25 APRIL 2012 TV VRIEND OF VIJAND...door de tijd....
wanneer hebben jullie voor het eerst over tv gehoord ? wel mijn vader vertelde begin de jaren vijftig over "iets"waarmee we de ganse wereld zouden kunnen zien... mijn verbeelding sloeg op hol en ik zag mij al naar de zwartjes kijken waarvoor we zilverpapier inzamelden op school... zo een vaart zou het niet lopen werd me gezegd, niet vermoedend dat we , 15j later, ons zouden vergapen aan de landing op de maan...
de mensen die zich zo een toestel konden veroorloven hadden ineens veel "vrienden" over de vloer... iedereen wilde wel weten hoe pa cartwright en zijn zonen het stelden op de ponderosa.....
rond 1963 kwam het fameuze kastje ook mijn ouderlijke woning binnen, als blauwe schimmen zaten we te genieten van flikkerende beelden afgewisseld door horizontale strepen en sneeuw - even geduld - klank zonder beeld.. maar als paula semers dan toch tevoorschijn kwam waren we gerustgesteld... de eerste tekenen van verslaving staken de kop op...
met vertedering denk ik terug aan de ervaringen met ons maatje als pas getrouwd koppel.
onze antenne stond op het plat dak van het kleine appartementsblokje, juist boven ons nestje... nu was het niet alle dagen koek en ei met die " wispelturige miserie meid ", er moest al eens aan de ijzeren vogelschrikker gedraaid en gesleutel worden.. en wie was de klos... juist mijn liefste.
uit het lekkere warme cocon het dak op... maar eerst naar de kelder achter een ladder, naar achter,
op de garage, dan was het de beurt van de brandladder twee hoog; tussen de andere kanaalzoekers de juiste vinden (met pillamp in de winter)... inmiddels had ik onze venster opengestrokken en wachtte op het touw, ons communicatie middel... als dit faalde hadden we nog onze stem.... zien jullie het plaatje....??!!
en dit niet éénmaal maar regelmatig... iedereen had zijn methodes, bv een kennis moest twee kilo klontjes suiker aan een bepaalde knop hangen
om "perfect" beeld te hebben... een goed pak rammel was ook een optie...
maar als het echt mis was kon mijn wederhelft enkel nog veel spinazie eten, op goed geluk de trap afsptrompelen met zijn lading..hopend dat de batterij van onze derde hands kever niet ter ziele was gegaan , want dit gebeurde op de onmogelijkste momenten.
bij de tv dokter konden we alleen terecht tijdens de kantooruren- dat was dan sleuren en sleutelen om een vrij moment te vinden, en 's avonds misten we ons
vriendin die pas enkele dagen later terug zou komen.
maar ja de tijd evolueert, één antenne met rotor voor gans de bouw, distributie... maar die schrik "in panne" te vallen zat er toch nog in en bij het minste
falen namen we polshoogte bij de buren...we hoefden niet meer te sleuren, herstelling gebeurden aan huis...
de "verplaatsingskosten" waren hoog, maar waren we niet blij met de "service"...? ja
alles is anders nu, analoog, digitaal... zenders zonder einde... je kan bijna alles zelf oplossen vanuit je zetel, anders is er de help desk en dat 7/7,
wat zou er gebeuren moesten we, als bij toverslag, plotseling de beelden van weleer op onze flatscreen krijgen ???
lentefeest-communie