Archief

Het hele verhaal is goed te volgen op de volgende URL

http://www.hetlaatstecontinent.be/geschiedenis/expedities/shackleton_endurance.html

Op de volgende pagina staat het verhaal van de boot Aurora met het team van de Ross Sea.

http://www.hetlaatstecontinent.be/geschiedenis/expedities/endurance_rosszeegroep.html

On next URL's you find the story in English.

Op de volgende URL’s staat het verhaal in het Engels.

http://www.south-pole.com/p0000098.htm

http://indigo.ie/~jshack/Other%20Ernest%20Pages/endurance.html

Op de volgende sites staan de originele foto’s van Frank Hurley.

http://www.shackleton-endurance.com/images.html

http://www.coolantarctica.com/Antarctica%20fact%20file/History/Ernest_Shackleton_pictures.htm 

http://www.coolantarctica.com/Antarctica%20fact%20file/History/antarctic_ships/endurance.htm

   

Foto op 1 november 1915.

Het schip zinkt na 11 maanden op 21 november 1915 door de kracht van het ijs en de 3 sloepen zijn nog over. De bemanning heeft een kamp (Ocean kamp en daarna Patience kamp) gemaakt en leven 5 maanden op een drijvende ijsschots.

Ocean Camp op 15 december 1915

De ijskap wil niet smelten ondanks de zomer en Shackleton besluit om de 3 sloepen over het ijs te trekken, maar ze komen slechts 15km vooruit in een week en maken opnieuw een kamp Patience Camp.

  in Patience Camp

Links de fotograaf Frank Hurley en rechts de leider van de expeditie Ernest Shackleton.

Ze leven van het vlees van de pinguïns en zeehonden. Wanneer er geen pinguïns meer zijn, worden de sledehonden doodgeschoten en gegeten. Op 30 maart worden de laatste honden doodgeschoten. Op 8 april scheurde het ijs toch en na een verschrikkelijk tocht in de 3 reddingssloepen bereiken ze op 15 april het onherbergzame Elephant Island. Shackleton besluit op 24 april om met 5 mannen in de grootste sloep, de James Caird, de overtocht van ruim 1000 km over de onstuimige zee te maken naar South Georgia. De windsnelheid op zee is dan 120km per uur en de golven zijn 18 meter hoog. De achtergebleven 22 mannen bouwen een hut van de andere 2 sloepen. Een man heeft bevroren tenen, die geamputeerd moeten worden en de operatie wordt onder narcose door een arts uitgevoerd.

Dit is een tekening van de "snuggery". Van 2 sloepen een hut gemaakt, 18 feet x 9 feet en 5 feet hoog, waarin 22 mannen 4 ½ maand moeten wachten op redding.

tekening van de grootste sloep James Caird in de hoge golven vlak bij het eiland South Georgia.

Deze dappere mannen hebben de overtocht van 800 mijl volbracht, de meest onmogelijk boottocht aller tijden. Helaas komen ze aan land op de verkeerde kant van het eiland. Aan de andere kant is een walvispost, maar dan moeten ze de bergen over. Ook dat is weer een onmogelijke opgave zonder berguitrusting. Ze gebruiken spijkers uit de boten om onder de schoenzolen te doen. Shackleton gaat met 2 mannen een poging doen om de walvispost te bereiken, hetgeen gelukt is en de andere 3 mannen aan de andere kant van het eiland worden gered. Shackelton krijgt een stoomsleepbootje van de Chileense regering om zijn mannen op Elephant eiland te halen. Op 30 augustus 1916 worden ze gered. Alle leden van deze expeditie hebben dit bizarre avontuur overleefd.

De bemanning op Elephant Island in afwachting van hun redding.

De expeditie aan de andere kant bij de Ross Sea met de boot Aurora heeft het ook erg zwaar gehad en daarbij zijn helaas 5 van de 12 bemanningsleden gestorven en het aanleggen van een  voedsel- en voorraden depot is gelukt, maar nooit bereikt

door het team van de Endurance, dus deze mensen hebben hun leven voor niks gegeven.

Zondag 5 maart.

Het is een stralende dag met temperaturen van boven de 30 graden.

We wonen dus in Bellville en Durbanville vlak bij Cape Town.

Het vissersplaatsje Yzerfontein ligt aan de Westkust, 85km boven Kaapstad.

