Vannacht
Vannacht
heb ik (weer) vele uren NIET geslapen. Het euvel was, dat ik al zeer koude voeten had toen ik omstreeks 23.00 uur mijn bed indook. Onze woning uit 1970 staat op de kop van ‘’de kouwe kant’’, nee, niet in familieverband, maar écht op de hoek van het noorden en het oosten. Reken daarbij 8 hoog en veel wind, nou dan heb je een koud bed hoor.
Als ik in de woonkamer op de bank zit, gooi ik meestal mijn benen omhoog op de chaise longue met een dekentje erover, maar dat was ik gisterenavond vergeten en ik merkte niet, dat ik koude voeten had. Gelukkig (!) heb ik een e-deken, die ik snel heb aangezet maar het mocht helaas niet baten. Een uur later lag ik nog te woelen en dan slaat de Tinnitus extra hevig toe.
Ik heb treinen in mijn hoofd, denderend over spoorrails die nogal ongelijk liggen, het water in de verwarmingsbuizen klotst door de slaapkamer, ik hoor heggemussen tsjilpen en de onderbuurman is aan het headbangen op stevige rockmuziek met veel bassen.
Allemaal niet waar natuurlijk, het zit in mijn hoofd! Ik probeer zo veel als mogelijk de geluiden te visualiseren achter mijn gesloten oogleden, in de hoop op een gegeven moment te kunnen slapen. Met een hevige hoestbui schiet ik weer uit mijn slaap, half 6 op de wekker, nog veel te vroeg om er uit te gaan. Na een slokje water en met een dropje achter mijn wang, sudder ik weer in slaap tot manlief me wekt door het rolluik met veel lawaai omhoog te trekken en met een “de zon schijnt uitbundig” ben ik weer klaarwakker.