...wat voor nieuws van de Culot Opvelper Zeitung bericht over boekbinden, over woudlopen en over (eigen) gedichten; maar ook over museum M in Leuven, over Meerdaalwoud en wandelen en over de cursus Duits.
24-02-2026
Prarayer II
Prarayer
Aan het eind ietwat verheven Boven het rimpelend groen van het stuwmeer Het oude hotel het leistenen dak De gesloten luiken werend de hitte
De schim van de weduwe hier In Prarayer het eind van de wereld Van de straat over de verharde weg in het Muilezelpad tot hoog de rifugio
De bulten zomers ijs verscholen In de zuiderhoeken waarin de stolpen Koelende melk ver van de stinkende stal Waardoorheen de boer de beek jaagt
Dan kwamen het asfalt en de reling Dan de heren in pak en duizend dienders De molens voor beton en laatst de muur En uitgeput vertrok het ijs
Prarayer is een wel echt kleine hameau, een kleine gemeenschap op het einde van de vallei en op redelijke hoogte (ruim 1900 m). Wie er woont brengt de winter door in het lager gelegen Bionaz of eerder nog in Valpelline. De weduwe – steeds in het zwart gekleed – baatte het enige hotel uit en is al lange tijd geleden overleden. Nu staat het hotel al langere tijd verlaten en roept alleen maar herinneringen op. En verlangen. Vroeg in de ochtend: Aan de dam kan je steil de helling op. Dat moet, want alleen te voet kan het naar Prarayer. Het wandelpad is een heuse straat, echter verweerd en vergaan; het asfalt degradeert en keert terug naar de planeet. En eens uitgehijgd, sta je voor de donkere tunnel. Een enorme rotsblok spert de weg, maar je kan er langs. Wie weet struikel je over het warme lijf van een ontwakende koe met bel. En dan, aan het eind van de tunnel, helemaal in de verte en voorbij het groenig blauw van het stuwmeer ligt Prarayer en zie je de contouren van het verlaten hotel.
Het hoeft niet een (sprookjes)vallei in de Italiaanse Alpen te zijn, niet een wandelpad ver weg tijdens een of andere reis. Bind de stapschoenen aan, omgord de rugzak en trek de deur van de eigen woning achter je dicht, al is het maar voor een eenvoudig ommetje: de last van de zorgen van je afwerpen, de bezigheden vergeten, zich bevrijd voelen. Alleen wandelen kan ons bevrijden van de idee van het onontbeerlijke. De regelmaat van mijn voetstap is een garantie: daarop kan ik rekenen. Je wordt hoe dan ook bevrijd van tijd en ruimte, van de strop van informatie en beelden, media en producten, idiote conventies, slaapverwekkende muren, de slijtage van de herhaling, de corridor tussen thuis en school of werk en sportclub en weer thuis vermengd met het verslavende online gedoe. In mijn eentje wandelen bevrijd mij van die idee van het onontbeerlijke. Alleen ben ik niemand, ben ik niet meer dan de oeroude levensstroom.
Kijk naar de zon En luister naar je buik Hoe laat zou ’t zijn? Laat hoe laat het is En voel je vrij
Wanneer je een hele tijd wandelt, besef je ineens niet meer hoeveel uren al gepasseerd zijn. Je voelt op de schouders het gewicht van het strikt noodzakelijk (de rugzak) en dat is ruim voldoende. Wat is dat helemaal anders dan het dom verzinsel dat op de schouders drukt als de verplichting die mij dagelijks kluistert! Het gevoel dat je op die manier kan doorgaan maakt licht en vrij. Met #andereschoenen vang ik een glimp van de hoogste vrijheid, van de volkomen onthechting of van het eeuwige heden waarin alles samenvalt. En zie: weerom heeft de planeet zijn rondje getoerd en bekruipt mij de lentelust. Ik zal ze vinden in de verzen van Kouwenaar, de poëzie van Hesse of zo, onder het bladerendek van het Mollendaalbos en in de stuifmeelwolken van de hazelaar.
