't is hier weer eens properder..... onze vloer hostess is juist buiten , alles is "nickel" en ik die de ganse morgen genikst heb ben moe... ja serieus moe.
je zou van minder, deze morgen vroeg uit de veren, naar de badkamer, mijn squelet en spieren zachtjes laten opwarmen door het warme water,om zo de pijn te laten wegspoelen naar de donkere riolering. herboren, ging ik een vrijwillige verbanning aan naar mijn bureautje, annex strijkkamer, dressing,... om daar mijn eigen gangetje te gaan... one line krantje lezen, wat strijken, was opplooien, wat mailen...
er kwam maar geen einde aan het stofzuigen in de gang, dacht,straks heb ik een kojak oosters tapijtje, toch liet ik haar vrije gang. achteraf vernam ik dat ze simpelweg mijn bibliotheekkast grondig had gestofzuigd , en ieder boek in de hand had genomen...wat fijn dat mijn maatjes zo goed verzorgd worden.
hoe blij ik ook ben met haar hulp, toch is het een bevrijding als we het rijk terug voor ons alleen hebben.
haar hulp 1x in de week is nodig, want alles wat onder de knieen en boven het hoofd staat of hangt kan ik geen grondige opfrisbeurt geven.(mijn wederhelft ook niet). dus hier is de boodschap alles aan de kant, niets laten "rondrijden"., dan is het al half gepoetst.....
als ik de andere blogjes lees, kom ik tot de vastelling dat wij, de jongeren met een jaartje meer, wel heel kritisch zijn naar die valentijn toe
"opgedrongen "goed gevoel " ik lach niet op commando dus ook geen liefdesverklaring.
hoe zou het zijn als ik hier vanavond helemaal opgetut zou zitten, nylons en hoge hakken, een decolté om in te verdrinken, glimmende lippen als ijsbanen, vastgeplakte klapperende wimpers aan mijn goudgeschilderde oogleden.....
op de achtergrond lounge muziek, honderden kaarsjes (wie steekt die aan?) kristallen fluiten voor de champagne, 4 perdolans op een zilveren schoteltje voor de hoofdpijn die steevast samengaat met de goudparels... maar ja 't is valentijn.
hadden we maar een jaccuzi, dan had ik nog roze bladjes kunnen strooien, om de weg te wijzen... tegenwoordig ben je pas in als zoiets achter je oprit staat, (voor wie niet weet hoe het eruit ziet, een grote uitgevallen sardinendoos) tussen je terras en bbq met zicht op de komposthoop !!!
(de kaboutertjes ruimen wel alles op, anders kan je's anderdaags nog een dag verlof nemen om heel den bric à brac te ordenen )
jaloers, zeker niet, want de echte romantiek komt uit je hart en beleef je spontaan...
vandaag heb ik eigenlijk een rotdag, niets gaat zoals ik wil, niet moeilijk als je alles te zamen wilt doen, nog maar juist uit bed, normaal lees ik dan rustig de blogjes, en de one line krant , ging ik al een klachten mail sturen naar onze syndic, moet erbij zeggen dat hij wel v riendelijk was. nog wat rond geslefd tot mijn liefste ook wakker was. dan maar een douche genomen, kon niet beslissen wat aan te trekken. o ja moest toch eerst het ontbijt klaar maken, om daarna verder te douchen, eerst vlug nog een was insteken, zo gezegd zo gedaan. sinds mijn liefste maar 10% actief is in het huishouden, ben ik ook verantwoordelijk geworden voor de vuilnisbak, iets wat ik nog nooit gedaan had, ja zowat sorteren in de keuken, maar ik heb mij daar nooit iets van aangetrokken, groot vuil, klein, blauwe zak, plastiek zus en container zo... mijn liefste bracht het wel in orde. en ik moet zeggen het lukt me best... krijg zelfs mijn eigen systeem.
moest dan nog mailtjes sturen om een abonnement te weigeren, verzekering ter orde roepen, ik betaal , maar wil tot de laatste € terugvorderen waarop ik recht heb. onze makelaar gaf me gif gelijk.
ik ga hier niet verder uitwijden, want ik heb dan nog de afwas moeten doen, zijn de gelukkigen die geen afwasmachien bezitten, kreeg het in mijn hoofd paling met ricard en fijne groentjes te maken.... en nu stop ik.... ga mijn boek lezen, biografie van raisa gorbatsjov. hopelijk hebben jullie er iets van verstaan.......... tot nog eens
WIE SPREEKT ER NOG OVER EEN LEUVENSE STOOF ...... ja, de bokrijk fanaten, die ze in hun fermette plaatsen, versieren een rode bolletjeszaldoek, een tinnen kan met gedroogde bloemen en om alles te vervolmaken een opgezette kat die zogezegd ligt te spinnen.
wat een afgang voor de majestueuze heerser, decennia lang het kloppend hart van de leefkeuken.
bij het overlijden van mijn meter gingen we bij grootvader inwonen, het huis was redelijk groot, een oud boerderijtje verbouwd tot een soort villaatje in 1937. vooraan een grote voortuin vol witte anjers; de bekende boomgaard rolde zijn groene mat tot bij de achterdeur. een grote notelaar spreidde zijn kruin gedeeltelijk over het dak, en olijk koesterde hij zich in de zon die voor ons bestemd was, spijtig, maar hij heeft de strijd verloren. doch wat verder stonden en appel-en perenboom, arm in arm, naar ons keukenraam te gluren.
