Archief

van Puiseaux naar Mésières

Vandaag stap ik verder. Het is mooi weer en ik zet alles buiten om mijn kar klaar te maken. Aan het toiletgebouw zit een andere pelgrim, Frank, zijn tent te drogen. We spreken af om vanaf Ervy-le-Chatel een eind samen te lopen. Ik zal voor hem een baguette meebrengen.

Met Rita en Karel rijden we naar de bakker in Auxon, de dichtste bakker die er is. Dan nemen we afscheid. Ik stap naar  Ervy-le-Chatel.

Een kleine kilometer voor  Ervy-le-Chatel stopt er een auto naast mij. De man in de auto, Paul, is al 17 keer op pelgrimstocht geweest naar een bedevaartsoort in de Balkan. Hij woont een kilometer verderop en vraagt of ik wil meerijden om iets te drinken. Waarom niet, ik heb toch nog even de tijd. Een kilometer… uiteindelijk zijn het er vijf. Onderweg vertelt hij dat hij getrouwd is, al twee jaar, en dat hij over 10 dagen voor de kerk zal trouwen. Zijn vrouw heeft er mee ingestemd. Hij is 67 jaar en arts. Hij doet ook aan medische hulpverlening in het buitenland, en zo heeft hij zijn huidige vrouw leren keren. Zij is van Cambodja.

Uiteindelijke komen we aan in Mésière waar hij woont. Zijn vrouw komt naar buiten. Hij legt uit hoe hij mij heeft ontmoet en dat ik even iets kom drinken… en… een hapje eten ook, de tafel staat toch gedekt. Er komen nog vrienden.

Ik heb hem vertelt van mijn voet… ook zijn vrouw heeft geneeskunde gestudeerd, en ik krijg alle medische verzorging, en halve apotheek aan medisch materiaal mee. Mijn schoenen… Daar is iets mis mee. Plots komt Paul met een paar van zijn wandelschoenen. Probeer even, ik heb er toch twee paar, zegt hij. Ze zijn te klein. Dan nog een ander paar, ook te klein

Ik heb het gevoel dat er iets zal mislopen met mijn afspraak met Frank.

Uiteindelijk komen zijn vrienden, Annemarie en Luc een gepensioneerd koppel, aan. Ze komen net van de kerk. Een pelgrim, zegt mevrouw, en ze vertelt dat ze in de kerk twee pelgrims heeft ontmoet, Engelsen, zegt ze, want ze spraken Engels. Uit haar uitleg kan ik vlug opmaken dat het onze twee Nederlanders zijn die ze heeft ontmoet. En nu nog een pelgrim. Haar dag kan niet meer stuk. En dan nog een Belg!

Het is heel leuk, maar mijn afspraak met Frank ligt in het water. We eten is op zijn Frans: je weet wanneer je eraan begint, maar niet wanneer het zal eindigen. En het gaat een hele tijd door, en dan nog wat kaas, en dan nog een koffie. Uiteindelijk gaan Annemarie en Luc naar huis.

Paul vertelt nog wat over het huwelijk met Chhavy zijn Cambodjaanse vrouw. Ten slotte stelt Paul voor om naar de abdij van Pontigny te gaan het is maar een paar kilometer ver. Het is 30 km ver.

Na het bezoek aan de abdij rijden we naar Flogny-la-Chapelle de plaats waar ik deze nacht zal doorbrengen en Frank zijn baguette zal bezorgen. Maar eerst nog eventjes iets drinken en… een hapje eten, want Paul heeft honger. Er is niets te vinden in Flogny-la-Chapelle, dus rijden nog even terug naar huis, het is maar een paar (7) kilometer.

En dan is het tijd om mij naar Flogny-la-Chapelle te brengen. Ik had al de indruk gekregen dat Paul nogal veel de verkeerde richting insloeg op de weg, en die indruk heb ik nu weer. We doen meer kilometers dan strikt nodig is. De overnachtingplaats is in de kleedkamers van de voetbalclub, maar als we aankomen is alles gesloten. Ik stel voor om hier uit te stappen, het is mooi weer en ik heb mijn tent bij, ik zal wel mijn plan trekken. Maar Paul wil daar niets van weten. Hij heeft nog een kamer en een bed. Dus terug naar Mésière. Het bed ligt vol met papieren, maar na 10 min is alles opgeruimd. En een kwartiertje later zit ik rustig alleen op mijn kamer.

Het is vandaag helemaal anders verlopen dan dat ik had voorzien. Ik ben benieuwd hoe Frank het gesteld heeft.

van Mésières naar Saint-Cyr-les-Colons

Zoals afgesproken ben ik om 7 uur klaar. Ik mijn spullen naar de eetkamer. Paul is al wakker. Hij verwarmt de koffie van gisteren in de microgolf en maakt toastjes klaar. In zijn tas van koffie giet hij een Schweppes.

