Archief

 12. Nisa – Alegrete (Portalegre)

 

  

Tijdens het ontbijt in de bovenzaal van het hotel, volgen we op de alom tegenwoordige TV de weersvooruitzichten. Ze beloven ons een koude grijze dag met in de namiddag mogelijk veel regen. Stukken minder dan de mooie dag van gisteren. Ach, we zien wel, we zijn niet van suiker…..Naast ons zit er een Duitse stapper, een grootsprakerige betweter, waar we geen aandacht aan schenken. Terwijl wij onze dagrit voor vandaag bespreken, blijft hij ons maar bestoken met zijn gekakel. Wat een vervelende vent! Hopelijk zijn niet alle Duitsers zoals hij.

 

 

 

De eerder voorziene rit naar Portalegre bedraagt slechts 41km…..we kunnen gerust enkele bekende dorpen meegraaien. We schatten dat onze rit zo’n 60km zal bedragen………..

 

Om 9h15 vertrekken we uit dit verrassend mooie plattelandsdorp Nisa. We volgen de weg naar de “Barragem Pavoa”(richting stuwdam). Het is een eenzame weg helemaal voor ons alleen, met een mooi bloemenlandschap. De hoogteverschillen zijn verwaarloosbaar, we vliegen vooruit bij dit nochtans koude (11C) en grijze klimaat.

 

 

 

In de Norte Alentejano, dicht bij de Spaans-Portugese grens, ligt op bijna iedere heuveltop, een verstekt stadje. Het is alsof de tijd sinds de Middeleeuwen heeft stilgestaan. We naderen het charmante Castelo de Vide, het stadje ligt

op een hoogte van 575 m tegen een helling van de Serra de São Mamede. Praça Dom Pedro is het middelpunt, een groot plein met oude gebouwen. Er is hier ook een Juderia, een wijk met vroeger de grootste joodse gemeenschap van Portugal. We rijden door smalle kronkelende en hellende steegjes.

 

 

 

Boven het stadje ligt het gereconstrueerde Castelo de São Roque. Het is te fris om daar naar toe te rijden, we duiken liever onder in een warme bar en nemen een koffie. Deze opwarming doet deugd …….Van Castelo de Vide rijden we via een rustige vlakke weg omzoomd door prachtige essen naar Portagem.

 

 

We nemen de afslag naar Marvão. We zien hoog boven ons het versterkte arendsnest liggen. We moeten over een afstand van 5km 260m klimmen langs een voortdurend kronkelende weg.

Hugo zet zich op kop en is vast van plan als eerste boven te komen…..Pol en Bob kunnen volgen, maar in de voorlaatste bocht sprint hij na enkele hardere trappen toch weg en komt licht afgescheiden boven. We moeten hem bewonderen onze ouderdom deken. Wat een verschil met verleden jaar, zijn intensieve trainingen hebben hem weer de bolletjes trui opgeleverd.

Gedurende de beklimming worden we plots luidruchtig aangemoedigd. Onze Nederlandse vrienden van gisteren rijden met hun auto roepend en toeterend naar beneden. Dat doet deugd vrienden……….

Rond het versterkte dorp Marvão ligt een enorme versterkte muur die aansluit op de rotsen. Via de poort rijden we naar een doolhof van gladde hellende steegjes. We laten onze fietsen achter bij een restaurant, vanaf hier is rijden onmogelijk. Hoger op komen we bij een mooi verzorgd park, nog ietsjes verder zijn we bij de torens van het kasteel. Het uitzicht is fabelachtig……….We vrezen echter dat het niet lang meer zal duren, donkere regenwolken komen op ons af. Het begint te motregenen en we trachten in het restaurant aan een middagmaal te geraken. We zijn niet de enigen die er zo over denken……….en moeten geduld hebben.

 

           

 

 

 

 

 

 

Om 15h00 donderen we met grote snelheid naar beneden. In het gehucht Portagem, waar ik op mijn maatjes wacht, doe ik een telefoontje naar het thuisfront. Algemene blijdschap bij de vrouwtjes, die elkaar regelmatig ontmoeten. Na een korte rustpauze nemen we een klein weggetje naar Porto da Esopada en rijden op korte afstand voorbij de Pico de São de Mamede. De korte nijdige hellingen maken dat we heel traag vorderen. We zijn maar enkele kilometer meer vóór Portalegre in de Serra de São de Mamede, als we kompleet onze weg kwijt zijn. “Portalegre” wordt op een kruispunt naar verschillende richtingen aangegeven. Wanneer we de weg vragen krijgen wij, ongelofelijk maar waar, de uitleg opnieuw in het Nederlands. Wat een toeval dat we juist hier, een Hollands kunstenaarsechtpaar bij hun kleurig huis, zomaar tegen het lijf lopen. De man en de vrouw zijn een ware spraakwaterval, ze leggen alles heel gedetailleerd uit….zodat we uiteindelijk niet meer weten of we nu links, rechts of rechtdoor moeten. Het is rechtsaf, een bijna onmogelijk te fietsen helling op. Het echtpaar blijft ons nog een hele tijd aanmoedigen. Bij de eerste huizen van de stad Portalegre komen we op een hoofdweg. Plots begint het hard te regenen……Onder onze capes sukkelen we de stad binnen.

 

       

 

We moeten op zoek naar een hotel. Een gedienstige man wil ons vergezellen door een wirwar van straatjes naar het “Pensoa Nova”. We moeten aanbellen, na enkele minuten komt de hotelbaas uit een verderop gelegen woning. Alle kamers zijn bezet en gezien het vandaag een Portugese en plaatselijke feestdag is, zijn alle beschikbare hotelkamers in de stad bezet. Wat nu? Robert meent zich te herinneren dat wij een “ Poste de Turismo” voorbij gestapt zijn. Inderdaad 2minuten later staan we druipnat in het lokaaltje. De juffrouw bevestigt ons wat we al wisten, noch in de stad, noch erbuiten is er ook maar één kamer vrij. En toch misschien kan ze om 18h00 nog plaatsen versieren in de jeugdherberg. We blijven nog 1/4h geduldig wachten. Het regent pijpenstelen. Na wat telefoontjes, moet de señorita ons teleurstellen, ook de “Pousada de Juventude” (jeugdherberg) is volzet. Na wat aandringen, kan ik het meisje toch overtuigen om ook buiten de stad, eventueel bij particulieren onderdak te zoeken. Ze doet wat zoekwerk op haar PC, telefoneert enkele keren en ja wat uitbundig schrijft ze een adres op een kaartje. ’t Is dat of niks beweert ze, ze heeft voor ons 15km verder in Alegrete op een Quinta slaapplaats gevonden…wel aan 75€ per kamer. We hebben geen andere keuze en staan te trappelen om te vertrekken. Het wordt nog een moeilijke explicatie om ons de weg uit te leggen…We moeten een grote baan op, richting Arronches en dan ergens(?) ze weet niet precies waar, links afslaan. Als we willen vertrekken is het onmogelijk, de regen valt met bakken uit de hemel en ’t water stroomt door de straatjes. We blijven geduldig wachten in het portaal. Na een poosje wagen we het erop. We zijn goed ingepakt, maar dat is ten koste van de zichtbaarheid en heel gevaarlijk. Even buiten het centrum wil ik zekerheid over de juistheid van de weg welke we volgen. Ik houd een auto tegen, en krijg bevestiging dat we rechtdoor moeten. We zetten een waaier op en stuiven vooruit op de pechstrook van de expresweg. Tot we plots een rondpunt voorbij suizen……..wil ik mijn kaart raadplegen. Pol en Robert hebben niets opgemerkt en blijven doordrammen. Ja, hoor we moeten linksaf richting Caia. Net voordat onze vrienden over een helling uit het oog verdwijnen, beseft Robert dat er geen aflossing komt en kijkt achterom. Wat teleurgesteld komen Pol en Robert, die al meer dan 1km verder zijn, terug. Gelukkig kunnen we de capes opbergen, het heeft eindelijk opgehouden met regenen. In Caia vragen we de weg in een bar………met veel zwier worden we de helling op gestuurd. En…………..’t is niet van de poes, moet dit nu nog, na al die ellende? Enkele minuten later vliegen we door het centrum van Alegrete. 

