Archief

Zondag 3 maart

De voorspelling luidt alleszins de lente in, eindelijk! Alle fietsgerei ligt klaar, morgen de beuk er in.

De rug? Gisteren voelde het zoals vrijdag, een pijnstiller dan maar. Na een uur of twee werd het wat soepeler, maar zeker niet fietstoereikend. Vandaag hebben we een dikke wandeling in Den Bosch (Nl) gedaan, meer zat er zeker niet in. Nog even welde het op om in de late namiddag een klein toertje te doen, maar het gezond verstand achtte het te vroeg, en maar goed ook misschien.

Ik kijk al echt uit naar morgen, hopelijk zonder Buf op de fiets en die wintermuts ben ik ook al meer dan beu. Nog een maandje voor de korte broek en dan nog een maandje voor het shirt, ik kan het moeilijk geloven. Iedereen hunkert naar de zon

Maandag 4 maart

Ik weet het en het blijft afgezaagd, maar het is koud. De hemel open, het belooft een mooie dag te worden. De temperatuur duikt nog maar eens onder het vriespunt, de muts, de buf en de handschoenen worden toch maar weer aangetrokken.

Het is net geen 7u als ik de voordeur sluit en op het fietszadel klim. Het schemert al, de straatverlichting is uit, nog even en de zon komt op, ik weet het zeker. Ver in het Oosten zie je't al, een lichte gloed die langzaam tussen de bomen omhoogklimt. Toch trek in de buf tot ver boven de oren, de kin en de mond. Ik rij zoveel mogelijk door het bos. De schaduw van een stel bosduiven als draken over het bospad. Er komen al katjes aan de bomen. Je kan tenminste terug rondkijken. Ik peddel er rustig op los, de rug lijkt ok, maar de bovenbil spartelt nog wat tegen.

Lang geleden dat we nog zoveel zon hadden, bijna 15°C stond op de thermometer, maar zo voelde het wel niet, neen amper de helft met veel moeite zou je zeggen. Daarvoor zorgde nog steeds die ijzige Noordenwind. Iedereen had het er zelfs over. Die kunnen ze al niet meer afpakken seh, pure vitamine D, en da's lang geleden.

Dinsdag 5 maart

Voor de verandering, geen ochtendvorst. Nu ja, warm was het geenszins, maar 4°C is aangenamer dan we gewoon zijn. Een tweede wolkeloze dag lijkt in de maak. In de verte maakt de nacht plaats voor ochtendschemer. Een rode vuurbal nestelt zich alvast tussen de bomen als ik genietend door het Peerdsbos peddel.

Volgens het schema van Energy-Lab moet ik deze week 1 rit van 100min tegen 125-130 hartslag rijden. In de late middag maak ik nog een toer van een dertigtal kilometer alvorens naar huis af te stevenen. Het blijkt nog maar eens dat de Kempen een voortreffelijk trainingsterrein aanbiedt; door de kaalheid van de omgeving heb je nauwelijks beschutting en als er ook maar een beetje wind staat heb je hier meer dan prijs. Er zijn stukken waar ik kromgebogen amper 19 uit de pedalen duw. Als training kan dit uiteraard tellen, hoewel je op die momenten vlotjes 20 slagen/minuut aan hartritme inboet. Als je een toer rijdt is de kans uiteraard zeer groot dat naast het labeur er ook een moment van absolute extase is, het moment dat je vooruitgeblazen wordt zonder ook maar één trap te geven... Een gemiddelde van net geen 23 is onder de gegeven omstandigheden zeker niet slecht, het blijft een training, de teller staat op net geen 900 km...

Vandaag een dagje thuis. Zolang de regel nog geldt krijg je voor een bloed/plasmagift nog een dagje. Volgens Europa is dit ongrondwettelijk. Hoe kan een dag verlof nu illegaal zijn....terwijl het vermeende alcoholtestertje dat in Frankrijk verplicht was (en iedereen op kosten heeft gejaagd) ineens zonder de minste accreditatie werd aanvaard... Reken maar uit voor de Franse schatkist, 5€/wagen, geïncasseerd op nauwelijks enkele maanden.

Het Rode Kruis zal die regel wel voelen. Volgens Desirée, de maître d'hôtel van het bloedtransfusiecentrum in Wilrijk, was er gisterenmorgen amper 1 donor komen opdagen.

In ieder geval ben ik een zak plasma armer en 1 dag congé rijker. Ideaal om vandaag met de motorhome naar de keuring te gaan, nu ja, ideaal!

Toen ik deze morgen uit bed stapte sloeg de rugpijn hard toe. Ik stond volgens Ria weer helemaal uit de haak. 'Wat ga je doen als je zo'n scheut krijgt op weg naar Compostela'? Tja, wat doe je dan, niets meer, denk ik! Wachten en rusten...