Chhavy gaat vandaag niet werken: het is Nieuwjaar in Cambodja en ze wil met haar familie skypen.

Het is tijd om te vertrekken, maar eerst nog mijn voet verzorgen. Daarna vertrekken we met de auto richting Flogny-la-Chapelle. Plots meent Paul dat het misschien beter is om me af te zetten in Saint Florentin ˗ als hij het zegt, zal het wel waar zijn. We rijden en rijden en rijden. Uiteindelijk zijn we op zo’n 4 km van Fontigny. Misschien toch beter Fontigny. Oké, Fontigny dan maar. Hij rijdt en rijdt tot hij een heel eind voorbij Fontigny is en stopt dan, en ik kan mijn kar uitladen.

We nemen afscheid en ik kan weer op pad gaan. Het is bewolkt, of zoals Paul zegt, plombé. Van Fontigny stap ik naar Lignorelles. Daar begint het aan het kerkhof eventjes te druppelen. Ik haal voor alle zekerheid mijn poncho boven. Ik drink nog wat van de koffie die ik gisteren heb meegekregen en ga dan verder op stap richting Beine. Tegen dat ik in Beine ben schijnt de zon. Het wordt zelfs zo warm dat ik mijn jas uittrek. In Beine, aan de kerk, houd ik mijn middagpauze, heel wat langer dan tot ik tot nu toe gewoon was. Het uurwerk van de kerk loopt 4h15 voor. Van Beine stap ik door naar Montallery. Ik zit bijna zonder water, gelukkig zie ik in Préhy een man die zijn gras aan het afrijden is. Hij vult mijn fles bij en we praten nog even. Het verblijf voor de pelgrims ligt vlak aan de Mairie, weet hij te vertellen. Het is nog 2,5 km naar Saint-Cyr-les-Colons. Uiteindelijk ben ik er. Ik loop naar La Mairie. Er zijn al twee pelgrim uit België, Philippe en Madeleine, ze komen uit de buurt van Waterloo.

Het verblijf ligt achter de Mairie. De twee pelgrim delen een kamer, en ik krijg een andere kamer met 4 hoogslapers. Er is kookgelegenheid, een wasmachine en droogkast.

van Saint-Cyr-les-Colons naar Arcy-sur-Cure

We staan rond 7 uur op, eten samen. En dan gaat Philippe de ezel halen. Ik loop even naar de bakkerij. Ondertussen is Philippe aangekomen met zijn ezel. Een kleine ezel. Het is een heel karwei om de ezel op te tuigen en te laden.

Uiteindelijk zijn we klaar. We moeten de zelfde richting uit. Philippe heeft een boekje met de kaartjes en de overnachtingadressen.

Even voor Cravant stoppen we om te eten. Er is een afgesloten weide met speeltuigen voor de kinderen en daar kan Galopin, de ezel, vrij rondlopen. Daarna lopen we door het stadje Cravant. Er zijn een paar cafés open en een paar hotelletjes, en zelfs een winkel. Als ik nu alleen was geweest, had ik mij op een terrasje gezet en even de wereld bekeken, maar Philippe en Madeleine stappen door en voor Galopin is er toch niets aan. Zij hebben een kaart en ik volg.

Het pad volgt de Cure, maar het is een pad in het bos dat daalt en stijgt, een echt bospad met hier en daar veel oneffenheden. We komen in Bessy-sur-Cure aan, een klein dorp dat er in tegenstelling tot andere dorpen goed gerestaureerd uitziet. Ik loop voor en houd halt aan een bank in het dorp. Mijn fles water is bijna leeg en een vrouw, die binnen in huis staat met het raam open, roept en vraagt of ik water wil. Ze vult mijn fles bij.

Even later komen het trio Philippe, Madeleine en Galopin aan. In feite is Galopin de attractie van het trio en zijn Philippe en Madeleine onzichtbaar voor de mensen.

Aangekomen aan de kerk in Arcy-sur-Cure bel ik de camping op. Die zou vanaf april open moeten zijn, maar volgens het bericht op het antwoordapparaat is hij maar open vanaf 1 mei. Dus bel ik het contactnummer op in Arcy-sur-Cure, waar Philippe en Madeleine zullen overnachten. Er is geen plaats meer vrij. Maar als de dame hoort, dat ik samen ben met haar twee gasten en al aan de kerk zit – haar huis is 20 m verder – mag ik toch komen, ze zal voor een oplossing zorgen.