Archief

Na meer dan een maand rust begin ik terug op mijn blog.
Weliswaar moet ik nog vertellen van januari 2005 tot juni 2005 maar dat zal ik nog wel eens doen ,als ik ooit vijf minuten de tijd heb.
Op het ogenblik dat ik aan dit verhaal begon te schrijven was het bijna eind juli.
De vakantie's draaien hier op volle toeren. De toeristen hebben hun hoekje gevonden op het strand.
Ze genieten van zon,zee en strand, wat kan het leven toch mooi zijn!
Op veertien juli was het de Nationale Feestdag in Frankrijk.Wij hebben met de bus een uitstap naar Carcassonne gedaan.Daar was er een groot vuurwerk. Massa's toeristen kwamen er naartoe om de "Embrasement de la Cité " mee te maken.Rond 16 uur zijn wij aangekomen en hebben ruim de tijd gehad om de oude stad te verkennen.
Carcassonne is een oude versterkte middeleeuwsestad. Het was er verschrikkelijk warm in die smalle steegjes.
In de katedraal hebben wij afkoeling gevonden en hebben van een prachtig klassiek concert mogen genieten.

Op het ogenblik dat ik mijn gedachten op papier schreef was het zondag 24 juli en lig ik op het strand.
De kinderen spelen in het zand en baden in de zee.Het is er heerlijk,een fris briesje,afkoeling in het water en af en toe plat liggen in het zand. Wat moet een mens nog meer hebben!!!
Het reddersteam houd een oogje in het zeil en hopelijk moeten ze niet met hun reddersbootje uitvaren.
Er zijn bosbranden geweest in de omgeving van Castelnou en in de Aude.Maar ze waren vlug onder controle.Op een camping waren er enkele caravans in de as gelegd,gelukkig waren er geen slachtoffers.
Op 14 juli is de ronde van Frankrijk in onze regio doorgereden.De start was in Cap d'Agde en aankomst in Axe lesThermes.Ze zijn via Quillan geweest .Onze vroegere trekplaats.
Daags tervoren hebben wij onze belgische vrienden mogen ontvangen.Annette en Marc .Wij hebben ze in Quillan leren kennen waar wij samen onze vakantie's doorbrachten. Ieder jaar gaan wij op bezoek bij hun en zij bij ons.
Volgende week gaan wij de "Canigou beklimmen.
De "Canigou is een berg van 2745 meters hoog. Hij is de trots van de Catalanen.Zoals de Japanners de Fudji-Yama aanbieden is dat het zelfde voor de Catalanen met de "Canigou..
Onder tussen hebben wij hem al beklommen ,of wij er in geslaagd zijn zullen jullie het in een ander verhaal kunnen lezen.

Le Canigou de trots van de Catalanen

Onze verhuis is achter de rug,de helpers zijn naar huis gekeerd.Op administratiefgebied is alles geregeld,alhoewel het niet van een leiendakje is gegaan.Dat zal Toineke wel in een ander verhaal uitleggen.
Wij kunnen nu genieten van ons pensioen in "La Douce France".
De zomer van 2003 was geweldig heet,geluk dat de "Tramontane"blies om af te koelen.Van mei tot oktober was het weliswaar een echte hittegolf.
De kinderen waren benieuwd hoe wij het stelden in onze nieuwe woonst en zijn tijdens de maanden juli en augustus op vakantie gekomen.
De winter was helemaal niet te vergelijkenzoals die in het noorden.Wij hebben geen vriestemperaturen gehad.De koudste dag is de temperatuur gedaald tot 3 °.Tijdens de maand november is er wel een hevige,koude wind opgekomen."De Tramontane".Hij blies gedurende drie weken onophoudelijk.Wat een heel koud gevoel gaf.
Om fit en gezond te blijven zijn wij ingeschreven in een fitnessclub.Daar gaan wij tot 4 mazal per week naartoe.
Regelmatig maken wij uitstappen met de bus ,zo leren wij de streek kennen.Wij gaan zowel naar Spanje als naar de Camargue tot de Provence.In Spanje gaan wij meestal naar de Costa Brava ofwel de Spaanse Pyreneëen.
Nieuwjaar 2003/2004 hebben wij in Barcelona gevierd.
Tussen in hebben wij ons huisje en tuintje opgeknapt en proper gemaakt.Nieuw keuken laten plaatsen,salon gekocht,geschilderd en behangen.Dat is nu praktisch helemaal in orde.
Dank zij internet kunnen wij dagelijks contact hebben met onze kinderen en kleinkinderen.Er zijn wel dagen dat ik ze mis en ben dan wel een beetje weemoedig.Eveneens met broers en zussen hebben wij contact via het net.Maar mijn mamaatje die heeft geen internet en die telefoneer ik regelmatig.
Mamaatje is dan ook al 85 jaar sinds april 2005.Spijtig dat ze zover nietmeer kan reizen om ons huisje te zien.
Als ik het te moeilijk krijg reserveer ik een plaats op het vliegtuig en keer ik naar België.Daar logeer ik bij de kinderen.Zo ga ik bij iedereen op bezoek en kan ik terug tevreden naar huis keren.
Dit was zo een beetje een kleine samenvatting van mijn twee eerste jaren in het zuiden .

Op donderdag 1 mei 2003 zijn wij na 14 uren rijden in onze nieuwe woonst aangekomen.
Eerst en vooral eens rondkijken in huis en tuin als alles in orde is.We hebben onze meubeltjes uitgeladen.
Ons eerste werk is voor slaapgelegenheid zorgen voor 6 personen,want we zijn bek af.
Ondertussen zorg ik voor het avondmaal.Daags tervoren had ik spaghettisaus klaargemaakt.Het zijn dus alleen de deegwaren die ik moet koken en de saus opwarmen.
Onze poes,Mabelle heb ik voorlopig in de badkamer gezet.Zo kan het beestje bekomen van de lange reis.
Na het avondeten hebben wij  onze meubeltjes verder op hun plaats gezet.
Tenslotte zijn wij gaan slapen en hebben wij het werk  tot de volgende dag  uitgesteld.
Vrijdag 2 mei zijn wij opgestaan met een stralende zon.
Na het ontbijt hebben wij alles verder geinstalleerd,kaders ophangen,kasten vullen,t.v. ,wasmachien aangekoppeld.
Mijn schoonbroer Willy die was al in de tuin het onkruid aan het uittrekken.Kwestie van een mooier zicht te hebben,want het was een beetje een spookhuis en verwilderd.Ons huisje was tenslotte sinds augustus 2002 verlaten geweest .
Zo hebben wij alle taken verdeeld tot alles volledig op orde stond.
Vrijdagavond onze laatste avond dat wij allen samen waren,zijn wij gaan eten in Perpignan.
Zaterdagmiddag moest mijn schoonbroer terug keren naar huis bij zijn vrouwtje.Hij heeft dan ook de T.G.V. genomen in Perpignan en is met 2 uren vertraging in Brussel zuid aangekomen.Dat noemen ze "un train à grande vitesse"..
In de namiddag was het de beurt aan onze kinderen die moesten ook terugkeren.Zo zijn ze met de lege verhuiswagen naar België teruggekeerd.Ze zijn goed en wel thuis gekomen.
Nu moesten wij afscheid nemen en alleen achterblijven in het zuiden.Dat was voor mij wel een moeilijk moment.Maar ja !!!
Nu zijn we met z'en twee in het zuiden "Raspoutinneke en Toineke" om het te maken.
A nous "La Douce France".
(wordt vervolgd)