Na een tweetal uurtjes en een hoop pijnstillers, spierontspanners en ontstekingsremmers ging het ietsje beter, de keuring moet lukken vandaag. Het was net elf uur als we achteraan de redelijke wachtrij aansluiten, TWEE UUR EN EEN HALF heeft het geduurd. Ik dacht dat er een stiptheidsaktie aan de gang was, of een staking, maar neen, gewoon een doordeweekse dag waar toevallig het middaguur in viel. 'Doorlopend open' noemen ze dat...

Van fietsen komt niets in huis. Op de planning stond 2 uurtjes tegen 125 hartslag. Ik mag niet van Ria! Morgen moeten we naar 's Hertogenbosch met de vrienden van Mazan. Als ik me nu niet gadesla hypothekeer ik misschien het hele weekend, daar heeft ze gelijk in.

Laatste dag van de maand. Het is sinds begin november geleden dat ik nog eens twee dagen na elkaar op de fiets naar het werk kon, tot nu! Het is minder koud dan gisteren en vooral minder nat. Toch zit ik niet makkelijk op de fiets.

Het zat er al even aan te komen, ik voel de onderrug tegenspartelen. Soms verdwijnt die ochtendpijn wel, maar nu? Ik waggel de hele dag, zitten, staan, bekken kantelen, bukken, strekken, het helpt niet! Morgen dagje rust inbouwen denk ik. Ook mijn slecht bovenbeen en rechter lies voelen ineens weer geforceerd aan. Het is nochtans lang geleden, hopelijk is het morgen beter... Ondertussen staan er na 2 maanden 800 km op de teller, Lang Leve de Lente

Ik was het haast vergeten hoe de nieuwe fiets er uit zag? Voor vandaag hadden de Franks en Sabines van deze wereld droog voorspeld! Dus, dat leek wel mee te zitten.

Eerst gisterenavond nog een uurtje losgereden op de spinfiets en alles klaargezet, deze morgen met een jump uit bed, snel een tas melk achter de kiezen en richting fietskot. De weg lag inderdaad droog en in de beschutting van de gebouwen leek de temperatuur toch enigszins mee te vallen.

Voelde ik nu goed? Is dat nu gezever dat naar beneden valt? Of mist? Minuscule regendruppeltjes? Wat het ook moge zijn, het voelt koud en nat aan. De wind blijft uit Noord-Noordoost komen. De enkele vlaggen die ik tegenkom staan niet echt strak, maar waaien doet het. Het voelt echt ijzig aan.

Wanneer gaan we daar nu eens eindelijk vanaf geraken, de klok tikt en ik zou toch echt op de weg willen bollen! Mijn voeten zijn ijsblokken als ik voorzichtig van de fiets schuif.

Tussen 1 januari en 10 mei zou ik minstens 1500km op de teller moeten hebben, dat was althans het vooruitzicht. Na 2 maanden zit ik net boven de helft. Met nog 10 weken voor het vertrek ziet dat er alleszins al goed uit. Tijdens de beginfase had ik bewust kortere ritten voorzien. Vanaf volgende week worden die stelselmatig verlengd en op de spinningfiets zal de weerstand progressief aangedraaid worden. Het serieuze werk komt er aan

Voilà, 'Back in Business'. We zijn er een paar dagen tussenuit geweest en geloof het of niet, maar ik heb de fiets gemist. Eigenlijk was de planning om'm mee naar Elsenborn te nemen. Ideaal! Bergaf tot in Eupen, rechtsomkeer en een helling van 20 Km tot de Botrange. Jürgen zou zich opofferen om mee te rijden, nietes dus. Verleden maandag was het vrij mooi weer, vanaf dinsdag stak er echter een gure Noordoostenwind op. Tweede punt uiteraard was de aanwezigheid van een 15tal centimeter sneeuw links en rechts van de weg. Goed, voor de auto's waren er weinig problemen, maar plaats voor de fietsers was er geenszins. De weersvoorspellingen waren allesbehalve zodat we ons rustig de moeite konden besparen om de tweewielers in te pakken. Dan maar een weekje 'rust' zeker!

Vrijdag had een transportfirma de nieuwe spinfiets afgeleverd, dat was dan weeral goed nieuws, niets kon de trainingen nu nog tegenhouden. Zaterdag hadden we nog verplichtingen in Tongeren, maar vanaf vandaag konden we'r een lap op geven. Buiten was het toch weeral ..... ik durf het woord niet uit te spreken! Man, man, wat voor een winter hebben we nu toch al gehad en het ziet er nog niet echt uit alsof de lente al voor de deur staat. Van zaterdagmiddag is het beginnen sneeuwen en in Tongeren lag er al snel een tiental centimeter. Hier in het Antwerpse is het iets beter, maar sneeuw is sneeuw, en alles behalve uitnodigend op 23mm bandjes! De temperatuur schommelt rond het vriespunt, ook al niet om er uren in rond te hotsen.

