ik voel mij zeker GEEN MOEDER KLOEK,maar als onze kinderen op reis gaan ben ik PAS gerust als ik weet dat ze aangekomen zijn... dat mag dan 100 km of 9000 km zijn, met de auto, vliegtuig, trein of motorhome...
even een smsje en klaar is kees... van ons verwachten ze hetzelfde.. en zo gaan en komen we, in de loop der jaren is alles veel gemakkerlijker geworden en goedkoper.... want telefoneren vanuit de vakantie bestemming was oh zo leuk, maar als de rekening in de bus viel was het baasje wel minder kontent... maar daar lag ik niet wakker van... maar nu is er skype GRATIS, of bijna, vorig jaar gedurende 10 dagen iedere dag naar italie en meer dan " dag, hoe is't ? "... 2€ maar er is nog meer via email volg ik nu het opstijgen en landen, momenteel ben ik verbonden met Abu DHABI airport en als alles goed gaat landen ze nu ongeveer... een uur later terug vliegtuig in naar een andere bestemming.... en zo blijft mamie op de hoogte.... oh neen, ik zou kunnen smsen... neen ze zijn op reis...., maar ik ben toch ook gerustgesteld....!!!!
van kerst hebben we weeral afscheid genomen.. binnenhuis was het harmonieus, de verzamelde kaarsjes gaven een gloed van warmte ,rust, lieten hun vlammetjes dansen op de tonen van de zachte muziek, buiten guur, de regen duidelijk in een slechte bui schrok niet om straat en tuin onder te dompelen .. . de geschenken vonden hun bestemmelingen, de tafel getooid met damast, porselein en zilver... het koud buffet, wachtend op de wandelende gasten ,met veel verfijning klaargemaakt door S&D, voor het dessert had onze kleindochter in haar eentje gezorgd: citroentaart met een bodem van speculaas... fijn en met allure...
en nu zitten we bij wijze van spreken te wachten op nieuw....
't zijn zowat dagen zonder uren.. alles mag niets moet... cjapo voor de mensen die iedere morgen de huiselijke warmte achter hun laten om de " boterhammetjes" te gaan verdienen,waaronder onze jongste.I.. amerika is dan wel het land van de jingle bell , HO HO HO.. christmas hier en christmas daar maar op 2 januari moet er gerapporteerd worden, en hun jingle' s bellen niet als ze geen goede cijfers krijgen.... maar op 1 januari staan de deuren weer wagewijd open bij I.D.A... waar ze de messen al aan 't slijpen zijn....
dit zijn dus de donkerste dagen van het jaar, maar ook de meest sfeervolle,
kaarsjes, lichtjes, open haard, led lampen, oude lampen... ze doen hun uiterste best om de stemming erin te brengen..
zon, maan en sterren te zwak om door het donkere gordijn te dringen... zelfs de regendruppels blijven glinsterend op het raam bengelen... kijken ons gretig aan vol hoop naar binnen te mogen..
minepoes en clepske hebben vrede gesloten en liggen rug aan rug onder de kerstboom ....
de bacillen zijn er nog in geringe getalle, maar ik negeer ze... heb de zoete plakkerige siroop waarvan ik, naar mijn gevoel LITERS naar binnen moest kappen ,en de ganse nacht rondwandelde op 't schap gezet ... ik mag van geluk spreken geen klant te zijn bij de WW... anders had ik het nogal mogen uitleggen waarom ik zoveel POINTS verbruikt had....
dus beste mensen geen "dolorosa" berichten meer... vandaag moesten we de nodige boodschappen doen, neen mijn oorlogsvoorraad is nog intact, maar in het vooruitzicht van de feesten... niet dat er hier veel vreemd volk over te vloer gaat komen...maar een mens mag zichzelf ook al eens wat verwennen.. en zoals in de volksmond gezegd wordt " we mogen onze voeten onder tafel gaan steken bij de kinderen"... met kerstavond bij S&D, nieuwjaarsdag bij I&D1&A....
tijd voor mijn "medicijn" - 1 campari, met gin, ijs, enkele schijfjes appelsien, een vingerhoedje sap....
