Archief

Lieve leden, niet-leden en geïnteresseerden
Graag wil ik jullie uitnodigen om op 5 oktober 2008 samen met mij de engelen te eren. Ze doen zoveel voor ons (bv onze beschermengel). Ok ze doen het omdat het hun opgedragen wordt. Maar toch, laat ons nu in die engelensfeer gaan baden met:

Verhalen en ervaringen delen met anderen helpt om elkaar beter te begrijpen.
F Als we het levensverhaal van iemand kennen,dan  stijgt ons begrip voor die persoon , want als je weet wat iemand heeft meegemaakt kun je zijn of haar gedrag en opvattingen beter begrijpen.
F Door het delen van kennis en het doorgeven van ervaringen die wij in ons leven hebben opgedaan, kan een stimulerende werking uitgaan.

J In liefde en licht,  Luna

F Ik hebt een nare ervaring gehad met mijn ex die me sloeg en ik ben na veel gedoe bij hem weggegaan. Heel langzaam, geboetseerd door het leven, ben ik wie ik geworden ben. Levenservaringen hebben mijn bewustzijn doen oplichten, hebben mij vaak geraakt en geroerd. Alles wat ik mee heb gemaakt maakt deel uit van een groot geheel wat nodig was om mij te maken tot wat ik nu ben.

F Dankzij het geduld van Venona heb ik inzicht gekregen in vele dingen. Mede door haar kan ik aan anderen volgende boodschap meegeven:

F Ieder mens krijgt de dingen op zijn levenspad maar het is de kwestie hoe ga je ermee om, leg je je erbij neer als een zielig slachtoffertje hoe verleidelijk ook of ga je door en haal je er toch weer het positieve uit. Het komt erop neer dat je het moet aanvaarden voor je eigen bestwil, want energie verspillen aan dingen die je niet kan veranderen is zonde. Geef niet overal de schuld van aan jezelf, dingen gebeuren gewoon soms door jouw toedoen soms door de ander. Wat ik wel weet, kom meer voor jezelf op zeg eens vaker ” NEE” Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk, laat dat niet afhangen van dingen die om je heen gebeuren maar zoek het zelf!!

Mijn leven bestaat uit verandering, ik heb het nooit anders ervaren.

FIk blijf niet graag stilstaan,ik wil verder altijd verder. Maar, soms gaat verder gaan met horten en stoten. Dat was meestal het geval bij mij. Ik ergerde er mij vreselijk aan, maar goed, ik leef hier op aarde en moest rekening houden met meneer tijd. Toch verlegde ik altijd mijn grenzen vechtend tegen de trage energie hier op aarde. In feite zwom ik tegen de stroom in, overtuigd dat ik krachtig genoeg was.

 FMijn grootmoeder Paula probeerde mij soms te temperen ze verstond mij wel, terwijl de anderen in de familie mij eerder vermeden. Ik was de rebel in hun ogen. Mijn grootmoeder daarentegen steunde me in stilte wat soms grappige situaties meebracht geloof me. IK kende heel veel moeilijk transformaties en lessen in mijn leven, zij was er altijd om me op te vangen of te recht te wijzen, ook al had ze het zelf moeilijk met mijn peter die dementeerde. Ze zorgde al 15 jaar voor hem zonder klagen (af en toe wel).

 FIk scheurde me van mijn familie af en voelde mij daar stukken beter bij. Dat betekende ook dat ik haar nog heel weinig zag, maar diep in ons hart en gedachten waren we samen. Niemand in de familie heeft mij op de hoogte gebracht toen ze aan het sterven was en ik ben bijna zeker dat ze me het begrafenis uur ook verkeerd vermeld hebben zodat ik geen deftige laatste groet kon brengen zoals ik bij haar man mijn peter wel had gedaan (ik had iets voorgelezen). Ze was daar zo blij om geweest. Ik wou over haar ook iets vertellen en haar eren, maar de familie speelde me schaakmat. Na haar dood was ze onmiddellijk dicht bij mij. Ik voelde,hoorde en zag haar. Sindsdien is ze altijd bij me gebleven, we hebben vaak plezier en ze kan nu gewoon haarzelf zijn. Ze helpt mij bij mijn spiritueel werk. En, de grootste verandering is dat sinds zij in de andere dimensie is bij mij alles beter verloopt. Ze verzet daar hemel en aarde voor me. En, ik voer nu met de stroom van het leven mee want dat heeft ze mij geleerd.

Bij mij is er in september 2006 een enorme verandering geweest, waardoor ik mentaal en een deeltje lichamelijk, totaal door elkaar ben geschud.

F Ik bleek na 3 jaar definitieve sterilisatie plots zwanger te zijn. Mijn wereld stond volledig op z'n kop. Dat kon toch gewoon niet, ik had al drie kinderen! Ik hou enorm veel van ze, maar teveel is teveel, en vier kinderen...mijn God,wat moest ik daarmee! Na vele onderzoeken bleek het buitenbaarmoederlijk te zijn, wat me eerlijk gezegd, veel hulp bood bij mijn beslissing om het al dan niet te houden. Alles ging heel snel, maar dan ook heeeeel snel. Ik was op een paar uur tijd geopereerd en ik mocht na enkele dagen al naar huis. Daar stond ik dan....terug thuis alsof er niks was geweest. Geen nazorg, geen luisterend oor, ga maar gewoon door met uw leven, want zo moet dat toch?

