Archief

Gisteren werd ik (weer) een jaartje ouder. Het is een jaarlijkse gewoonte dat ik een jaar ouder word, ouder met meer rimpels en stramheid. Ok ik geef toe, ik heb het uitbundig gevierd gisteren met een uitgebreid maal en met bijhorende wijnen in een onbekend restaurant in de Gentse binnenstad. Ik weet, het ik mocht niet van m'n huisarts, want ik ben nu reeds zo rond vind hij, maar voor deze ene keer mocht het nog eens kunnen vind ik.

Ik heb een pijnlijke vinger. Een vinger die geknelt raakte tussen een deur in m'n mijn huis, stom eigenlijk, maar wat gebeurt is gebeurt. Niet gebroken, wel geplet beweerd mijn huisarts een scan is niet nodig zo zij hij, maar ik, ik loop sinds twee dagen met een windsel rond mijn wijsvinger want benevens m'n artrose heb ik nu ook nog deze extra hinder, net nu m'n vakantie begon. Oh ja voor ik het vergeet, ik tijpte dit logje met m'n rechter pink, niet makkelijk maar het ging.

Een meikever in de maand juli  dat kan niet zo dacht ik, maar de meikever die ik gisteren vond tussen een haag in m'n tuin was levend en wel, de natuur op zijn kop.

M'n ebbenhouten piano staat in de kamer hiernaast, jaren in onbruik en verstopt onder een oud  en gaterig bedlaken. Waar is de tijd zo denk ik toen ik in het groot symfonische orkest speelde, toen vingers nog pianotoetsen beroerden, ontroerden zo je wil. Nu bespeel ik, typ ik, beroer ik alleen nog via dit pc toetsenbord, afwisselend met mijn rechter dan weer met m'n linker wijsvinger, want artrose is geen lachertje.

Ik zweet, ik zweet zowat mijn hele lijf uit. Neen niet door een hittegolf maar door een stormy koorstaanval. Alle spierenbundels staan strak en m'n hoofdharen zijn als messen die diep in m'n hersenpan doordringen, barstende hoofdpijn dus. Met mijn keel kurkdroog en mijn mond dichtgesnoerd, lig ik hier en staar naar het plafond net nu het mosselseizoen begon.

Warm, warmer warmst,een hittegolf, een aanval van de zon op alles wat bloot is . Bruin bruin bronstig bruin, allemaal om ter bruinst, aanval op de huid van bleekscheten. Drink, drinken, dronk dronken op een terrasje onder een parasolletje, onder een hemel van blauw.

Ik, verwacht vandaag geen grootse reaktie op dit log. Ik verwacht geen reaktie's, ook niet door een verdwaalde voorbijganger gebracht. Mogelijks ligt de oorzaak van deze teruggang bij een knagende reaktiemoeheid bij hen die meestal mijn reaktiebox bevolken, of ligt het gewoon aan wat ik schrijf, over wat me beroerd. Ach een mens kan niet voor eeuwig blijven boeien zeg ik zonet tegen mezelf, een mens herhaalt na verloop van tijd steeds zichzelf. Neen ik heb geen dipje, Roestvlek heeft geen dipje, ik zweer het, maar af en toe heeft de "waarheid" ook zijn rechten, ook wanneer "deze waarheid" verschrikkelijk  pijn doet.