Ochtendgloren in de stad


ik stap behoedzaam
in de kille ochtendstad
verblind
door de lage zomerzon
langs hondenpoep
en
nachtbraaksels
van vierenden zonder grenzen :

ze aten
spaghetti
kip met curry
en
friet

wat de honden aten
weet ik niet

wolfgang


hij speelde mozart
op de knopjes
van haar bloes
was ze in haar nopjes
dan zuchtte ze zachtjes
was ze ontregeld
dan speelde hij blues

vaderliefde

ik word elke ochtend

wakker met een

ander leed

en gisteren zei

een vriend

dat ik steeds meer

op mijn vader

begon te lijken

nu begin ik dus

meer en meer

te laten wat

ik vroeger in

mijn vader haatte

Ritselen

ze  ritselt brood

uit papieren zakken

ze ritselt kaas

uit cellofaan

ze ritselt boter

uit een botervlootje

en slappe kwark

uit een plastiek kom

ze ritselt klontjes

uit de suikerpot

ze ritselt de koppen

uit de krant

en aandelen

uit de markt

ze ritselt

op haar sloffen

naar de oude zetel

in de voorste kamer

ze ritselt met wat

oude snoepjes

en een paternoster

ze ritselt weesgegroetjes

in slaap voor de TV

soms valt het leven

echt geweldig mee

oude liefde

zij sliepen al jaren

in zwijgzaam akkoord

hoorde hij haar

snurken

dan nam hij het woord

bleef  hij zwijgen

dan snurkte ze voort

maar als hij sprak

was het altijd lief :

‘jij bent mijn hartendief

en ook al snurk je

ik blijf voor altijd

je kleine schurkje’