Archief

In ons straatjen!


Nee mensen, het is haast niet te geloven. Zitten die geleerde bollen wel op het goede spoor? Ik ben het helemaal niet eens met die geleerde kerels, met al hun statistieken en boekskes met vol met halve waarheden. Het is nu al de tweede winter na mekaar dat het vriest dat kraakt. Ik heb er verleden nacht zelfs niet kunnen van slapen. 't Vriest hier verdomme stenen uit de grond; en dan durven ze nog zeggen: 't zijn geen winters meer gelijk vroeger. Amaai mijn oren..'k heb daarjuist ons Simonneke een dubbel deken omgedaan , omdat ze toch zeker niet zou bevriezen. Ja lieve mensen, ik spreek hier over 'n prachtige laurierboom van zo'n kleine vijf meter hoog, zoals er hier in de polder maar één te vinden is. Daar moet 'n mens toch zorg voor dragen zeker.Maar ondertussen ben ik zelf verkleumd van de kou; tintelen mijn oren en kan ik met mijn verstijfde vingers amper 't knopke van mijn kodakske induwen. Daarom mijn excuses voor de minder scherpe beelden. ' k Beloof jullie, morgen beter! Nog 'n fijne dag al te gare, en tot in de draai!

Winteranemoontjes onder 'n sneeuwtapijt

Dag beste vrienden. Ik ben daar juist eventjes tot in de draai geweest. Het is bijna niet te doen. Eén ijsbaan; 't is echt om uw pikkels op te breken. Maar eerlijk gezegd: bij zo'n winters weer kan de polder ook schoon zijn. Bijgaande foto's zijn daar 't beste bewijs van. Laten wij er vanachter 't stoofke van genieten met volle teugen! Beste lezers, ik ga het hier bij laten, want de geur van moeders keuken slaat mij in de neus... konijn met pruimen...da's ook om van te genieten. Saluut, met de wind van achter!

Ja, het is inderdaad bibberen vandaag. 11 graden onder nul, alles onder 'n wit sneeuwtapijt; de vogeltjes overal op zoek naar 'n sneeuwvrij plekske, om wat voedsel te vinden. En ik met mijn kodakske weer op weg om wat fotokes te maken. En al zijn het er maar 'n paar, ik kan vandaag mijn blogske toch weer opfleuren, dat is toch 't voornaamste. Voor de rest van de dag vrees ik dat het zal zijn van ' binnenbllijven'. Zelfs daar in de draai is 't niet te doen van de gladheid. En 't is geweten, oude knorren gelijk ik moeten voorzichtig zijn...Ik wens jullie allen een goed en veilig begin van de werkweek...Tot in den draai...maar 't zal eerst moeten gestrooid zijn!

Dag beste vrienden! Wij zijn weer vertrokken voor 'n jaartje. 't Geknal van het vuurwerk hangt nog in ons oren, en wij zijn weeral drie dagen verder. En 'n mens kan niet anders dan meedoen aan die marathon. Wees gerust, ik ga het op mijn gemakske doen, en trachten van de eindstreep te halen zonder veel inspanningen te doen, en hopen dat we zonder brokken kunnen aankomen. Op onze ouderdom is dat niet meer zo evident hé. Laat ons er voor duimen...niet pleujen, moar vuursdoen! Deze morgen ook wakker geworden in 'n sneeuwlandschap? Hier was alles omgetoverd in 'n prachtig pakje, net een postkaartje. Wat zijn die polders mooi onder hun witte vacht. Ik ben dan ook maar op stap gegaan met mijn 'kodakske' van twee kluiten en 'n cent, om wat plaatjes te schieten.Ja, ik weet wel dat er mensen zullen zijn die zeggen: is 't al dat hij kan? Maar eerlijk gezegd, ik doe dat op mijn manier, en ik ben geen fanatieker, en veeg bruut gezegd' mijn gat ' aan de kritiek van al degenen die 't beter menen te kunnen. Maar met die simpele beeldekes wil ik jullie tonen hoe schoon de natuur toch kan zijn; en met diezelfde beeldekes wil ik jullie start van de nieuwe werkweek wat opvrolijken. Begin er aan met goede moed; ik zeg u weer: tot in den draai