 

 

We worden enkele haarspeldbochten hogerop gestuurd. Uiteindelijk hebben we onze overnachtingplaats gevonden. 20h00, we hebben 85km op ons tellertje staan. We worden hartelijk ontvangen door de señor en de señora in “Quinta Castanheiro da Penha” een prachtig domein. Het lijken aristocraten te zijn. Ze spreken wat Frans en Engels en zijn om ons heel bezorgd. We krijgen onmiddellijk onze kamers en kunnen gelukkig een warme douche nemen en onze klederen wassen. De verwarming zal alles wel weer droog maken. Ondertussen heeft de heer des huizes een restaurant opgebeld in het dorp, waar wij nog een stevig souper kunnen nemen.

     

  

     

Nadat we ons wat opgekrikt hebben, willen we zo vlug mogelijk aan eten geraken. Als we, na de steile afdaling het dorpje binnenvliegen worden we opgewacht door de chef Antonio van “Restaurante O Joäo”. We worden op en top verwend en beleven nog een mooie avond. Moe, maar voldaan geraken we om 23h00 onder de dekens…….en vallen onmiddellijk in slaap. Wat een belevenis!!!!

 

Start:               Nisa        9h15

Aankomst       Alegrete20h00

Afstand                  85km

Totale km:            620km

Weer:          Veel regen en koud

 

13. Alegrete - Elvas

 

De Quinta is een waar paradijs van rust. Na onze natte belevenissen van gisteren hebben we gelukkig prima geslapen. Onze kledij is mooi droog. De zon piept door de raamluiken, heerlijk. Oh la la, als ik op het kamerterras stap is het nog heel fris en alles is door en door nat………Wat krijgen we vandaag?

 

     

 

8h30, de broers Watelle zitten al in het salon aan de rijkelijk gevulde ontbijttafel. De gastvrouw doet haar uiterste best om het ons zo aangenaam mogelijk te maken. We krijgen een feestelijk maal, met werkelijk alles erop en eraan. We zullen de eerste uren geen honger hebben.

 

Nadat we onze fietsen hebben geladen en afgerekend, wil madam ons toch nog haar prachtige “Quinta Castanheiro da Penha” tonen. Ze heeft 7 ruime kamers, en in de tuin nog een Casa de Pendra (zelfstandig huisje), een openlucht zwembad, een paardenfokkerij en manege. Zo ver je maar kan kijken behoort alles tot de Quinta, op het terrein staan hoofdzakelijk kastanje bomen.

 

 

De gastvrouw neemt ons nog maar eens mee naar haar privé museum, op de dakverdieping van de woning. We krijgen uitleg over alle stukken die te kijk staan. We maken haar duidelijk dat we nog in Nisa willen geraken. We krijgen nog enkele hoteladressen, maken wat foto’s en starten onze 10°dag. Op deze Quinta je vakantie doorbrengen is een echt festijn.

 

 

De eerste kilometers blijven we op een plateau in de bossen rijden de “Vale de Cavalos”. Onze route flirt een hele tijd met de Rio Cala, we volgen deze rivier tot Arronches. Dit stadje is een oude Romeinse nederzetting, we zijn niet ver van de Spaanse grens zowat ter hoogte van Mérida. De mooie Spaanse stad waar Pol en ikzelf goede herinneringen aan hebben, van in de tijd dat we de Zilverroute reden. Al vlug fietsen we opnieuw in de weidse natuur.

 

 

De weg is lichtgolvend en overal zien we ooievaars, maar ook heel wat koereigers. Het wordt van langsom grijzer, straks weer regen zeker? Juist als we het dorpje San Eulalia bereiken zijn ze er daar mee, met de nattigheid. We kunnen gelukkig schuilen in een uitnodigend Café-restaurant.

We kunnen aperitieven, het blijft maar regenen dus besluiten we hier ook te middagmalen. De Señora maakt een smakelijke “bocadillo con tortilla”. Met een rood wijntje, heerlijk zeg! Als dessert nemen we koffie met een gebakje………

 

Om 13h30, heeft het nog steeds niet opgehouden met regenen. Allé, capes aandoen en in het gelid pletsen we door de grote waterplassen het troosteloos natte dorp uit. Om 15h00 staan we aan de Aqueducto de Amoreira. We zijn doornat en hopen hier aan de stadsrand heel vlug een slaapplaats te vinden. Terwijl ik naar de adressen zoek, stapt Pol het gebouw waar we wat schuilen binnen…….het is toevallig een Hotel! Iets later komt hij beteuterd buiten………de hotelbaas is niet gesteld op natte fietsers en wil hem geen kamers verhuren.

 

 

Iets verder bemerken we nog een Hotel. We haasten ons daar naartoe en een paar minuten later hebben we 2 kamers. Er is wel een klein probleempje…..morgenvroeg kunnen we hier niet ontbijten en er zal niemand aanwezig zijn. We vinden dit helemaal niet erg….De hotelbaas geeft ons ook de sleutel van de fietsenberging en de naastliggende toegangspoort. Uit dank beloven we hem vanavond in zijn restaurant te souperen. Na ons gebruikelijke was- en plasbeurtje willen we de stad verkennen. De weergoden zijn ons gunstig gezind…Het heeft zowaar opgehouden met regenen!

 

 

 

Elvas wordt omringd door dubbele stadswallen, compleet met grachten en stervormige bastions. We moeten door de Portas de Esquira wandelen en over een ophaalbrug. De automobilisten doen hier wat ongeduldig omdat ze door een smalle tunnel moeten rijden, terwijl wij wat foto’s willen maken. Er is een tweede poort tussen de muurtorens en de omwalling, een gevaarlijke situatie voor ons als zwakke weggebruikers

Vanaf dit punt hebben we een prachtig uitzicht op het enorme aquaduct dat hier na zeven kilometer zigzaggend de stad bereikt. Aan het 33 meter hoge gevaarte met meer dan 800 bogen is langer dan een eeuw gewerkt. Het is echter nog steeds in gebruik!

 

  

Het centrale plein met de kathedraal heet ook in Elvas de Praça da Republica. Iets achter de kathedraal ligt het schitterende Largo de Santa Clara, omringd door herenhuizen en een kerk. Op dit miniplein staat een “pelourinho”. Een gebeeldhouwde stadspilaar of schandpaal met ijzeren haken. Daarachter een Moorse poort uit de 10e eeuw die wordt geflankeerd door versterkte torens die deel uitmaakten van de oude stadswallen. Via die poort komen we in een doolhof van steile middeleeuwse klinkerstraatjes, waarvan de oude Moorse wijk deel uitmaakt. Overal staan potten met planten en hangt wasgoed te drogen.