Vandaag staat mijn laatste uitstap op het programma met de club van U3A naar Yzerfontein aan de Westkust (80km rijden) voor een lunch in een visrestaurant op het strand.

De eigenaar van het restaurant is Natie van der Merwe, een broer van Wilma, die bij ons in Welgedacht woont. Hij huurt dit restaurant sinds 4 jaar. We krijgen een speciale prijs aangeboden van R120 i.p.v. R140 en je mag je eigen wijn meenemen, maar daar heeft niemand aan gedacht.

Er komen in totaal 15 mensen, waarvan 8 van de bridgegroep. Ik mag meerijden met 3 bridgevriendinnen. Henk brengt me weg naar het huis van Ethne, waar we door René om 9.30 uur worden opgehaald en Dalene is al in de auto. Ethne neemt 4 zonnehoeden mee, maar we zullen wel veel in de schaduw van het restaurant blijven. We maken een koffiestop bij de afslag van de West Coast Road R27 naar Yzerfontein bij een ‘Padstal’ met de naam The Linen Room. Wanneer we uit de auto met airco stappen, valt de hitte op ons. Maar aan het strand zal het hopelijk iets koeler zijn. De koffie, thee, chocola is goed en we nemen er een koeksister bij. Nog enkele kilometers en we rijden kris kras door het vissersplaatsje Yzerfontein om de mooie huizen te bekijken en we kunnen zelfs de Tafelberg zien over een afstand van 85 km.

Foto van Internet. Langs de boulevard staan overal bankjes vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de diverse rotspartijen waartegen het water hoog kan opspatten.

We worden om 12 uur in het restaurant Strandkombuis verwacht, maar we zijn er al om 11.30 uur.

We moeten een paar trappen op over een laag duin en dan zien we het restaurant aan het strand liggen.

Het is werkelijk een fantastisch breed wit strand van 16 mijl lang en naar links zien we het plaatsje Yzerfontein liggen. We zijn de eersten van de groep en we worden welkom geheten door Marie van der Merwe, de vrouw van de eigenaar, die ons de tafels aanwijst waar we kunnen zitten.

            v.l.n.r. Cisca, René, Dalene en Ethne

We laten door haar een foto maken van ons vier met onze hoeden op. We nemen dan de beste plaatsen in met een prachtig uitzicht richting zee. De anderen willen een strandwandeling maken en met hun voeten in de zee lopen en ik besluit bij de spullen te blijven.

Links in de verte zijn de huizen van Yzerfontein te zien. In de zee ligt een groot rotsblok.

Na een half uur komen de dames terug en ze vinden het heerlijk koel langs het strand. We zitten in het restaurant ook goed, want er is een licht briesje dat er doorheen waait en voor wat verkoeling zorgt.

