1.Op de vlucht voor je zelf...

Woensdag 5 oktober 2005

Roddelen

Een boer die allerlei roddelpraat over iedereen vertelde kreeg spijt en vroeg aan de pastoor hoe hij boete kon doen. Verzamel een zak vol kippenveren, ga daarmee het hele dorp door en leg op ieder erf bij elke deur een veer. De boer deed wat hem was opgedragen en vroeg aan de pastoor of hij daarmee genoeg had gedaan. Nee, nog niet, zei de pastoor, nu moet je een zak nemen, langs al die huizen gaan en elke veer die je er hebt neergelegd weer oppakken en verzamelen. Maar dat is toch een onmogelijke opgave, protesteerde de boer. De meeste veren zijn al lang door de wind weggeblazen. Toen antwoordde de pastoor, zo is het nu ook met jouw roddelpraatjes. Je spreekt ze zo gemakkelijk uit, maar hoezeer je het ook probeert, terughalen kun je ze niet.

Geschreven door chico om 00:06 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 september 2005

Het verschil.

Op een middag kwam een man thuis van zijn werk en vond er totale chaos in zijn huis. Zijn drie kinderen waren buiten, nog steeds in pyjama's, spelend met modder en lege dozen, en overal slingerden lege verpakkingen rond. De deur van de auto van zijn vrouw was open, net zoals de voordeur van het huis.

Toen hij naar binnen ging vond hij een nog grotere rotzooi. Een lamp was omgevallen, en het kleed lag opgeduwd tegen de muur. In de woonkamer stond de televisie hard aan met daarop het tekenfilmkanaal. Verder slingerden overal speelgoed en verschillende kledingstukken rond. In de keuken, stonden op het aanrecht en gootsteen overal borden, resten van het ontbijt lagen op het aanrechtblad, er lag hondevoer op de grond, een kapot glas lag onder de tafel, een klein hoopje zand lag bij de achterdeur. Hij ging snel naar boven, over speelgoed en nog meer kledingstukken heenstappend, op zoek naar zijn vrouw.

Hij was bezorgd dat ze ziek zou zijn of dat er iets ernstigs gebeurd was. Hij vond haar liggend in de slaapkamer, nog opgekruld in bed in haar pyjama terwijl ze een boek las. Ze keek naar hem op, glimlachte, en vroeg hoe zijn dag was.

Hij keek haar verwilderd aan en vroeg: "Wat is hier vandaag gebeurd?"

Ze glimlachte opnieuw en antwoordde: "Weet je hoe je iedere dag als je van je werk thuiskomt aan me vraagt wat ik die dag gedaan heb?"

"Ja", was zijn ongelovige antwoord. Ze antwoordde:

"Nou, vandaag heb ik het niet gedaan."

Geschreven door chico om 21:55 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 29 september 2005

Mopje.

Een man komt van zijn werk thuis en ziet een paar koffers staan.
"Waar denkt jij dat je heengaat,"vraagt hij zijn vrouw.
"Ik ga naar Amsterdam. Als vrouw krijg je daar 75euro per keer als je een man een "pleziertje" doet.
Nou, en toen dacht ik bij mezelf: als ik het voor jou gratis doe, kan ik me er ook voor laten betalen.!
De man bedenkt zich geen moment,rent naar boven en komt binnen 5 minuten met een gepakte koffer terug.
"Wat is hiervan de bedoeling?" vraagt de vrouw.
"Nou zegt de man,"ik wil wel eens zien hoe jij rondkomt met 150euro per jaar."

Geschreven door chico om 14:29 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 28 september 2005

Uitstapje naar Spanje?

Volkssterrenwacht “URANIA” Ringvormige verduisteringen Een mooi verschijnsel, maar het wordt niet donker en er verschijnt geen corona. De maan is bij deze verduisteringen te klein om de zon af te dekken. Het resultaat is een heldere ring van licht aan de hemel.

3 oktober 2005: Portugal, Spanje, Afrika, Indische Oceaan
maximale duur: 4:32
maximale breedte zichtbaarheidsgordel: 162 km
Zie de kaart gemaakt door Fred Espenak met het pad over Portugal, Spanje en Noord-Afrika
Eclipsreis: 6 daagse reis naar Madrid, circa 300 euro op basis van een tweepersoonskamer in een eenvoudig hotel, inclusief vlucht.