 

Soms verandert de weg in een trap of moeten we door een poort. Aan de buitenrand van de wijk ligt het Castelo. Vanaf hier is het uitzicht op Elvas en de omgeving adembenemend. In de verte ligt op een even hoge heuvel het Graça-fort. Ook weer een versterkt kasteel tegen de Spanjaarden…. vermoeden we.Elvas is voor ons een complete verrassing, wat hier in dit stadje allemaal behouden is, op zo’n kleine oppervlakte is schitterend. Op de stemmige Praça da Republica bezoeken we het Toeristisch bureau, we krijgen in het Frans een goede uitleg. Nadien zetten we ons neer op een terras, het wordt snel te fris en we kruipen binnen.

 

Bij de rustpauze met een biertje krijgen we een schaaltje tremoços, een soort gepekelde bonen. De plaatselijke bevolking lijkt hier wat uitbundiger, misschien speelt de nabijheid van Spanje mee? Stilaan krijgen we honger en dalen af over een wandelpad door het park. Via een kleine poort en over een houten bruggetje geraken we aan ons hotel Tiftaf.Het souper mag er zijn de hotel-restaurantbaas laat ons genieten van een typische streekmaaltijd met uitstekende wijnen. Na wat gebabbel reserveert hij voor morgen in Monsaraz een overnachting! Na het eten doen we nog een avondwandeling, drinken een slaapmutsje en kruipen voldaan onder de lakens.

  

Start:                   Alegrete      9h30

Aankomst            Elvas 15h00

Afstand                  50km

Totale km:            670km

Weer:      ’s morgens goed daarna veel regen en koud

’s avonds aangenaam wandelweer

                    

14.  Elvas - Monsaraz

Wij trekken om 8h00 stipt de voordeur van Hotel TifTaf achter ons dicht. We gooien de sleutels in de brievenbus en vertrekken. Wat verder zou er een winkelcentrum zijn. We denken dat gisteren opgemerkt te hebben bij onze avondwandeling. We vinden inderdaad iets later een bakkerij met ontbijt- mogelijkheden. Een uurtje nadien vertrekken we uit deze verrassend mooie grensstad Elvas. Zal de zon vandaag onze bondgenoot worden?

We blijven een tijdje de N373 naar Juromenha zoeken. Het is een wat saaie weg, gelukkig niet al te druk, mooi omzoomd door olijfbomen. Plots komen we aan de Rio Guadiana. Op de oever van de rivier staat een versterkte burcht. In Juromenha rijden we echt langs de grens, de andere oever van de Guadiana is Spanje.

   

We pedellen in een weidse groene natuur, maar het blijft vals plat oplopen. Links en rechts op de heuvels bloeien witte en gele bloemen. Het traject is wondermooi. Langs zeer kleine weggetjes rijden we door uitgestorven gehuchten. We moeten een korte klim nemen tot bij enkele huizen die rond een witblauw kerkje staan. Zouden we hier iets kunnen drinken, het is bijna aperitieftijd. Inderdaad, er is een bar met een norse waard. Zonder veel woorden krijgen we een biertje….Blijkbaar komen hier nooit vreemdelingen.

Eindelijk belanden we, na een 30-tal km nog eens in de bewoonde wereld, bij het dorpje Monte de Outeiro. We zien hier ouderlingen in typische Portugese klederdracht. Het lukt ons na veel aandringen hen te fotograferen.

In Rosario, opnieuw een dorp van enkele huizen, krijgen we honger. We hebben nog geen inkopen kunnen doen. Zou er gelegenheid zijn om te middagmalen? Het dorp is zo dood als een luis…… Wanneer we de laatste huizen voorbij rijden, snuiven we een barbecuegeurtje op. Rechts van ons, langs een kleine landweg staat er een laag huisje met een reclamebord. Zou daar iets te regelen vallen? De patroon roostert kippen. We trachten hem duidelijk te maken dat we hier willen middagmalen. Na wat aandringen is de wat schuwe man bereid voor ons eten klaar te maken. Hij maakt ons echter duidelijk dat we geduld moeten hebben. Wanneer we het cafeetje binnenstappen is het echt zoals in de jaren zestig!  We zetten ons aan een primitief tafeltje en zijn heel benieuwd wat we hier zullen voorgeschoteld krijgen. Even later komt de vrouw des huize uit haar keuken samen met haar twee jonge kinderen.

Schuw blijft ze achter de toog zonder ook maar een woord uit te brengen. Pas wanneer haar man binnenkomt, geraken we aan een biertje. We trachten hem duidelijk te maken dat we brood, kaas en sla wensen als voorgerecht met wijn en nadien de kip met tomaten. Tot onze verwondering worden we prima bediend. Het geheel is zeer vers en van uitzonderlijke kwaliteit. We kraken enkele flesjes wijn en nemen nadien nog een flan als dessert. Als we de rekening vragen krijgen we een briefje met 36€ opgekriebeld. Zonder na te denken geven we hen 40€ ’t is voor niks. Nu hebben wij de melancholie, eigen aan het Portugese volk, duidelijk kunnen ervaren.

Iets voorbij Rosario stroomt de rivier “Ribeira de Lucefi” er is ons een doorwaadbare plaats beloofd. Algemene opluchting als we ook hier over een brug de andere oever kunnen bereiken. Eindelijk……….de zon, we moeten zowaar ons zweet drogen. We fietsen langs smalle asfaltpaadjes met hoge bloemenbermen. Onder de honderden jaren oude olijfbomen ontwaren we hier en daar kudden “Touros”

   

Na het minidorp Monte Juntos, waar geen teken van leven te bespeuren is, geraken we in Cabeça de Carneiro. Dorst drijft ons in een drukke bar. Met grote nieuwsgierigheid worden we voortdurend aangestaard. De schuwe bevolking lijkt toch wat op zijn hoede voor vreemdelingen.Na de laatste huizen fietsen we opnieuw door de weidse natuur met overvloedig bebloemde weiden en slechte asfalt, het is opletten geblazen. We fietsen rustig met vier naast elkaar……….zonder enig storend verkeer. Bij het brugje over de Azevel moeten we een boerenkar met muilezel voorbij……In de verte ontwaren we een heuvel met witte huizen, dit moet Monsaraz zijn!

Langs waar geraken we het dorp binnen?……We blijven maar rond de heuvel rijden zonder de toegangsweg te vinden. Als we een paar auto’s zien, vermoeden we dat we daar naar toe moeten. Eindelijk……in het dorp Telheiro, herkennen we het witblauwe moskeetje, vanaf hier moeten we op de trappers. Het blijft een heel steile beklimming tot aan de toegangspoort van Monsaraz……….

Monsaraz is een middeleeuws verstekt stadje, bestaande uit twee straatjes met hobbelige keien. We kunnen niet meer fietsen en slenteren verder op zoek naar onze overnachtingplaats. Vreemd, wij hadden hier veel toeristen verwacht, maar de straatjes zijn echter leeg. Plots komt er een in het zwart geklede bejaarde vrouw op ons af. Zij is Dona Modesta waar wij naar op zoek naar zijn. Langs een zijsteegje bereiken we de Casa Modesta. Onmiddellijk krijgen we twee van de drie charmante kamers. Binnen is het huis veel ruimer dan dat wij dachten. Hugo en Robert hebben zelfs een privé terras met een panoramisch uitzicht over de weidse omgeving. Straks zullen we op dit terras ons wasje kunnen drogen.