We besluiten met z’n vieren te gaan bridgen en intussen zijn de andere mensen van onze groep ook aangekomen. We hebben flessen droge witte wijn besteld en mijn bijdrage is R35.                                         Het eten wordt op de ouderwetse Zuid-Afrikaanse wijze bereid in de ‘boma’. Dat noemen we potjiekos. Recepten zijn te vinden op de site http://wind.prohosting.com/outabout/potjierecipes.html en http://www.knet.co.za/potjiekos/ Op de laatste site staan ook nog andere interessante dingen over ZA. Er zijn ook diverse houtovens waarin o.a. brood wordt gebakken. Dus geen probleem als de stroom uitvalt, het koken en bakken gaat gewoon door.          Om 13 uur kunnen we starten met het voorgerecht, dat bestaat uit vers gebakken bruin of wit brood met diverse soorten jam en paté van snoek en een heerlijke vissoep. Ethne staat op de foto bij de grote pan vissoep. Beneden in de boma kan je de diverse bakovens zien en de broden op de ronde tafel.            Hier snijdt Natie van der Merwe een bruin brood en op tafel staan ook een aantal potten met jam. Dan duurt het weer een uur tot het hoofdgerecht klaar is en intussen gaan we verder met bridgen. We zitten aan grote houten tafels met banken en het is wel hard voor onze billen als je lang erop moet zitten, maar er blijken ook kussens te zijn, die worden gebracht op ons verzoek en dat zit een stuk beter. Het buffet van het hoofdgerecht bestaat uit aardappel, rijst, ratatouille van groenten uit de grote zwarte pot, sla, gerookte snoek, yellowtail, mosselen, garnalen, tartaarsaus en calamari. Ik neem alleen de schaaldieren en sla en groenten. Mosselen worden hier in de baai uit zee gehaald en het strand ligt ook vol met mosselschelpen. Ik ben 3 jaar geleden één keer in Yzerfontein geweest met Anita en toen hebben we bij vrienden van Anita gegeten, die daar vlakbij een restaurant Kaijaiki hebben met een guesthouse en o.a. Nederlandse gerechten serveren. De eigenaars zijn de Nederlander Rene Bosch en zijn ZA vrouw Mary-Ann. Heel toevallig herken ik Rene, die achter mij staat om zijn bord te vullen bij het buffet en we raken aan de praat.           De bridgegroep, links vooraan Wilma, de zus van de restauranthouder Natie. Rechts Deidi en naast haar een gezellige Duitse dame Hanna, die haar hond heeft meegenomen, een Airdale Terriër. Dan aan het einde van de tafel mijn bridgevriendinnen en Natie valt even voor mij in bij het bridgen. Er hangen aan de balken aparte planten uit de wildernis hier. Ik maak er een close-up van.            Dan weer bridgen tot de koffie/thee met koeksisters, een typisch ZA nagerecht, een koekstengel met veel stroop.                          Recept op site http://af.wikipedia.org/wiki/Koeksister   Dan loop ik nog even naar de zee om te voelen hoe koud het water is en maak nog enkele foto’s.   Geen wolkje aan de lucht.               Weer terug over het duin naar de parkeerplaats. Vooraan staan Ethne en René en Dalene in het wit loopt de trap af. We vertrekken om 17 uur en we zijn om 18 uur bij het huis van Ethne, waar ik nog een kopje thee krijg aangeboden, want Henk komt me 15 minuten later ophalen. De bijdrage voor de brandstof van de auto is R30. Ik heb enorm genoten van deze dag met mijn beste vriendinnen en van de sfeer en het eten in het restaurant. Groetjes van Cisca

Maandag 13 februari.

Vanmorgen heeft de Movistar 3 mijl voorsprong op de ONE. De TWO was laatste, maar ligt nu 2 mijl voor op de Ericsson, die 23 mijl achter de leider ligt.

Vanmiddag ligt de ONE weer 5 mijl voor op de Movistar.Vanavond is het verschil 17 mijl met Movistar, dan de Pirates met 37 mijl en dan komt de Two met 41 mijl, die ook de Brasil heeft ingehaald.

Woensdag 15 februari.

Vanmorgen moet boot ONE  nog 123 mijl afleggen naar Wellington. Voorsprong op Movistar is 32 mijl, Pirates 67 mijl, Brasil 105 mijl, TWO 112 mijl, Ericsson 175 mijl.

Zal de ONE in staat zijn de voorsprong op Movistar te behouden in de Cook Strait, waar bijna geen wind is. Bij boot ONE is teveel water aan boord geslagen.

Vanmiddag is de stand als volgt: ONE en Movistar liggen gelijk op 92 mijl afstand van de finish met windkracht 7 knopen, maar de snelheid van ONE is slechts 5,8 knopen en van Movistar 11,2 knopen. Het is nog spannend tussen Brasil en TWO, want het verschil is maar 3 mijl.

Links boven Cape Farewell. Leuk dat ik ook eens met een groepsreis in 2000 de Cook Strait heb overgestoken met een ferry van Wellington naar Picton op het Zuider-Eiland en we verbleven een paar nachten in Nelson.

Inmiddels is Cape Farewell, de kop van het Zuider Eiland gepasseerd.

Drie uur later is de stand gewijzigd: Movistar ligt op kop, nog 69 mijl tot de finish, ONE 1 mijl verschil, Pirates 17, Brasil 31, TWO 40 en Ericsson loopt goed in tot verschil van 69 mijl.

Elke drie uur verschijnt op de site de nieuwe positie van de boten. Bij 49 mijl voor de finish liggen ONE en Movistar nog steeds nek aan nek. Bij de andere boten is niet veel veranderd.