mijn grootvader, vooruit op zijn tijd, had als eerst telefoon en electriciteit, toch liet hij hier geen verwarming of badkamer installeren, maar wel in de keuken een.. 's morgens, door een vroege vogel wakker geschud en eens het koude gruis buiten , maakte ze haar wangen vlug diep rood en heerste over de ruimte, de zijdeuren werden naar beneden gelaten om de warme lucht te laten verbroederen met de nachtelijke koude. nu moest alles vlug gaan, water verwarmen voor de koffie en lichamelijke verzorging, de harde boter werd even in de open oven gezet, de handdoeken aan de zijstangen gehangen om wat op te warmen... wat voelden die zalig aan bij het afdrogen. het was daar een klein mierennestje, doch zijn mijn herinneringen teder.
bij het ontbijt kwam grootvader erbij, hij maakte zijn toilet later in een ander vertrek, maar stond toch al in vol ornaat want in kamerjas aan de ontbijttafel was uit den boze; het eerste wat we van hem zagen was zijn hand die tot bij de lichtschakelaar ging en ons in het half donker zette, pas dan kwam hij binnen....
daar we 's middag allen thuis aten begon mijn moeder haar samenwerking met de warmte bron als we de deur uit waren. stoofvlees, rijstpap, aardappeltjes, vlees bakken, witloof in de oven...alles was even lekker, maar het duurde uren, ook mocht ze niet van de stoof wijken, dit loste ze soms op door te strijken, de strijkbouten waren maar al te blij met de uitgestraalde gloed. in de oven legde mijn grootvader steevast een dakpan, die nam hij 's avonds mee naar bed, lekker warm aan de voeten.
na al die bedrijvigheid stond ze daar vuil, vies en besmeurd, maar moeder wist haar te bedaren en de dagelijkse opfris beurt kon beginnen, het zachte sponsje verving het ruwe, het was hard labeur om haar uiteindelijk te schminken tot een gitzwarte spiegel.
terug thuis trokken we vlug een stoel bij, schoenen uit, en met onze voetjes op de rand verdwaalden we samen met kuifje in het inca rijk of gniffelden met bianca castafiore...
's avonds had de stoof, zoals een moeder, iedereen rond zich, grootvader een en al oor voor zijn luisterspelen, vader las de krant, moeder een boek of stopte kousen en wij, wij voelden ons geborgen. ook de kat was er, soms lag ze in de oven, tot de dag dat iemand het deurtje dicht had gedaan en ze moord en brand miauwde en dampend uit de braadoven sprinte.
toch kwam de dag dat ons maatje naar het stovenkerkhof moest en vervangen werd door een "meer klasse" buffetmodel. .. ..
DE JONGE CHEFS tijdens mijn zap wandeling woensdagavond belande ik in het programma " JUNIOR MASTERCHEF" gepresenteerd door wout bru "en fatima marouki, de eerste beelden gaven mij een lieve vaderlijke/moederlijke benadering naar de kinderen.; houding die ze trouwens gedurende gans het programma in acht hebben genomen,geen opmerking die de kinderen zou kwetsen en hun spontaneiteit beperken.
de 24 kandidaten verdeeld over 3 groepjes tussen acht en twaalf jaar, netjes en gedisciplineerd kwamen ze naar benenden, allen hadden ze om ter mooiste namen, en hun plaats achter het uitterst praktisch kookeiland was vlug ingenomen.
de ouders volgenden hun spruiten van op het balkon langs het kook gedeelte., allemaal gespannen gezichten.
de drie ploegen kregen elks 45 min om een vlees of visgerecht te bereiden.
de start werd gegeven en de spelleiders gingen polshoogte nemen bij onze jonge "chefs". wat ik toen allemaal hoorde sloeg mij tegen de borst, het grootste deel waren klonen van peter goossens, sergio en ander sterren aan het firmament die hun creaties aanprezen.
ik som wat op in gewone taal, maar het ging er wel veel verfijnder aan toe :
hertekalf- biefstuk met sezamzaad-tartaar van rund - pladijs - vers coquilles in de schelp rog - kalfszwezerieken - vers gemaakte pasta - risotto - pastinaak - courgettes pompoen roden biet enz... alles in ruwe staat en moest volledig klaar gemaakt worden, de pasta werd verschillende malen door het machien gehaald ... de tartaar fijn gesneden .. heel de procedure voor verse frietjes - mayo met de hand gedraaid - de tartaar en porto saus -er werd zelfs gefambeerd
en daar begon ik begon ik mij vragen te stellen, wat was hier allemaal aan vooraf gegaan, ten koste van wat hadden deze kinderen dit niveau ???, dit was niet een gewoon "kinder hobby"....
er werden wat vragen gesteld, sommige antwoorden nuchter "blij al zo ver geraakt te zijn ", voor anderen zou het een echte ramp worden indien ze moesten stoppen. kan een kind dit wel aan ? al die aandacht en verwachtingen en dan plots... gedaan
twee per twee mochten ze hun gerecht aan wout en fatima presenteren, na proeven werd er flink gecomplimenteerd, voor sommigen was het hek dan helemaal van de dam en zagen zich al de trofee in ontvangst nemen, eentje gaf alvast een stevige handruk aan de jury.
met hartpijn denk ik terug aan dat kleine jongetje, uit zijn gitzwarte ogen rolden twee traantjes... had vergeten limoensap over zijn aardappeltjes te gieten, geruststellend lachte wout hem toe, toch werd hij niet weerhouden.....
weet niet of ik nog ga kijken, misschien wel, volgende week moeten ze improviseren met producten die hun ter beschikking worden gesteld, zal het allemaal wat nuchterder zijn ? anders is het voor mij gedaan...
POETSEN
je zou van minder, deze morgen vroeg uit de veren, naar de badkamer, mijn squelet en spieren zachtjes laten opwarmen door het warme water,om zo de pijn te laten wegspoelen naar de donkere riolering. herboren, ging ik een vrijwillige verbanning aan naar mijn bureautje, annex strijkkamer, dressing,... om daar mijn eigen gangetje te gaan...