     

‘t Is nog maar 16h30 en we nemen onze tijd om onze fietskledij een flinke wasbeurt te geven. Na een lekkere douche zijn we om 17h30 klaar om het stadje te bezoeken. Grote dorst……….Eerst willen we in Dona Modesta’s haar cafetaria een biertje nemen. Haar dochter zwaait hier de scepter………Na een tijdje kan ik haar overhalen een hotel te reserveren voor morgen in Serpa.  Het stadje doet echt middeleeuws aan. Er zijn een handvol restaurantjes, souvenirwinkels en Casa’s. Vermoedelijk de enige bron van inkomen. Opvallend, we zien hier helemaal geen storende reclameborden noch geparkeerde auto’s. Men lijkt er zich van bewust dat de schoonheid niet mag worden geschonden.

We slenteren door de steegjes, vergezeld van een paar straathonden. Midden in de hoofdstraat is een kerkpleintje met een pelourinho, een oude schandpaal. Aan het eind van de straat ligt een kasteel, waarvan de binnenplaats tegenwoordig dienst doet als arena. Hier wil Robert ook eens toreador spelen.

Na het bezoek aan de versterkte burcht, krijgen we honger. We vinden een restaurant “Lumumba” op de Rua Direita…..heel dicht bij onze Casa. De patroon doet zijn uitleg………waar we echter niets van begrijpen. Als we hem duidelijk maken dat wij vis lusten is hij bereid “Choco” een soort inktvis klaar te maken. Met een slaatje als voorgerecht en een ijsje als dessert, was het weer eens heel lekker. Rond 22h00 geraken we onder de dekens. Slaap wel! 

Start:                   Elvas    9h

Aankomst           Monsaraz 16h30

Afstand                  74km

Totale km:            744km

Weer:  Goed aangenaam fietsweer met zonnige perioden

                    

 

 

 

 

15.  Monsaraz – Serpa   dag 12  zondag 25-05-08

 Om 8h00 dalen we de gevaarlijke trap af. We worden opgewacht door onze gastvrouw. Wij moeten haar volgen en komen zo via een smalle, lage tunnel in de brasserie. De ontbijttafel staat gedekt, alles echter in beperkte hoeveelheid. Het is duidelijk dat de Portugese ontbijtcultuur ongeschikt is voor fietsers. Geen nood, na wat aandringen, krijgen we een tweede portie. Terwijl wij onze fietsen aan de voordeur beladen, moeten we aandringen om onze Doña Modesta mee op de foto te krijgen……We nemen afscheid van deze kranige vrouw en wandelen naar de stadspoort. We verlaten een van de mooiste vestigingsstadjes van Portugal. Het is piepklein maar oh zo oogverblindend.

De afdaling is duizelingwekkend steil. Zonder één trap, komen we aan een lange brug. We moeten over een brede waterpartij, de omgeving is overstroomd door de Barragem de Alqueva op de Rio Guadiana. Het is fris, bewolkt met zonnige periodes. 15km verder zijn we in Mourâo, een dorp met een machtige grijze burcht. We blijven tussen de uitgestrekte waterpartijen goed vorderen. Het is vlak en rustig……….Zonder storend verkeer stuiven we aan grote snelheid door dit uitgestrekt natuurgebied. Hugo heeft aandacht voor de vele vogels, hij geeft ons deskundige uitleg over wat hier allemaal te zien is.

   

We rijden op een nieuwe asfaltweg de M517 naar Povoa de Sao Miguel tussen olijfbomen en kurkeiken. We kruisen een riviertje en ja hoor er komt opnieuw meer klimwerk. Het is bijna 13h00 als we recht voor ons een stad zien liggen, dit moet Maura zijn! Als we hier willen middagmalen, zullen we een restaurant moeten zoeken. Enkele minuten later fietsen we over de “Ponte Romano” (Romeinse brug) de stad binnen na nog wat klimwerk langs de stadswallen. De bestrating bestaat hier, zoals bijna overal in de bebouwde kommen, uit ruwe straatkeien. Telkens is het een marteling om de dorpen en steden binnen te klimmen. We komen aan een okergeel kerkje met marmeren zuilen en een park met resten van een burcht. Het geheel is mooi geflankeerd door palmbomen tussen waterpartijen.

Mochten we hier nu eens typisch plaatselijk tafelen! We vragen het aan een toevallige wandelaar………De man wil ons iets aanwijzen en neemt ons mee via pittoreske straatjes tot bij een Café-restaurant. Na wat over en weer gepraat, heeft de eigenaar ons duidelijk gemaakt dat de kok zijn werk erop zit en we iets anders moeten zoeken. Op een hoek hebben we meer geluk……… hier moeten we echter nemen wat er ons wordt voorgeschoteld. Na een uurtje hebben we gemiddagmaald. Nog een koffie en het is vertrekken geblazen.

   

Zo denken we althans….iets verder bij een terras worden we aangezogen door een bende fietsers in kleurrijke plunjes. Het zijn zes jonge Fransen uit Toulouse. Onder begeleiding van een volgwagen toeren ze als wielertoeristen door Spanje en Portugal naar de Algarve. Wanneer ze ons verhaal horen en onze zwaar beladen fietsen keuren, zijn ze vol bewondering. We overlopen met hen de nog af te leggen weg tot Faro. Hun traject is hetzelfde als het onze. Met veel Franse uitbundigheid laten ze ons uiteindelijk vertrekken.

Nog 30km eer we in Serpa geraken. We fietsen op de N255 en toch is er bijna geen storend autoverkeer. Olijfbomen afgewisseld met kurkeiken staan in het kale landschap. Plots komen we in het dorpje Pias. Het is een wat langgerekt boerendorp, alles is in ’t wit, de huisjes en de kerk. De ooievaars op de kerktoren begroeten ons klepperend als we voorbij dokkeren op de kinderkopjes.

Bewolking en zon wisselen elkaar af, maar het is echter aangenaam fietsweer 22C. Om 16h30 komen we aan een buitenwijk van Serpa. Nu zien we op de heuvel een spierwitte stad liggen ommuurd door een machtige kasteelmuur. We weten ondertussen, als de straatkeien beginnen, de beklimming naar de binnenstad start.

 

Via een toegangspoort belanden we al vlug aan de kerk op Largo do Salvador. Verwondering, want we staan toch ook wel aan het hotel “Residencial Beatriz” zeker! We krijgen twee ruime kamers. We mogen onze fietsen in een iets verder gelegen stapelplaats opbergen. Na het wassen van onze bezwete fietskleding en het nemen van een zalige douche, staan we te popelen om de stad te verkennen.

Met een stadsplannetje wandelen we rechtstreeks naar de poorten van de oude stad. Boven de hoge muren en de door twee zware torens geflankeerde poort loopt het aquaduct, met aan het eind een houten schoepenrad.

   

We genieten van onze wandeling tussen de witte huizen. De meeste huisjes hebben gietijzeren balkons en enorme Moorse schoorstenen. Rond de ramen en deuren grijs, okergeel of blauw geverfd. Op de kasteeltoren hebben we een prachtig uitzicht over de straatjes en pleinen van Serpa. De rode pannendaken vormen een schril contrast met de witte gevels. Op de pleintjes staan Jacaranda-bomen in bloei, de blauwe kleur is wel heel ongewoon.