alles stond klaar, de valiezen van de bacillen waren gepakt,gisteren zouden ze met de eerste bus vertrekken terwijl ik lekker zou niksen ....ipv te vertrekken zijn ze versterking gaan halen...
een nieuwe lading is vannacht aangekomen en heeft van mijn reukorgaan een kraantje gemaakt... hoop deze nacht wat te kunnen rusten, want al zittend slapen is ook geen aanrader... het goede nieuws ? mijn keel is beter maar ik SPREEK ik als SCHUURPAPIER....
als je geen koorts hebt, maar je heb spierpijn, van het puntje van je mooiste krul tot het topje van je kromme teen, rillingen als je op je radiator zit, een keel van schuurpapier, wel dan ben je ook ziek... begin deze week kreeg ik ongevraagd, maar wel aangekondigd door hun bezoek bij mijn dierbaren, een bende bacillen binnen.. .als mijn vader zaliger zich 's avonds moe te rusten legde zei hij dikwijls.. waarom is er nooit een standbeeld gezet voor degene die het bed heeft uitgevonden.... wel dat dacht ik ook maandagavond toen ik daar letterlijk en figuurlijk lag "ziek te zijn"... gans de nacht niet geslapen...enfin na 24 u wat beter, en ik besliste dat het welletjes was geweest.... neusdruppels ,hoestsiroop, paracetamol, pastillen voor de keel zouden me wel door mijn slavenwerk helpen... DAT LUKT DUS NIET... je moet uitzieken zeggen ze ; wel dat ga ik vandaag doen.... ik voel mij te ziek om te werken maar wel goed om me te laten verwennen.....
7 december 2012 KLAAGLIED over een taart, vandaag zou het de dag worden, ingesneeuwd zo hoopte ik, zou ik mij hier eens rustig bezig houden, kan dat natuurlijk iedere dag, maar die sneeuw gaf mij een bijzonder gevoel...aan eten maken ging ik niet veel tijd besteden, kalfslever met een madeira sausje... onmiddelijk klaar... sinds ik dagelijks op de schoolbanken bij jeroen zit, spendeer ik meer tijd in de keuken met mijn huiswerk...
in mijn voorraadkast stond nog een pakje mengsel om een frangipanetaart te maken en in de frigo nog bladerdeeg....dit zou ik wel op 1 2 3 fixen... dacht ik, want alles wat mis kon gaan, ging ook mis............ om te beginnen met de taartvorm, ingesmeerd met boter, zoals mijn moeder mij voordeed, leg ik er de deeg in, druk de zijkanten aan, verwijder het overtollige, prik met een vork de nodige gaatjes.... NEEEEEEEEN de bloem vergeten.... dit krijg ik hier zonder brokken niet uit !!!!! dus maar knoeien en zuchten om de deeg voorzichtig, stukje voor stukje op te tillen en er bloem onder te stoppen... gelukt...
boter smelten en samen met de eieren in de mix... en dan maar de kloppers activeren, eerst traag dan op volle kracht... maar het deeg ging een eigen leven leiden en viel mij aan, ze kroop omhoog langs haar beulen... nooit meegemaakt... vlug alles afgezet anders stond ik daar met een handschoen....
de over op 180 ° geen probleem.... de taartvorm was vlug gevuld... NEEEEEN de perenconfituur met gember( zelf gemaakt) vergeten op de bodem te strijken...maar ik ben een harde en geef niet op... dus nog wat knoeien... niet zonder moeite.... eindelijk kon ik dat misbaksel opsluiten in de oven...
ik laat jullie verbeelding spreken om de toestand van mijn keuken in te schatten, wel dat mijn keukenhulp/plongeur standby was....
ook mijn keukenwekker zei zut... kon de baktijd in mijne glazen bol aflezen...
de taart zelf gaf zich nog niet gewonnen want nu had ze de vorm van een open paraplu aangenomen... kreeg een venijnige donkere kleur.... ik was haar voor en joeg haar, uit mijne mini sauna... gedaan... ze schrok van al die koude en trok haar paraplu dicht en kreeg een normale vorm....ik heb haar oneffenheden weggeschminkt met een laagje glazuur...
nu staat ze daar te pronken..... en ik ben KAPOT...
dag 2012.....
