Ik ben terug uit de hel / en heb afschuwelijke gedachten te delen,

Geheimen over de dood te vertellen, en gruwelen uit de peilloze diepte…

Mijn geest verlangt naar gebed, en , verloren voor God, zoek ik hem overal

John Alexander McCrae

Luitenant-kolonel John Alexander McCrae werd geboren in Guelph Ontario, op 30 november 1872 – Guelph in het zuid-westen van de Canadese provincie Ontario . John McCrae was een Canadese dichter, arts, auteur, kunstenaar, militair tijdens de Eerste Wereldoorlog en een chirurg tijdens de Slagen om Ieper. Hij is het meest bekend door het schrijven van het gedicht In Flanders Fields.

Op 28 januari 1918, dienstdoende als commandant van het Canadese General Hospital (McGill) bij Boulogne, stierf hij aan een longontsteking die al snel werd gecompliceerd door meningitis. Hij werd begraven op de Commonwealth War Graves (sectie Wimereux Cemetery), op slechts een paar kilometer van de kust van Boulogne. Zijn paard "Bonfire", leidde de begrafenisstoet, volgens militaire traditie zijn meesters laarzen omgekeerd in de stijgbeugels. De grafsteen van McCrae is liggend geplaatst.

http://youtu.be/K6BlOkpdkg8

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

Allerliefste ouders,

Dit hier is een oorlog in zijn meest verschrikkelijke vorm, en in onze ellende beseffen we Gods nabijheid. Het begint er heel slecht uit te zien, maar van binnen ben ik onbezorgd en gelukkig. Ik vrees het oordeel niet. Ik ben dan wel een armzalig, zondig schepsel, maar hoe groot zijn niet Gods genade en liefde voor het Heiland! Daarom doe ik mijn plicht voor het vaderland en mijn geliefde Duitse volk zonder angst en wanhoop. Ik dank u, lieve ouders, dat u mij naar de heiland geleid hebt; dat was het beste dat u ooit gedaan hebt. Ik heb u innig lief. God zij met u.

Er zijn heel veel brieven  geschreven tijdens de oorlog. Enkelen zijn verloren gegaan, maar velen zijn intact gebleven en van een schrijvende waarheid doordrongen.

In Oktober 1915 schreef een pater aan het front aan een vriend.

Het zijn verschrikkelijke dagen. De enige troost bij de droevige herinneringen aan een tijd waarin vele vrienden gestorven zijn, is het gevoel van aanvaarding, vol van geloof en dankbaarheid jegens de goddelijke genade, wanneer ik de strijd voor aanvang vol overgave tegenmoettrad… Deze oorlog is een vreselijke crisis….maar het is desondanks een geweldige spannende en bijzondere tijd om in te leven. Vergeleken met oorlog lijken alle andere bezigheden kinderspel.

De wreedheden die in werkelijkheid begaan werden, waren vreselijk en schokten de hele wereld.

Rudolf Binding schreef ……

Als je de verwoesting ziet, brandende steden en dorpen, geplunderde kelders en zolders waar mannen uit blind instinkt tot zelfbehoud alles aan stukken hebben gescheurd, dode of half verhongerde dieren, vee dat loeit in de suikerbietenvelden, en dan de lijken, de lijken en lijken, de stromen gewonden – dan wordt alles zinloos, waanzin, een afgrijselijke grap over mensen en hun geschiedenis, een eindeloos verwijt aan de mensheid, een ontkenning van de beschaving, het doden van alle geloof in het vermogen van de mens tot vooruitgang, een ontheiliging van het heilige, zodat je het gevoel krijgt dat alle mensen in deze oorlog verdoemd zijn.

"Altijd iemands vader, altijds iemands kind".

Als je van ze leven in de Westhoek passeert deur regen en noordenwinden,
keert omme den tijd als j’alhier passeert, den oorlog ga j’ier were vinden.

Ja, ’t is den oorlog da j’ier were vindt en ’t graf van duizend soldaten,
altijd iemands vader, altijd iemands kind, nu doodstille godverlaten.

Laat de bomen nu maar zwijgen en dat ‘t gras niets vertelt
en de wind moet het ook maar niet zingen
dat uwen dood hier tot niets heeft geteld
dat waren verschrikkelijke dingen.