Nadere informatie: marion.iris@zonnet.nl. of op http://www.urania.be/

Adres:

Jozef Mattheessensstraat 60
B-2540 Hove (België)

Coördinaten: 4°27'57" OL
51°08'41" NB
(21 m hoogte, 40cm Cassegrain 29 m)
Telefoon: 03/455.24.93

Geschreven door chico om 22:03 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 september 2005

Muisoptie.

Er heerst een muizenplaag in het restaurant. Niets vermoedend nuttigen de klanten hun maaltje, terwijl hier en daar ongemerkt een muisje wordt verjaagd. Vangen is op een dergelijk moment iets te riskant voor het klantbehoud.
Deze plaag wordt niet alleen bestreden door de plaatselijke ongediertebestrijding, maar ook door sommige personeelsleden. Deze lieden hanteren de doodtrap, doodgooi, of ook wel genoemd: de ‘doodpestmethode’.
Weer anders dus dan de ongedierte-bestrijdingsdienst gebruikt. Meestal zijn deze ingehuurde methodes ook niet zo prettig voor het muizenvolk. Moet het prettig zijn dan? Ja, waarom niet?.
Even op het Www gekeken bij eco- methodes:
Wel, de meeste middelen bestaan uit stoffen om de muizen te vergiftigen, ik neem aan, dat daar een flinke buikpijn aan vooraf gaat. Maar kijk eens aan, ook een gifvrij middel is aan het bestand toegevoegd. En nog wel zeer aantrekkelijk voor de diertjes. Ach zo aardig. Lokmiddel staat erbij, muizenliefhebbers? Toch een beetje diervriendelijkheid?
Helaas, het blijkt een val; gewoon een galgemaal, voordat je je muizennekje breekt, jawel: in de val. Dit middel verhoogt de vangkans met 150% staat er nog. Ja, dat maakt dit middel natuurlijk niet alleen onweerstaanbaar voor muizen; elke keer dat je het gebruikt, zomaar een halve muis erbij! En deze dan: muizenlijm.
Door de lijm op een stuk karton te smeren vangt men de muis snel en gifvrij: pure horror. Mijn zoektocht naar een prettiger manier, leek een wanhoopsdaad. Leek, want lees wat ik vond: de Vinkat! Een val, waarmee je tien tot vijftien muizen per keer kunt vangen, om daarna ín hét bós wéér vríj té láten!

Lijkt me een prima idee voor een personeelsuitje…

Geschreven door chico om 13:41 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 september 2005

Open ogen

Rechts, links, links, rechts, rechts, rechts; het ritme van de perrons tussen begin- en eindpunt. Hasselt-Oostende, Oostende-Hasselt. Ruim zeven jaar inmiddels trek ik aan het landschap van dit traject voorbij. Zowel op heen- als terugweg rijd ik bij voorkeur vooruit aan de rechterraamkant. Beide zijden van het spoor heb ik ongeveer even vaak bekeken door deze - in eerste instantie onbewuste en later bewuste - reiswijze. Ik ken dan ook elke bocht en schommeling, elke akker en elektriciteitsmast, elke fabriek en boerderij, elke rivier en spoorwegovergang. Ik weet wanneer de trein overhelt, hoeveel minuten er tussen Schulen en Aarschot liggen, waar haver naast bieten wordt verbouwd en meer. Ik zit weer in de trein, we zijn net uit Diest vertrokken. Mijn ogen volgen de lijn die de lucht van het weiland scheidt. Deze rechte lijn kromt of stokt af en toe doordat mijn blik naar iets anders schiet of blijft hangen. Deze keer stokt hij ook, zo erg dat ik mij half omdraai om te zien of het klopt wat ik dacht te zien. Een fabriek? Een evenementenhal? In de verte aan de horizon zie ik voor het eerst in zeven jaar een gebouw, lomp, rechthoekig. Staat het er pas of heb ik al die keren net weggekeken terwijl de trein passeerde? Het valt toch zeker op in dit landschap van weilanden, landweggetjes en slootjes. Het gebouw op zich is niets bijzonders, maar het effect van een ontdekking als deze wel. Af en toe gebeurt het dat ik in een overbekende omgeving wordt verwonderd door iets wat daar een seconde geleden lijkt te zijn toegevoegd. Alsof ik me in een decor begeef waar plotseling iets wordt verzet. De wereld verandert met mijn blik. Alsof ik voor het eerst kijk. Nee, alsof ik voor het eerst zie. Blijkbaar heb ik al die andere keren gekeken in plaats van gezien. In ieder geval wat betreft dat ene object; de fabriek, dat ornamentje op het huis tegenover de tramhalte, het standbeeld middenin de stad. Kijken en zien, synoniemen van elkaar volgens de Van Dale. Toch zijn hun betekenissen volgens dezelfde Van Dale veelzeggend verschillend. Kijken denoteert onder andere 'de ogen geopend hebben', zien kan worden uitgelegd met 'opmerken', 'aantreffen', 'leren kennen', 'beleven' en 'beschouwen'. Vandaar dat mijn sporadische ontdekkingen zo'n bijzondere uitwerking hebben. Mijn geopende ogen zijn voor even veranderd in belevende ogen.

