Berichten van 24 april 2001 tot 25 april 2001

Max van Praag is een Amsterdamse zanger die vlak na de oorlog zeer populair is met vrolijke, Nederlandstalige liedjes.

1947 - 1954 Al voor de oorlog is Max van Praag als muzikant bezig. Hij wint een talentenjacht bij de VARA-radio met een lied van Louis Davids en is daar een paar keer te horen. Na het winnen van de talentenjacht geeft Van Praag zijn baan bij de belastingen op om beroepsmuzikant te worden. Hij speelt dan al met een cabaretgroepje waarin ook zijn vrouw zit. De oorlogsjaren zijn voor Van Praag moeilijk; hij is immers joods. In 1947 begint hij een eigen cabaretgezelschap. Ook sluit hij zich aan bij het orkest van Jan Vogel. Zijn grootste successen viert van Praag met het orkest Accordeola, vooral als Jan Gorissen bandleider wordt. Accordeola is in die dagen een zeer succesvol orkest. Jaap Valkhoff doet mee, net als violist Frans Poptie. Het orkest begeleidt naast Max van Praag ook Eddy Christiani. Van Praag wordt populair met hits als Daar Zijn De Appeltjes Van Oranje Weer, Als De Klok Van Arnemuiden en Als Ik Tweemaal Met Mijn Fietsbel Bel. Begin jaren vijftig houdt het NIPO een enquête.
Gevraagd wordt welke zanger men het liefst hoort zingen. Max van Praag wordt zeer goede tweede, achter de wereldberoemde operazanger Beniamino Gigli, maar voor populaire zangers als Bing Crosby en Tino Rossi.

1955 - 1960 Van Praag zingt nog wel bij diverse orkesten, maar de grote successen blijven uit. In 1957 vormt hij met zangeres Annie de Reuver het duo De Meeuwen. Daarvoor heeft hij met Willy Alberti succes als De Straatzangers. Aanvankelijk zien ze hun samenwerking als een grap en proberen ze anoniem te blijven. Ook de radio moet maar weinig hebben van dit volkse repertoire. Het publiek is wel enthousiast. Vergeet Mij Niet, Een Zeemanshart, Op Een Zeemansgraf en Aan De Maas zijn grote hits.

1960 - 1991  In de jaren zestig wordt Van Praag de grote animator van het Cabaret Der Onbekenden. Ook organiseert hij het jaarlijkse Loosdrecht Jazz Concours. Na 1964 stopt Van Praag met zijn muzikale loopbaan en begint hij een succesvolle platenzaak. Max van Praag is de vader van dj Chiel van Praag en journaliste Marga van Praag. Met haar neemt hij ook nog een singeltje op. Marga zegt hier in een rubriek van de VPRO-Gids over: 'Toch heb ik een keer, ik was tien, samen met hem een plaatje opgenomen: Kom Lieve Kleine Meid. Ik moest voornamelijk ritmisch lachen. Het werd een hit! Kwam in Pas Geperst van Pi Scheffer. Ik heb toen van m'n moeder erg op m'n donder gehad'. Van Praag overlijdt in 1991.

Het Lowland Trio was een noveltygroep uit de omgeving van Alkmaar met Joop van Twuyver als zanger. Hun bekendste hits waren Ik kan geen kikker van de kant afduwen en Mijn naam is Haas

Het Lowland Trio was afkomstig van omgeving Alkmaar en bestond uit leadzanger Joop van Twuyver, Jaap Hos en Hans le Grand. Ze braken door met het nummer Trouw niet voor je veertig bent, dat Joop zelf geschreven had. In 1966 bereikte het de 36e plaats in de Top 40. Twee jaar later kwamen ze wat sterker terug. De mannen hadden aan Peter Koelewijn gevraagd of hij komische liedjes voor hen wilde schrijven. Koelewijn had immers het jaar daarvoor groot succes gehad met zijn compositie Beestjes, uitgevoerd door Ronnie & de Ronnies. Voor het Lowland Trio schreef hij het nummer Ik kan geen kikker van de kant afduwen, dat qua compositie wel wat weg heeft van Dancing shoes van Cliff Richard & the Shadows. Dat nummer kwam tot #12. De samenwerking met Koelewijn klikte wel en tot 1982 schreef Koelewijn materiaal voor ze. Daarvan haalde alleen nog Potvolblommen, een singletje om de verkoop van bloemen te promoten, de Top 40. In 1973 wisten ze nog één keer de Top 40 te halen, maar niet met een Koelewijntekst.
Mijn naam is haas, een cover van Mein Name ist Hase van Chris Roberts, kwam dat jaar tot #12 in de Top 40.

In 1980 werd een rechtszaak tegen Peter Koelewijn aangespannen vanwege een nummer van het Lowland Trio. Het ging om het nummer We Are The Champions (Olé olé), dat dat jaar naar aanleiding van het Europees Kampioenschap voetbal in Italië was uitgebracht. Het nummer haalde dat jaar overigens de tipparade. De zingende Vlaamse kapper Gilbert de Nockere meende dat hij de rechten op het refrein van dat nummer had. Dat bestond namelijk uit de yell: olééééé oléhééééé olééééé oholé olééééé, etc. De Nockere had deze melodie inderdaad al in 1979 gebruikt voor een nummer over S.K. Beveren, maar werd door de rechter in het ongelijk gesteld, omdat de yell al een veel oudere oorsprong heeft (vermoedelijk bij Real Madrid supporters). De yell was trouwens een jaar eerder, in 1978, al te horen geweest op Olé (het W.K. lied) van de Bumpers, de Rotterdamse noveltygroep, bekend van hun hitje Ik dans de bump (met jou). Dat gegeven veegt de aanklacht van De Nockere helemaal onder tafel.

In 1982 nam het Lowland trio een nieuwe versie op van Trouw niet voor je veertig bent. Het verscheen als b-kantje van de single met de onwaarschijnlijk lange titel: Het drama van de klok en de 73 mensen in het pas gerestaureerde kerkje te Lange Panne. Dit was tevens de laatste samenwerking tussen Peter Koelewijn en het Lowland Trio. Daarna is er weinig meer van het Lowland Trio vernomen.