Archief

Een nieuw jaar, nog vol van hoop, verlangens en wensen.
Voor een betere toekomst voor alle mensen.
Waarin we veilig kunnen leven,
elkaar het nodige respect kunnen geven.
Samen bouwen aan een beter samenleven
is de boodschap die ik mee wil geven.

Neem je voor niets voor te nemen,
en stap vol vertrouwen in het nieuwe jaar.
Maak elke dag een tikkeltje bijzonder
en sta iets dichter bij elkaar.
Geniet van alle kleine dingen,
zie lichtpuntjes in een donkere nacht.
Koester de liefde van hen die je omringen,
dan wordt het vast een geweldig 2008!

Barry Ryan (24 oktober 1948) is een Britse zanger. Hij is vooral bekend van zijn nummer 1-hit Eloise uit 1968. Hij werkte veel samen met zijn tweelingbroer Paul Ryan
Barry Ryan werd geboren op 24 oktober 1948 in Leeds als Barry Sapherson, Ryan was de achternaam van zijn moeder. Op hun vijftiende begonnen de tweelingbroers Barry en Paul te zingen onder de naam The Ryan Twins en op hun zeventiende kregen ze hun eerste platencontract met een paar bescheiden hitjes als Missy Missy in 1966. Ze hadden acht toptien singles in Engeland.
Paul werd zwaar overspannen doordat hij de druk als beroemdheid niet aan kon, waardoor de broers voor een herorganisatie kozen: Paul ging schrijven en Barry ging zingen. In 1968 leidt dit to een wereldhit, Eloise, een melodramatisch en orkestraal nummer. Eloise stond vier weken op nummer één in de Nederlandse top 40 en totaal ging de single meer dan zeven miljoen keer over de toonbank.



In de jaren tachtig besluit Barry een rustperiode te nemen, waarna hij weer in Duitsland gaat optreden. Barry is namelijk erg charismatisch en fotogeniek, samen met zangkwaliteiten ben je dan een ster in Duitsland. Over zijn rustperiode gingen de wildste geruchten, zo zou hij zware brandwonden hebben opgelopen in de studio, zodat hij niet meer publiekelijk wilde optreden. Al deze geruchten bleken echter onjuist. Zijn broer Paul overleed in 1992 aan kanker.

Je bent zo lief zo eindeloos goed
je bent de kleurstof in mijn bloed
jou blik is dieper dan de zee
je loopt in al mijn dromen mee
jou trouw is van de beste soort
ik weet dat jij mij toebehoort
als ik je aanraak word ik stil
is of ik dan niets anders wil
Als mijn geestkracht soms gaat kwijnen
wil ik door jou de zon zien schijnen
je bent zo ongeëvenaard
je maakt mijn leven levenswaard
jou zieltje is aan mij verwant
t verschil zit aan de buitenkant
door jou voel ik me weer gezond
jij bent mijn vriend
mijn lieve hond.

 

Robert (Rob) De Nijs (Amsterdam, 26 december 1942) is een Nederlands zanger en acteur.

Biografie:

De Nijs werd geboren als zoon van een rijschoolhouder. Hij heeft één broer, Bert. Toen hij 6 jaar was, ging hij vanwege zijn astmatische bronchitis naar de openluchtschool in het Oosterpark. Toen hij 8 jaar was, kreeg hij zijn eerste accordeonles.
De Nijs won in 1962 op 19-jarige leeftijd een talentenjacht met zijn band Rob de Nijs & The Lords. De eerste prijs was een platencontract. De eerste (De liefste die ik ken) en tweede (Jenny) singles flopten, maar het nummer Ritme van de regen uit 1963 werd een grote hit, waarvan in totaal bijna 100.000 exemplaren verkocht werden. In 1963 deed hij mee aan het songfestival in Knokke.
In juni 1963 werd zijn eerste "Rob de Nijs en the Lords fanclub" opgericht. In november 1965 gingen De Nijs en The Lords uit elkaar. Hij ging werken bij Circus Boltini. In juli 1968 trouwde hij met Elly Hesseling, zij was zijn eerste vrouw en dochter van een clubeigenaar in Bergen op Zoom. Hesseling en De Nijs huwden op 30 juli 1968 en scheidden in 1981. Het huwelijk bleef kinderloos. de Nijs ging in 1968 werken in de clubs van haar vader (Jan Hesseling) t.w. "Rob de Nijs" en "Het Wapen Van Engeland" te Bergen op Zoom.
Eind '69 kreeg hij een rol in Oebele als Bello Billy Biggelaar. Dat leverde hem in 1971 de rol van Bertram Bierenbroodspot op in de t.v. serie Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?. Deze serie liep tot 1976.
In 1970 deed hij mee aan een musical 'Salvation', en kwam hij in contact met Lennaert Nijgh. Lennaert Nijgh besluit samen met Boudewijn de Groot een aantal nummers voor De Nijs te schrijven, om zo zijn carrière weer op gang te brengen.
In mei 1973 kwam de eerste vrucht van deze samenwerking, Jan Klaassen de trompetter, in de Top 40, in september gevolgd door Zuster Ursula. Hierna volgden mindere successen met Miralle en Hé speelman. Hierna komt zijn waarschijnlijk bekendste hit uit: Malle Babbe een nummer dat Boudewijn de Groot ook zelf regelmatig zal spelen tijdens concerten. Na de albums In de uren van de middag en Kijken hoe het morgen wordt, beiden ook geproduceerd door De Groot, beëindigen de twee de samenwerking. Lennaert Nijgh blijft wel betrokken bij de carrière van De Nijs als tekstschrijver.
In 1976 werd hij door het NIPO uitgeroepen tot populairste zanger van Nederland. In 1977 kreeg hij zijn eigen special bij de VARA. In 1980 werd hij door de Hitkrant uitgeroepen populairste Nederlandse zanger.


Belinda Meuldijk en Rob De Nijs.

In december 1980 ontmoette hij Belinda Meuldijk die veel teksten voor hem zou gaan schrijven. In juli 1984 (inmiddels gescheiden van Elly) trouwde hij met haar. Dit huwelijk zou, gezien de aard hiervan, de jaren hierna een belangrijke rol gaan spelen in de roddelbladen.
In 1985 scoort hij zijn grootste hit tot dan toe. Het vredeslied Laat alles wat ademt, met een tekst van Belinda Meuldijk, stijgt tijdens de kersttijd naar de bovenste regionen, maar door het ontbreken van een Top 40 tussen kerst en nieuwjaar, blijft de plaat officieel steken op de tweede plaats. In 1996 neemt hij revanche en scoorde hij zijn eerste en enige nummer 1 hit met Banger hart, dat enkele weken op de toppositie blijft.
In 2001 wordt De Nijs onderscheiden met de Radio 2 Zendtijd Prijs. Deze prijs wordt toegekend door Conamus en Radio 2 aan een uitvoerend artiest die van blijvende betekenis is voor de Nederlandse radio. Diverse artiesten waaronder Boudewijn de Groot, Hans Vermeulen, Frédérique Spigt en Skik brengen daar live een eerbetoon aan De Nijs, door een van zijn nummers te vertolken. Enige smet is er als Freek de Jonge de carrière van De Nijs op de korrel neemt: "Welkom op het 60-jarig artiesten jubileum van Rob de Nijs. Hoewel het kan ook 70 jaar zijn".
Op 21 december 2005 werd bekend dat De Nijs en Meuldijk gaan scheiden. Volgens hun advocaat zien de twee geen toegevoegde waarde om deze samenlevingsvorm vanuit een huwelijkse staat voort te zetten.
Eind 2005 bereikt Boudewijn de Groot de eerste plaats van Radio 2's Top 2000 met het nummer Avond. Een nummer dat De Nijs in 1973 al opnam op de plaat In de uren van de middag.
In 2006 krijgt De Nijs een blessure aan zijn achillespees. Hierdoor is hij zes weken uit de roulatie.
De Nijs heeft inmiddels een nieuwe vriendin, zijn persoonlijk assistente Henriette Koetschruiter. In 2007 kondigen zij aan te gaan trouwen.
In mei 2007 neemt hij met Julien Clerc een duet op voor zijn nieuwe album Chansons. Dit album met enkel Franse liedjes verschijnt eind augustus in de winkels.
De Nijs' repertoire blijkt nog steeds volop gedraaid te worden op de diverse radiozenders getuige het feit dat hij nog steeds in de top 10 staat van meest gedraaide Nederlandstalige artiesten/groepen (8e in 2005).

