Naar de inhoud

1.Op de vlucht voor je zelf...

akke.beakke.be
don't judge me by my outside, try to understand my inside....

Archief

Weer een afscheid.

Leuke dag vandaag, maar met een rare ondertoon. Ik schrik er eigenlijk zelf van. Het is ondertussen al enige tijd geleden. Tijd gaat snel, life goes on. De ene week zitten we nog te lachen en plezier te maken. Een week later krijg ik te horen dat je er niet meer bent.

Mokerslag. De hele wereld stort in, en het liefst wil je gewoon mee instorten om alles te vergeten. Eén vraag, waarom? Geen antwoord. Enkel nog herinneringen.

Niemand, buiten de familie, om er mee over te praten. Ik begrijp ze wel. Ze weten nu eenmaal niet hoe op zoiets te reageren. Lachmasker opzetten en verdergaan terwijl het je eigenlijk geen zier meer kan schelen laat staan interesseert.

Gelukkig zijn die donkere wolken ondertussen weggetrokken, maar diezelfde vragen blijven nog steeds regelmatig door m'n hoofd spoken.

Je laatste woorden tegen mij, "hou je goed". Wel kerel, ik doe mijn best.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door chico om 12:07 Reageer op dit bericht

Een overweging...

Zou het ons helpen
indien wij een ander
De kans zouden geven
te spreken

Van liefde van pijn
van vreugde,verdriet
Respect voor wat zij willen
delen

Wij luisteren soms weinig
en spreken teveel
De angst voor ’t verhaal
van een ander

Het zou maar eens
zomaar opeens,
Zo veel te dichtbij
ons gevoel kunnen komen.

Het zou zoveel goed doen
niet luisteren naar woorden
Maar voor één keer te lezen
welk gevoel er achter woorden zit…

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door chico om 15:41 Reageer op dit bericht

Naar Pasen toe!

De traditie van de paaseieren. Als symbool van de vruchtbaarheid kon het niet anders dan dat het ei hoog aangeslagen werd. Het is een fascinerend iets dat ook de vier elementen symboliseert;
de schaal staat voor de aarde, het membraan voor de lucht, het eiwit voor het water en de dooier voor het vuur.

Van de middeleeuwen tot nu is de traditie van de Paaseieren geëvolueerd en de hedendaagse jongeren zien er vaak niets meer in dan een heerlijk snoepje.

De chocoladen eieren bestaan nog niet zolang. Het is pas laat, nl. in de 18de eeuw, in Frankrijk, dat men er toekwam verse eieren te ledigen en ze op te vullen met chocolade. Later werden gietvormen gemaakt en werden chocoladen eieren in allerlei maten gemaakt en verspreid.

Vandaag de dag nog vinden ouders en grootouders, geholpen door de klokken van Rome, een duivels plezier in het verbergen van Paaseieren in de tuin. Of nemen ze in de stad deel aan de eierenjachten die georganiseerd worden door verenigingen en handelaars.

Men kan zich terecht afvragen wat het verband is tussen een religieus feest als Pasen, dat de verrijzenis van Christus gedenkt, en een zoektocht naar chocoladen eieren. Wel, men mag niet vergeten dat het feest van Pasen in de periode valt van de lente-equinox(rond het begin van de lente). Dat is natuurlijk de periode dat de natuur terug tot leven komt. Niet eigenaardig dus dat het ei, net als bij de antieke Egyptenaren, ook bij ons een symbool van vernieuwing werd.

In onze contreien was het vroeger verboden van tijdens de vasten, de veertig dagen voor Pasen, eieren te eten. De boeren bleven dus met heel wat eieren zitten. Daarom namen ze vanaf de middeleeuwen de gewoonte aan eieren te versieren. De traditie van gekleurde eieren is vandaag nog steeds sterk aanwezig in landen als Rusland en de Oekraïne.

We zijn er niet meer over verwonderd rond Pasen chocoladen hazen in de winkels te zien liggen of Paashazen te zien opduiken in Amerikaanse films. Deze traditie is eigenlijk van Duitse oorsprong. Aan de overkant van de Rijn dacht men dat het de beurt was aan de hazen om de eieren uit te broeden.
Vreemd, niet?

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door chico om 19:09 Reageer op dit bericht

Ontspannen!

Een goed gesprek gisteren was al een eerste stap om vandaag eens goed te ontspannen. Toch dacht ik vandaag eens te gaan wandelen. Volgens sommigen is wandelen trouwens het opzoeken van betaald vrouwelijk gezelschap. Ikzelf had nog nooit van die term gehoord. Toch om dubbelzinnigheden te vermijden, laat het duidelijk zijn dat het om een echte wandeling te voet gaat.

Dat is het grote voordeel van op den boerenbuiten te wonen. Er is geen klop te doen en zero uitgangsleven, maar de omgeving is wel ideaal om tot rust te komen. Tot mijn grote ontsteltenis was het echter aan het sneeuwen. Ik word niet graag nat. Ik heb mij dan maar een lange douche in de plaats genomen, dat werkt ook verfrissender.

Morgen haal ik misschien toch maar weer mijn scherpe pen boven. Al weet ik nog geen onderwerp. Eigenlijk kan ik een oproep lanceren onder het motto "U vraagt, ik draai". Geef mij een uitdaging! Benieuwd of ik reactie krijg...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door chico om 15:06 Reageer op dit bericht

Meer van 1.Op de vlucht voor je zelf...

↑ Terug naar de berichten