Fragment uit "Das späte Leben", roman van Bernard Schlink..
“Stöbern?” “Stöbern bedeutet sich umschauen, Bücher, die einen interessieren, aus dem Regal nehmen, sie, wenn sie einem nicht gefallen, zurückstellen und, wenn sie einem gefallen, kaufen. Wollen wir? Du hier und ich bei den Büchern für Erwachsene?“ „Wer bezahlt die Bücher?“ „Ich.“ Sie stöberten, David kam mit einem weiteren gedruckten, elektronischen, interaktiven Buch über den Wald und einem Buch über Dinosaurier, Martin mit einem Roman aus Georgien? Zu dick, als dass er ihn vor seinem Tod schaffen oder auch nur zu schaffen versuchen würde, aber so dick, weil David sich nicht als der anspruchsvolle Sohn neben dem bescheidenen Vater fühlen sollte. Martin zahlte, David strahlte – drei Bücher einfach so, ohne Geburtstag oder Weihnachten.
Lentelustevenement op zondag 19 april 2026 in Meerdaalwoud
Maandag 16 februari ’26 begin ik aan de voorbereiding. Ik houd dan in museum M een kleine brainstorm met Christine Fettweis van Moviganta. Dan weet ik waarschijnlijk meer over de locatie en kan ik werk maken van het traject. Hopelijk kunnen wij starten vanuit het vroegere boswachtershuis van boswachter-emeritus (!) Chris Vandenbempt. Ben benieuwd.
Ik maak opnieuw een met de hand gebonden boek, eerder een notitieboek met daarin een apart katern met de gekozen poëzie en met een katern voor schetsen of tekeningen of foto’s en knipsels. Dat wordt best leuk! Ik moet het wel nog voorstellen aan Frau Fettweis…
Nog even tot de Young Amadeus Ik houd de pas in en vertraag Om het verlangen te verlengen De hunker te voeden
Gedroogde meidoorn als baldakijn Grijzend parket de geur van koffieboon Het welkom heeft grandeur Vult hoofd en hart
Rode lint rond de ballotin Om aarzelend los te knopen Twaalf chocolaatjes met gouddraad bij elkaar Eén voor elke maand
Ik tik de koffiedrup in de schuimkraag Vind de plooien van haar jurk haar hals en lippenboog En zucht zo tevreden Dit mijn lief mijn zoete lief is Valentijn
Nieuwe ontdekking: Bernard Schlink, °1944 en Duitse auteur, leeft in Berlijn en New York. Schrijver van Der Vorleser (1995), verfilmd als The Reader met Kate Winslet en vertaald in meer dan 50 talen. Zijn recente roman is Die Enkelin, de kleindochter. Nu lees ik Das späte Leben; ik was meteen weg van de eerste zinnen:
Er nahm nicht den Aufzug, sondern die Treppe. Er ging langsam hinunter, Stufe um Stufe, Stockwerk um Stockwerk, registrierte das Weiß der Wände, das Grün der Zahlen, die neben dem Aufzug die Stockwerke anzeigten, das Grün der Türen. Dann stand er vor dem Haus und registrierte die frische Luft, die Fußgänger auf dem Gehweg, die Autos auf der Fahrbahn, das Gerüst am Haus gegenüber.
Herzlich willkommen! Das Projekt „Aktiv mit Deutsch" ist eine Sammlung von Materialien und Ideen rund um das Thema Deutsch als Fremdsprache. Die meisten Sachen richten sich an Lehrkräfte.
Maar niet alleen voor leraren, ook voor wie Duits beter wil leren lezen en schrijven, spreken of begrijpen. Een echt groot aanbod van Florian Krug. Hij is in Duitsland een bekende DaF-leraar, Deutsch als Fremdsprache.
