En ze waren met velen die naar de stallekes kwamen zien ; en zagen de problemen . . of het nu in Bethlehem of in ons Duffel was nog steeds de zelfde als over 2000 jaar er was toen geen plaats in de herberg voor " hen " en nu ? ook Niet ? . . . . .
De Karekieten kwamen zingen . . steeds mooi die herinneringen . ...
De ster ..een ander motief van kerststal die mij bezig hield ....... het was in het jaar van de witte mars op Brussel ..... Dat ik was op een koude winteravond , zo echt eentje om van te genieten , achter een warme kachel , maar ik , warm ingeduffelt genoot van die heldere sterren hemel , de ondoorgrondelijke wijdheid van de cosmos , duizende glinsterenden en fonkelende sterren ...... en zie één ster scheen groter dan de andere en pinkte naar mij als gaf ze een wenk ......DE STER zij zou het worden , het motief voor de nieuwe stal , een ster en engeltjes . De Ster zou de stal aanwijzen en de engeltjes zouden het dak dragen als bescherming voor het "klindje " de beelden zou ik plaatsen tussen hemel en aarde dit alle als een biddend vragen voor vrede en recht voor alle mensen .
E n wij blijven. . . doorgaan. . . herinneringen zijn onverwoestbaar . . .. zo was die Ster op die mooie winteravonden mijn helper geweest , om weer eens te trachten de zin van kerstmis tot de mensen te brengen , een vredes duif voor de wereld , En toch kreeg ik dat jaar te doen met vandalisme , beschadeging en diefstal . . . twee schaapjes werden weg genomen en een paar kilometers verder in de voorhof van een woning gesmeten , al mijn goede bedoelingen werden niet door ieder genomen . . . . en toen stelde ik ook de vraag WAAROM ? . . . . . Die Witte ster ze straalde rust men zag ze van ver even onbewust maar zij zou de vrede duiden zij zou de kerst inluiden zij zou de liefde brengen zij zou haar rol volbrengen De Witte Ster zij droeg de stal een dak voor het kleine kind door mensen zo bemind de herders kwamen met velen aan het kind hun groet en bede geven hoe vredig dat tafereel zo innig aktueel . . . . .
Kom laten wij gaan zien . . . .