Op het mooie plein “Praça da Republica” aan de “Camara Municipal” wordt het hoog tijd voor een biertje op een uitnodigend terras. Eindelijk willen we nu toch absoluut eens typische streekgerechten eten. Na wat vragen stuurt men ons naar restaurant “Molho Bico” een wijnzaak met een eetzaal. De kwieke ober zal zorgen dat we heel tevreden zijn. We krijgen romige kaas als voorgerecht, Porco à Alentejana (varkensvlees in stoofpotje) als hoofdgerecht, het geheel overgieten we met gepaste rode wijn. Als afsluiter snoepen we, tot voldoening van onze ijscrèmespecialist, een grote coupe.

Onmogelijk om met een volle maag te gaan slapen. We ondernemen nog een frisse avondwandeling en kunnen nu alles in een mooie verlichting bewonderen. Het centrum is zo klein dat we zonder het te beseffen terug aan ons hotel staan. Nu slapen zonder snurken, zou dat lukken?

 

Start:            Monsaraz  9h00

Aankomst    Serpa16h30

Afstand        82km

Totale km:  826km

Weer:         Goed aangenaam fietsweer

met zonnige perioden 22°C

                    

 

16. Serpa – Martin Longo dag 13 maandag 26-05-2008

 

We bespreken de af te leggen weg voor vandaag aan de ontbijttafel. We hebben in totaal nog 170km voor de boeg eer we in Faro zijn. Vandaag hebben we slechts 60km voorzien tot Mértola. Doordat we morgen in Faro willen toekomen, moeten we op onze laatste fietsdag dan nog 110km afleggen. Een zeer zware opdracht op erg bergachtige wegen. Veel beter zou zijn, zowel vandaag als morgen 85km af te leggen. Dit betekent echter dat we onze voorziene overnachtingstad Mértola voorbij moeten. Martin Longo ligt op ongeveer 85km. Van thuis uit heb ik geen gegevens opgezocht in verband met overnachtingen in dit dorp. Bij het afrekenen vragen we aan de receptionist om in Martin Longo een slaapplaats te zoeken via zijn PC. Er zouden privé kamers zijn maar hij krijgt geen telefonische aansluiting. We zullen het er dan maar wagen zeker!

 

      

 

Na een laatste foto, verlaten we het stadje via een van de poorten. Zoals elke ochtend, zijn we ook nu weer heel stil bij het achter ons laten van het liefelijk dorp Serpa. We dalen af naar São Bras langs een smal baantje. Op de Alto de São Gens, heeft Robert in de zijberm een dood gereden vos opgemerkt. Wat een mooi exemplaar zeg!

 

 

 

In Pulo de Lobo kunnen we brood kopen. Een eenzaam bakkerswinkeltje wordt juist bevoorraad. In Montaivo geraken we aan tomaten, kaas, hesp, fruit en drank. Het wordt warmer en we beslissen, ook al is het nog wat te vroeg, hier te picknicken.

 

 

Bij een kapelletje vleien we ons in het zonnetje, de toegangstreden vormen onze tafel en zitbank. Tot onze verwondering merken wij, bij het opruimen, dat het kapelletje eigenlijk een dodenhuisje is.

Bij het uitrijden van dit wat langgerekt dorp worden we, zij het wat verlegen, uitgewuifd door rustende senioren.

 

 

We rijden op een golvend plateau tussen olijfbomen waartussen schaapskudden vrij rondlopen. Plots komt een van de herdershonden dreigend op ons af. Gelukkig is er juist een afdaling. Een paar hardere trappen en we kunnen de hond voorblijven.

 

   

 

Opvallend zijn de ooievaarsnesten op elke telefoonpaal. Het oud kopermijndorp Mina de São Domingos ligt er echter verlaten bij. We hebben dorst. Gelukkig vinden we buiten het dorp, bij een benzinestation, een bar.

 

Na een lange maar gezapige beklimming door een bebost gebied zien we in de verte het witte stadje Mértola liggen. Ineens moeten we via enkele lange bochten afdalen naar de Guadiana om over een indrukwekkende boogbrug Mértola binnen te vliegen. We hebben 57km op ons tellertje. We gaan absoluut door tot het volgende dorp. We nemen enkele foto’s en komen op een beschaduwd plein. We trachten een taxichauffeur te benaderen, zonder veel nadenken verzekert hij ons dat er overnachtingsmogelijkheden zijn in Martin Longo. We geloven hem en vertrekken gerustgesteld.

 

     

 

Het is, hoe kan het ook anders, een zware dobber om uit het Guadianadal omhoog te klauteren. De weg is omzoomd door eucalyptusbomen. We blijven bij elkaar tot we door het spookdorp Moinhos de Vento rijden. Vanaf dit dorpje is het, gelukkig, weer afdalen naar Ribeira do Vascão. Deze rivier vormt de grens tussen Alentejo en de Algarve, hier houden we een korte fruitpauze en nemen ondertussen wat foto’s van een mooie boogbrug.

 

   

 

Na het dorp Giões klimmen we geleidelijk tot aan de N124 en komen heel vlug in Martin Longo. Eerst willen we onze dorst lessen in het café op de hoek. Als we hier echter naar een overnachtingplaats informeren valt er een algemene stilte in het café. De baas negeert de vraag. Na wat aandringen, gaat hij de keuken binnen en komt terug met zijn dochter. De senhorita spreekt wat Duits en maakt duidelijk dat er geen kamers meer verhuurd worden in het dorp. Ik kan haar overtuigen om te telefoneren naar een Hotel in Cachopo (een dorp 15km verder). Alles is daar bezet, beweert ze, nadat ze de telefoon neerlegt.

 

 

We zijn wat verbouwereerd, maar voelen duidelijk dat er spanning hangt in het café. Na een paar minuten komt er plots een man naar mij en zegt in gebroken Frans dat hij voor overnachting voor ons zal zorgen. Hij stelt zich voor als “Manil l’Espagnol”, is aannemer en verzoekt mij in zijn lichte vrachtwagen te stappen. Vol vertrouwen en zonder nadenken rijd ik met hem mee het dorp binnen. Iets verder stopt hij bij een woning naast bar-restaurant “Palmira”, klopt aan en wacht. Alles blijft gesloten er is niemand thuis. Aan de overzijde van de straat verschijnen enkele buurvrouwen en schreeuwen iets, wat ik als schelden ervaar. Manil negeert de vrouwen en we rijden weg uit de blijkbaar vijandige straat……….Mijn nieuwe vriend vertelt mij dat er daar kamers verhuurd worden. We kunnen souperen en ontbijten in het naastliggende café. We gaan op zoek naar de eigenaar. Over onmogelijke zandpaadjes rijdt hij de bergen in. Na 10minuten stoppen we aan een eenzaam vervallen huis, waar een man op een stukje land werkt. Manil loopt naar hem toe en komt terug en stuift verder omhoog. De eigenaar zou nog enkele kilometer verder bij zijn dieren zijn.

De man van de kamereigenares bezit grote kudden schapen en is daar te vinden. L’Espagnol heeft inderdaad iemand opgemerkt, we hebben geluk, zegt hij, het is “Miguel” de man wie hij zoekt. Na een kort gesprek tussen beide mannen, komt Manil blijgezind terug…….De kamers zijn vrij, maar de vrouw des huize, het is zij die verhuurt blijkbaar, komt slechts om 21h00 thuis…..Hij heeft haar gsm-nummer.…….Hij krijgt geen aansluiting we moeten terug naar het dorp. Het café is nu wel open, hij stapt binnen en legt de vrouw alles uit. Zij zal voor ons eten klaar maken en we kunnen daar wachten tot de buurvrouw terug komt. Ik vraag hem bevestiging te krijgen via gsm, maar er is geen verbinding mogelijk.