Wel lieve mensen, zo moet dat niet, echt niet. Hoe ellendig ik me na 2 weken voelde dat hoef ik jullie waarschijnlijk niet uit te leggen.

F Ik heb mijn laatste beetje moed die ik had samengepakt en ben naar mijn huisarts gestapt die gelukkig vol van begrip was en me de gepaste medicatie gaf. Ik had een postnatale depressie en niemand die het merkte, Ik heb op de afgrond gestaan echt waar, Nooit, zelfs na mijn scheiding had ik me zo slecht gevoeld. Ik ben, echt waar, fier op mezelf dat ik toch nog de kracht vond (al was dat heel weinig) om hulp te roepen. Zelfs al denk je: ik stap eruit, toch zit er altijd nog een beetje levenskracht in een mens om het niet te doen (al kan ik nu verstaan dat sommige mensen er echt uitstappen).

F Ik wil met 'mijn verhaal' misschien wat mensen helpen die ook zoiets hebben meegemaakt. Ik ben eruit gekomen als een toch wel ander mens. Ik heb eruit geleerd dat je niet te lang moet wachten om “HULP” te roepen.

Ik had een relatie met iemand die zeeeer materialistisch was/is. Hij had/heeft een hekel aan de maatschappij. Dat is langzamerhand gegroeid. Op den duur ging hij, zonder mijn medeweten, niet meer gaan werken. Als gevolg kreeg hij zijn ontslag. Hij is in de criminaliteit gesukkeld. Zijn bedoeling was: op zeer korte tijd veel geld "verdienen". Ik heb hem zeer goed duidelijk gemaakt dat hij alles aan het kapotmaken was. Dat kon niet blijven duren. Maar hij voelde hem ongenaakbaar. Ik zat vele avonden thuis alleen te wachten en mij zorgen te maken. Het maakte mij letterlijk kapot. Voor de buitenwereld wou ik dit niet tonen. Ik wou dat iedereen zag dat wij een gelukkig paar waren maar niets was minder waar.

F Ik moest hem verlaten want hij sleurde mij mee in zijn miserie. Op een dag heb ik de knop omgedraaid en ben vertrokken. Ik zei tegen hem dat ik dit leven niet wilde, hoe graag ik hem ook nog zag en hij mij. Ik had zoiets van: als jij mij graag ziet dan doe je zulke dingen niet. Maar hij deed dit allemaal voor ons, zo zei hij. Op een dag, na 3 dagen dat ik was vertrokken ging hij eraan. Hij was opgepakt.

Veranderingen in ons leven....

F Ik heb een relatie achter de rug van kleine vier jaar die bestond uit ziekelijke jaloezie en agressie stalking (waren ook goeie tijden maar van korte duur spijtig genoeg!!). Het was een gevecht om de relatie tot stand te blijven houden. We hebben hulp gezocht en hulp gekregen, maar geen verbeteringen. De liefde was zo sterk maar de haat ook zodat ik de kracht en de moed niet had om de bijl te nemen en de knoop door te hakken!! Ik keerde wel 6x terug ook al kreeg ik slaag of gekneusde ribben of gewoon dagelijkse vernederingen. Ik was niet sterk genoeg om hem niet meer in mijn leven toe te laten! Ik liep van alles weg, werkte 15u per dag en 6op7, ik werd workaholic zodanig ik dat alleen mijn werk had en niks anders meer!

F Tot ik bij OYA kwam en ons Venona leerde kennen en de groep. Beetje met beetje leerde ik hoe ik hem op afstand kon houden en mij niet meer liet doen (dit was wel niet gemakkelijk want hij stalkte heel zwaar). Toen hij me soms aanviel op straat had ik soms krachten en energie. Ik kan het niet beschrijven maar voelde mij heel sterk!

F Na 2 jaar heb ik al 3weken rust, geen stalking meer en mezelf terug gevonden, weer plezier en vrienden in mijn leven.

F Ik ben net veranderd van werk om mezelf weer een nieuwe start te geven. Ik ben blij weer te mogen leven en er is zelfs een nieuw vlammeke die aangewakkerd is na vijf jaar...

In Februari besloot mijn leven een nieuwe weg in te slaan. Na 3 jaar stabiliteit werd alles ineens in de war gegooid. Natuurlijk zag ik het al een tijdje aankomen maar, als het dan allemaal echt gebeurd is het toch even schrikken. Ik heb dus een einde gemaakt aan mijn relatie, na 3 jaar te moeten leven met leugens en bedrog kon mijn lichaam en geest het niet meer aan. Ik heb lang getwijfeld, het meeste voor onze dochter. Mijn ouders zijn ook gescheiden en ik wou het altijd anders voor mijn kind(eren). Maar ik heb na een nieuw voorval dan toch de stap gezet. Het is niet gemakkelijk, ik sta er nu alleen voor en ook de eenzaamheid doet soms pijn. Iemand bij je hebben went vlug, maar terug alleen zijn niet… . Maar, mijn hoofd heeft meer rust nu en dat doet deugd! Waar ik nu wel het meeste mee zit is dat ik me gefaald voel tegenover onze dochter, dat ik haar niet kan geven wat ik toen zelf ook niet had… . Maar haar glimlach s’avonds als ik haar in haar bedje stop doet me veel, ze is gelukkig!

F En, dat is mijn doel nu, mijn kleine meid! Ik weet dat als ik haar mijn liefde en genegenheid geef zoveel ik kan, ik hoef mezelf niks kwalijk kan nemen. Het moet alleen nog een beetje doorsijpelen… .