Berichten van 21 maart 2011 tot 27 maart 2011

De CD&V ministers, Leterne op kop, worden nerveus.

Uit hun eigen geschiedenis leren ze echter niets. Ze zijn begonnen in 2007 en hebben van de  toenmalige belofte om met vijf minuten moed de splitsing van BHV er door te krijgen en een serieuze verbetering van werking van de staat er door te krijgen niets terecht gebracht. Uiteindelijk was het de Open VLD die de stekker uittrok omdat duidelijk was dat het systeem “eerst een regering en dan onderhandelen” niets opbrengt.

Als BART DE WEVER nu dezelfde fout zou maken als premier Leterne zou ik zeggen dat hij niet slaagt. De CD&V minister zouden moeten leren, net als onze Albert II dat zou moeten doen,  de vinger op te steken naar hun Frantalige collega’s  van de PS en CDH. Maar dat durven ze niet want die lui zitten nog in de regering van lopende zaken.

Een vriend gaf me het ledenblad van LBC Kempen van januari - februari in handen.

In dat militantenblad  heeft de redactie een “in de kijker” hoofdartikel geplaatst met als titel “De Staatshervorming”

Het artikel is meer een relaas zonder echte inhoud van een studiedag die over het thema werd gehouden.

Over het onderwerp dat aan Guido Fonteyne werd toevertrouwd, ‘wederzijdse vooroordelen over Walen en Vlamingen,’ noemt de redacteur het een ontluisterend verhaal dat dikwijls te herleiden is tot de economische machtsverhoudingen.

Even ontluisterend noemt hij de opsomming die ene Frans Geerts naar voor bracht met de vergelijking van de sociale programma’s van de verschillende politieke partijen.

In het zog van de grote baas van zijn overkoepelende vakbond, tot heden nog Cortebeeck, haast de redacteur zich om alleen de punten van het N-VA programma, zonder enige achtergrond, op te sommen en als markant – lees nefast voor de vakbond en zijn leden – naar voor te schuiven.

Met achteraf de stille verborgen wenk om niet voor N-VA te stemmen bij eventueel nakende verkiezingen.

We nodigen de lezer dan zelf maar uit om de standpunten van N-VA eens volledig door te nemen en vast te stellen dat deze programmapunten bedoeld zijn om schoon schip te maken met verkeerd lopende zaken waarvoor de vakbonden en hun lobbywerk mede verantwoordelijk zijn.

 Dat laatste schrijft de redacteur van het LBC blad niet.