 

 

Wanneer ik terugkom bij mijn vrienden ontstaat er een hoog oplopende commotie in ’t café…….Plots zijn er cafégangers die ons met een taxi naar het volgende dorp willen voeren. Iedereen weet nu precies ineens wel waar we zouden kunnen overnachten! Terwijl we nog een biertje drinken vertel ik alles aan mijn vrienden en we rijden naar het eerder aangewezen café-restaurant Palmira.  De vrouw zal eten klaar maken maar we moeten wat geduld oefenen. We hadden ons graag gedoucht en verkleed natuurlijk. Om 20h00 kunnen we aan tafel in een achterliggend zaaltje. Na een ½ uurtje komt onze vriend Manil ons opzoeken hij laat ons weten dat de buurvrouw thuisgekomen is. We kunnen over de kamers beschikken. Algemene opluchting natuurlijk. We rekenen af met de gedienstige bazin en maken een afspraak om morgen om 8h00 te komen ontbijten. Senhora Martins toont fier haar twee ruime nette kamers en we mogen onze fietsen in haar keuken stallen. Na een zalige en deugddoende warme douche kruipen we onder de dekens. Eind goed al goed! Wat een bewogen dag vol verrassingen. We kunnen er straks van dromen………

 

 

Start:            Serpa 9h15

Aankomst    Martin Longo 16h30

Afstand        88km

Totale km:  914km

Weer:         Goed aangenaam fietsweer

Soms zwaar bewolkt

Soms zonnige perioden 20C

                    

17. Martin Longo – Faro  dag 14  dinsdag 27-05-2008

 

 

Om 9h00 starten we onze laatste fietsdag in Portugal. We verlaten voor het eerst onze overnachtingplaats zonder spijt. Hoe kan het ook anders na die memorabele dag van gisteren. We zullen voor eeuwig Martin Longo als een mysterieus dorp blijven gedenken. Gelukkig is de zon ons vandaag gunstig gezin! Enkele kilometers afdalen naar Ribeira da Foupana. Voorbij deze rivier komt er een zeer zware beklimming met enkele heel steile stukken…………. Het is niet van de poes en dit voor onze laatste fietsdag, ze hebben geen medelijden met ons!

 

 

Aan km 15 komen we in Cachopo.

Het lijkt ons aangewezen nu inkopen te doen. We stallen onze fietsen aan het “Café Restaurant Retiro dos Caçadores” toevallig het hotelletje, waar naartoe ik gisteren de senhorita van het onrustige café liet naar bellen. De bazin verwijst ons naar het steegje naast haar café, daar is een primitief winkeltje. Grote verwondering…..al wat we nodig hebben kunnen we hier kopen. Het is nog wel veel te vroeg, toch beslissen we, na ons karig ontbijt van heden morgen, ook iets te eten. De senhora maakt voor ons boterhammen met hesp, terwijl haar dochter koffie brengt. Zij vraagt ons in goed verstaanbaar Engels waar we vandaan komen en welke tocht we ondernemen. Ik maak haar duidelijk wat wij gisteren beleefd hebben en dat de kamers hier volzet waren. Tot onze verbazing zegt ze dat er in dagen geen mensen meer gelogeerd hebben. Gisteren is er helemaal geen oproep geweest, ook de moeder knikt bevestigend. Wat hebben ze ons gisteren toch allemaal voorgelogen ?????

 

 

Na Cachopo blijft het maar stijgen. Het is lang geleden dat we zo’n moeilijke beklimming deden. Als we in Feiteira, een gehucht met enkele huizen komen, blijven we op een plateau rijden tot Montes Novos en duiken we opnieuw naar beneden om over de Ribeira de Odeleite te vliegen. We fietsen, in absolute rust, door een prachtig groen gebied. Zonder ook maar iets of iemand tegen te komen.

 

 

Plots zijn we in Baranco Velha en moeten een drukke weg de N2 kruisen. Op het terras van Café Ponto de Encontro mogen we van de bazin picknicken. Zware beklimmingen zouden we niet meer mogen krijgen. We zijn 500m boven zeeniveau. We vertrekken opnieuw met veel moed, de eerste kilometers gaan langzaam in dalende lijn tot Querença. Doch dan krijgen we een onverwachte stortbui. We kunnen gelukkig schuilen in een café-winkel-feestzaal………….de koffie is welkom.

 

 

Nog een tweetal korte hellingen en we rijden Loulé binnen. We ervaren opnieuw het drukke verkeer dat we kunnen verwachten aan de Algarvekust. In dit, ooit door de Romeinen bewoonde plaatsje, zijn nog overblijfselen te vinden van de muren van een Moors kasteel. Op de markt staat eveneens een Moors marktgebouw. Loulé is een centrum van tuinbouw. We zien hier zeer vele amandel, olijf- en vijgenbomen. We maken ons vlug uit de voeten…….Toeterende automobilisten houden helemaal niet van zoekende fietsers. Met wat moeite vinden we de N270 richting São Bras de Alportel.

 

 

5Km verder plots opnieuw een stortbui, wanneer we schuilen, komt de garagehouder een praatje slaan. Hij spreekt behoorlijk Frans, zijn grootouders woonden jaren geleden in Brussel, daar heeft hij een hele tijd verbleven en de taal geleerd. Na 2km, bij de helihaven, moeten we rechtsaf naar Sta Barbara de Nexe. Op een zeer slechte weg vol putten, dalen we met grote snelheid naar het dorp, vanwaar we in de verte de Oceaan zien.

 

 

Aan de grens met Faro, hebben we precies 1000km op ons tellertje staan! Daar moeten we toch eentje op drinken! Jawel, een straat verder vinden we een bar met terras. In een lekker zonnetje genieten we van een paar heerlijke drankjes.

 

 

We beslissen eerst een kijkje te nemen op het vliegveld van Faro. Een kwestie om te weten hoe en waar we onze fietsen kunnen inpakken. Zoals op alle luchthavens is het ook hier weer niet anders, om bij de airport te geraken moeten we langs een enorm drukke expresweg .We ontmoeten de bagageverantwoordelijke, de man belooft ons, fietsdozen ter beschikking te hebben en aanwezig te zijn als we overmorgen moeten inpakken.

Nu we hier zijn vragen we bij het informatiekantoor een hotellijst van Faro.

 

 

We riskeren ons leven en rijden heel behoedzaam op de pechstrook naar de stad. 20minuten bang op een lintje, met de fluorvestjes aan, goed uitkijkend en doordrammen tot in het centrum van Faro. De Portugese automobilisten rijden als gekken, we zijn echt blij als we halt kunnen houden bij het station.

 

 

Hotels genoeg, zo menen we toch. Ik stap een receptie binnen. Even vlug ben ik echter weer buiten…..fietsers zijn hier niet welkom.

Wanneer ik mijn maatjes inlicht, zie ik een dame nieuwsgierig luisteren. Ze trekt mijn aandacht, ik spreek haar in het Engels aan.  Onmiddellijk maakt ze mij duidelijk dat ze van Wels afkomstig is en hier al enkele jaren woont. Als ik haar antwoord dat wij “Flemish” zijn en op zoek naar een hotel………..is het ijs gebroken. Ze stuurt ons enkele straten verder de stad binnen. Wanneer haar familie op bezoek komt logeren ze altijd in Pensão Residncial Adelaide”. Iedereen is steeds vol lof over het verblijf in dit hotel, beweert ze. We krijgen het adres met een tekeningetje………de dame moet zich plots reppen, haar bus staat te wachten.