Zegt ’t gaat goed, der is welvaart in ’t land en de vrede ligt vast in de wetten,
we maken wel wapens , maar met veel meer verstand,
maar juist om den oorlog te beletten…

En grote raketten atoom in den top, we meugen toch experimenteren
en we mikken wel ne keer naar mekaar zijne kop, maar juist om ons ’t amuseren.

Als je van ze leven in de Westhoek passeert deur regen en noorderwinden
keert omme den tijd als j’alhier opasseert : den oorlog ga j’ier were vinden.

Ja, ’t is den oorlog da j’ier were vindt en ’t graf van duizend soldaten
altijd iemands vader, altijd iemands kind , duizend en duizend soldaten
en nog duizend en duizend soldaten en nog duizend en nog duizend soldaten.

http://youtu.be/j6RYxmy0Jv4

Een grote schande voor de militaire autoriteiten tijdens de eerste wereldoorlog was de aanwezigheid van de jonge soldaten aan het front. Officieel was de minimumlijftijd voor legerrekruten 19 jaar, maar kinderen van 13 jaar waren bekend, en zijn toegetreden tot het leger om te gaan vechten in de loopgraven.

De omstandigheden waren verschrikkelijk. Soldaten stierven er dagelijks door geweer en granaatvuur.

Joe’s dood is een symbool van de waanzin van de oorlogen het beschamende gebruik van zulke jonge jongens aan het front.

Zijn moeder ontving de volgende brief van zijn commandant ,

“ Het spijt me zeer u te moeten informeren dat uw zoon werd gedood door een shell op 14 januari. Zijn dood was vrij ogenblikkelijk en pijnloos, en zijn lichaam werd gedragen door zijn kameraden naar een klein kerkhof achter de linies waar het eerbiedig werd begraven.

Rifleman Strudwick had de goodwill en, het respect verdiend van zijn kameraden en officieren.

Het is jammer zo een verlies van een goed soldaat.

Namens hem als mijn eigen bied ik u onze oprechte medeleven " …

Essex Farm Cemetery

Essex Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het dorp Boezinge. Er worden 1.204 doden herdacht, waarvan 104 niet geïdentificeerd. De begraafplaats is ontworpen door Sir Reginald Blomfield en heeft een oppervlakte van 6032 m². De begraafplaats ligt halverwege tussen het stadscentrum van Ieper en de dorpskern van Boezinge, op ongeveer 2,5 km van beide kernen. 

-Tijdens de oorlog lag vlak bij de locatie een boerderij die de Britten "Essex Farm" noemden. De plaats lag dicht bij de frontlijn, die zich een paar kilometer ten oosten van het Ieperleekanaal bevond. In het voorjaar van 1915 werd de plaats als verbandpost gebruikt. In die periode werden de eerste gesneuvelden hier begraven; zij vielen bij de Twee slag om Ieper. Ook later in het jaar en in 1916 en 1917 werden hier graven bijgezet, tot oktober 1917. Op de begraafplaats liggen verschillende doden uit de 49th (West Riding) Division. Voor deze divisie werd op de kanaalberm aan de oostkant van de begraafplaats een obelisk opgericht. Net ten noorden van de begraafplaats bevinden zich op de oorlogssite John McCrae de resten van de medische post en een herdenkingsmonument aan John McCrae en zijn gedicht In Flanders Fields, dat McCrae hier zou hebben geschreven.

Er liggen nu 1185 militairen waarvan 1171 Britten, 9 Canadezen en 5 Duitsers. 103 slachtoffers konden niet meer geïdentificeerd worden. Hier ligt ook het jongste slachtoffer van de groote Oorlog.
Zijn naam...

Valentine Joseph "Joe" Strudwick (N° 5750) (* Dorking, 14 februari 1900, † Boezinge, 14 jan. 1916) is weinig bekend. Hij werd geboren op 14 februari 1900, op Valentijnsdag dus. Hierdoor kreeg hij de voornaam Valentine. Hij stierf toen hij net 15 jaar en 11 maanden oud was en behoort tot een van de jongste gevallen soldaten in de Eerste wereldoorlog en voor zover men weet de jongste van de Ieperboog met een bekend graf.