Om 21 uur onze tijd duurt het gevecht nog steeds voort tussen ONE en Movistar. Nog 30 mijl met weinig wind en de snelheid van beide is 6 knopen. Iedereen is verwonderd over het geheim van de ONE om nu ook bij weinig wind de Movistar bij te houden. Er wordt gedacht, dat er iets aan de zeilen is gedaan. In de baai van Wellington is het windstil, dus hoe dat moet aflopen? Om 24 uur is de afstand nog 19 mijl en de strijd is nog niet afgelopen.

Donderdag 16 februari.

Vanmorgen ben ik wakker om 6.30 uur en ik ga snel naar beneden om te weten wie er heeft gewonnen in Wellington. Op GMT tijd 0.10 (bij ons 2.10) heeft Movistar gewonnen met slechts 9 seconden verschil op de ABN/AMRO ONE.

Nog 19 mijl tot de finish en Movistar neemt de leiding over van de ONE.

Het was erg spannend tussen deze 2 boten de laatste dag, evenals tussen de laatste 2 boten in de race van ABN/AMRO TWO en Ericson, die de laatste mijlen ook maar 1 mijl verschil hebben. Movistar heeft al bekend gemaakt, dat zij de penalty nemen van 2 uur later starten op zondag voor leg4 om de boot te repareren, die teveel schade heeft opgelopen.

Hier komt boot TWO de bocht om in de haven van Melbourne

ABN/AMRO TWO komt om 6.04 uur GMT over de finish en Ericsson besluit om niet over de finish te gaan. Volgens de regels krijgen ze geen penalty van 2uur wachten bij de start als ze zich voor de finish terugtrekken. Vreemde regel. Ze willen hun boot ook laten repareren zonder penalty. Wellington is een pitstop, a.s. zondag is de start voor leg4.

Het nieuwe klassement is nu als volgt:

ABN/AMRO ONE                             38.5 punten

ABN/AMRO TWO                            28

Movistar                                             25

The Pirates of the Caribbean                21.5

Brasil 1                                               20.0

Ericsson Racing Team                         16.5

Brunel                                                 11.5

Zondag 12 februari.

Het is 29 graden geworden bij ons thuis in Bellville. Ik maak er vandaag een wasdag van. In de avond koelt het goed af met veel wind erbij.
Vandaag is de 3^e leg van de VOR (Volvo Ocean Race)  gestart in Melbourne naar Wellington om 10 uur lokale tijd. De Australische boot van Brunel slaat de leg over, zodat 6 boten aan de start verschijnen in Port Philip Bay.

Donderdag 9 februari heb ik gelezen, dat er een lid van de crew  van Ericsson een shock heeft opgelopen, terwijl hij boven in de mast was en de bliksem insloeg. Verder heeft Ericsson grondige maatregelen genomen voor de problemen van het hydraulische systeem van de kantelkiel. De hydraulische rams van titanium zijn vervangen door roestvrij staal. Ook de Movistar heeft de rams vervangen. Op de Brasil I wordt een bemanningslid vervangen voor de volgende legs door een technische man, die hydraulische problemen onderweg kan repareren. De kielproblemen heeft Brasil I de eerste plaats gekost bij de in-port race in Melbourne. De start van de leg naar Wellington is a.s. zondag om 10 uur locale tijd.

Elke crew bestaat uit 10 man. Bij de bemanning van boot ABN/AMRO zijn 5 mensen uit Nieuw-Zeeland met Mike Sanderson als schipper. Op boot TWO zijn 3 Nederlandse jongens en de schipper is een Fransman. De schipper van Movistar is de Nederlander Douwe Bekking en er is nog een Nederlander Marcel van Triest als navigator op de Brasil1 en Dirk de Ridder als trimmer op de Pirates.

Alle 6 boten bij de startlijn in Melbourne.

Hier de start van ABN/AMRO TWO en Ericsson met de skyline van Melbourne. Deze 2 boten liggen in de race als laatste. De TWO heeft de eerste nacht problemen met zijn grootzeil.

  Movistar en de 2 boten van ABN/AMRO

Het onderste eiland is Tasmania.

De zee tussen Australië en Nieuw-Zeeland heet de Tasman Zee.

Na het passeren van de heads van de Port Philip Bay komen de boten in de Bass Strait en worden overvallen door hoge golven. 

ABN/AMRO ONE en the Pirates liggen vooraan

De windkracht is 18-22 knopen.

Na 14 uur zeilen neemt de Movistar de leiding gevolgd door ONE en Pirates.

Wordt vervolgd.