 

 

Enkele minuten later hebben we een kamer voor vier personen op de dakverdieping. Vanop het zeer ruime terras hebben we zicht over de stad, tot aan de zee. Adeaide, de kranige bazin, spreekt Frans doet ons de fietsen meenemen tot op het terras. We kunnen 2 nachten blijven aan 60€ per nacht voor ons vieren, wat neerkomt op slechts 15€ de man, ontbijt inbegrepen. Wat geluk mag toch ook eens zeker!

 

 

Na een deugddoende douche staan we te trappelen om Faro te bezoeken. Bij het verlaten van het hotel moeten we onze sleutel afgeven. Na een kort praatje met de madam weten we eveneens waar we kunnen souperen. Adelaide vraagt ons ook om tegen 23h00 binnen te zijn. We verzekeren haar dat dit geen probleem zal zijn…. We wandelen van pleintje naar pleintje tot we ons op een terrasje neervlijen. Lang duurt het niet, grote honger doet ons verhuizen naar een van de aangewezen restaurants. Met alles erop en eraan genieten we van het souper. We overlopen onze tocht en moeten echt toegeven dat we er deftig van genoten hebben.

 

 

De vermoeidheid drijft ons terug naar het hotel, we nemen nog een slaapmutsje op een hoekterrasje. Morgen willen we fit en goed uitgeslapen de stad als echte toeristen bezoeken. Wanneer we om 22h30 onze sleutel vragen is onze hotelmadam zichtbaar tevreden ………Slaapwel, wat zal het worden dromen of snurken……….met vier op één kamer!

 

 

 

Start:            Martin Longo 9h00

Aankomst    Faro      17h00

Afstand        90km

Totale km:  1004km

Weer:         Goed aangenaam fietsweer

Soms stortbuien

Soms zonnige perioden 22C

 

18.  Faro – Faro dag 15 woensdag 28-05-2008

 

Onze gastvrouw Doña Adelaide verwent haar hotelgasten. Na het ontbijtbuffet wandelen we om 10h00 de stad in. Faro is niet zo groot, we vinden snel het “Posto de Turismo” vlak bij de jachthaven. We krijgen uitvoerige uitleg van een vriendelijke dame. Ze wil ook weten waar wij vandaan komen en we moeten een lijstje invullen. Nu ze weet dat we Belgen zijn, krijgen we in uitstekend Frans, nog meer wetenswaardigheden voorgeschoteld.

 

 

Faro is de hoofdstad van het district Algarve. Er is een haven voor export van landbouwproducten uit de omgeving, zoals vis, groenten, wijn en fruit. De internationale luchthaven van Faro is heel belangrijk vooral voor het massatoerisme van de Algarve.

 

 

De oude stad zelf is omgeven door een verdedigingsmuur. Deze muur is genoemd naar koning Afonso III die de Moren uit Faro verdreef. Er zijn drie stadspoorten, waarvan de Arco da Vila de mooiste is. Vanaf het hoofdplein aan de haven, Praça  Francisco Gomes, kan men via de stadspoort, Arco da Vila, richting oude stad en kathedraal gaan.

 

   

 

De kathedraal is, na de aardbeving van 1755 herbouwd, heeft diverse stijlen en is versierd met azuleos. In Museum Arquelogico valt een Romeinse mozaïek uit de 3de eeuw op. Het museum is gevestigd in het voormalige klooster Santa Clara uit de 16de eeuw. Het heeft een mooie voorgevel met twee verdiepingen, gebouwd in renaissance- stijl. In de Rua Largo de São Francisco aan de poort Arco do Repouso is er een 16°eeuwse kerk met dezelfde naam. Iets verderop ligt de barokke Igreja do Carmo met een mooie façade.

 

 

Voor de kust liggen moerassige eilandjes. Het Parque Natural da Ria Formosa is een natuurreservaat van 270 km2 dat zich uitstrekt van Quinta do Lago tot net voor Monte Gordo.  De moerasgebieden vormen een barrière tussen de kust en de oceaan. Het water aan de kustzijde is kalm waar kanalen zich tussen zandbanken doorslingeren. Door de openingen tussen de eilanden is het getij in de lagune goed merkbaar. Onder invloed van zee en wind veranderen de eilanden voortdurend van vorm. Het reservaat is een toevluchtsoord voor trekvogels uit Noord-Europa. Ze overwinteren hier of maken een tussenstop op hun tocht naar Afrika.

 

 

Faro kennen de meeste Algarvetoeristen enkel en alleen van naam, omdat er een luchthaven is. Wij zijn heel tevreden dat we er een dag kunnen in rondwandelen. We zijn geen echte musea- of kerkfanaten en toch is het de moeite om deze Zuid-Portugese stad te leren kennen.

 

 

Grote dorst krijgen we van al die cultuur…..We moeten niet zoeken, er zijn hier rond het jachthaventje terrasjes genoeg. We hebben tijd genoeg om er meer dan eentje te snoepen………..in volle zon is het genieten. We nemen de tijd om onze fietstocht te overlopen en moeten besluiten dat we er echt van genoten hebben.

 

   

 

Het is etenstijd, iets verder van het toeristisch centrum, duiken we een grillbar binnen. Er heerst een gezellige sfeer. De baas grilt en de senhora speelt dienster. We wensen dat Manuel voor ons sardienen grilt. Als opener krijgen we natuurlijk een fris slaatje. Zoals gewoonlijk overgieten we alles met Portugese witte en rode wijn. We beloven Manuel deze avond terug te komen, hij zal ons speciaal te verzorgen.

We slenteren door de smalle straatjes terug naar ons hotel. Hugo en Robert nemen contact met het thuisfront en regelen de terugkeer vanaf Charleroi, morgen. Op ons terras, geven wij onze fietsen een poetsbeurt……een kwestie om ons morgenvroeg niet al te vuil te maken bij het inpakken. Nadat we de fietstassen gevuld en geschikt hebben, nemen we nog een Porto op ons zonnig kamerterras.

 

Stilzitten is niets voor ons, we trekken opnieuw de stad in. We wandelen in de richting van het binnenland door een wirwar van aantrekkelijke straatje. Hier en daar zijn er typische pleintjes met rustbanken onder de palmbomen. Op een van die pleintjes zien we ook een “azulejos-atelier” waar men de muurtegeltjes maakt. Azulejos is een Portugees-Andalusische kunstvorm. Het zijn keramiek tegels waarop verschillende soorten taferelen geschilderd zijn. Meestal gebeurt dit met blauwe verf. De tegels worden zowel op de binnenmuren als op de buitenmuren van huizen, kerken en andere gebouwen aangebracht.

We krijgen honger, het kost heel wat zoekwerk om het restaurantje van Manuel terug te vinden. Op naar de jachthaven, van hieruit vinden we onmiddellijk “Casa de Pedro”. Er zijn heel wat gasten, we zullen wat geduld moeten oefenen. De baas ontvangt ons heel uitbundig, we krijgen een gereserveerd tafeltje…..

Manuel maakt voor ons een onvergetelijk avondmaal met uitstekende wijnen. Hij blijft van alles grillen. Verwonderlijk hoe weinig we moeten betalen voor dit toch wat overladen souper. Na het uitbundige afscheid willen we onder de dekens……..morgen moeten we er vroeg terug uit.