Trivia:

Op 6 juni 2007 plaatst het roddelblad Privé foto's van de ernstig bevuilde villa van Belinda Meuldijk in Bosch en Duin. Voormalig echtgenoot De Nijs bekent de foto's in augustus 2006 te hebben gemaakt, maar ontkent ten stelligste het beeldmateriaal aan het weekblad te hebben geleverd. Meuldijk spande een kort geding tegen het blad aan. De rechter stelde Meuldijk in het gelijk en bepaalde dat de gegevens van de fotograaf en de verkoper van de onrechtmatig gemaakte foto’s bekend gemaakt moesten worden. Meuldijk liet toen weten dat ze die informatie openbaar zou maken.
In de uitzending van RTL Boulevard van dinsdag 13 juni 2007 wordt bekend dat belspel presentator Martijn van den Bergh de foto's aan Privé heeft geleverd. Hij bevestigt dat het verspreiden van de foto's mede op initiatief van de zanger is gebeurd. Van den Bergh was voorheen ook werkzaam bij de bladen Privé en Party. Zowel Meuldijk als De Nijs besluiten om juridische stappen tegen Van den Bergh te ondernemen.

Shania Twain (oorspronkelijke naam Eilleen Regina Edwards, 28 augustus 1965) is een Canadese zangeres.

Biografie:

Twain werd geboren in Windsor als tweede van vijf kinderen. Ze groeide op in Timmins, Ontario.
Toen Twain 2 jaar was gingen haar ouders scheiden. Haar moeder hertrouwde met Jerry Twain, een Ojibwa-indiaan. Hij adopteerde Eilleen en voedde haar op. Later nam ze zijn achternaam aan. Toen ze 21 jaar was verloor ze beide ouders door een auto-ongeluk. Ze kreeg een jongere zus en twee jongere broers (13 en 14 jaar) om voor te zorgen. Ze kocht een huis en vervulde haar zuster/moederrol totdat haar broers en zus op eigen benen kwamen te staan.

Jonge jaren:

Shania Twain begon haar carrière als country-zangeres. Shania betekent Ik ben onderweg/op weg in de taal van de Ojibwa-indianen. Ze ging inderdaad al vroeg op weg, want vanaf haar achtste jaar trad ze op in allerlei clubs, gemeenschapshuizen en voor radiostations. Vader en moeder Twain leefden in uiterste armoede en verkeerden niet in de luxe om haar kinderjaren met spelen te vullen. Soms werd ze om 1 uur 's nachts van haar bed gelicht om enkele songs te zingen in één of andere club, want op haar leeftijd mocht ze niet in zo'n club komen. Vanaf 1 uur werd er geen drank meer geschonken. Diezelfde harde jeugd leerde haar ook de houthakkersvaardigheden zoals het omgaan met een bijl en kettingzaag.

Eerste opname:

Door haar manager kwam Shania Twain in contact met Norro Wilson en Buddy Canon van Mercury Records. De door haar opgenomen demo was redelijk overtuigend en leidde rechtstreeks tot de verschijning van haar eerste album in 1993. Haar eerste album kende weinig succes. In datzelfde jaar ontmoette ze Robert John "Mutt" Lange, onder andere de producer van Bryan Adams. Samen met hem schreef ze verschillende nummers voor haar tweede album "The woman in me".

Doorbraak:

Na haar huwelijk met rock-producer Robert John "Mutt" Lange ging ze meer in de richting van de popmuziek. Haar tweede album The woman in me was een schot in de roos (wereldwijd 12 miljoen verkochte exemplaren). Het zorgde voor verschillende nummer 1-hits in de VS en Canada. Ze ontving hiervoor in 1996 een Grammy. Haar derde album Come on over verkocht nog beter (36 miljoen exemplaren) en was dé grote doorbraak in 1997. Het is het vijfde best verkochte album aller tijden. In Nederland stond het album tussen 1998 en 2000 132 weken in de Album Top 100, waarmee het op twee na het langst genoteerde album aller tijden (aan één stuk) in de lijst is. Het was de grote doorbraak met hits als "You're still the one", "That don't impress me much" en "Man! I feel like a woman!".
In 2001 schonk ze het leven aan een zoon Eja (spreek uit Asia) en verhuisde ze naar Zwitserland, nabij Montreux. In 2002 kwam ze met een nieuw album (Up), dat in verschillende edities uitgebracht werd. In 2004 werd er een greatest hits-album gelanceerd en heeft Shania Twain samen met haar man een ranch (met schapen) gekocht in Nieuw-Zeeland. De ranch ligt bij Lake Wanaka. Het echtpaar wil hier met name tijdens vakanties verblijven.

