverstone. The Shakers scoren hun allergrootste hits met potpourri's van oude rock & roll successen, Do You Remember (geprodudeerd door Jaap Eggermont) en Golden Years Of Rock & Roll.

1978 Samen met Tony Britnell vormt Arnie Treffers een schrijversduo dat verantwoordelijk is voor hits van Shirley (It's Me, 1977), Snoopy (It's All In The Bible, 1979), Albert West (Girls & Cadillacs, 1980) en Sugar & the Lollipops (I Can Dance en Dancing Dymamo ui 1981). I Can Dance behaalt zelfs de eerste plaats in de Deense hitparade.

1979  De vetkuiven-act wordt afgeschaft. Het concept-album Meet The Monsters, over monsters van het witte doek, kan de groep echter niet meer redden. Hank The Knife komt terug met Hank The Knife & The Crazy Cats, met wie hij een jaar later nog eenmaal een top tien hit scoort. Gitarist Jos Jaspers en drummer Eugene Arts gaan verder met Turbo.

1980 Treffers maakt het solo-album Sniper In The Crowd onder de naam Schultz. Om onder het Nederlandse contract met Polydor uit te komen gebruiken The Shakers de groepsnaam The Block voor het uitbrengen van een single op de Duitse markt. Voormalige drummer Chris Meurs scoort met de band Dr. Pop een hit met de single World At War.

1982 The Shakers vallen definitief uiteen. Twee ex-Shakers die het tot roem zullen schoppen zijn Jan Pijnenburg die gaat drummen in Doe Maar en Jan Rietman, in de hoedanigheden van pianist van het Los/Vast orkest en presentator van het gelijknamige NCRV tv-programma.

1995 Arnie Treffers overlijdt op 48-jarige leeftijd aan longkanker.

John Woodhouse (1-6-1922 / 7-5-2001), geboren als Jan Holshuysen, begon al op zijn vijfde met accordeon spelen en op vijftienjarige leeftijd werd hij Wereldkampioen op de accordeon.

In de vijftiger en zestiger jaren zat Woodhouse niet stil, hij schreef o.a. de muziek voor het nummer ‘Koffie, koffie (lekker bakkie koffie)’ (1958) van Rita Corita, ook componeerde John mee aan de Songfestivalliedjes ‘’t Is genoeg’ van Conny Vandenbos (1965) en ‘Ringdingeding’ van Therèse Steinmetz (1967) en aan de tv-shows van Dorus werkt hij mee.

Ook speelde John Woodhouse in verschillende orkesten. Bekende orkesten uit die tijd zijn ‘the Ramblers’ en het ‘Metropole Orkest’.

Na een optreden in het programma ‘Voor de vuist weg’ van Willem Duys werd John Woodhouse pas echt populair. Lp’s met de titels ‘Woodhouse Festival’, ‘Een reisje langs de Rijn’ en ‘Woodhouse Souvenirs’ vlogen in de jaren zeventig als warme broodjes over de toonbank. In de Top 40 en de Tipparade stonden zijn nummers zelfs genoteerd. In 1970 het nummer ‘Glory glory hallelujah’ tezamen met het Westlands Mannenkoor en het nummer ‘Goodbye, auf Wiedersehen’ met het Eindhovens Jongenskoor.

In 1981 beëindigde John Woodhouse, maar liefst 18 gouden platen, 7 platina platen, een Edison en een Koninklijke onderscheiding rijker, zijn muzikale carrière. Met zijn gezin verhuisde hij naar Mallorca en later naar België.

John Woodhouse kon de accordeonmuziek niet helemaal loslaten, in 1995 brengt hij een cd getiteld ‘Mijn mooiste melodieën’ uit.

John Woodhouse, de accordeon virtuoos, overlijdt in 2001 op 78-jarige leeftijd.