 

 

Wanneer we terugkeren in het hotel, heeft onze hotelmadam voor elk van ons een lunchpakket klaargemaakt. Bedankt Adelaide je bent een zeer attente gastvrouw.

 

Slaap wel……de nacht zal kort zijn!

 

 

19. Faro – Airport – Charleroi/Brugge dag 16  donderdag 29-05-08

 

 

 

We liggen alle vier al een tijdje te woelen…..één voor één gebruiken we de badkamer en stipt om 5h00 zijn we klaar. We eten een kleinigheid en vertrekken. Het verlangen naar het thuisfront is groot……..

 

 

Een half uurtje later zijn we op het vliegveld van Faro. Het is 6h00 als we bij de bagagedienst belanden. Onmiddellijk kopen we ons een fietsdoos. De bagageverantwoordelijke heeft woord gehouden. Het inpakken van de fietsen gaat in sneltempo. Groot probleem echter bij de controledienst, de fietsen kunnen niet worden gescand ……..

 

 

Na een poosje moeten we naar de andere zijde van het gebouw…..waar het scannen wel lukt. Hopelijk komen onze fietsen ongeschonden aan in Charleroi! Om 8h00 wordt het heel druk in de luchthavenhal. De ene bus na de andere brengen honderden rood verbrande zonnekloppers, meestal Engelstaligen. Gedaan met hun Algarve-vakantie.

 

We genieten nog van een koffie en daar gaan we dan. Met spijt in het hart vertrekken we uit Portugal. Om 9h00 stijgen we op en om 12h45 landen we in Charleroi.

Heel vlug beschikken we over onze ingepakte fietsen. Frederick, de schoonzoon van Hugo, helpt ons met het laden van de aanhangwagen en brengt ons huiswaarts.

 

 

 

Als we de autosnelweg in Brugge verlaten hebben we prijs. De bereden politie houdt ons tegen, de aanhangwagen blijkt, volgens hen, te zwaar geladen …..en er valt met hen niet te praten. Toch… hebben we geluk, er gebeurt een ongeval op de afrit en daar moeten deze vervelende mannen onmiddellijk naartoe.

 

Bij Robert drinken we onze eerste Leffe op Vlaamse bodem.

 

Het wordt voor iedereen een heerlijk en hartstochtelijk weerzien………we hebben onze geliefden gemist! Zij ook blijkbaar……….

 

Eind goed al goed, we zijn terug op onze vertrouwde stek……….

Tot volgend jaar jongens………dan gaan we bij leven en welzijn naar de Elzas.

 

Maanden later volgt mijn verslag en de epiloog!

 

 

EPILOOG

 

 

 

 

Beste vrienden, Hugo, Robert en Pol, weten jullie nog, met veel spijt hebben we Portugal verlaten.

Andermaal waren jullie mijn formidabele fietsmakkers.

De weersomstandigheden waren verre van zuiders, veel te koud voor de maand mei. We hebben echter zalig afgezien en uitzonderlijk genoten.

 

Portugal werd ons als fietsonvriendelijk land aangekondigd. Met verbazing moesten wij vaststellen dat dit onjuist is. Enkel de verbindingswegen tussen de luchthavens en de steden Porto en Faro waren levensgevaarlijk.

 

 

Het klimwerk was zwaar, nergens was het vlak, de beklimmingen volgden elkaar razend snel op, ze waren lang en doorgaans steil. Zware kost, te zwaar soms voor onze revaliderende vriend Robert. Maar ’t is een taaien, opgeven kwam bij hem niet aan de orde.

 

Porto de wondermooie miskende stad.

De portoproeverij bij Taylors was overheerlijk.

De Dourovallei volgen, met zijn bloemenpracht, was genieten.

Verder stroomopwaarts voorbij Peso da Regua hebben wij de oogstrelende groene wijngaardterrassen meermaals moeten bewonderen.

Na Vila Nova de Foz Cõa kwamen wij in het godvergeten dorp Almendra. De belevenis op de straatmarkt, overgoten met melancholische Fadomuziek, was onvergetelijk.

 

 

Op weg naar Guarda door de Serra da Estrela, waar we bij de té zware beklimmingen werden geteisterd door regen, koude en stofhagel. Dààr hebben wij ondervonden waarom Guarda als koudste stad van Portugal wordt beschreven. .

Covilhã, waar we de Torre, de hoogste berg van Portugal, wegens het slechte weer niet konden beklimmen, zelfs niet zien.

Op weg naar Castello Branco, de goed verzorgde stad, beleefden we in Cafede nostalgische gesprekken met teruggekeerde gastarbeiders die in Duitsland en Frankrijk de kost gingen verdienen. Het kruisen van de Taag en de ontmoeting in Nisa, met de Nederlandse echtparen, waren een verademing.

 

 

De rit door de Norte Alentejo, het bezoek aan het charmante dorp Castelo de Vide en de loodzware beklimming naar het versterkte minidorp Marvão zullen we ook nooit vergeten.

Het zoeken naar overnachting in Portalegre en het hemels verblijf in de Quinta Castanheiro da Penha van Alegrete was een nerveuze en avontuurlijke belevenis.

 

 

Elvas was een complete verrassing, wat hier allemaal behouden bleef aan patrimonium was ongezien.

Op weg naar het onaantastbare Monsaraz reden we over de Rio Guadiana.

We aten in Rosario een uniek barbecuemiddagmaal, onvergetelijk hoe het bijna mensenschuwe echtpaar ons liet ervaren hoe melancholisch Portugezen kunnen zijn.

Het verlijf bij Doña Modesta in Monsaraz en het rondslenteren in dit arendsnest was eveneens onvergetelijk.

We beleefden een uitbundige ontmoeting met Franse wielertoeristen in Mourão.

We vergeten ook nooit het heerlijk streekgerechtensouper in Serpa.

De rit met de bloemenbermen door het Parque Natural do Vale do Guadiana waar we in Mértola de rivier Guadiana, moesten kruisen.

 

 

De memorabele overnachtingperikelen in het mysterieuze dorp Martin Longo met onze reddende engel Manil l’Espagnol waren bijna mythisch te noemen.

De onverwachte beklimmingen in de Algarve bij Cachopo en Baranco Velha deden ons nog stevig afzien.

 

 

Na Loulé was er de razendsnelle afdaling naar Faro en het terugzien van de Oceaan met een staalblauwe hemel zalig.

Een dag rondslenteren in Faro, met een heerlijk zonnetje en het diner en souper bij Manuel van het restaurant Casa Pedro zullen we niet vlug vergeten.

Het afscheid van Faro en Portugal na het tweedaagse verblijf bij Madame Adelaide viel ons echter zwaar.

 

 

De bevolking hebben we ervaren als een weerspiegeling van de melancholische Fadomuziek. Vriendelijk, behulpzaam, gelaten ja soms schuw en achterdochtig.

We misten de zuiderse uitbundigheid van hun fiere Spaanse buren.

 

Toch waren we graag in Portugal, het was een wondermooie culturele natuurtocht, overgoten met culinaire verrassingen.

Het voornaamste echter was het bewegen door te fietsen, plezier maken en genieten. Ze kunnen het ons nooit of nooit meer afnemen.

’t Was heerlijk……….Jongens tot volgend jaar, hopelijk naar de Elzas en de Vogezen!

 

Nog een speciale dank aan onze vrouwtjes, dat wij dat allemaal mochten meemaken.

 

November 2008

 

Bob