Geschreven door chico om 23:10 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 september 2005

Het verhaal van de steenhouwer

Er was eens een man die stenen hakte uit een rots. Hij vond zijn werk veel te zwaar en droomde dat hij rijk was, en plotseling was hij rijk. Op een dag stond hij langs de weg toen er een koning voorbij kwam in een prachtige koets. Was ik maar koning dacht hij ontevreden, dat zou nog mooier zijn, en plotseling was hij koning. Met veel ruiters en paarden reed hij in een gouden koets door zijn rijk. Maar de koning begon te klagen over de hete zon, die in zijn gezicht schroeide. Ontevreden als hij was zuchtte hij en dacht, was ik maar de zon. En zie onmiddellijk was hij de zon en strooide hij zijn gouden stralen over de aarde. Totdat er een wolk kwam die zijn stralen tegenhield. Ik wou dat ik zo machtig was als die wolk, dacht hij ontevreden. En zo werd hij een wolk en kon hij de stralen van de zon tegenhouden. De wolk viel in grote druppels naar de aarde en het water stroomde woest over het land, alleen een rots bleek machtiger dan het water. Toen werd hij kwaad omdat de rots nog sterker was en wilde hij liever een rots zijn, en ook dit gebeurde. Toen kwam er een man met een scherpe beitel en grote hamer en hakte in de rots om er stenen van te maken. Toen dacht de rots, was ik maar weer die steenhouwer. Het gebeurde en vanaf dat moment deed de man elke dag zijn zware werk en was tevreden.

Geschreven door chico om 23:20 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 september 2005

Aan het werk.

Traag gaan de ideeën door mijn hoofd
doeleinde verschillend en doorgetrokken lijnen trek ik met penceel
kleuren fungeren als ruimtelijke vlekken worden objecten
realiseren de dieptes van het perspectief met lijnen te veel

Traag gaan de ideeën door mijn hoofd
uren aan een stuk verander ik in mijn hoofd en op papier
de lijnen dik en dun bepalend voor kwaliteit de illusie
de weg ingeslagen die mij dunkt, er is geen één manier

Nog trager gaan de ideeën door mijn hoofd
vastpakken doe ik en laat ze poseren in de donkerte van mijn geest
dood maar toch levend terwijl niet eens bestaand
het is fijn nu te weten dat je kunt zien dat ik weer bezig ben geweest

Geschreven door chico om 00:35 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 21 september 2005

Gedicht

Het water.

Geboren waterteken
het water geeft mij rust
en als het leven tegenzit
verlang ik naar de kust

alleen zijn bij het water
is wat ik soms erg mis
het water geeft me kracht
ik ben een echte vis.

Geschreven door chico om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 19 september 2005

Een beetje fauna.

Ze hangen weer met tientallen aan de struiken in de tuin.
De ene is al wat dikker dan de andere,
maar allemaal hebben ze hun web geweven tussen de takken.
Als je er geen erg in hebt,
wandel je zo in de kleverige draden die ze gebruiken om te reizen:
hun vliegroutes.
Vliegdraden, gesponnen van de ene kant
van de tuin naar de andere,
met een tussenstop ergens op een blad.
Als het mistig weer is, kan je ze zien hangen,
maar later krijg je zeker zo'n kleverige spinsel tegen je gezicht,
armen, benen....En dan die goed gevulde webben.
Vliegjes ingesponnen, langpootmuggen spartelend voor hun leven
terwijl een spin in een sprintje er op af komt.
Soms kan je niet anders dan een web vernietigen
omdat het net voor de opening naar een ander deel van de tuin hangt,
maar de volgende dag hangt het er weer.
Ze geven niet op die spinnen in onze tuin.
Hardnekkig blijven ze aan het werk :
spinnen, spinnen, spinnen...
en dan ga ik het nog niet hebben over die enorme hoogpotige zwart harige exemplaren
die in sneltempo over de vloeren en muren van onze huiskamers lopen...

Geschreven door chico om 16:01 2 reacties Reageer op dit bericht

Archief