Nieuwe plannen:

Eind 2006 heeft Shania haar riante Chateau "de Sully" in La Tour-de-Peilz verkocht. Ze heeft een aantal kilometer verderop in Corseaux (eveneens aan het meer van Genève) een kleiner huis gekocht en blijft met haar man en zoontje Eja in Zwitserland wonen. Als reden voor de verkoop worden rust, privacy en de zo door Shania geliefde paardensport genoemd. Tijdens de Academy of Country Music Awards (mei 2007) in Las Vegas (waar Shania aanwezig was) werd haar gevraagd naar de plannen van een geheel nieuw album. Eerder werd er gemeld dat een nieuwe cd in november 2006 zou uitkomen. Shania zelf kondigde aan dat ze momenteel werkt aan nieuwe nummers, maar dat fans tot begin 2008 geen nieuw materiaal kunnnen verwachten.

Ik ging vandaag boodschappen doen in de supermarkt.
Bij de boodschappenkarretjes stond een man verkleed als de Kerstman...
tenminste dat veronderstelde ik.

Na wat onderzoekende vragen van mijn kant,
bleek dat ik stond te praten met de echte Kerstman!

"Kerstman," zei ik, "Realiseer u zich dat er heel wat onechte Kerstmannen rondlopen?
Mensen verkleed in Kerstmannenpakken die proberen geld bijeen te krijgen vanwege uw succes?
Waar gaat het naar toe in deze wereld?"

De Kerstman lachte en streek over zijn baard.
"Ik ben blij als mensen dat doen wegens de juiste redenen.
Ik heb begrepen dat tijdens de laatste Kerstmis
in Londen 200 mensen zich hadden verkleed als Kerstman.
Ik weet zeker dat ze weten wat ze doen."

"Maar ik heb gehoord dat er speciale Kerstmannenscholen zijn
waar gewone mensen worden getraind om te zijn zoals u," hield ik vol.

"Ja, daar heb ik over gelezen," zei de Kerstman.
Mensen plakken een valse baard aan,
verkleden zich in rode kostuums.
Stoppen kussens onder hun verkleedpak om ze dikker te doen lijken.
Lopen vervolgens rond met een vrolijk gezicht en oefenen het roepen van 'Ho Ho Ho.'
Het klinkt als pure pret!"

De Kerstman pauzeerde, keek wat rond, bijna schrikachtig
en vervolgde toen met een gedempte stem:
"In werkelijkheid, mijn baan is helemaal niet zo leuk.
We werken het hele jaar hard om kadootjes te maken voor kleine kinderen
om hun Kerstfeest zo blij mogelijk te maken.
Ik doe mijn uiterste best om de juiste kadootjes bij de juiste kinderen te krijgen.
Maar zij krijgen ze niet altijd.
Dat is niet mijn schuld! Het is een grote zorg.
Een beetje verwonderd vroeg ik:
"Maar kadootjes geven met Kerstmis is toch zeker ontzettend leuk?"

"Het probleem is," legde de Kerstman uit, "veel kinderen wonen niet meer thuis.
En in het bijzonder...zij wonen niet meer met hun vaders (moeders) samen.
Ik lever de kadootjes af, maar de kinderen zijn er gewoon niet.
Elk jaar in januari krijg ik duizenden brieven van kinderen
die vragen wat er met hun kadootjes is gebeurd
en waarom zij met Kerstmis hun vaders (moeders) niet mochten zien.
Het is allemaal erg deprimerend.
Je zou mijn baan niet willen hebben, geloof me... Maar het is nu eenmaal de tijd van opgewektheid en vreugde.
Hier, neem een lolly."

"Dankjewel Kerstman," zei ik, "Fijne Kerst."

"En een fijne Kerst voor jou ook," zei de Kerstman treurig.

Verbeeldde ik het me
of zag ik werkelijk een traan rollen over de wang van de Kerstman, richting zijn baard?
Ik wachtte niet af of dat werkelijk zo was.
Ik pakte mijn boodschappen en liep richting de auto



Ik vond dat zo zielig
dat ik het niet kon laten
om dit op mijn blogje te zetten.
Groetjes, Hugo.