Dag lieve lezers.  Het is weerom al 'n heel poosje geleden dat ik op mijn blog bij u ben langs geweest. Ik mag niet zeggen: mizerie; maar 't scheelde toch niet veel.  Eerlijk gezegd, 't was een beetje mijn eigen fout, door bij de dokter te gaan voor 'n bloedafname voor een jaarlijkse controle. Ik die dacht van mijn eigen dat ik nog 'n gezonde ouwe sloeber was, want ik voelde mij zo goed als 'n vis in een bokaal helder water . Maar dat viel tegen…Dienen doktoor vond van alle rare dingen in mijn bloed. En dienen zelfden doktoor, hij noemde zich een specialist, gaf mij zelfs de raad mij voor enkele dagen te laten opnemen in een kliniek, om daar diverse onderzoeken te ondergaan. Kunnen jullie geloven, 'k viel bijkan op mijnen derrière van 't verschieten. 'k Zeg: wablief meneer den doktoor, meende gij dat? Geen gedacht van! 'k Peinze dat ge aan 't verkeerde adres zult zijn als ge dat denkt. Maar ondertussen was hij al 'n boel paperassen aan 't klaarmaken om mij door die verschillende onderzoeken te loodsen. Als ik niet wilde opgenomen worden, moest ik dan maar enkele dagen na elkaar, met 'n nuchtere maag naar zijn kliniek. Wat stond er mij te doen.. Hij had mij vast hé, en 't strafste van al, ik voelde mij kiplekker. Wat volgde, was 't een onderzoek na 't andere. Geen labo of radiologie kamer, geen scanner waar ze mij niet naar toe gestuurd hebben. Géén specialist, wiens onderzoektafel ik niet heb getest. Al die tijd liep ik met 'n hartje als van 'n kikker die schrik had. Mizerie, mizerie, dagen vol ongerustheid, dat dienen meneer doktoor zou zeggen: manneke, uwen tijd van gaan is gekomen. Zo gingen weken voorbij, tot ik  op een goeie dag  mijn "rapport" mocht gaan ophalen.  Met bijna 'n klein keutelke in mijn broek ben ik daar naar toe gegaan. 'k  Moest daar op 'n bepaald uur zijn om mijn vonnis te aanhoren.  Dan wachten…met de piepers..en wachten, tot het mijnen toer was. En ik, zo heel voorzichtjes…ah wel meneer doktoor , krijg ik nog wat respijt?  Hij fronste zijn wenkbrauwen.. 'k Dacht nu zal 't gaan komen hé.  Maar néé, willen jullie 't weten: Op die drie weken waren mijn bloedwaarden zodanig verbeterd, zodat hij mij weer gezond verklaarde. Als dat geen nieuwjaarscadeau was zeg.. En… de apparatuur in de kliniek heeft weer zijn geld opgebracht, meneer doktoor krijgt zijn percentjes…. En de ziekenkas zal wel betalen! Maar ondertussen zat ik in zak en as; had ik géén zin om ook nog maar één woordje op mijn blog te schrijven. Maar wees gerust, ik zal mijn schade inhalen . Alvast met u allen een gelukkig Nieuwjaar  te wensen , en in de hoop dat u allen uit de klauwen van dienen meneer doktoor kunt blijven. Bijgaande foto's tonen de polders in hun wintertooi. Ik zeg jullieweer, zoals vroeger..tot in den draai…doei…doei !!  

Dag beste lezers. Het was haast geen weer voor 'n hond doorheen te jagen, maar ik ben toch maar op pad geweest om naar plaatjes te schieten. Kwestie om u vandaag toch iets te kunnen laten zien. 

Dag beste vrienden. Tussen de buien en windvlagen door, heb ik voor jullie 'n serietje plaatjes geschoten.

Hey, beste vrienden! Na drie maanden droogte is het er toch van gekomen.  Eerst met enige aarzeling, om dan uiteindelijk de hemelkraan volledig open te draaien. Jullie moesten het gezien hebben hoe al die bijna verdorde plantjes zich gulzig laafden aan die goden drank. Zelfs de slakken maakten er 'n feest van, en al was het met 'n slakkengangetje, toch draaiden ze op hun manier 'n walsje van geluk, om dat hemelse vocht. En wij, wel wij zingen van : 't is weer voorbij....die mooie zomer! Maar ik heb er van genoten, zoals de meesten onder u zeker. Met mijn regenhoedje op mijn kop wens ik u allen 'n heel fijn weekend.