Vandaag dan maar de doop van de nieuwe spinningfiets. Met het trainingsschema van EnergyLab onder de arm hadden we vandaag een ritje van 90 minuten voor de boeg. Het ging prima. Ik had geen flauw benul van de snelheid op de trainer, dus was ik enigszins benieuwd wat het LCD-schermpje tevoorschijn zou toveren.

Nu ben ik van nature niet echt een trainingsbeest en is het de eerste maal dat ik aan de hand van een schema de conditie wil aanscherpen. Dat betekent dus; hartslag in de gaten houden. Wat warm trappen en dan bijna 1 1/2u met de hartslag op 125 à 130 betekende dat 60 km, niet slecht, wel indoor welteverstaan, morgen hersteltraining.

Naar aloude gewoonte beginnen we maar met het slechte nieuws...Het vriest nog steeds, het is grauw en grijs buiten en af en toe dwarrelt er een sneeuwvlok naar beneden, maar da's dezer dagen niet echt nieuws.

Deze morgen een mailtje ontvangen van het bedrijf dat de spinfietsen verkoopt....'Het door U gekozen model is tot onze grote spijt niet direct leverbaar', het komt er op neer dat we een weekje extra geduld zullen moeten hebben! Typisch, ons! Ria keek er al zo naar uit.

Dan maar wat goed nieuws, deze middag zelf op de spinfiets, zij het nog met wat stramme beentjes. De recuperatie na zondag en de hersteltraining van gisteren hebben niet het verhoopte resultaat, maar na een kwartiertje spinnen voelen de beentjes lekker aan, na 45 minuten de weerstand bijgedraaid tot goed voelbaar en de trapfrekwentie 15 min vrij hoog aangehouden, kwartiertje uitgebold.

Over trainingen gesproken. De één vindt het overbodig, de ander onmisbaar. De één gebruikt de eerste week van een lange fietsvakantie om de conditie op peil te brengen, terwijl de ander toch enkele maanden wil hebben om zich degelijk voor te bereiden. Ik voel me toch genoodzaakt om me in de tweede categorie onder te brengen.

Ten eerste zou ik met een gerust gemoed op pad willen gaan. Hoe kan je nu genieten als je al van de eerste meter sterretjes ziet. Ik kan me niet voorstellen dat als je onvoorbereid aan 75 km/dag wil beginnen, je de laatste helft op souplesse kan uitbollen. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je al volledig verzuurd aan de 'Ardennen' moet beginnen om 'zogezegd aan je conditie' te kunnen werken!

Ten tweede zou ik het ook niet fair vinden tegenover mijn compagnon. Thierry & Malvina zijn momenteel in Zuid-Spanje en trainen de nodige kilometers, zoveel is zeker. Op hetzelfde peil geraak ik nooit, ik kan alleen maar hopen dat ik een degelijke basisconditie heb opgebouwd.

Vriend Google heeft wel honderden trainingsschema's ter beschikking, maar spijtig genoeg zijn ze allemaal geschreven voor semi-prof's of vergevorderde amateurs, alé, zo lijkt het toch. Winterse ritjes van 3 à 4 uur zijn niet direct voor mij weggelegd, 3 à 4 trainingen in de week, afwisselend van intensieve krachtpatserij tot doorgedreven interval. Goed, als je begin April de Ronde van Vlaanderen wil rijden zit er inderdaad niets anders op, maar als je'r als vakantiefietser wil op uittrekken lijkt me dat toch iets ‘te’ gedreven.

Via Dominiek, heb ik Energy lab leren kennen (http://www.energylab.be/). De meeste sportievelingen zullen de gangmaker achter dit Vlaamse initiatief wel herkennen, maar goed.

Je kan een type trainingsschema laten opmaken door professionele mensen. Ze houden rekening met je capaciteiten en je doelstellingen, je niveau en je beschikbare tijd, en dat lijkt me wel wat. Voor 1€/week krijg je 12 weken na elkaar een schema. Voor de prijs moet je't niet laten, ik ben benieuwd, volgende week krijg ik de eerste. Voor de start ervan zal ik nog even moeten wachten, want volgende week maandag tot vrijdag kan ik beroepsmatig geen kilometer afleggen

Deze morgen lag er alweer een laagje sneeuw op de auto's. We geraken er maar niet van af. Het is misschien Krokusvakantie en voor de kids is dit een potje plezier, maar het heeft nu al echt lang genoeg geduurd. De beentjes hebben wat last van de verzuring van gisteren. Het duw- en trekwerk is nog niet helemaal verteerd. Straks een uurtje proberen losrijden