Valentine werd geboren in Dorking en was een zoon van Jesse en Louisa Strudwick. Wonend in Croydon bij Londen, schreef hij zich in de Londense wijk Lambeth in 1914 bij het leger in, dat toen nog uitsluitend uit vrijwilligers bestond. Hoe hij zich met zijn 14 jaar kon inschrijven is onbekend, want hij was zelfs voor zijn jeugdige leeftijd klein van stuk. Hij werd ingedeeld bij het 8th Battalion Rifle Brigade. Op 14 januari 1916 sneuvelde Strudwick. Wellicht in of rond Boezinge omdat hij op de Essex Farm Cemetery werd begraven (Plot I, rij U, graf 8) en er zijn daar na de oorlog geen begraafplaatsen meer bijgekomen.

Het graf van Strudwick is een soort bedevaartsplek geworden in de Ieperboog. Het is bedekt met talrijke herdenkingskruisjes, kransen en klaprozen. 

                                            .

New Irish Farm Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Sint-Jan. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Er worden meer dan 4.700 doden herdacht, waarvan meer dan 3.200 niet geïdentificeerd. De begraafplaats is ontworpen door Sir Reginald Blomfield en heeft een oppervlakte van 14.728 m². De begraafplaats ligt een kilometer ten noorden van het dorpscentrum. De grote begraafplaats heeft een toegangsgebouw met een boogpoort van waar een pad loopt naar de Stone of Remembrance, die centraal staat. Aan de noordkant staat het Cross of Sacrifice.

Om 8.30 uur in de ochtend van 4 augustus 1914 trokken de eerste Duitse eenheden in Gemmenich, nabij Aken, over de grens richting Luik. Om 10 uur viel de ruiter Antoine Fonck (2e Regiment Lanciers) als eerste Belgische soldaat. Om 12 uur vroeg de regering in Brussel steun aan Frankrijk en Groot-Brittannië om de aanval af te weren. 

Ulysse

Het keizerlijke Duitse leger trok snel op tot Visé aan de Maas. Daar vonden ze de brug opgeblazen en werden ze beschoten toen ze probeerden een noodbrug over de Maas aan te leggen. Twee rijkswachters en twee Belgische soldaten en enkele tientallen Duitsers sneuvelden. Uit woede voor die felle weerstand doodden de Duitsers enkele burgers. De dag erop vonden in verscheidene dorpen moordpartijen plaats. In Soumagne werden meer dan honderd burgers vermoord en honderd huizen verwoest. Op 8 augustus werd het stadje Herve platgebrand.

Ook in de omliggende dorpen werden tientallen Belgische burgers gedood, sommigen met de kogel, anderen met het zwaard of met bijlen. Het was een voorafspiegeling van nog meer wreedheden tegen de burgerbevolking die alle verzet moesten ontmoedigen. Visé, Aarschot, Tamines, Dinant en Leuven zouden volgen. Vluchtelingen zouden de gruwelverhalen spoedig verspreiden over de rest van het land. In de avond van 5 augustus begon de Duitse aanval op de Luikse fortengordel met artilleriegeschut. De eerste grote slag, die om Luik, was begonnen.

Intussen had de Britse regering in de avond van 4 augustus Duitsland een ultimatum gesteld: het moest binnen 24 uur België ontruimen, anders zouden beide landen in oorlog zijn. Zo geschiedde: de oorlog in het Westen was nu echt begonnen. 

Het von Schlieffenplan

Een Duitse aanval tegen Frankrijk was niet zo eenvoudig als hij enkel via de Frans-Duitse grens moest verlopen. Op die grens hadden de Fransen nieuwe forten en verdedigingswerken aangelegd. Bovendien verwachtten de Duitsers dat de Fransen langs daar zouden aanvallen. Een nog groter probleem was de dreiging dat Duitsland, als gevolg van het Frans-Russische bondgenootschap, aan twee kanten zou worden aangevallen.

De Duitse stafchef generaal von Schlieffen had daarop een alternatief plan voorgelegd: via een grote boog zou het Duitse leger via België en Luxemburg rond de Franse hoofdmacht trekken en die in de zwakkere noord- en westflank aanvallen. Na een opmars door Zuid-België en Noord-Frankrijk zou Parijs na 40 dagen omsingeld worden en tot overgave worden gedwongen.

Naar schatting zou Frankrijk zo zijn verslagen nog voor het grote, maar inefficiënte Russische leger zich volledig had kunnen mobiliseren. Snelheid was dus essentieel in het von Schlieffenplan. België, met zijn grotendeels vlakke landschap en zijn dichte netwerk van wegen en spoorwegen, was essentieel voor een snelle doortocht van honderdduizenden soldaten.

Ergens in Vlaanderen begonnen 's middags de klokken van de kerk te luiden op een manier dat je zou denken dat de koster gek geworden was. Maar de arme man luidde het alarm voor een brand die meer dan vier jaar in de hele wereld zou woeden. Hoe had hij de juiste tonen kunnen vinden? Hij rende van de ene klok naar de andere en luidde ze met een onhandigheid die voorkwam uit paniek. Maar iedereen begreep zijn buitengewone taal. Mijn Grootvader raapte zijn sikkel op en sloeg er een paar keer mee, steeds langzamer. Toen liet hij zich op een knie op de grond zakken en boog zijn hoofd. Plotseling richtte hij zich op, wierp zijn gereedschap met kracht van zich af en begon door de velden naar de stad te lopen, zonder ook maar één ogenblik zijn kaken te ontspannen. Mijn Grootmoeder ging op de grond zitten en huilde in haar schort.

Op 4 Augustus 1914 valt Duitsland België binnen......

http://youtu.be/f5Hz4_wsytQ  

!


                                                                        
                                                            

                                                   

                 In vlaamse velden.    
               http://youtu.be/0E5b8vWnqZM  

Het is raar: niemand weet eigenlijk de reden waarom de Eerste Wereldoorlog werd gevoerd. We weten wel dat alle grote landen, zoals Engeland, Frankrijk en Duitsland hun legers en oorlogsvloten aan het versterken waren. Dat gebeurde al jarenlang. Iedereen wilde de sterkste zijn. Er ontstonden ook steeds vaker ruzies tussen die landen, maar die waren elk op zich niet belangrijk genoeg om een oorlog te veroorzaken.

Maar - zoals het spreekwoord zegt - de emmer raakte vol en op een gegeven moment kwam er een druppel die haar deed overlopen. Die druppel was de moord op de Oostenrijkse kroonprins .

In het begin van de 20^ste eeuw wordt Europa gedomineerd door 5 naties: Groot-Brittannië ,Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk – Hongarije en Rusland. Duitsland is sinds zijn overwinning op de Fransen in 1870 – 1871 de machtigste staat van het vaste land. Het land wil ook op wereldvlak een belangrijke rol spelen. Deze ambities brengen Duitsland in aanvaring met Groot – Brittannië dat toen onmisbaar de wereldleider was. Ook de rivaliteit met Frankrijk, dat droomt van een revanche op Duitsland voor de nederlaag van 1870 – 1871, speelt op alle niveaus.                                   

Ook op de Balkan rommelt het. Het verzwakken van het Turkse rijk speelt in de kaart van de dubbelmonarchie Oostenrijk – Hongarije, dat gebiedsuitbreiding naar het zuiden op het oog heeft. Het land komt daarbij in botsing met Servië, Rusland werpt zich dan weer op als beschermer van de Slavische wereld en geld als bondgenoot van Servië. De diverse spanningen leiden uiteindelijk in het Centrum van Europa tot een bondgenootschap tussen Oostenrijk – Hongarije, Duitsland en Italië, en tot een coalitie tussen Frankrijk, Groot – Brittannië en Rusland. Met de moord op 28 juni 1914 op de Oostenrijkse kroonprins Franz – Ferdinand in Sarajevo, hoofdstad van Bosnië, wordt de lont in het kruitvat ontstoken. Oostenrijk – Hongarije grijpt het gebeuren aan om Servië de oorlog te verklaren nadat het eerst Duitsland steun heeft verzocht. Op 28 juli is Servië in oorlog. De rest van Europa zou spoedig volgen